Το καλοκαίρι της «επανένωσης» των ροκ συγκροτημάτων

Η φετινή σκηνή των βρετανικών ποπ φεστιβάλ κυριαρχείται από την επιστροφή σχημάτων όπως οι Pearl Jam και οι Libertines

The Guardian

Αν το «ροκ του μπαμπά» κυριάρχησε στα ποπ φεστιβάλ του περασμένου καλοκαιριού, το 2010 φαίνεται ότι είναι η χρονιά της επανένωσης. Ενώ ο Νιλ Γιανγκ, 63 ετών, και ο Μπρους Σπρίνγκστιν, 60, ήταν πρωταγωνιστές στο Γκλαστονμπέρι πέρυσι, η φετινή σεζόν των φεστιβάλ υπόσχεται πολλά συγκροτήματα που φαινόταν απίθανο ότι θα περιόδευαν ξανά μαζί.

Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι Libertines, η μπάντα που γεννήθηκε από την ταραχώδη σχέση του Πιτ Ντόχερτι και του Καρλ Μπάρατ. Πλήθος αμερικανικά ροκ συγκροτήματα, ανάμεσά τους οι Pearl Jam και οι Blink 182, επανενώνονται ή επιστρέφουν από διαλείμματα απραξίας για να εμφανιστούν σε καλοκαιρινές συναυλίες. Η τελευταία ενσάρκωση των Guns N’ Roses εισβάλλει κι αυτή στο συναυλιακό προσκήνιο.

Ο Εμινεμ, ο ράπερ από το Ντιτρόιτ που έχει να παίξει στη Βρετανία από το 2003, θα πρωταγωνιστήσει στο σκωτσέζικο φεστιβάλ T in the Park τον Ιούλιο, ενώ ο θρύλος της σόουλ Στίβι Γουόντερ θα κλείσει το 40ό Glastonbury Festival, παίζοντας για πρώτη φορά σε βρετανικό φεστιβάλ.

Αρνητικές συνέπειες

Μερικοί κριτικοί υποστηρίζουν ότι ο μεγάλος αριθμός των «ανασχηματισμένων» παλιών συγκροτημάτων που θα παίξουν φέτος το καλοκαίρι μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες για τη βρετανική μουσική βιομηχανία. Καλλιτέχνες όπως οι Florence and the Machine, που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία το 2009, θα εμφανιστούν σε πολλές σκηνές αυτό το καλοκαίρι, αλλά δεν θα πρωταγωνιστήσουν σε μεγάλα φεστιβάλ, αν και η Φλόρενς Γουέλτς με την μπάντα της θα είναι επικεφαλής της λίστας την πρώτη μέρα του «φιλικού σε οικογένειες» φεστιβάλ Latitude.

«Οι επανενώσεις συγκροτημάτων φαίνεται ότι θα είναι το θέμα που θα κυριαρχήσει σε όλες τις συναυλίες και τα φεστιβάλ φέτος», λέει ο Τζέιμς Φόλεϊ, εκδότης του Record of the Day, του ειδησεογραφικού εντύπου της μουσικής βιομηχανίας. «Φαίνεται ότι οι διοργανωτές και οι διαφημιστές έχουν δώσει υπερβολικό βάρος στα μεγάλα αμερικανικά συγκροτήματα, ιδιαίτερα εκείνα που διαλύθηκαν και επανενώθηκαν. Αυτό δυνητικά μπορεί να είναι βλαβερό για τους Βρετανούς καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα, που δεν θα έχουν την ευκαιρία να προβληθούν στα φεστιβάλ».

Το κοινό

Για τον Νιλ Γκρίνγουεϊ, ιδρυτή του σάιτ efestivals.co.uk, το κοινό των φεστιβάλ είναι εκείνο που τελικά θα χάσει. «Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει τα ίδια και τα ίδια συγκροτήματα πολλές φορές, και υπάρχει ένας κίνδυνος υπερέκθεσης. Αν τα πράγματα συνεχιστούν έτσι, πιστεύω ότι ο κόσμος θα βαρεθεί να πηγαίνει και να βλέπει τους ίδιους καλλιτέχνες».

«Αυτά τα πράγματα είναι κυκλικά - τα βρετανικά συγκροτήματα θα επιστρέψουν», λέει ο Πολ Στόουκς, διευθυντής της μουσικής ειδησεογραφικής υπηρεσίας ΝΜΕ. «Είναι αλήθεια, όμως, ότι πολλές μπάντες από τα πρώτα χρόνια τούτου του αιώνα, σύγχρονες των Arctic Monkeys, δεν έγιναν οι πρωταγωνιστές που υπόσχονταν ότι θα γίνουν. Πιστεύω ότι τα βρετανικά συγκροτήματα που βλέπουμε να ανεβαίνουν τώρα, όπως οι Foals και οι Mumford and Sons, μπορούν να το αλλάξουν αυτό».

Ζωντανές συναυλίες - άλμπουμ: 1 - 0

Το ότι πολλά από τα «επανενωμένα» συγκροτήματα δεν έχουν κάποιο καινούργιο άλμπουμ να προωθήσουν είναι ένα σημάδι των καιρών. «Απλώς αποδεικνύει πόσο επικερδείς έχουν γίνει οι ζωντανές εμφανίσεις τώρα, σε σύγκριση με την ηχογραφημένη μουσική. Ηταν πολύ σπάνιο στο παρελθόν να πρωταγωνιστήσεις σε ένα φεστιβάλ σε ξένη χώρα αν δεν είχες ένα άλμπουμ να προωθήσεις».

