Ωρα U2 στην Αθήνα

• ΡΟΚ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ 

• Της Μαρίας Μαρκουλή, TA NEA: Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010

Πριν ακόµη σβήσουν οι προβολείς του σταδίου και κάτω από τους ήχους του «Space Οddity» του Ντέιβιντ Μπάουι, ο Μπόνο και η παρέα κάνουν είσοδο στη σκηνή. Είναι λίγα λεπτά πριν από τις 10 και οι πρώτες νότες των U2 «ελευθερώνονται» στο Μαρούσι. Στην πρώτη συναυλία των Ιρλανδών στην Αθήνα, στην πιο φαντασµαγορική περιοδεία τους. Με τον παιχνιδιάρικο ρυθµό του ινστρουµένταλ «Return Οf Τhe Stringray Guitar», ο Μπόνο αρχίζει τις βόλτες του στην κυκλική πασαρέλα και στην «καρδιά» των θαυµαστών, αφού οι πιο φανατικοί από αυτούς θα έχουν τρέξει και θα έχουν πάρει τη θέση τους µέσα στο δαχτυλίδι, γύρω από τη σκηνή, για να παρακολουθούν τον Μπόνο από πολύ κοντά. Αρκετοί άλλωστε από αυτούς που ήρθαν από το εξωτερικό για να δουν τη συναυλία έχουν κατασκηνώσει έξω από το στάδιο. Ροκ καταστάσεις, πίστης και αφοσίωσης.

«Υou love this town... / Ιt’s a beautiful day / Don’t let it get away» τραγουδάει ο frontman, καθώς διαλέγουν ένα από τα πιο δηµοφιλή, κοµµένα και ραµµένα για αρένες και στάδια, τραγούδια τους στην αρχή. Γρήγορα φτιάχνουν ένα beautiful day σκηνικό. Το διαστηµόπλοιο-σκηνή αλλάζει χρώµατα, θα αλλάξει και σχήµατα, ενώ οι U2 έχουν όλο τον χώρο στη διάθεσή τους να κινηθούν και να επικοινωνήσουν µε τον κόσµο τους. Ολη η παραγωγή του ήχου, και όχι µόνον, ουσιαστικά «κρέµεται» από τον ουρανό της κατασκευής. Η σκηνή, άλλωστε, δεν έχει «πλάτη» και οι θεατές µπορούν να βλέπουν από παντού. Κερδισµένοι ειδικά στην 360° περιοδεία, οι θεατές των κερκίδων που έχουν σκηνή και οθόνες µπροστά τους «πιάτο». Η κεντρική, µεγάλη κυλινδρική οθόνη την οποία οι θεατές βλέπουν µπαίνοντας στο γήπεδο, στη συνέχεια θα ανοίξει σαν πλέγµα και θα παίξει τον ρόλο της στην παράσταση.

«Get Οn Υour Βoots», «Μysterious Ways», «Μagnificent» ανεβάζουν την ένταση και ήδη ώς εκείνη τη στιγµή (αν κρίνουµε από τις προηγούµενες συναυλίες της περιοδείας) είναι όλοι όρθιοι και χορεύουν. Εννοείται και όσοι «κάθονται» στις κερκίδες.

• TIPS
• Τι θα δείτε
  Πώς θα πάτε
  Πώς θα φύγετε
  Τι να έχετε µαζί σας
  

• Θα παίξουν παλιά κι αγαπηµένα;

Επιλογή των U2 είναι να παίζουν καινούργια τραγούδια σε αυτές τις συναυλίες. Από το Τορίνο όπου ξαναβγήκαν στον δρόµο µετά τον τραυµατισµό του Μπόνο, έχουν παίξει εκτός από το «Stingray Guitar» (που είναι πια βασικό) και τα «Dark Star», «Glastonbury» και «Εvery Βreaking Wave» που έκανε πάλι την εµφάνισή του στο σετλίστ της Βιέννης. Η Αθήνα είναι ο δέκατος σταθµός του ευρωπαϊκού σκέλους της περιοδείας και η πρώτη επίσκεψή τους επίσης. Στις πρωτιές µερικές φορές παραλείπουν τα καινούργια, παίζουν παλιά κι αγαπηµένα.

Και τους Rolling Stones κάποτε τους χλεύαζαν

• 2.500 ΜΕΛΗ ΕΧΕΙ ΤΟ OUT OF CONTROL, ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΑΝ ΚΛΑΜΠ ΤΩΝ U2

• Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Γιάννης Πετρίδης είχε δει live τους U2 το 1980, στα πρώτα τους βήματα. «Στο Μαϊάμι ήταν», θυμάται. «Επαιζαν και οι Allman Brothers σε ένα μεγάλο στάδιο, προτίμησα όμως τους U2, που εμφανίζονταν σε ένα κλαμπ τριακοσίων ατόμων. Ο μαγνητισμός του Μπόνο ήταν από τότε έντονος, παιδάκι ακόμα στη σκηνή, αλλά με λάμψη». Φυσικά και θα βρίσκεται απόψε στο ΟΑΚΑ.

«Είναι ένα πολύ καλό ροκ συγκρότημα με εξαιρετικούς μουσικούς. Εγραψαν τραγούδια που θα μείνουν στην ιστορία. Τα άλμπουμ τους είναι από τα καλύτερα των τελευταίων τριάντα ετών. Οι U2 είναι από τα τελευταία ονόματα της μουσικής που κινητοποιούν ακόμα και όσους πιστεύουν για τον εαυτό τους ότι είναι ροκ».

Εχουμε να δούμε απόψε, ειδικά στις θέσεις των VIP, ένα σωρό κόσμο που πιστεύει ότι είναι ροκ. Κι ας συχνάζει στις πίστες της παραλιακής. Ποσώς μας ενδιαφέρει. Μας αρκεί πως στη σκηνή θα βρίσκονται οι U2. Οσοι δεν αγοράσατε ακόμα εισιτήριο, σπεύσατε. Σίγουρα θα βρείτε στα εκδοτήρια έξω από το στάδιο. Οσοι έχετε ήδη τα μαγικά χαρτάκια ετοιμαστείτε να δείτε στο κατεστραμμένο χορτάρι του ΟΑΚΑ «μπάλα» υψηλού επιπέδου. Μουσική αξεπέραστη και θέαμα ασύλληπτο. Ο τέλειος συνδυασμός.

