Ανακοινώθηκαν οι ελληνικές υποψηφιοτήτες της Eurovision

Η Αντιγόνη Ψυχράμη, η Βαλάντω Τρύφωνος, το συγκρότημα «Κόκκινα Χαλιά», η Νίκκη Πόντε, ο Λούκας Γιώρκας, και το συγκρότημα Τριημιτόνιο, είναι οι καλλιτέχνες που θα διαγωνιστούν στα τέλη Φεβρουαρίου για την ανάδειξη εκείνου που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον 56ο Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για το 2011. Ο τελικός νικητής που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision, θα επιλεγεί κατόπιν ψηφοφορίας από το κοινό και την κριτική επιτροπή. Η ψήφος τους θα μετρήσει εξίσου (50-50). Φέτος τον διαγωνισμό τον φιλοξενεί η Γερμανία. Στις 10 και 12 Μαΐου θα διεξαχθούν οι ημιτελικοί και στις 14 Μαΐου ο τελικός. Στη φετινή διοργάνωση θα συμμετέχουν 43 χώρες, ενώ επιστρέφει και η Ιταλία μετά από 13 χρόνια αποχής από τον διαγωνισμό.

Ελλάδα και Κύπρος στον τελικό της Eurovision

Στη μάχη για τον τελικό της Eurovision, το Σάββατο, έχουν ριχτεί 24 χώρες, μεταξύ αυτών η Ελλάδα και η Κύπρος. Η χώρα μας πήρε το εισιτήριο για τη μεγάλη βραδιά με το τραγούδι OPA, που ερμηνεύουν οι Γιώργος Αλκαίος & Friends, ενώ η Λευκωσία μετέχει με το Life Looks Better In Spring από τους Τζον Λίλιγκριν και τους Islanders.

Ο 55ος Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός Τραγουδιού θα διεξαχθεί στην Telenor Arena του Όσλο.

Οι χώρες που μετέχουν στον τελικό: Αζερμπαϊτζάν, Ισπανία, Νορβηγία, Μολδαβία, Κύπρος, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βέλγιο, Σερβία, Λευκορωσία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Γεωργία, Τουρκία, Αλβανία, Ισλανδία, Ουκρανία, Γαλλία, Ρουμανία, Ρωσία, Αρμενία, Γερμανία, Πορτογαλία, Ισραήλ και Δανία.

• Ο τελικός θα μεταδοθεί ζωντανά το βράδυ (10 μ.μ.) του Σαββάτου από τη ΝΕΤ.

Ο Γιώργος Αλκαίος πήρε το εισιτήριο για τον τελικό το βράδυ της περασμένης Τρίτης, όταν διαγωνίστηκε στον α’ ημιτελικό μαζί με τις: Μολδαβία, Ρωσία, Εσθονία, Σλοβακία, Φινλανδία, Λετονία, Σερβία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Πολωνία, Βέλγιο, Μάλτα, Αλβανία, Πορτογαλία, ΠΓΔΜ, Λευκορωσία και Ισλανδία.

Η Κύπρος προκρίθηκε μετά τον β’ ημιτελικό, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης. Μαζί της προκρίθηκαν οι Γεωργία, Ουκρανία, Τουρκία, Ισραήλ, Ιρλανδία, Αζερμπαϊτζάν, Ρουμανία, Αρμενία και Δανία.

• Σχετικοί Σύνδεσμοι: Διαγωνισμός Τραγουδιου Eurovision

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1231046610#ixzz0pIwODHh3

«ΟPA» θα πει η Ελλάδα στο 55ο διαγωνισμό της Eurovision

Το τραγούδι ΟPA με ερμηνευτές τους Γ.Αλκαίο & Friends θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον 55ο διαγωνισμό της Eurovision.

Τους στίχους έγραψαν οι Γιάννης Αντωνίου – Friends, ενώ τη μουσική ο Γιώργος Αλκαίος.

Η επιλογή του τραγουδιού έγινε στη διάρκεια εκδήλωσης που διοργάνωσε η ΕΡΤ με παρουσιάστριες την Ρίκα Βαγιάννη και την Τζένη Μπαλατσινού.

Η επιλογή έγινε με ψηφοφορία κριτικής επιτροπής (50%) και κοινού (50%).