Την κατηγορία ότι τα βρετανικά συγκροτήματα δεν προωθούνται φέτος την αρνείται ο γκουρού των φεστιβάλ, ο Μέλβιν Μπεν που, ως διευθυντής του Festival Republic, διαχειρίζεται τη διαφημιστική προώθηση των φεστιβάλ του Ρίντινγκ και του Λιντς, του Latitude, του Glastonbury και, για πρώτη φορά φέτος, του Big Chill.

«Δεν πιστεύω ότι οι κατηγορίες αυτές πρέπει να απευθύνονται σ’ εκείνους που κάνουν τη διαφημιστική προβολή των φεστιβάλ», λέει. «Οταν υπάρχουν καλλιτέχνες έτοιμοι να βγουν μπροστά, εμείς το θέλουμε, πιστέψτε με». Ο Μπεν τονίζει ότι εάν μόνο καθιερωμένα ή επανενωμένα συγκροτήματα βρίσκονταν στο προσκήνιο, τότε πράγματι αυτό θα ήταν ανησυχητικό. «Εχουμε όμως και καινούργιες μπάντες. Οι Arcade Fire, αν και είναι Καναδοί και όχι Βρετανοί, θα έχουν περίοπτη θέση στο Ρίντινγκ και στο Λιντς, ενώ οι Paramore, το εξαιρετικό συγκρότημα από το Τενεσί που έρχεται για πρώτη φορά στη Βρετανία, θα είναι κι αυτοί ψηλά στη λίστα».

Εκείνοι που σίγουρα θα τραβήξουν μεγάλο ενδιαφέρον φέτος θα είναι οι Blur, που εμφανίστηκαν επανενωμένοι πέρυσι στο Γκλάστονμπερι ενθουσιάζοντας τον κόσμο. Η προσωρινή συνεύρεση των Libertines -δεν ξέρουμε αν υπάρχουν σχέδια για μια πιο μόνιμη επανένωση- αναμένεται να έχει κι αυτή σημαντική απήχηση. Ποια θα είναι όμως η κορυφαία στιγμή της ροκ σκηνής του 2010; «Στοιχηματίζω όλα τα λεφτά μου στον Στίβι Γουόντερ, που θα γιορτάσει τα 60ά του γενέθλια στο Χάιντ Παρκ», λέει ο Μέλβιν Μπεν. [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 16 Mαϊου 2010]

Ζήτα μου ό,τι θες

• Τους βλέπουμε στη σκηνή λαμπερούς, ευγενικούς, χαρούμενους. Λίγοι ωστόσο γνωρίζουν πως, όσο εμείς χορεύουμε, τραγουδάμε και διασκεδάζουμε με τους αγαπημένους μας σταρ, ένας ολόκληρος μηχανισμός από δεκάδες ανθρώπους τρέχει και δεν φτάνει πίσω από τη σκηνή.

ΣΚΟΡΠΙΟΝΣ. Τραγουδιστές και συγκροτήματα, ηθοποιοί και θίασοι περνούν πολύ χρόνο μακριά από τα σπίτια τους, ταξιδεύουν συνεχώς, έχουν εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο, άρα αναγκάζονται να φροντίζουν και για την τελευταία λεπτομέρεια της παραμονής τους σε μια χώρα. Τι θα φάνε και θα πιουν, ποιους θα συναντήσουν, αναφέρονται συχνά κατά λέξη στα περίφημα «Rider».

Πρόκειται για το κομμάτι εκείνο του συμβολαίου που αναφέρει τις απαιτήσεις των καλλιτεχνών και το οποίο αποτελεί το φόβο και τον τρόμο κάθε καλλιτεχνικού γραφείου. Στην πραγματικότητα είναι οι σελίδες όπου οι καλλιτέχνες -κυρίως οι σταρ- εξαντλούν την παραξενιά και τη φαντασία τους.

Αλλοτε αληθινές κι άλλοτε ολίγον τραβηγμένες, οι ιστορίες που έχουν να διηγηθούν οι διοργανωτές εκδηλώσεων είναι εκατοντάδες. Κάπως έτσι έχουμε στο παρελθόν μάθει για την αδυναμία της Μίλβα στο παγωτό ξυλάκι, του Τίτο Πουέντε στο ούζο, του Ντίζι Γκιλέσπι στα καρπούζια, του Αρτ Γκαρφάνκελ στους ξηρούς καρπούς, της Σεζάρια Εβόρα στα παϊδάκια, της Λουθ Καζάλ στα λευκά τριαντάφυλλα και της μεγάλης ρωσίδας χορεύτριας Μάγια Πλισέτσκαγια στα κοσμήματα. Να, όμως, τι ζήτησαν όσοι βρέθηκαν πρόσφατα στη χώρα κι όσοι ακολουθούν:

* Και φανατικό κοινό έχουν και απαιτήσεις οι Σκόρπιονς. Το πολυσέλιδο rider τους προβλέπει πέντε λιμουζίνες για τις μετακινήσεις τους, μία για τον καθένα και ένα ξεχωριστό Βαν μόνο για τις πολλές βαλίτσες τους. Πέντε θα είναι και οι σουίτες όπου καταλύουν.