Μας το επιβεβαιώνουν τα παιδιά του Out of Control, του ελληνικού φαν κλαμπ των U2, που έχουν παρακολουθήσει το συγκρότημα πολλές φορές. Κάποιοι ξεκινούν αύριο οδικώς για Κωνσταντινούπουλη, να τους δουν ξανά εκεί τη Δευτέρα.

«Μέσω Internet δικτυωνόμαστε όλο και περισσότεροι, έχουμε γίνει μια κοινότητα», λέει ο Κώστας Πλατής, από τους ιδρυτές του φαν κλαμπ που μετράει δυόμισι χιλιάδες μέλη. «Στο πάρτι μας το Σάββατο, περιμένουμε πιο πολλούς ξένους που θα έχουν ταξιδέψει Ελλάδα για τη συναυλία, παρά Ελληνες». Ο Τάσος είναι από τους σκληροπυρηνικούς της ομάδας: «Εχω παρακολουθήσει περισσότερες από 100 συναυλίες τους. Ευρώπη, Αμερική, Λατινική Αμερική και Αυστραλία». Στο περσινό live τους στην Πολωνία υπήρχε κι ένας Ελληνας στο crew του συγκροτήματος. Είδε την ελληνική σημαία κατά τη συναυλία και πήγε και μίλησε στα παιδιά του φαν κλαμπ, δωρίζοντάς τους μπαγκέτες και πένες.

• «Ν' αποδεχόμαστε τους μεγάλους»

Στον κόσμο των U2, ωστόσο, δεν μοιάζουν όλα αγγελικά πλασμένα. Η σύγχρονη alternative γενιά τούς θεωρεί παρηκμασμένους. Ο Γιάννης Πετρίδης χαμογελά με κατανόηση. «Ο,τι αρνητικό κι αν έχει ακουστεί από τις νεότερες γενιές το καταλαβαίνω. Πάντα υπάρχει αυτή η τάση. Το ίδιο συνέβαινε και με τους Rolling Stones στη δεκαετία του '80. Τώρα όμως όλοι μιλούν με δέος γι' αυτούς. Οπως θα γίνεται και με τους U2 μετά από χρόνια. Δεν λέω να μην παρακολουθούν οι πιτσιρικάδες τα ανεξάρτητα μικρά συγκροτήματα, πρέπει όμως να αποδέχονται και την αξία των μεγάλων ονομάτων».

Οι Out of Control εξεγείρονται και μόνο με τη διατύπωση τέτοιων απόψεων. «Δεν μπορούμε να ζητάμε από μια μπάντα να επανεφευρίσκει τη μουσική κάθε δέκα χρόνια», λένε. «Διαφορετικοί είναι οι τρεις πρώτοι τους δίσκοι που εμπεριέχουν όλη τη νεανική τους ορμή, αλλιώτικος ο τέταρτος, όταν συνεργάζονται με τον Brian Eno, ξεχωριστό το άνοιγμά τους στην Αμερική με το Joshua Tree και το Rattle and Hum αμέσως μετά. Η πιο μεγάλη αλλαγή επέρχεται με το έβδομο άλμπουμ τους, το πιο ηλεκτρονικό Achtung Baby, με το οποίο τολμούν να γκρεμίσουν τον μύθο που οι ίδιοι έχτιζαν. Ανάλογη είναι η συνέχεια με τους δύο επόμενους δίσκους τους, το Zooropa και το Pop, ενώ με τις τρεις τελευταίες τους κυκλοφορίες σηματοδοτούν την επιστροφή τους σε πιο ροκ φόρμες. Σίγουρα οι πρώτες τους δουλειές ήταν πιο καλές. Δεν μπορείς όμως να περιμένεις όλες οι ταινίες του Κόπολα να είναι σαν τον "Νονό"...».

• «Προτιμώ τον Bono απ' τον Ελβις»

Ο Μπόνο κι αν ξεσηκώνει αντιδράσεις με τις κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου πρωτοβουλίες του. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ε, όταν τον βλέπεις να συναγελάζεται με τον Μπους, πώς να σου αρέσει μετά;

«Ελπίζω να είναι αληθινή η φιλανθρωπική δράση του», λέει ο Γιάννης Πετρίδης. «Θα προτιμούσα όμως να τα κάνει αθόρυβα, όπως ο Πίτερ Γκάμπριελ. Ισως βέβαια να μη νιώθουμε την ιδιοσυγκρασία του. Πιθανόν να πιστεύει πως μόνο με τον τρόπο αυτό θα μπορεί να συναντάει τους διάφορους ηγέτες. Αυτό ενοχλεί μια μεγάλη μερίδα κόσμου, ακόμα και μέσα στο συγκρότημα έσπειρε διχόνοια. Προτιμώ τον Μπόνο όμως έστω και έτσι, παρά τον Ελβις Πρίσλεϊ, κλεισμένο στην Graceland».

Και οι φαν των U2 τι λένε; «Δεν υπάρχει η λέξη ξεπούλημα για τις μπάντες. Μόνο οι πολιτικοί ξεπουλιούνται. Οι U2 έχουν μια ιδεολογία, η οποία περιλαμβάνει το ενδιαφέρον προς την Αφρική, τη διάδοση της ειρήνης, την αγάπη με Α κεφαλαίο και πολλές αναφορές στην πίστη χωρίς να προωθούν κάποια θρησκεία».

Ειρήνη υμίν, παιδιά, άλλωστε τραγούδια όπως τα Sunday Bloody Sunday και With or Without You δεν αφήνουν περιθώρια για διαξιφισμούς.*

info: Στις 8 και τέταρτο εμφανίζονται οι Snow Patrol (διόλου άσχημοι), ενώ μία ώρα πιο πριν παίζει και ο Aviv Geffen (πολύ βαρετός). Οι U2 θα ανέβουν στη σκηνή στις 10 παρά τέταρτο. Γύρω στις δυόμισι ώρες κρατάει η συναυλία.

