Wednesday, December 30, 2009

«Πάνω στα φτερά της νύχτας». Η Λένια Ζαφειροπούλου τραγούδησε ρομαντικούς

  • ΔΥΟ ΒΡΑΔΙΕΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ)

Κάθε φορά που αποφασίζει να δώσει προσωπικό ρεσιτάλ με τραγούδια (Lieder), η μεσόφωνος Λένια Ζαφειροπούλου προτείνει κάτι ξεχωριστό. Οι υψηλές επιδόσεις της στο βασικό ρεπερτόριο του Ρομαντισμού είχαν φανεί παλαιότερα όταν τραγούδησε «Χειμωνιάτικο ταξίδι» του Σούμπερτ (Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς, 8/3/2008).

Στην πρόσφατη εμφάνισή της στον ίδιο χώρο πρότεινε μια ιδιαίτερη ανθολογία τραγουδιών του Ρομαντισμού, με τίτλο «Πάνω στα φτερά της νύχτας» και αυτονόητη, σχετική θεματική. Οπως πέρυσι, ως μουσικό συνοδό και συνοδοιπόρο είχε τον Γερμανό πιανίστα και συνθέτη Μίχαελ Γκέες (30/11/2009).

Οι δυο τους διάλεξαν 12 τραγούδια των Σούμπερτ, Σούμαν, Μέντελσον, Μούσοργκσκι, Μάλερ, Μπραμς, Τσαϊκόφσκι και δύο του ίδιου του Γκέες, που αποδόθηκαν στις αυθεντικές γλώσσες: γερμανικά, ρωσικά και αγγλικά. Η συνοχή του ρεσιτάλ βασίστηκε στην έλξη μουσικών και ποιητικών διαθέσεων, συνειρμών αλλά και στο ξάφνιασμα των αντιθέσεων.

Η Ζαφειροπούλου τραγούδησε με φωνή που έχει αισθητά μεστώσει αποκτώντας θερμότερους σκούρους τόνους δίχως να χάνει τη λάμψη της, με ασφαλή τεχνική και αψεγάδιαστη ορθοτονία, κυρίως όμως με εκφραστικότητα που έπειθε ότι αυτή κατανοεί και αισθάνεται σε βάθος ό,τι αποδίδει.

Δουλεμένη εξαντλητικά, η ερμηνεία κάθε κομματιού πρόβαλλε αβίαστα και με ξεκάθαρο, ιδιαίτερο στίγμα. Ο άγριος, ζοφερός «Βασιλιάς των ξωτικών» του Σούμπερτ, όπου η Ζαφειροπούλου απέδωσε με ισορροπημένη θεατρικότητα τις τρεις διαφορετικές φωνές μεταλλάσσοντας τη χροιά της φωνής της, το θανατερό «Νανούρισμα» του Μούσοργκσκι, η ορμητικού πάθους «Ηδονή της θυελλώδους νύχτας», το θανάσιμης μελαγχολίας «Εκεί που ηχούν οι ωραίες τρομπέτες» του Μάλερ, όλα λειτούργησαν ως περαστικά ανοίγματα σε διαφορετικούς ψυχικούς και ποιητικούς κόσμους. Ωστόσο, ειδικά στον Μάλερ, οι προσεγγίσεις διέθεταν στο έπακρο το ειδικό εκείνο κράμα πυρέσσοντος πάθους, νοσταλγίας και εσχατολογικής μελαγχολίας που χαρακτηρίζει τον Ρομαντισμό του 1900· μελλοντικά περιμένουμε από την τραγουδίστρια περισσότερα στο πεδίο αυτό!

Ανάμεσα στα τραγούδια Γκέες και Ζαφειροπούλου παρενέβαλαν τέσσερις αυτοσχεδιασμούς επάνω σε θεατρικά κείμενα του Σαίξπηρ («Ονειρο θερινής νύχτας», «Ρωμαίος και Ιουλιέττα») και ποίηση των Κιτς και Εσε.

Αυτές οι απερίφραστες εκτροπές από την αυστηρή φόρμα του κανονικού τραγουδιού ήχησαν κάπως περίεργα -πάντως όχι άστοχα- στο πλαίσιο του ρεσιτάλ.

Ισορροπώντας αβέβαια ανάμεσα σε τραγούδι και στο είδος του «μελοδράματος» που συνταιριάζει απαγγελία και μουσική, χάρισαν στο ακρόαμα ανησυχητικά, «νυχτερινά» ανοίγματα φωτίζοντας αποσπασματικά ενδιάμεσους χώρους και τόνους έκφρασης. *

1 comment:

Solon said...

Ήμουν κι εγώ εκεί. Όντως η κ. Ζαφειροπούλου ήταν εξαιρετική. Πειθαρχημένη ζηλευτή φωνή, επίγνωση μελοποιημένου κειμένου που εκφραζόταν τόσο με τη φωνή όσο και με μικροκινήσεις, μελετημένη υποδειγματικά προσέφερε στους ακροατές του ρεσιτάλ, υψηλών προδιαγραφών φωνητική τέχνη. Όμως διαβάζοντας το ανωτέρω κείμενο κριτικής του κ. Σβώλου μου γεννιέται μια απορία. Είναι μεσόφωνος η κ. Ζαφειροπούλου; γιατί εμένα ως υψίφωνος μου μοιάζει, και έτσι πιστεύω ότι είναι τοποθετημένη η φωνή της. Αν οι κριτικοί μουσικής υποπίπτουν σε τέτοια παιδαριώδη σφάλματα, τότε τι εμπιστοσύνη πρέπει να τους δείξουμε εμείς οι απλοί φιλόμουσοι;