Θέλουν οπωσδήποτε ατομικές πισίνες και θέα στη θάλασσα. Θα φάνε κυρίως θαλασσινά και φρέσκιες σαλάτες, αλλά θα δοκιμάσουν και ελληνική κουζίνα. Επίσης θα τηρήσουν την παράδοση που έχουν εδώ και χρόνια: Μετά τη συναυλία δεν επιστρέφουν ποτέ στα καμαρίνια τους. Από τη σκηνή μπαίνουν κατευθείαν ο καθένας στη δική του λιμουζίνα, στην οποία πρέπει να υπάρχουν άφθονα νερά και πετσέτες και εξαφανίζονται για το ξενοδοχείο τους.

* Τίποτα ιδιαίτερο δεν αναγράφεται στο rider του Κάρλος Σαντάνα (8/7, ΟΑΚΑ). Ερχεται, βλέπετε, με τον προσωπικό του σεφ, οπότε το μενού του δεν απασχολεί το γραφείο παραγωγής.

* Τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κομπάι Σεγκούντο θα γιορτάσει φέτος το συγκρότημά του με περιοδεία ανά τον κόσμο. Στις 15 και 16 Ιουλίου έρχονται στο «Μπάντμιντον» κι έχουν ήδη ζητήσει δωμάτια και καμαρίνια γεμάτα μπουκάλια με ρούμι. Λογικό.

* Οι συμπατριώτες τους Orishas (θα παίξουν στο φεστιβάλ του Kosmos 93.6 την 1η Ιουλίου στο Κέντρο Ιππασίας στο Γουδή) θέλουν σοκολάτες πριν από το σόου και ρούμι (αυστηρά Havana Club 7 Years) αμέσως μετά. Επίσης θέλουν στο ξενοδοχείο τους να υπάρχει οπωσδήποτε πισίνα ή γυμναστήριο.

* Στο ίδιο διήμερο ο Νικόλα Κόντε θέλει οπωσδήποτε να μοιραστεί με τους μουσικούς του μία σαμπάνια πριν και μία μετά τη συναυλία. Οσο για τους Tinariwen από τη Σαχάρα, είναι μανιώδεις με το τσάι. Εχουν, μάλιστα, ζητήσει ειδικά γκαζάκια για την παρασκευή του κι έχουν στείλει ακριβείς οδηγίες για το πώς είναι το ιδανικό γι' αυτούς τσάι.

* Ο Σόλομον Μπερκ (30/6 στο ίδιο φεστιβάλ), περιμένει 100 κόκκινα τριαντάφυλλα χωρίς κανένα αγκάθι. Πρέπει να τοποθετηθούν δεξιά και αριστερά από το θρόνο του, σε πολύ κρύο νερό. Ποιο θρόνο; Αυτόν που πρέπει να του τοποθετήσουν στο κέντρο της σκηνής, πάνω σε κόκκινο χαλί!

* Ζουν, λειτουργούν και ταξιδεύουν σαν μια μεγάλη οικογένεια οι Ojos de Brujo. Το rider τους είναι εξαιρετικά λιτό. Στην Αθήνα, μάλιστα, θα έρθουν με το νέο τους μέλος: πρόκειται για το μωρό της Μαρίνας (τραγουδίστρια και στιχουργός του γκρουπ) και του τρομπετίστα τους, Κάρλος. Ο πιτσιρίκος Κιράν -μόλις ενός έτους- θα κοιμάται με τους γονείς του, και όταν εκείνοι θα είναι στη σκηνή θα τον φροντίζει η νταντά του.

* Οι μεταλλάδες Heaven and Hell, που παίζουν στο Rocking Athens Festival στις 27/7, θέλουν οι πετσέτες στα καμαρίνια και τη σκηνή να είναι όλες μαύρες.

* Η Σινέντ Ο' Κόνορ, από την άλλη, θέλει να έχει παντού γύρω της τασάκια. Η μόνη ιδιοτροπία της ιρλανδής τραγουδίστριας είναι ότι καπνίζει αρειμανίως και δεν αντέχει να της απαγορεύσεις αυτή την απόλαυση, αν και, στην πατρίδα της, εφαρμόζουν πια πιστά το no smoking.

* Σαν φουγάρα καπνίζουν και οι μουσικοί των «100 τσιγγάνικων βιολιών».

Φανατικοί της νικοτίνης και του φαγητού, ζήτησαν 100 τασάκια και 300 μερίδες φαγητού. Μετά το τέλος των παραστάσεών τους, το εξουθενωμένο catering του Μπάντμιντον απαίτησε άδεια μίας εβδομάδας. Λέγεται, μάλιστα, πως, την πρώτη φορά που ήρθαν στην Αθήνα, έχασαν το δρόμο για το θέατρο και σταμάτησαν στον παράδρομο της Κηφισίας, έβγαλαν έξω τις δύο ψησταριές που κουβαλούν πάντα στα πούλμαν τους και έστησαν γλέντι τρικούβερτο!

* Καμία σχέση με τον Ρομπέρτο Μπενίνι, ο οποίος δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το τι θα φάει και τι θα πιει. Ο ιταλός ηθοποιός είναι προσκολλημένος στην οικογένειά του και λιτοδίαιτος. Δεν πολυτρώει, δεν του αρέσει το αλκοόλ, δεν καπνίζει. Τρεις μέρες στην Αθήνα έμεινε στο δωμάτιό του διαβάζοντας.