Ευτυχώς ο Ηλεκτρικός θα λειτουργεί μέχρι τη 1 περίπου για να γυρίσουμε, ενώ θα υπάρχουν και λεωφορεία. Μην την πάθουμε όπως με τους Pink Floyd, που κόψαμε ποδαρόδρομο όλη την Κηφισίας.

Συναυλία των U2: λεπτομέρειες τελευταίας στιγμής

ΣΥΝΑΥΛΙΑ. Oι U2 βρίσκονται ήδη εδώ. Oσοι προλάβατε (να αγοράσετε τα εισιτήριά σας), προλάβατε. Κι όσοι δεν το φροντίσατε εγκαίρως, μην στενοχωριέστε. Υπάρχουν ακόμη εισιτήρια. Εχουμε και λέμε. Οι πόρτες για την «U2 360° Tour» στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ανοίγουν στις 5.30 το απόγευμα. Ο Aviv Geffen, λυρικός καλλιτέχνης, γνωστός για τις κοινωνικές του ευαισθησίες, θα ανέβει στη σκηνή στις 7.15 και θα ακολουθήσουν οι Snow Patrol, συμπατριώτες των Ιρλανδών ρόκερ, στις 8.15. Αν όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι U2 θα ξεκινήσουν το σόου τους στις 9.45 το βράδυ.

Θέλετε να μάθετε τις λεπτομέρειες της τελευταίας στιγμής; Τα εισιτήρια σήμερα διατίθενται μόνο από το box office που θα βρίσκεται στο Ολυμπιακό Στάδιο. Εισιτήρια υπάρχουν σε περιορισμένο αριθμό για όλες τις κατηγορίες, εκτός από τα Red Zone που έχουν εξαντληθεί. Κάτι που μεταφράζεται αν πληρώνετε με μετρητά σε 33, 65, 100, 165 ή 330 ευρώ, και αν επιθυμείτε να αγοράσετε το εισιτήριό σας με πιστωτική κάρτα σε 36.50, 71.50, 110, 181.50, 363 ευρώ, αντίστοιχα.

Για να φτάσετε τώρα. Το να πάρετε το αυτοκίνητό σας, μάλλον δεν είναι και η καλύτερη ιδέα. Μπορείτε να πάτε με τον ηλεκτρικό (σταθμός Ειρήνη και Νεραντζιώτισσα), με τον προαστιακό (σταθμός Νεραντζιώτισσα) ή το λεωφορείο (410, 550, 500, Α8, Β7, Χ40, Χ41, Χ14, Ε14). Ο ΟΑΣΑ μάλιστα προχώρησε σε ενίσχυση δρομολογίων, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το επιβατικό κοινό που θα παρακολουθήσει τη συναυλία των U2 σήμερα το βράδυ. Από τις 12 τα μεσάνυχτα και για μία ώρα τα δρομολόγια του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου θα αναχωρούν από τον σταθμό Ειρήνης κάθε πέντε λεπτά.

Τέλος, 180 διασώστες του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού θα καλύψουν το μουσικό γεγονός. Οι U2 μπορούν να τους αφιερώσουν το τραγούδι «Love rescue me».

Ολα στο ... βωμό του κέρδους

Σταθερή αξία στο ...χρηματιστήριο της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, οι «U2» κάνουν ...στροφή 360° και φτάνουν για πρώτη φορά στη χώρα μας για μια συναυλία, σήμερα, στο Ολυμπιακό Στάδιο. Οι Ιρλανδοί ρόκερ «προσγειώνουν» το «διαστημόπλοιό» τους, κομίζοντας μια παραγωγή ...μεγατόνων. Κυλινδρικό σύστημα βίντεο, αποτελούμενο από πλέγμα οθονών LED και ατσάλινη κατασκευή ύψους 45 μέτρων, πάνω από μια τεράστια σκηνή με περιστρεφόμενες γέφυρες, συνθέτουν τις βαριές «αποσκευές» του συγκροτήματος, προκειμένου να προσφέρει στο φιλοθεάμον κοινό εμπειρία ...360 μοιρών. 

Μέρος του υπερθεάματος και τα τραγούδια, που θα παρουσιάσουν ο Μπόνο και τ' ...αδέλφια του, οι οποίοι πρόσφατα εμφανίστηκαν και στη Ρωσία του Πούτιν, όπου μάλιστα ο Μπόνο μοιράστηκε με τον πρόεδρο Μεντβέντεφ τις ...αγωνίες του για τη φτώχεια, το AIDS και άλλα δεινά που μαστίζουν την αφρικανική ήπειρο. Τι κι αν οι ιμπεριαλιστές με τους οποίους ο καλλιτέχνης συχνά πυκνά συνδιαλέγεται - κάτω από τους προβολείς των μίντια - είναι εκείνοι που με τις αποφάσεις τους έχουν καταδικάσει στην εξαθλίωση τους λαούς της μαύρη ηπείρου και όχι μόνο; Κακά τα ψέματα: οι διαφόρου τύπου φιλανθρωπίες μπορούν να γίνουν καλό περιτύλιγμα ακόμα μεγαλύτερων κερδών... 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εταιρεία παραγωγής του υπερθεάματος των «U2» είναι η «Live Nation», η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής συναυλιών παγκοσμίως, διοργανώνοντας ετησίως πάνω από 22.000 εμφανίσεις για 1.600 καλλιτέχνες σε 33 χώρες! Μόνο στη διάρκεια του 2008, η εταιρεία διέθεσε πάνω από 50 εκατ. εισιτήρια και προσέλκυσε πάνω από 70 εκατ. επισκέπτες στην ιστοσελίδα της. Τη στιγμή που ο Μπόνο οραματίζεται ειρηνικές επαναστάσεις, η «Live Nation» ηγείται της «επανάστασης» στη μουσική βιομηχανία, επεκτείνοντας το πεδίο διοργάνωσης συναυλιών στη διάθεση εισιτηρίων και χτίζοντας έτσι την πρώτη συναυλιακή πλατφόρμα στη μουσική βιομηχανία που υποτίθεται «ολοκληρώνει τη σχέση καλλιτέχνη - fan». Με αυτά και με αυτά η εν λόγω εταιρεία με βάση το Λος Αντζελες έχει εισαχθεί στο χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης...

• ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 3 Σεπτέμβρη 2010

Ουρές στο Μαρούσι για ένα εισιτήριο των U2

Εκατοντάδες φίλοι των U2 έσπευσαν από νωρίς το πρωί στο Ολυμπιακό Σταδιο, προκειμένου να προμηθευτούν εισιτήρια για τη συναυλία τους!

Κόσμος βρέθηκε από τα ξημερώματα στο Ολυμπιακό Στάδιο, σχηματίζοντας ουρές χιλιομέτρων και περίμενε υπομονετικά στη σειρά του να ανοίξουν τα εκδοτήρια που άνοιξαν στις 10:00. Η online προπώληση έχει ξεκινήσει από τα μεσάνυχτα της Κυριακής.

Η προπώληση συνεχίζεται κανονικά στα παρακάτω σημεία:

Οι τιμές των εισιτηρίων για το σόου της Αθήνας TICKET HOUSE Η προπώληση των εισιτηρίων, στην Αθήνα, συνεχίζεται μέχρι και την Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου, στα εκδοτήρια του Ticket House στο Ολυμπιακό Στάδιο, Είσοδος από Σπ. Λούη – Πύλη Δ.
Ωράριο Λειτουργίας: 10:00 - 20:00 καθημερινά
Στα ταμεία του Ticket House στο Ολυμπιακό Στάδιο θα πωλούνται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τα εισιτήρια για την συναυλία των U2. Eνώ από το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, η προπώληση θα συνεχιστεί στο Ticket House, στην Πανεπιστημίου 42. Τηλ. Επικοινωνίας: 210 3608366
Ωράριο Λειτουργίας: Δευτέρα – Τετάρτη: 10:30 – 18:30 | Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 10:30 – 21:00 | Σάββατο: 10:30 – 16:00

Στην Θεσσαλονίκη, η προπώληση συνεχίζεται στην Μητροπόλεως 102. Τηλ. Επικοινωνίας: 2310 264880 Ωράριο Λειτουργίας: Δ! ευτέρα με Παρασκευή: 10:30 – 14:00 & 17:30 – 20:30 | Σάββατο: 10:30 – 15:00

Για online αγορές επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες: www.tickethouse.gr & www.ticketpro.gr

• enet.gr, 17:27 Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

Χορεύουν με εκατομμύρια. 3 εκ. θεατές και 300 εκ. δολάρια κέρδη στην περιοδεία «306ο»

• Χωρίς αντίπαλο στα κέρδη οι «U2» συνεχίζουν την περιοδεία «306ο» που ξεκίνησε στις 30 Ιουνίου από τη Βαρκελώνη.

Υπολογίζεται πως σε λιγότερα από πενήντα σόου, που η μπάντα προγραμματίζει να δώσει σ' όλη τη Γη, θα συγκεντρωθούν 3 εκατομμύρια άνθρωποι. Τα κέρδη του συγκροτήματος αναμένεται να φτάσουν τα 300 εκατομμύρια δολάρια.

750.000 δολάρια κοστίζει κάθε συναυλία των U2

Σε συνέντευξή του που δημοσίευσαν προχθές οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης, ο μάνατζερ των «U2», Πολ ΜακΓκίνες, θέλησε να σκιαγραφήσει την παρούσα περιοδεία του συγκροτήματος σε νούμερα. Δήλωσε πως το να μανατζάρει το μεγαλύτερο συγκρότημα του κόσμου είναι μια υπόθεση που απαιτεί, από εκείνον, να είναι πραγματιστής και τζογαδόρος ταυτόχρονα.

Σ' αυτή τους την περιοδεία οι «U2» προωθούν τη νέα τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Νo Line On the Ηorizon». Αλμπουμ που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτη και έως σήμερα έχει φτάσει το ένα εκατομμύριο σε πωλήσεις.

Ο ΜακΓκίνες δηλώνει: «Οι "U2" συνεχίζουν να προκαλούν τις μάζες. Η συναυλία που δώσαμε στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου μάζεψε 90.000 θεατές. Οι Ρόλινγκ Στόουνς είχαν 70.000. Ο κόσμος θέλει να παρακολουθεί τα σόου μας και εμείς θελήσαμε να προσαρμοστούμε στις ανάγκες του. Αυτός είναι ο λόγος που περισσότερα από 10.000 εισιτήρια κάθε συναυλίας μας κοστίζουν 30 δολάρια. Τα ακριβότερά μας κοστίζουν 250. Είναι σαφώς φτηνότερα από εκείνα που "απαιτούν" για τις VIP θέσεις των σόου τους η Μαντόνα και οι "Ρόλινγκ Στόουνς". Κατά μέσο όρο το κόστος κάθε συναυλίας των "U2" φτάνει τα 750.000 δολάρια. Τον εξοπλισμό του συγκροτήματος μεταφέρουν 200 φορτηγά». [ΕΘΝΟΣ, 24/09/2009]

Το θέαμα επισκίασε τα τραγούδια των U2

• Η γιγαντιαία σκηνή και τα υπερβολικά εφέ απείλησαν το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα στη μαραθώνια συναυλία της Βαρκελώνης

The Observer

Τι κάνει ένα συγκρότημα που υπήρξε «εφευρέτης» της μεγα–συναυλίας σε στάδιο, ήδη δύο φορές; Η απάντηση των U2, για ένα διάστημα, ήταν να συμμαζευτούν και να παίζουν σε εσωτερικούς χώρους. Αλλωστε η μουσική τους στα άλμπουμ «All That You Can Leave Behind» (2000) και «How To Dismantle An Atomic Bomb» (2004) αντανακλά την αίσθηση αυτοπεριορισμού και επανασύνδεσης με τον πυρήνα της μουσικής τους και το παραδοσιακό τους ακροατήριο.