Ο διαγωνισμός θα γίνει στο Όσλο. Οι δύο ημιτελικοί θα γίνουν στις 25 και 27 Μαΐου, ενώ η βραδιά του μεγάλου τελικού θα γίνει στις 29 Μαΐου.

Δέκα οι υποψήφιοι για εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Eurovision

ΑΠΕ

Στιγμιότυπο από τον περασμένο διαγωνισμό της Eurovision

Δέκα καλλιτέχνες επιλέχθηκαν ως υποψήφιοι για να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στον διαγωνισμό της Eurovision, ο οποίος θα πραγματοποιηθεί στο Όσλο τον Μάιο.

Μετά από επαφές που είχε με εκπροσώπους της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας, η ΕΡΤ επέλεξε τους εξής καλλιτέχνες για συμμετοχή στον ελληνικό διαγωνισμό που θα αναδείξει το ποιος θα μας εκπροσωπήσει στη Eurovision:

Γιώργος Αλκαίος & Friends Κατερίνα Αυγουστάκη Ελευθερία Ελευθερίου Εmigre Γιώργος Καραδήμος Μέλισσες Μάνος Πυροβολάκης – MP3 Δέσποινα Ρίτσι Second skin Χρήστος Χατζηνάσιος Οι υποψήφιοι θα διαγωνιστούν στα τέλη Φεβρουαρίου και ο νικητής του ελληνικού τελικού θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην 55η Eurovision στην πρωτεύουσα της Νορβηγίας, στις 25, 27 και 29 Μαΐου.

Η επιλογή θα γίνει με ψηφοφορία κριτικής επιτροπής (50%) και κοινού (50%). Τα τραγούδια θα παρουσιαστούν στο ελληνικό κοινό στις αρχές Φεβρουαρίου.

«Κοροϊδία» για τους Τσέχους η Eurovision

Τρία χρόνια ήταν αρκετά για ν' αποφασίσει η Τσεχία ότι δεν επιθυμεί να συμμετάσχει στο «πανηγυράκι» της Eurovision. Οι Τσέχοι τηλεθεατές απορρίπτουν τον ευρωπαϊκό «θεσμό», οι κριτικοί κάνουν λόγο για κοροϊδία και η κρατική τηλεόραση βαρέθηκε να πληρώνει το λογαριασμό.

Η εμπειρία της Eurovision δεν ήταν ευχάριστη για τους Τσέχους, καθώς στα τρία χρόνια που στέλνουν τραγούδια στο διαγωνισμό δεν κατάφεραν να περάσουν στην τελική φάση. Αποτέλεσμα, η παγερή αδιαφορία -αν όχι εχθρότητα- των Τσέχων τηλεθεατών. Μόλις 260 χιλιάδες παρακολούθησαν τον φετινό τελικό, ενώ μετρήσεις κοινής γνώμης έδειξαν ότι η Eurovision δεν αποτελεί ευχάριστο ή ενδιαφέρον γεγονός για την πλειοψηφία των ερωτηθέντων.

Δεδομένου, ότι η κρατική τηλεόραση έφτασε να δαπανά περισσότερο από ένα δολάριο για κάθε... τηλεθεατή (ο πιο πρόσφατος διαγωνισμός κόστισε στους Τσέχους πέντε εκατομμύρια κορώνες ή 279 χιλ. δολάρια), αποφασίστηκε να μπει ένα τέλος στη συμμετοχή της χώρας στη Eurovision. Χαρμόσυνα τα νέα για μερίδα κριτικών μουσικής από την Τσεχία, που είχαν χαρακτηρίσει το τηλεοπτικό γεγονός, μουσική "κοροϊδία". [enet.gr, 11:15 Σάββατο 25 Ιουλίου 2009]

Eurovision: Στην κορυφή η Νορβηγία, 7ος ο Σ. Ρουβάς

• Άνετη η επικράτηση του Alexander Rybak με το «παραμύθι» του, ενώ το «This is our night» του Σάκη Ρουβά τερμάτισε στην έβδομη θέση.