Βγήκε απ' τα ρούχα της

* «Διαβασμένη» ήρθε πέρυσι στο Φεστιβάλ Αθηνών η Ρενέ Φλέμινγκ.

Η αδερφή της διατηρούσε δεσμό με Ελληνα, η μαμά του οποίου συχνά πυκνά τους έστελνε στο εξωτερικό ταψιά με τυρόπιτες. Ετσι, η σοπράνο, με το που προσγειώθηκε, ζήτησε να της πάνε στο ξενοδοχείο σπιτική πίτα.

* Για ρούχα έψαχνε η Νταϊάνα Κραλ με το που πάτησε το πόδι της στην Αθήνα γιατί αυτά που έφερε δεν της έκαναν πια. Διανύοντας τον 6ο μήνα της εγκυμοσύνης της (και μάλιστα περιμένοντας δίδυμα), έβλεπε την γκαρνταρόμπα της να «στενεύει» μέρα με τη μέρα.

* Ολα μπορεί να τα ανεχθεί αλλά αν δει μοβ χρώμα ο Ενιο Μορικόνε... εξοργίζεται. Αγνοώντας την ιδιοτροπία του, μια μάνατζερ του Φεστιβάλ Αθηνών στεκόταν στην άκρη της σκηνής όταν εκείνος ετοιμαζόταν για πρόβα.

Μόλις την είδε, ένας στενός συνεργάτης του την πλησίασε και της ζήτησε να αλλάξει μπλούζα γιατί ο μαέστρος κόντευε να τρελαθεί...

* Ενα πουλί που πολλοί θεωρούσαν «ψεύτικο» είχε μεταξύ άλλων το σκηνικό της «Λυσσασμένης γάτας» που παρουσίασε ο γερμανικός θίασος της Σαουμπίνε στην Πειραιώς. Το σπάνιο είδος γύπα όχι μόνο ήταν ζωντανό, αλλά ήθελε κάθε μέρα να τρώει φρέσκο κρέας.

Οι άνθρωποι του Φεστιβάλ Αθηνών έψαχναν τον κατάλληλο χασάπη, καθώς ο γύπας είχε προσωπικό υπεύθυνο για την εκγύμναση και τη διατροφή του.

* Από την Αθήνα έχουν περάσει οι Ρόλινγκ Στόουνς, η Μαντόνα, οι Μετάλικα, οι Αϊρον Μέιντεν, αλλά η εμπειρία του Ελτον Τζον δύσκολα ξεπερνιέται.

Πριν από 16 χρόνια ζήτησε να πάει με αεροπλάνο από το αεροδρόμιο του Ελληνικού στο γήπεδο της ΑΕΚ. Συμβιβάστηκε με ελικόπτερο που προσγειώθηκε στο κοντινό γήπεδο του Απόλλωνα -το οποίο ο διοργανωτής νοίκιασε την παραμονή και μετέτρεψε κακήν κακώς σε ελικοδρόμιο, τοποθετώντας φώτα, σήματα, ειδικές γραμμές στο γρασίδι.

Συγχρόνως ήθελε σε ετοιμότητα τέσσερις λιμουζίνες αλλά και μια σουίτα με μια σύνθεση λουλουδιών 2x2 (λίλιουμ και ορχιδέες) που κόστισε τότε 250.000 δρχ.

Στο Ισραήλ, όπου είχε εμφανιστεί την προηγουμένη, ο Τζον εκνευρίστηκε από την πολυκοσμία στο ξενοδοχείο και αποχώρησε χωρίς να τραγουδήσει. Τη δεύτερη φορά που ήρθε ήθελε πάση θυσία να κοιμηθεί στη Νίκαια της Γαλλίας και να μην μείνει καθόλου στην Αθήνα. Και όντως. Ηρθε, τραγούδησε κι έφυγε τρέχοντας.

* Οσκαρ ιδιοτροπίας θα κέρδιζε άνετα ο Γούντι Αλεν. Ηρθε στην Αθήνα με δύο ιδιόκτητα αεροπλάνα -η οικογένειά του ποτέ δεν ταξιδεύει όλη μαζί- κι απαίτησε σε όλη τη διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι το Σύνταγμα να μην περάσουν κάτω από καμία γέφυρα. Δεν ήθελε ιδιωτική εταιρεία σεκιούριτι αλλά την Ελληνική Αστυνομία για την προστασία του.

• Κατ' ευθείαν για σουβλάκια

Η παραμονή του στην Αθήνα έμοιαζε με κωμωδία του: Στο «King George», όπου κατέλυσε, είχε κλεισμένο ολόκληρο όροφο για να αποφύγει συναντήσεις στους διαδρόμους και είχε καπαρώσει ένα από τα ασανσέρ. Βλέπετε η μισή του φρουρά τρέχει μονίμως πίσω του από τις σκάλες και η άλλη μισή πρέπει να έχει πάντοτε διαθέσιμο ασανσέρ για να τον περιμένει επάνω. Συνήθως τον συνοδεύουν τα παιδιά και η γυναίκα του, η αδερφή του και τα παιδιά της, οι δάσκαλοι και οι νταντάδες τους. Και φυσικά ο γιατρός του.