Τώρα, έχοντας κυκλοφορήσει το μεταβατικό «No Line On The Horizon», ένα πειραματικό άλμπουμ που δίχασε τόσο τους κριτικούς όσο και τους οπαδούς τους, οι U2 επέστρεψαν με μια μεγα–συναυλία σε στάδιο, που ήταν επική σε σημείο ακραίας υπερβολής. Ούτε η πρωτοποριακή χρήση πολυμέσων της περιοδείας «Zoo TV» στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ούτε οι σουρεαλιστικές φαντασμαγορίες στις συναυλίες της «Popmart», αργότερα, με είχαν προετοιμάσει για το θέαμα που αντίκρισα μπαίνοντας στο κατάμεστο, παλλόμενο Camp Nou της Βαρκελώνης, για το πρώτο ραντεβού της πολυαναμενόμενης παγκόσμιας περιοδείας τους με τίτλο «360».

• Υπέρμετρες φιλοδοξίες

Φανταστείτε μια από τις γιγαντιαίες αράχνες της γλύπτριας Λουίζ Μπουρζουά ανασχεδιασμένη από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Blade Runner και θα πάρετε ίσως μια πρώτη ιδέα του θεάματος. Και αυτό πριν αρχίσει να φωτίζεται και να πάλλεται η επιστημονικής φαντασίας εγκατάσταση πάνω από την τεράστια κυκλική σκηνή, που τη συμπλήρωναν διάδρομοι και γέφυρες. Εντυπωσιακό θέαμα, όμως οι διαστάσεις του σκηνικού με έκαναν να αναρωτιέμαι αν οποιοδήποτε συγκρότημα, ακόμα και με την υπέρμετρη φιλοδοξία των U2, θα μπορούσε να το ανταγωνιστεί και να βγει κερδισμένη η μουσική του. Και η ανησυχία αυτή δεν ήταν αβάσιμη.

Η άφιξη των U2 αναγγέλλεται στο ενθουσιώδες πλήθος των 90.000 θεατών με την αντίστροφη μέτρηση από το ιντερλούδιο του «Space Oddity» του Ντέιβιντ Μπάουι. Ο Λάρι βγαίνει πρώτος στη σκηνή, κατόπιν ο Ετζ και ο Ανταμ, και τέλος, καθώς ο πυρετός των επευφημιών κορυφώνεται, εμφανίζεται ο ίδιος ο μεγάλος αρχηγός, που φαίνεται πιο λεπτός και γυμνασμένος από την τελευταία φορά που τον είδα. Ξεκινούν με ένα θυελλώδες, αν και κάπως θολό, «Breathe», το πρώτο από τα τέσσερα τραγούδια του τελευταίου τους άλμπουμ που θα πουν. Είναι μια γενναία κίνηση, που όμως δεν βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση μέχρις ότου η εισαγωγή – σήμα κατατεθέν του «Get On Your Boots» βάζει φωτιά στους πιστούς. Από πάνω τους, τα οπτικά εφέ είναι λιτά και ευρηματικά, όταν όμως παίρνεις το βλέμμα σου από τη γιγαντιαία οθόνη, είναι δύσκολο να διακρίνεις τον Μπόνο πάνω στον κυκλικό διάδρομο που επιτρέπει σ’ αυτόν, και στους άλλους, να βγαίνουν από τη σκηνή και να βαδίζουν ανάμεσα στο πλήθος. Κάποιες στιγμές οι εννοιολογικές φιλοδοξίες του θεάματος κάνουν τις τέσσερις φιγούρες στη σκηνή να φαίνονται μικροσκοπικές, σαν νάνοι. Αλλοτε πάλι, απλώς φαίνονται ότι απέχουν πολλά χιλιόμετρα – τόσο από μουσική όσο και από σωματική άποψη. Ο γιγαντισμός των σκηνικών εφέ απειλεί το καλλιτεχνικό μέγεθος των U2.

Το «Beautiful Day» βάζει για λίγο τα πράγματα στη θέση τους: σφιχτό και ξεσηκωτικό, μεταδίδει στο πλήθος τη δυναμική του ανάταση. Το «I Still Haven’t Found What I’m Looking For» είναι το πρώτο από μια σειρά κομματιών με εξασφαλισμένη την ανταπόκριση των θεατών, που συνοδεύουν το συγκρότημα τραγουδώντας με ανακούφιση και, θα έλεγες, με εγκατάλειψη. Η καλή θέληση που εκπέμπει ο κόσμος σ’ αυτήν την άνιση και λίγο ασύνδετη συναυλία είναι εκπληκτική. Τόσο το «Angel of Harlem» όσο και το «The Unforgettable Fire» ερμηνεύονται μεταλλαγμένα απόψε, το πρώτο με μια εκτροπή – φόρο τιμής στον Μάικλ Τζάκσον, που περιλαμβάνει το «Man In the Mirror» και το «Don’t Stop Till You Get Enough». Με έκαναν να νοσταλγήσω τα πιο «φάνκι» τραγούδια των U2, όπως το «Lemon», που θα μπορούσαν κάπως να απαλύνουν τον ασθμαίνοντα ροκ χαρακτήρα της συναυλίας. Η θυελλώδης τέκνο υπερφόρτωση στο τέλος του «Crazy Tonight» δεν ήταν καθόλου ευχάριστη στ’ αυτιά μου και άδικα περίμενα ένα ακουστικό ιντερλούδιο. Το πλήθος, ωστόσο, ήταν με το μέρος τους μέχρι το τέλος. Αισθανόμουν ολόκληρο το στάδιο να τραντάζεται όταν το «Vertigo» πυρπόλησε τις μάζες.