• Στην κορυφή του ευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού ανέβηκε η Νορβηγία με το τραγούδι «Fairytale» και ερμηνευτή τον Alexander Rybak, που συγκέντρωσε 387 βαθμούς. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Ισλανδία με το «Is It True?» και την Yohanna, ενώ στην τρίτη θέση τερμάτισε το Αζερμπαϊτζάν με ερμηνευτές τον Arash και την AySel που τραγούδησαν το «Always». Η ελληνική συμμετοχή με τον Σάκη Ρουβά βρέθηκε στην 7η θέση της τελικής κατάταξης συγκεντρώνοντας 120 βαθμούς. Τέταρτη βρέθηκε η Τουρκία, πέμπτο το Ηνωμένο Βασίλειο, έκτη η Εσθονία. Στην όγδοη θέση τερμάτισε η Γαλλία, ένατη η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και την πρώτη δεκάδα έκλεισε η Αρμενία.

Πώς μας ενώνει, πώς μας δονεί της Eurovision η γιορτή!..

• Ο μεγάλος τελικός σήμερα προκαλεί υψηλή τηλεθέαση αλλά και πικρόχολα σχόλια

• Tης Hλιανας Σουσωνη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/5/2009
  

Λίγες μόνο ώρες πριν από τον τελικό του Διαγωνισμού της Εurovisioπου φέτος πραγματοποιείται στη Μόσχα, η Ευρώπη έχει ήδη αρχίσει να λικνίζεται στον ρυθμό μιας αναμφισβήτητα φαντασμαγορικής διοργάνωσης. O μουσικός διαγωνισμός μετράει ήδη 54 χρόνια και έχει αναδείξει μεγάλα ονόματα στον χώρο του τραγουδιού αλλά και αξέχαστα κομμάτια, στίχους των οποίων σιγοψιθυρίζουμε ακόμη και σήμερα.

Στις μέρες μας τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει, με αποτέλεσμα η μουσική αυτή καθ' αυτήν να έχει μπει στο περιθώριο της Εurovision. Μάλιστα, αρκετοί είναι οι καλλιτέχνες που αντιμετωπίζουν εντελώς αρνητικά τον διαγωνισμό πόσω μάλλον το ενδεχόμενο συμμετοχής σ' αυτόν.

Ωστόσο, υπολογίζεται ότι 100 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βλέπουν τον τελικό κάθε χρόνο. Συνεπώς δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τη σημασία της Εurovisioως τηλεοπτικού προϊόντος και τα οφέλη που συνεπάγεται αυτό ακόμη και αν συμφωνήσουμε με αυτούς που θεωρούν ότι δεν προάγεται έτσι ο πολιτισμός. Aπό την άλλη, ο εθνικός παροξυσμός που μας διακατέχει ως Ελληνες ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια δεν συναντάται σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ από τη μεριά τους, υποστηρίζουν ότι η μετάδοση της Εurovisioαυξάνει σημαντικά τα έσοδα της δημόσιας τηλεόρασης. Παράλληλα, αρκετοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η συμμετοχή και μόνον στον διαγωνισμό αποτελεί μια καλή διαφήμιση για τη χώρα και τον τουρισμό της.

Μήπως όμως σκανδαλίζει η ιδέα και μόνο να δαπανώνται τόσα χρήματα για τα λαμπερά κοστούμια των τραγουδιστών και παρουσιαστών, για τα οργανωμένα promo tour και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν ένα φαντασμαγορικό τηλεοπτικό θέαμα εν μέσω μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης; Είναι τελικά περισσότερα τα οφέλη για τις χώρες που διεκδικούν με πολλές πιθανότητες επιτυχίας μια διάκριση στον διαγωνισμό; Δικαιολογείται τόση σπατάλη για λίγες ώρες ψυχαγωγίας μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης;

• AΠOΨH : Ο διαγωνισμός είναι ένα τηλεοπτικό θέαμα

• Του Τζωνη Καλημερη*

Ο διαγωνισμός τραγουδιού της EBU (γνωστός ως Eurovision) είναι ένα μεγάλο τηλεοπτικό πάρτι, μια υπερπαραγωγή τεράστιας θεαματικότητας σε όλη την Ευρώπη.

Είναι προφανές ότι ο σκοπός του διαγωνισμού δεν είναι να παράγει πολιτισμό, δεν δημιουργήθηκε για να προωθήσει το «ποιοτικό» τραγούδι (η EBU και η ΕΡΤ έχουν άλλες διοργανώσεις γι’ αυτούς τους σκοπούς). Είναι ένας διαγωνισμός ποπ («ελαφρού») τραγουδιού όπου θέαμα και μουσική μοιράζονται τη σκηνή.