Στο πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα ο τελευταίος ήταν άρρωστος και οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να του βρουν έλληνα επιστήμονα, τον οποίο όμως ο αμερικανός σκηνοθέτης δεν εμπιστευόταν. Του ζητούσε να μετράει συνεχώς τον πυρετό του κι όταν εκείνος του απαντούσε ότι ήταν απύρετος, ο Αλεν επέμενε ότι τον κοροϊδεύει για να μην ακυρώσει τη συναυλία του!

* Χορτοφάγος στα όρια της εμμονής είναι ο συμπατριώτης του, Φίλιπ Γκλας.

Ο διάσημος συνθέτης τρώει μόνο καρπούς και απεχθάνεται τόσο το κρέας που απαιτεί για την παρασκευή των γευμάτων του μόνο καινούρια τηγάνια και κατσαρόλες. Του είναι αδιανόητο να δεχθεί ότι με το ίδιο σκεύος μαγειρεύτηκε κάποτε κρέας.

* Πολύ πιο βολικός είναι ο Αλις Κούπερ. Σε μια από τις επισκέψεις του είχε κανονιστεί δείπνο σε καλό εστιατόριο, αλλά μόλις εκείνος το έμαθε, αντέδρασε. «Θέλω να φάω σουβλάκια με πίτα», είπε ενημερωμένος. Κι έτσι κατέληξαν στου «Μπαϊρακτάρη».

* Εδώ που τα λέμε, άγγελος μπροστά τους είναι η Μαντόνα - ή σχεδόν: πάντως, ούτε με ελικόπτερο πήγε στο ΟΑΚΑ, ούτε στο αεροπλάνο της έμεινε, ούτε και κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους ήταν - όπως φημολογούνταν.

Πήγε στο στάδιο με λιμουζίνα, έμεινε στο Σύνταγμα και πρόλαβε να κάνει μια βόλτα με την οικογένειά της στο κέντρο της Αθήνας. Ηθελε μόνο έναν παιδότοπο για τα παιδιά της και να υπάρχουν έτοιμοι γιατροί στα νοσοκομεία που βρίσκονται κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Σολάριουμ και σουπερμάρκετ

* Με το φαρμακείο αγκαλιά ταξιδεύει και ο συνθέτης Μάικλ Νάιμαν: χαπάκια για στομαχόπονο, πονοκέφαλο, πονόδοντο και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε υπάρχει πάντα στην τσάντα του. Θέλει, ωστόσο, να υπάρχει στο καμαρίνι του και ένα εφεδρικό φαρμακείο με κάθε λογής γιατροσόφια.

* Ολίγον αγενής η Λάιζα Μινέλι. Ζήτησε μια σουίτα στη «Μεγάλη Βρετανία» γι' αυτήν και μία για την γκαρνταρόμπα της, χαρακτήρισε το ιστορικό ξενοδοχείο «παλιομοδίτικο» και σχεδόν έβρισε τον διοργανωτή που την περίμενε στο αεροδρόμιο με κόκκινα τριαντάφυλλα διότι είναι τα μοναδικά στα οποία έχει αλλεργία!

* Για τη θάλασσα τρελαινόταν η Νίνα Σιμόν. Για την εμφάνισή της στο 1ο Φεστιβάλ Γαία της Θεσσαλονίκης είχε δώσει μια συνέντευξη τύπου εν πλω.

Τις τρεις μέρες που έμεινε στην πόλη είχε ουσιαστικά εγκαταλείψει τη σουίτα της στο «Μακεδονία Παλάς» κι έκανε συνεχώς βόλτες στο Θερμαϊκό με ένα ιστιοπλοϊκό που της είχαν νοικιάσει.

* Αυτή κι αν είναι παραξενιά: Ο Εϊντριαν Χιουτζ, ντράμερ των εκκεντρικών Λονδρέζων Tiger Lillies, κυκλοφορεί πάντοτε με ένα ρολό χαρτί υγείας στην τσέπη του. Κατά τη διάρκεια των προβών για το «Freakshow» τους που διήρκεσε δυο εβδομάδες, οι κακές γλώσσες λένε πως ζήτησε από την παραγωγή 200 ρολά χαρτί.

* Οι Tap Dogs, από την άλλη, είναι φανατικοί των υγιεινών απολαύσεων: πέντε κιλά φρούτα και 25 energy drinks την ημέρα ζητούν οι πέντε καλογυμνασμένοι αυστραλοί χορευτές.

* «Απαραίτητη η επίσκεψη σε ένα σουπερμάρκετ», είναι μια από τις πρώτες απαιτήσεις στο rider του Μπαλέτου Πάγου της Αγίας Πετρούπολης.

Δεν είμαστε σίγουροι τι ακριβώς αγόρασαν οι 80 ρώσοι χορευτές, αλλά η αναμονή των δύο πούλμαν έξω από το σουπερμάρκετ για τέσσερις ώρες ήταν εξουθενωτική για τους οδηγούς και τσουχτερή για την παραγωγή.

* Σε ελληνικό νησί, ως γνωστόν, διαδραματίζεται το θεατρικό «Mamma Mia» και τα συμβόλαια των ηθοποιών τούς υποχρεώνουν να είναι μαυρισμένοι χειμώνα-καλοκαίρι. Ετσι, σε κάθε θέατρο που παίζουν χρειάζονται ειδικό χώρο για την εγκατάσταση συστήματος σολάριουμ.