• Σύνδεση με το Διάστημα

Καθώς αυτή ήταν συναυλία των U2, δεν έλειψαν οι αναμενόμενες μη μουσικές παρεμβάσεις, ανάμεσά τους και μια δορυφορική σύνδεση με τους αστροναύτες που περιστρέφονται γύρω από τη Γη στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Οταν επιτεύχθηκε η σύνδεση, ωστόσο, οι πάντες, συγκρότημα και αστροναύτες, φάνηκαν αμήχανοι. Ο Μπόνο κατάφερε να σώσει τη στιγμή, ζητώντας από τον διοικητή του διαστημικού σταθμού να προσθέσει την υπογραφή του στην καμπάνια του για τη διαγραφή των χρεών των φτωχών χωρών και την καταπολέμηση του έιτζ.

Το δυναμικό «Walk On» αφιερώθηκε στην Αουνγκ Σαν Σου Κι, την επιφανή πολιτική κρατούμενη της βιρμανικής χούντας, ενώ στο εξωτερικό χείλος της σκηνής βάδιζε μια πομπή ανθρώπων με μάσκες στα πρόσωπά τους. Ο,τι κι αν λέμε για τους U2, είναι όντως ικανοί να σκηνοθετήσουν μεγαλοπρεπείς χειρονομίες πολιτικού ακτιβισμού. Ωστόσο, το γιγαντιαίο βίντεο όπου ο αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου συγχαίρει το συγκρότημα για την πολιτική του ευαισθησία, είχε την παρενέργεια να τον κάνει να φαίνεται και να ακούγεται λίγο πιο «εκκεντρικός» από συνήθως.

Η μαραθώνια συναυλία πλησίασε στο κλείσιμό της με το «One», το οποίο έφτασε σε πρόωρο τέλος λόγω βλάβης των ηχητικών και κατόπιν αναστήθηκε, αν και η κιθάρα εξακολούθησε να ακούγεται παράφωνη. Ας ρίξουμε το φταίξιμο στους καλικάντζαρους της πρώτης νύχτας. Ηρθε κατόπιν το αναπόφευκτο «With Or Without You», που το συνόδεψαν 90.000 φωνές, και το αποχαιρετιστήριο «Moment of Surrender», με τη φωνή του Μπόνο να ακούγεται σπασμένη από την αφόρητη ζέστη και την εξαντλητική προσπάθεια των δύο ωρών που προηγήθηκαν. [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26/07/2009]

Νέοι U2 με ροκ, ντανς και μελωδία

O κόσμος περίμενε τη μεγάλη επιστροφή. Οι U2 έκαναν τη μεγάλη απόδραση. Με οργανωμένο σχέδιο και όχι «πηδάμε τον φράχτη και τρέχουμε». Αν ο φράχτης είναι το ροκ, το έχουν οι ίδιοι χτίσει με τα χεράκια τους (και ίσως κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσουν γι΄ αυτό).

Από σήμερα όμως, που το καινούργιο άλμπουμ παίρνει θέση στις βιτρίνες- επίσημη μέρα κυκλοφορίας (αν και διέρρευσαν κομμάτια από την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς σύμφωνα με μία εκδοχή κάποιος τα ηχογράφησε έξω από το σπίτι του Μπόνο στη Νότια Γαλλία)-, μετράει αλλιώς το θέμα. Στο Νo Line Οn Τhe Ηorizon (το θέμα) oι U2 τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που δείχνει η πινακίδα με το όνομά τους. Και τι θα πει αυτό; Όχι πάντως ότι δεν ακούγονται σαν τους U2 που ξέραμε- αυτό θα ήταν εύκολο. Η απόδραση γίνεται από άλλο «κελί». Από αυτό της ροκ αριστοκρατίας και της U2 ενοχής.

Υποθέτω πως πριν στρωθούν στη δουλειά για το Νo Line, έκαναν εντατικές ασκήσεις χαλάρωσης. Ξαναβρήκαν το «τσι» της μπάντας στις απλές αξίες.

Το μανιφέστο της απόδρασης κρύβεται στο Stand Up Comedy... «Υou and Ι have been asleep for hours». Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε, εννοεί ο Μπόνο. «Ι can stand up for hope, faith, love... Ι gotta stand up to ego but my ego΄s not really the enemy» (Το big ego δεν είναι ο εχθρός/ ένα παιδάκι είναι, μόνο στη μεγάλη λεωφόρο/ σε ένα ταξίδι για να ανακαλύψει τον κόσμο». Ο Μπόνο έχει συνεργούς στο prison break του τον Εdge (μεγάλο μέρος του σχεδίου είναι δικό του) και τους άψογα προετοιμασμένους Κλέιτον και Μιούλεν. Έτσι, στο Νo Line Οn Τhe Ηorizon (από τα προσωπικά αγαπημένα μου) που ανοίγει το άλμπουμ, τρέχουν απενοχοποιημένοι στους αγρούς, ενώ στο ατμοσφαιρικό και μελωδικό Μoment Οf Surrender απολαμβάνουν τα δώρα αυτής της ελευθερίας. Πίσω από την κουρτίνα κρύβονται οι σημαντικοί παραγωγοί Μπράιαν Ίνο, Ντανιέλ Λανουά και Στιβ Λιλιγουάιτ- και με καθόλου τραγούδια κάτι θα έκαναν αυτοί οι κύριοι.

Το άλμπουμ λέει πολύ περισσότερα από πολλά εκεί έξω που δήθεν «ανακαλύπτουν» το ροκ και λέει αρκετά λιγότερα από άλλα που δεν λάμπουν από μακριά. Ύστερα από χρόνια οι U2 θα περηφανεύονται για το Νo Line Οn Τhe Ηorizon- είναι το άλμπουμ που τους φόρτισε τις μπαταρίες. Εγώ κρατάω τρία, τέσσερα τραγούδια και περιμένω τη δράση στη σκηνή.