Eχει γίνει πλέον αντιληπτό ότι τα οφέλη για τη χώρα που διοργανώνει τον τελικό είναι πολλά. Οι τρεις βραδιές (ημιτελικοί και τελικός) αποτελούν μοναδική ευκαιρία προβολής της διοργανώτριας χώρας και τα διαφημιστικά οφέλη είναι τεράστια.

Η Eurovision είναι τηλεοπτικό προϊόν, μια διαδικασία που «στήθηκε» για την τηλεόραση. Δεν αναμεταδίδεται απλώς τηλεοπτικά, όπως μια συναυλία ή ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Η οπτική με την οποία κρίνουμε, λοιπόν, τον διαγωνισμό πρέπει να είναι η ίδια με την οποία κρίνουμε ένα σίριαλ, ένα σόου ή ένα τηλεπαιχνίδι, όπου βέβαια πρωταγωνιστεί η μουσική (καλή ή κακή).

Παρατηρώντας την εξέλιξη του διαγωνισμού τα τελευταία χρόνια, έχω την αίσθηση ότι τα επόμενα έτη, βοηθούσης και της συμμετοχής του Andrew Lloyd Weber (απενοχοποιεί όλους), το μουσικό επίπεδο θα είναι σαφώς βελτιωμένο. Aλλωστε, είναι δύσκολο για συνθέτες, στιχουργούς και ερμηνευτές να αγνοούν ένα τηλεοπτικό ακροατήριο το οποίο είναι, πιθανώς, το μεγαλύτερο στον κόσμο απ’ ό, τι σε οποιοδήποτε άλλο ψυχαγωγικό γεγονός.

Σε πιο προσωπικό τόνο, πιστεύω ότι ο διαγωνισμός είναι αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν «Good TV». Eχει όλα τα στοιχεία που του προσδίδουν αυτόν τον τίτλο: αγώνα, αγωνία, δράμα, γέλιο και ενίοτε φανατισμό. Είναι ένα «γήπεδο» στο οποίο η μικρή Αρμενία (τυχαίο παράδειγμα) μπορεί με μικρό σχετικά κόστος (σε σχέση με το ποδόσφαιρο π. χ.) να κερδίσει τη «μεγάλη» Αγγλία. Και αυτό τραγουδώντας.

*Ο Τζώνη Καλημέρης είναι σύμβουλος προέδρου της ΕΡΤ και project manager.

• AΠOΨH : Είναι σαν να ψηφίζουν για τον καλύτερο μονομάχο

• Του Kωνσταντινου Tζουμα*

Δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ ολόκληρο έναν διαγωνισμό της Eurovision. Οποτε την είδα ήταν τυχαία, στο ζάπινγκ ή σε κάποια πλατεία, έριξα κάτι ματιές. Είναι ένα θέαμα ατσούμπαλο, άτεχνο, ένας διαγωνισμός ταλέντων. Σαν να μην πήγαν αυτά τα παιδιά ποτέ σχολείο, σαν να μη μάθανε τίποτα, σαν να μην έχουν μια σκυτάλη που δίνεται από γενιά σε γενιά από πλευράς στίχων, μουσικής, ενορχήστρωσης. Ακόμα και οι κινησιολογικές τους επιδόσεις είναι αθλητικές, δεν είναι χορευτικές. Προέρχομαι από σκληρά εργαστήρια χορού και θεάτρου. Δεν έχω σχέση μ’ όλα αυτά. Μου φαίνονται μπανάλ. Κανένα δε από αυτά τα τραγούδια δεν διαρκούν. Κάθε καλλιτέχνης, ένα από τα βιβλία του, μία από τις ταινίες του, ένα από τα τραγούδια του, ε!, έχει αφήσει κάτι. Δεν έχω διαπιστώσει ότι κάποιο από αυτά τα τραγούδια της Eurovision να έχει μια διάρκεια. Ο Σάκης ο Ρουβάς είναι ένα ευπαρουσίαστο παλικάρι και έχει κίνηση αθλητική, επειδή έχει επιδόσεις στα γυμναστήρια κ. λπ. Μια απόρροια εμπορικού σμιξίματος ας πούμε. Αλλά τόσες καραβοτσακισμένες υπάρξεις κυκλοφορούν, και μόλις δουν έναν νεαρό ευπαρουσίαστο να τρελαίνονται; Σιγά βρε παιδιά!!! Παντού υπάρχουν ευπαρουσίαστα παιδιά. Θυμάστε κάποιο τραγούδι του Ρουβά; Εχουμε μεγαλώσει με μουσικούς σημαντικούς και δεν εννοώ μόνο τους Ελληνες. Μιλάω για τον Ντίλαν, τον Μπόουι κ. ά. Η Eurovision είναι απλώς ένας διαγωνισμός ταλέντων, κάτι που υπάρχει σε πλήρη επάρκεια και στην τηλεόραση. Κάποιοι προσπαθούν να διακριθούν πάση θυσία, υπηρετώντας αυτό το αφόρητο πράγμα της διάκρισης και χάνοντας την ιδιαίτερη αύρα που μπορεί να κουβαλάει ο καθένας. Δεν έχω παρακολουθήσει λοιπόν ποτέ Eurovision, γιατί δεν μου αρέσει κι αυτό το «Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός», το ποιος θα κερδίσει. Δεν μ’ ενδιαφέρουν οι πρωτιές. Είναι σαν μιαν αρένα που κάποια επιτροπή αποφασίζει για τον καλύτερο μονομάχο. Αυτό θεωρείται ψυχαγωγία; Κάτι ιδρωμένους ανθρώπους βλέπω, που τρέχουν πίσω από τον ρυθμό για να πετύχουν μια διάκριση. Μια διαδικασία που κοστίζει πολλά και δεν έχει κανένα νόημα. Το θέμα είναι να γίνεσαι ένα με το τοπίο, να ξεγελάς, να ξεγλιστράς, κι όχι να ξεχωρίζεις.