* Στην κυριολεξία «απαγορευμένες» είναι οι απαιτήσεις των Σκαταλάιτς και των Θίβερι Κορπορέισον οι οποίοι έχουν την άνεση να γράφουν στο συμβόλαιό τους ότι θέλουν οπωσδήποτε «χόρτο». Χωρίς κανέναν ενδοιασμό ζητούσε τα ναρκωτικά του και ο μακαρίτης Τζέιμς Μπράουν.

* Αντίθετα, υπόδειγμα ευγένειας είναι πάντα ο Χοσέ Καρέρας αλλά και ο Μπράιαν Φέρι -που κάποτε άφησε άφωνους τους σερβιτόρους στον Λυκαβηττό μαζεύοντας μόνος του το πιάτο όταν τελείωσε το δείπνο του.

* Ούτε και η Τζέιν Μπίρκιν φημίζεται για τις απαιτήσεις της. Το μόνο που ζητά είναι οτιδήποτε ελληνικό προκειμένου να «γευτεί τον τόπο και την ενέργειά του». Θέλει άφθονο τσάι «φυσικό» και «όχι σε φακελάκια».

* Πολλοί είναι επίσης οι καλλιτέχνες που αξιώνουν από τους παραγωγούς ερωτική συντροφιά. Είναι γνωστή η ιστορία με τον Ρούντολφ Νουρέγεφ, που κάποτε ζητούσε από τον Θόδωρο Κρίτα να του κάνουν μασάζ...

Ο περίφημος ιμπρεσάριος του έστειλε μια επαγγελματία μασέζ, αλλά ο Νουρέγεφ δεν έμεινε ικανοποιημένος. Τότε, του έστειλε έναν μασέρ κι εκείνος δεν ξαναπαραπονέθηκε.

* Μεγαλύτερες απαιτήσεις είχε ο περίφημος ιάπωνας μαέστρος Σέιζι Οζάουα που κάποτε ζήτησε από το Φεστιβάλ Αθηνών γυναικεία συντροφιά, και μάλιστα διπλή.

* Οχι μία, αλλά δύο σουίτες ξενοδοχείου ζητά και ο γόης μάγος Ντέιβιντ Κόπερφιλντ διότι σε κάθε χώρα συναντά πρώην, νυν και μέλλουσες αγαπημένες του...

* Κανείς τους, όμως, δεν παραβγαίνει με τον Ρέι Τσαρλς. Πριν από δεκαετίες, το γραφείο που τον κάλεσε υποχρεώθηκε να κατασκευάσει ένα τεράστιο κρεβάτι, καθώς ο σπουδαίος μουσικός τούς είχε προειδοποιήσει ότι πρέπει να χωράει άνετα και τις τρεις γυναίκες που κοιμούνταν μαζί του!

* Κι αν ύστερα από όλα αυτά αναρωτιέστε αν υπάρχει ολιγαρκής καλλιτέχνης, να σας πούμε ότι αυτός είναι ο Μόρισεϊ. Το φαξ με τις επιθυμίες του περιλαμβάνει μια ολόλευκη σελίδα με μία μόνο λέξη: «τσάι». *

• Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / ΕΠΤΑ, 24/5/2009

Από τον Τύπο (5)

Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν... **ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ: ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΚΟΜΑ (ΠΑΡΑΓΩΓΗ: IMPACT MUSIC): Δέκα καινούργια τραγούδια υπογράφει ο Ορφέας Περίδης, τα οποία, αν και καινούργια, θυμίζουν τα παλαιότερά του. Σε γενικές γραμμές οι «γεύσεις» παραμένουν ίδιες: λίγο από εδώ και λίγο από εκεί (ροκ, μπαλάντα, χαμηλοί τόνοι, ατμοσφαιρικές καταστάσεις). Ακόμα μια φορά ο δημιουργός υπογραμμίζει αυτό που πολλοί θαυμαστές του θεωρούν πως υπάρχει εν γένει: ένα συνδυασμό του ποιοτικού με το εμπορικό. Ευλόγως, θα πει κανείς, αφού η παρουσία του Περίδη σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας του συνοδεύτηκε και από εμπορική επιτυχία (χρυσοί δίσκοι κ.λπ.). Αλλά όσο σχετική είναι η εμπορική επιτυχία -μια και σ' αυτήν εμπλέκονται και οι μηχανισμοί προβολής με τους αβανταδόρους της δισκοπαραγωγής και τα τεχνάσματά τους- άλλο τόσο σχετική είναι και η έννοια του ποιοτικού, αφού εδώ εμπλέκονται τα γούστα, οι ορέξεις και άλλοι υποκειμενικοί παράγοντες... [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Σε ήχο ελληνικό, ΓΙΩΡΓΟΣ Ε. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ]