• Και συναυλία στην Αθήνα

Σχέδια για την περιοδεία κάνουν οι U2, την πρώτη με τον συναυλιακό κολοσσό Live Νation. Ήδη μελετούν ένα νέο στήσιμο, ώστε να αξιοποιήσουν κυκλικά όλο το στάδιο, σύμφωνα με μια νέα τεχνική, όπως δήλωσε ο Μπόνο στο «Rolling Stone». Όλα δείχνουν μάλιστα πως θα δούμε U2 και στην Αθήνα. Αν και δεν έχουν ανακοινωθεί ημερομηνίες, υπάρχουν συζητήσεις για συναυλία μέσα στον Σεπτέμβριο (ενώ μια άλλη εκδοχή τούς φέρνει την επόμενη χρονιά). Σχετικά με το λάιβ, ανακοίνωσαν πως το κοινό θα βρίσκεται πολύ κοντά στη σκηνή, ενώ με κάθε τρόπο θα προσπαθήσουν να κρατήσουν χαμηλές τιμές εισιτηρίων.

• Με μια ματιά

Νo Line Οn Τhe Ηorizon, με 11 καινούργια τραγούδια. Το πρώτο άλμπουμ μετά το Ηow Τo Dismantle an Αtomic Βomb (2004) και δωδέκατό τους. Ηχογραφήθηκε στη Νότια Γαλλία, στο Μαρόκο, το Δουβλίνο. Στην παραγωγή οι Μπράιαν Ίνο, Ντάνιελ Λανουά, Στιβ Λιλιγουάιτ. «Μου άρεσε που έγραφα για διαφορετικούς χαρακτήρες στα τραγούδια αυτή τη φορά» είπε ο Μπόνο. [Της Μαρίας Μαρκουλή, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 3 Μαρτίου 2009]

U2: Η μεγάλη επιστροφή

• Πέντε χρόνια μετά την τελευταία ολοκληρωμένη δουλειά του, το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα της εποχής μας κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Νo Line Οn Τhe Ηorizon» αποδεικνύοντας ότι έχει ακόμη κάτι να πει

Από αριστερά, ο Μπόνο, ο Λάρι Μάλεν Τζούνιορ, ο Ανταμ Κλέιτον και ο The Εdge

• Πέντε χρόνια είναι πολλά και σίγουρα είναι τα περισσότερα που έχουν μεσολαβήσει ποτέ από άλμπουμ σε άλμπουμ των ιρλανδών ρόκερ U2. Φαίνεται όμως ότι δεν είχαν άλλη επιλογή- έπειτα κιόλας από τη σαρωτική επιτυχία του «Ηow Τo Dismantle Αn Αtomic Βomb» του 2004, το οποίο πούλησε περί τα εννέα εκατομμύρια αντίτυπα- παρά να περιμένουν ώστε να έλθουν οι νέες ιδέες. Εκείνες που καθιστούν την επιτυχία σίγουρη και που κάθε φορά ανανεώνουν τη σχέση τους με την κορυφή. Βλέπετε, οι U2 ζουν αυτό το πολυτελές δράμα: είναι το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα του πλανήτη μετά τους Ρόλινγκ Στόουνς, σε αντίθεση όμως με το αειθαλές βρετανικό σχήμα πρέπει κάθε φορά να παρουσιάζουν ένα καλό άλμπουμ αντάξιο της φήμης τους, το οποίο περνά από τα σαράντα κύματα της κριτικής. Και πόσα καλά άλμπουμ να φτιάξει κανείς σε μια καριέρα;

• Πάντως ο Μπόνο σε ραδιοφωνική συνέντευξή του το 2006 έδειχνε αρκετά μπερδεμένος σχετικά με την πορεία που θα ακολουθούσαν στο επόμενο άλμπουμ: «Θα συνεχίσουμε φυσικά να υπάρχουμε ως συγκρότημα. Ισως όμως το ροκ να πρέπει να πάψει· ίσως να πρέπει να γίνει σκληρότερο. Πάντως, όπως και να έχει, δεν πρόκειται να παραμείνει ως έχει».

• Ετσι τον Ιούλιο του 2006 το επίσημο σάιτ του συγκροτήματος έστειλε e-mail στους συνδρομητές του όπου τους γνωστοποιούσε ότι οι U2 ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το δωδέκατο άλμπουμ τους με παραγωγό τον ακριβοθώρητο Ρικ Ρούμπιν στα περίφημα Αbbey Road Studios του Λονδίνου αλλά και στον Νότο της Γαλλίας. Ηχογραφήσεις όμως που δεν έμελλε να μεταφραστούν σε ένα νέο CD αλλά να κλειδωθούν στα συρτάρια του γκρουπ για επεξεργασία στο μέλλον αφού σε αυτό το στάδιο δεν κατέληξαν κάπου συγκεκριμένα. Ωστόσο δύο από αυτά τα τραγούδια συμπεριελήφθησαν στην τελευταία συλλογή τους «U218»: τα «Τhe Saints Αre Coming»- ένα τραγούδι που ερμήνευσαν μαζί με τους Green Day- και «Window Αnd Skies», τα οποία εδώ που τα λέμε δεν έκαναν και καμιά φοβερή αίσθηση.

Στο Μαρόκο και όχι μόνο

• Αλλαγή πλεύσης και πάλι μέσα στο 2007 επιστρέφοντας στο δίδυμο Μπράιν Ινο - Ντανιέλ Λανουά, με το οποίο έχουν κάνει και τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα τους και με το οποίο δουλεύουν μαζί από το 1984 και το «Unforgettable Fire». Χώρος αρχικά είναι η Φεζ στο Μαρόκο και μια αυλή προσαρμοσμένη στις ανάγκες της ηχογράφησης, γι΄ αυτό άλλωστε και ο Μπόνο έλεγε αυτό το διάστημα ότι τα τραγούδια βρίθουν βορειοαφρικανικών και μαροκινών επιρροών. Και το Μαρόκο όμως γρήγορα «προσέφερε» όσα μπορούσε ώστε τελικώς ολόκληρη η παραγωγή να μεταφερθεί στα Ηanover Quay Studios του Δουβλίνου, στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη και στη Γαλλία, για να καταλήξει στα Οlympic Studios του Λονδίνου. Πέρα από τις όποιες λίγες αναφορές στη μουσική, ο Μπόνο το διάστημα που έμειναν στο Δουβλίνο μίλησε σχετικά και για τους στίχους των τραγουδιών τους: «Βαρέθηκα να γράφω σε πρώτο πρόσωπο, γι΄ αυτό και εφηύρα κάποιους χαρακτήρες όπως είναι ένας τροχονόμος, ένας πρεζάκιας και ένας στρατιώτης που υπηρετεί στο Αφγανιστάν». Ο πρεζάκιας εμφανίζεται στο τραγούδι «Μoment Οf Surrender», για το οποίο ο Μπράιαν Ινο λέει: «Εκτός από την εισαγωγή με το βιολοντσέλο που προσθέσαμε,το κομμάτι είναι αυτό που ηχογραφήσαμε μια και έξω την πρώτη φορά». Ο Ντανιέλ Λανουά μιλώντας για τον ήχο τους λέει: «Είναι ό,τι πιο καινοτόμο έχουν ηχογραφήσει από το 1991 και το “Αchtung Βaby” και για μία ακόμη φορά θα ανεβάσουν τα όρια στο είδος του “arena rock” που τους έκανε διάσημους». Ο Στιβ Λίλιγουαϊτ, ο έτερος σταθερός συνεργάτης τους στη μείξη, προχώρησε ακόμη πιο πέρα μιλώντας για «το καλύτερο άλμπουμ που ηχογράφησαν ποτέ οι U2».