* Ο Κωνσταντίνος Τζούμας είναι ηθοποιός και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο, Complete Unknown, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Αντίστροφη μέτρηση για τη «μάχη» του Σάκη Ρουβά στον 54ο διαγωνισμό της Eurovision.

• Θα είναι η βραδιά μας;

• Μόσχα - Σάββατο 16 Μαΐου 2009 [ 09:20 ]

Σχετικοί Σύνδεσμοι

ΕΡΤ

Eurovision 2009

Αντίστροφα μετρά ο χρόνος για τον 54ο διαγωνισμό της Eurovision που φέτος διεξάγεται στη Μόσχα. Ο Σάκης Ρουβάς θα εμφανιστεί όγδοος στη σκηνή του γηπέδου «Ολιμπίνσκι» για να τραγουδήσει το This is our night.

Οι 25 χώρες που θα συμμετάσχουν στον φετινό τελικό της Eurovision κατά σειρά εμφάνισης είναι: Λιθουανία, Ισραήλ, Γαλλία, Σουηδία, Κροατία, Πορτογαλία, Ισλανδία, Ελλάδα, Αρμενία, Ρωσία, Αζερμπαϊτζάν, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Μολδαβία, Μάλτα, Εσθονία, Δανία, Γερμανία, Τουρκία, Αλβανία, Νορβηγία, Ουκρανία, Ρουμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Φινλανδία και Ισπανία.

Εκτός τελικού της Eurovision έμειναν μετά τους δύο ημιτελικούς της Τρίτης και της Πέμπτης οι: Κύπρος, Iρλανδία, Λετονία, Σερβία, Πολωνία, Σλοβακία, Δανία, Σλοβενία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Μαυροβούνιο, Τσεχία, Βέλγιο, Λευκορωσία, Ανδόρα, Ελβετία, Βουλγαρία και ΠΓΔΜ.

Απευθείας στον τελικό έχουν περάσει χωρίς προκριματικούς το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία και η περυσινή νικήτρια, Ρωσία.

Στον τελικό ο Σάκης Ρουβάς

• Το εισιτήριο για τον τελικό της Eurovision εξασφάλισε ο Σάκης Ρουβάς. Ο έλληνας τραγουδιστής επαλήθευσε τον τίτλο του φαβορί, περνώντας, όπως αναμενόταν, το «σκόπελο» του β’ ημιτελικού, και ανανέωσε το ραντεβού του για το Σάββατο, οπότε θα διεκδικήσει μαζί με τους τραγουδιστές των υπολοίπων 24 χωρών την πρωτιά στον τελικό του μουσικού διαγωνισμού.