Στέγη ορχήστρας: Ετοιμος είναι ο πρώτος στην ιστορία της χώρος δοκιμών της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Το πρώην κινηματοθέατρο «Παλλάς», στη λεωφόρο Νίκης. Οι εργασίες θα ολοκληρωθούν ώς το τέλος του μήνα, ενώ τα εγκαίνια θα γίνουν τον Σεπτέμβριο. Τον χώρο επισκέφτηκε χθες ο γενικός γραμματέας του ΥΠΠΟ, Χρήστος Ζαχόπουλος, και επισήμανε ότι οι εργασίες, που κόστισαν 900.000 ευρώ, έγιναν με εθνικούς πόρους κάτι που, όπως είπε, αντανακλά και την εμπιστοσύνη του ΥΠΠΟ στη διοίκηση, τη διεύθυνση, τους μουσικούς και το προσωπικό της ορχήστρας. Τόνισε ότι το έργο της ΚΟΘ αγκαλιάζεται από το κοινό της πόλης και της χώρας και υπογράμμισε ότι έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας με τις συνεργασίες με καταξιωμένους μουσικούς (Αλντο Τσικολίνι, Ιαν Γκίλαν), αλλά και με τις δισκογραφικές της συνεργασίες με διεθνείς εταιρείες... [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΣΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ]

Το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο παίζει μουσική του 20ού αιώνα στην Πειραιώς 260 (φωτ. Μπίλιος)

Το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο σε σύγχρονο ρεπερτόριο. Τους ταιριάζουν τα σύγχρονα: Στη διάρκεια του οκταημέρου 24/6 έως 1/7, στο οποίο συσσωρεύτηκαν, αλλεπάλληλες, περίπου οι μισές από τις εκδηλώσεις σοβαρής μουσικής του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, ακούσαμε το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο υπό τη νέα του σύνθεση σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον πρόγραμμα μουσικής του 20ού αιώνα (26/7/07). Οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε ήταν καλές, καθ' όσον φαίνεται ότι τα χαρακτηριστικά που δεσπόζουν στις εκτελέσεις του συνόλου ταιριάζουν καλύτερα στο σύγχρονο ρεπερτόριο με τις κάπως ανοιχτές προδιαγραφές ύφους παρά στο κλασικό/ρομαντικό, όπου η απόλυτη ακρίβεια της ανάγνωσης και η ανοχή ως προς τα όσα υπαγορεύει η στενά σχηματοποιημένη γραφή των έργων είναι σαφώς μικρότερη... [Ελευθεροτυπία, Ηχοι ζωντανοί, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΒΩΛΟΣ]

Οι ΤΥΠΑΝΑ παίζουν Στιβ Ράιχ: Την επομένη το ελληνικό σύνολο κρουστών ΤΥΠΑΝΑ πρόσφερε στον ίδιο χώρο την πρώτη ελληνική παρουσίαση της σύνθεσης Drumming (Τυμπάνισμα) του Αμερικανού μινιμαλιστή Στιβ Ράιχ σε επεξεργασία από το σολίστα κρουστών Δημήτρη Δεσύλλα. Ηταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρουσίαση με στοιχεία... δοκιμασίας, που αποτεινόταν στους μυημένους και φανατικούς θιασώτες του μινιμαλισμού.

Οι ΤΥΠΑΝΑ επί το έργον παρουσιάζοντας τη σύνθεση Drumming του Στιβ Ράιχ (φωτ. Μπίλιος)

Η μουσική κράτησε περισσότερο από μία ώρα, δίχως να μεσολαβήσει διάλειμμα. Εκείνο που αποτέλεσε πρόβλημα ήταν η ακουστική του χώρου: οι κυρτές ανακλαστικές επιφάνειες που περιέβαλλαν τη σκηνή παγίδευαν τον ήχο σε φαύλο κύκλο διαδοχικών ανακλάσεων, οι οποίες στις κορυφώσεις προκαλούσαν φοβερή συμφόρηση... [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΒΩΛΟΣ]

Από τον Τύπο (4)

Σύγχρονα μπλουζ στο χιπ χοπ καμίνι

* «The Undisputed Truth» - Brother Ali (Hitch Hyke): Αλμπίνος μισότυφλος, διωγμένος από την οικογένειά του και άστεγος στους δρόμους της Μινεάπολις, αλλά από την άλλη πιστός μουσουλμάνος και ταλαντούχος μουσικός, ο «αδερφός Αλι» ραπάρει σαν λυσσασμένο αιλουροειδές των μητροπόλεων. Η δική του «αδιαμφισβήτητη αλήθεια» είναι ο εφιάλτης της αμερικανικής ενδοχώρας. Ρατσισμός, συντηρητισμός και μισαλλοδοξία μέσα από την ειρηνική εικόνα των μεσοαστικών προαστίων και των εμπορικών κέντρων. Με την ευθύτητα και την ακρίβεια πολυβόλου, ο Αλι ραπάρει εκτοξεύοντας παντού ριπές, στον πόλεμο του Ιράκ και σε αυτούς που τον κοιτάνε με λύπη στο δρόμο, στην πρώην γυναίκα του και στη μουσική σκηνή που έχει κολλήσει στο ανώδυνο r'n'b, στην ανάγκη του να ζει στο σκοτάδι και στη θηριωδία των μπάτσων.[.. ]

* «Gutterfly: The Original Soundtrack»- Lifesavas
(Hitch Hyke): Ξέφρενο φανκ και σέξι σόουλ, ένας ιλιγγιώδης χιπ χοπ ρυθμός και συμμετοχές από τον «πατριάρχη» Τζορτζ Κλίντον μέχρι τους «ποιητές του δρόμου» Dead Prez. Οι Lifesavas, το χιπ χοπ τρίο από το Πόρτλαντ, δεν κολλάνε στη σκηνή ούτε με τους γκάνγκστα ούτε με το σαλονάτο r'n'b. Το δικό τους μίγμα έρχεται από τη δεκαετία του '70 όταν η φανκ συνδυασμένη με το ροκ γινόταν το αλήτικο σάουντρακ για τους δρόμους του γκέτο. Το δεύτερο άλμπουμ τους, το «Gutterfly», είναι η μουσική για μια φανταστική ταινία που κλέβει την πλοκή των ταινιών της εποχής της Blaxploitation, την κιτς αισθητική της και μουσικές σαν του θρυλικού Κέρτις Μέιφιλντ. [...]