• Στη συνέχεια είχαμε τα κλασικά συμβάντα που λαμβάνουν χώρα με κάθε νέο άλμπουμ των U2: χάνονται τα tapes, κλέβονται τα laptops και άλλα απίθανα. Αυτή τη φορά, και συγκεκριμένα στις 16 Αυγούστου 2008, ένας θαυμαστής του συγκροτήματος υπέκλεψε τέσσερα από τα τραγούδια τα οποία παίζονταν στο εξοχικό σπίτι του Μπόνο, στην Εζ (Εze) της Νότιας Γαλλίας. Τα περίφημα «κλιπ της παραλίας», όπως έγιναν γνωστά, ανέβηκαν για ένα διάστημα στο ΥouΤube και τελικώς αποσύρθηκαν έπειτα από απαίτηση της εταιρείας του συγκροτήματος, της Universal. Τέλος, τον Νοέμβριο του 2008, ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Τhe Εdge επιβεβαίωσε στο περιοδικό «Μojo» ότι το άλμπουμ είναι έτοιμο και απλώς μπαίνουν οι τελευταίες πινελιές και ορίστηκε τον Ιανουάριο ότι το άλμπουμ, το οποίο και λέγεται «Νo Line Οn Τhe Ηorizon», θα κυκλοφορήσει στις 25 Φεβρουαρίου στην Ιαπωνία, δύο ημέρες αργότερα στην Ιρλανδία, στις 2 Μαρτίου ση Βρετανία και στις 3 στον υπόλοιπο κόσμο.

Το νέο άλμπουμ

• Οσον αφορά τα 11 τραγούδια του άλμπουμ «Νo Line Οn Τhe Ηorizon», πρέπει να ξεχάσουμε για λίγο ότι προέρχονται από ένα συγκρότημα που έχει πουλήσει συνολικά ως τώρα περισσότερα από 140 εκατομμύρια δίσκους και το οποίο έχει στην κατοχή του 22 βραβεία Γκράμι, τα περισσότερα από κάθε άλλο στην ιστορία του θεσμού. Η αλήθεια είναι ότι η εισαγωγή δεν έγινε με τον καλύτερο τρόπο, αφού το «Get Οn Your Βoots» δεν είναι σπουδαίο σινγκλ και μοιάζει να φτιάχτηκε με απομεινάρια από το «Vertigo». Το σημαντικότερο όμως που διαπιστώνει κανείς ακούγοντας το «Νo Line Οn Τhe Ηorizon» είναι εκείνη η διάχυτη αίσθηση του εντυπωσιασμού για ποιότητα και η ανάγκη για επιτυχία. Αυτό δεν μειώνει τα -αρκετά- καλά τραγούδια που περιέχει το άλμπουμ, φανερώνει όμως μια έλλειψη αυθορμητισμού, το στοιχείο δηλαδή που έκανε περιπετειώδη τα άλμπουμ «Τhe Joshua Tree» και «Αchtung Βaby», αυτά επάνω στα οποία έχτισαν την καριέρα τους.

• Αυτοί που λατρεύουν την επική πλευρά των Ιρλανδών θα χαρούν ιδιαιτέρως με τραγούδια όπως τα «Ι΄ll Go Crazy Ιf Ι Don΄t Go Crazy Tonight», «Μagnificent» και «Stand Up Comedy». Δυνατές συνθέσεις που θα ικανοποιήσουν τα εκατομμύρια που θα τους παρακολουθήσουν στη νέα περιοδεία τους. Τα τραγούδια που εγώ προτιμώ όμως από το άλμπουμ είναι το ομώνυμο τρακ με τον επιμελημένα σύνθετο ήχο του και τις δυνατές κιθάρες, το «Μoment Οf Surrender» με τον ήχο του οργάνου και τα γκόσπελ φωνητικά να ξεχωρίζουν, και το «Unknown Caller», ένα εξάλεπτο διαμάντι που αναπτύσσεται αργά με επαναλαμβανόμενο ρεφρέν σαν χορωδία και με τις κιθάρες να «οργιάζουν» με πολύ κομψό ομολογουμένως τρόπο. Τελικώς πέτυχαν οι U2 με αυτό το νέο άλμπουμ τους; Όπως όλα δείχνουν, μάλλον! Αφού με την πολυμορφία τού «Νo Line Οn Τhe Ηorizon» απέδειξαν ότι το έχουν ακόμη. Άλλωστε έπειτα από 30 χρόνια στο κουρμπέτι δεν είναι και μικρή υπόθεση το γεγονός ότι παρουσιάζουν τουλάχιστον μισό πολύ καλό άλμπουμ και, το κυριότερο, δεν προδίδουν το νεότερο κοινό που τους γνώρισε με τα δύο τελευταία άλμπουμ τους κυρίως. [του σακη δημητρακοπουλου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 1 Μαρτίου 2009]