Το συγκρότημα που «φίμωσε» τη βασίλισσα Ελισάβετ, κλώτσησε το κατεστημένο και οδήγησε στα άκρα τη μουσική έρχεται για μία συναυλία στο Γήπεδο Καραϊσκάκη
ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 13/07/2008
Μπορεί μια καριέρα διάρκειας μόλις τριών ετών και ενός μόνο άλμπουμ να τοποθετήσει ένα συγκρότημα ή έναν καλλιτέχνη στο Πάνθεον της ροκ μουσικής; Οι Sex Pistols τα κατάφεραν. Ποτέ και κανένας καλλιτέχνης δεν είχε τέτοια επίδραση στη σύγχρονη μουσική με τόση μικρή - ποσοτικά - προσφορά. Πριν από αυτούς, οι Doors υπήρξαν δισκογραφικά μόνο για τέσσερα χρόνια, αλλά ηχογράφησαν έξι άλμπουμ. Και οι Nirvana, έπειτα από αυτούς, επίσης τέσσερα χρόνια με προσφορά τριών άλμπουμ. Το συγκρότημα του Τζόνι Λάιντον μέσα στον ελάχιστο και ταραχώδη χρόνο που μεσουράνησε είναι ζήτημα πώς κατάφερε και ηχογράφησε και αυτό το ένα άλμπουμ, το θρυλικό πλέον «Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols». Οποια λίστα και αν κοιτάξει κανείς σήμερα με τα καλύτερα άλμπουμ της ροκ μουσικής θα το βρει μέσα. Οι Sex Pistols όμως δεν είναι σημαντικοί μόνο για τον ήχο που σκαρφίστηκαν. Είναι πολύ πιο σημαντικοί για τη συμπεριφορά που υιοθέτησαν. Γιατί μπόρεσαν να πουν «όχι» στους κανόνες της μουσικής βιομηχανίας και όταν διαπίστωσαν ότι έγιναν μαριονέτες αυτού του συστήματος που κατέκριναν, να το διαλύσουν.
Και δεν ήταν εύκολη υπόθεση αν κοιτάξει κανείς πίσω στη Βρετανία της δεκαετίας του 1970, οπότε παρατηρείς μια χώρα σε εσωστρέφεια να αναπολεί τις δόξες του παρελθόντος και τα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης να ανακυκλώνουν αυτή την κατάσταση. Μουσικά πάλι, πλην της φωτεινής και πολύχρωμης εξαίρεσης του γκλαμ ροκ με τους Μπάουι και Roxy Music που τάραξαν τα νερά, η κατάσταση έδειχνε να ξεφεύγει από τους αρχικούς στόχους που είχε θέσει το ροκ. Δεινοσαυρικά σχήματα, όπως οι Emerson Lake & Palmer, οι Yes, αλλά και γιατί όχι οι Pink Floyd, είχαν φτάσει σε ένα σημείο που για να παίξεις ροκ έπρεπε σαφώς να έχεις εντρυφήσει στα Βραδεμβούργια Κοντσέρτα του Μπαχ και πολύ λιγότερο στην απλότητα των Μπιτλς ή στην επιθετικότητα των Who.
Την εμβρυακή μορφή των Sex Pistols αποτέλεσε το συγκρότημα The Strand, που δημιουργήθηκε το 1972 με τον Στιβ Τζόουνς στα φωνητικά, τον Πολ Κουκ στα ντραμς και τον Γουόλι Νάιτγκεϊλ στην κιθάρα. Το 1973 βρήκε το συγκρότημα να συχνάζει στα εκκεντρικά για τα χρόνια εκείνα καταστήματα ρούχων Achme Attractions και Let it Rock. To δεύτερο που μετεξελίχθηκε σε Sex ανήκε στον αντεργκράουντ τότε ατζέντη Μάλκομ Μακ Λάρεν και στην ανερχόμενη σχεδιάστρια και σύζυγό του Βίβιαν Γουέστγουντ και ήταν αυτοί που με τις παραμάνες, τα σκισμένα ρούχα και τα κολάρα με τα καρφιά λάνσαραν τα ενδύματα εκείνα που τα επόμενα χρόνια θα «έντυναν» το πανκ. Οπως έλεγε αργότερα ο Τζόνι Λάιντον, ανάμεσα στις άλλες κακίες που έχει εξαπολύσει εναντίον του Μακ Λάρεν: «Ηταν ένα ζευγάρι αδίστακτων. Μπορούσαν να πουλήσουν το κάθε τι και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση»... [συνεχίζεται]