* «Rise Up» - Zeph & Azeem (Hitch Hyke): «Η εξέγερση ενάντια στην τυραννία είναι υποχρέωση...». Τέτοιους στίχους ξεστομίζει αυτό το ντουέτο των ράπερ, που ντύνονται με μαύρα συντηρητικά κοστούμια σαν τους Μπλουζ Μπράδερς και θέλουν να «ζωγραφίσουν ορχιδέες μέσα στα συντρίμμια αεροπλάνων». Δυο τέκνα του Οκλαντ, φημισμένου για τις ταραχές του, οπλισμένοι με πανκ φιλοσοφία και φανκ-τζαζ-ροκ ήχους που κηρύττουν στο ντεμπούτο τους τον «ξεσηκωμό». [...]
[Ελευθεροτυπία, Στερεο-φονικά, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ]

Από τον Τύπο (3)

Αξιόλογοι καλλιτέχνες και γκρουπ, που «χάθηκαν» για χρόνια και όλοι τούς είχαν ξεγράψει, επιστρέφουν δυναμικά, με αξιόμαχα cd... Πριν από 30 χρόνια η Ρίκι Λι Τζόουνς είχε τον κόσμο όλο στα πόδια της! Ή τουλάχιστον είχε πολύ περισσότερα απ' όσα ο πρότερος βίος της έδειχνε πως θα κατάφερνε… Τι άλλο να πει κανείς για μια 23χρονη σερβιτόρα σε ένα ιταλικό ρεστοράν του Λος Αντζελες, η οποία είχε γεννηθεί στο Σικάγο, της άρεσε από μικρή το… ροντέο, αποβλήθηκε από όλα τα σχολεία όπου πήγε, έφυγε από το σπίτι της στα δεκαπέντε και κατέληξε έπειτα από πολλές… περιηγήσεις, στη Μέκκα του θεάματος, με μόνη περιουσία μερικά τραγούδια στα οποία κανείς δεν έδινε σημασία και, ξαφνικά, χάρη ακριβώς σ' αυτά τα τραγούδια βρέθηκε, από τις… καρμπονάρες που σερβίριζε, να υπογράφει συμβόλαιο με τον κολοσσό Warner, να εμφανίζεται live στα καλύτερα κλαμπ της πόλης, να διασκευάζουν τραγούδια της φτασμένοι καλλιτέχνες, να έχει ως έτερον ήμισυ τον Τομ Γουέιτς (είναι η ξανθιά στο εξώφυλλο του δίσκου του «Blue Valentine», του 1978) και λίγο αργότερα, ο παρθενικός της δίσκος να γίνεται πλατινένιος και η ίδια να παίρνει το πρώτο της Γκράμι, ως Νέος Καλλιτέχνης της Χρονιάς!... [Η Καθημερινή, Οι δεινόσαυροι δεν έχουν ημερομηνία λήξης, του Θοδωρή Μανίκα].

BLIND GUARDIAN... ΤΟΥΣ ΠΡΟΛΑΒΑΤΕ;

Με πολλούς θαυμαστές οι Blind Guardian, που κινούνται στο χώρο του μέταλ, εμφανίστηκαν -μετά τη Θεσσαλονίκη- στην Αθήνα στις 28 Απριλίου στο Fuzz, στη Βουλιαγμένης. Γνωστοί για τη δυναμική σκηνική παρουσία τους, οι Γερμανοί «Φρουροί» ξεκίνησαν την πορεία τους το 1986 σε μια μικρή γερμανική πόλη με το όνομα Κρέφελντ, παίζοντας speed metal, αρχικά με το όνομα Lucifers Heritage, με το οποίο βγάλανε τον πρώτο τους δίσκο το Symphonies of Doom. Το 1986 επέλεξαν το σημερινό τους όνομα και έβγαλαν δύο δίσκους ονόματι Battalions of Fear (1988 ) και Follow the Blind (1999) στους οποίους συνέχισαν να παίζουν speed metal. Από τότε ακόμη έγινε εμφανές το ενδιαφέρον τους για την επική φαντασία, ενώ στίχοι τους εμπνέονταν από τον συγγραφέα Τόλκιν.

Το 1990 το άλμπουμ Tales from the Twilight World έγινε επιτυχία στη Γερμανία, ενώ ακολούθησε το Somewhere Far Beyond το 1992. Στη συνέχεια έβγαλαν το Forgotten Tales, το οποίο περιείχε διασκευές παλιότερων κομματιών τους σε ακουστική έκδοση, καθώς και τραγουδιών άλλων γκρουπ όπως τα The Wizard, To France, Barbara Ann, Spead Your Wings κ.ά. Ο επόμενος δίσκος τους, το Nightfall In the Middle-Earth του 1998 ήταν μια δουλειά αφιερωμένη στην ιστορία της Μέσης Γης του Τόλκιν, με έντονο το επικό στοιχείο.