• Η πρόκριση είχε χαρακτηριστικά... θρίλερ και ήρθε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, καθώς η χώρα μας ανακοινώθηκε τελευταία από τις δέκα που πέρασαν στον τελικό. Ο εκπρόσωπος της Ελλάδας ανέβηκε στη σκηνή της Μόσχας λίγο πριν τις 11 και απέδειξε ότι αυτή ήταν η βραδιά της πρόκρισης. Ο έλληνας τραγουδιστής εμφανίστηκε ντυμένος στα λευκά, πλαισιωμένος με χορευτές ντυμένους στα μαύρα και με «συμμάχο» το χάι-τεκ κουτί μέσα από το οποίο ξεπρόβαλε η ελληνική σημαία «ξεσήκωσε» το Ολυμπιακό Στάδιο της Μόσχας, τραγουδώντας το «This is our night». Εκτός νυμφώνος τέθηκε η Κύπρος. Αν και η 17χρονη Χριστίνα Μεταξά πραγματοποίησε καλή εμφάνιση, δεν κατάφερε να πάρει το εισιτήριο για τον τελικό του Σαββάτου.

• Εισιτήριο για το μεγάλο τελικό εξασφάλισαν εκτός από την Ελλάδα, εννιά ακόμα χώρες: το Αζερμπαϊτζάν, η Κροατία, η Ουκρανία, η Λιθουανία, η Αλβανία, η Μολδαβία, η Δανία, η Εσθονία, και η Νορβηγία. Από τον α’ ημιτελικό της Τρίτης οι χώρες που θα συμμετάσχουν στον μεγάλο τελικό είναι οι εξής: Τουρκία, Σουηδία, Ισραήλ, Πορτογαλία, Μάλτα, Φινλανδία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Ρουμανία, Αρμενία και Ισλανδία. Γαλλία, Ρωσία, Ισπανία και Μεγάλη Βρετανία πέρασαν απευθείας στον τελικό χωρίς να χρειαστεί να διαγωνιστούν στα ημιτελικά.

• e-tipos.com, Πέμπτη, 14.05.09

Στον τελικό της Eurovision ο Σάκης Ρουβάς.

• Ο Σάκης Ρουβάς με το τραγούδι «This is our night» προκρίθηκε στον τελικό του διαγωνισμού της Eurovision μετά το δεύτερο ημιτελικό της Πέμπτης.

• Οι διοργανωτές κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων επιβεβαίωσαν την ελληνική συμμετοχή στον τελικό στην τελευταία κατά χρονική σειρά θέση του 2ου ημιτελικού με συνέπεια η αγωνία των Ελλήνων τηλεθεατών να φτάσει στο κατακόρυφο. Πέραν του Σάκη Ρουβά, την πρόκριση στον τελικό του Σαββάτου εξασφάλισαν το Αζερμπαϊτζάν, η Κροατία, η Λιθουανία, η Ουκρανία, η Αλβανία, η Μολδαβία, η Δανία, η Εσθονία και το μεγάλο φαβορί του φετινού διαγωνισμού, η Νορβηγία.

Γιουροβίζιον, οι Απόκριες του τραγουδιού

• Κάθε Μάιο παρακολουθούμε ένα διαγωνισμό μουσικής, στιχουργικής, ενδυματολογικής, πολιτικής και γεωγραφικής μεταμφίεσης

• Στον φετινό διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, μια Εβραία, η Achinoam Nini, και μια χριστιανή Παλαιστίνια, η Mira Awad, πολίτες του Ισραήλ και οι δύο, θα υποδυθούν ότι εκπροσωπούν τη συμφιλίωση των δύο λαών στη Λωρίδα της Γάζας. Το 2006, το φινλανδικό συγκρότημα Lordi υποδυόταν ότι κάνει μια χαρντ ροκ προσευχή με τα μέλη του μεταμφιεσμένα σε τέρατα, ενώ το 2004 η όμορφη Ρουσλάνα ως Ζίνα από την Ουκρανία νίκησε ακόμη και τους γραμμωμένους κοιλιακούς του δικού μας Σάκη. Αρκετά χρόνια νωρίτερα, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η Ισραηλινή τραβεστί Ντάνα «Ιντερνάσιοναλ» είχε μεταμφιεστεί σε femme fatale της σκηνής, ενώ από παιδί θυμάμαι πόσο επίμονα παριστάνει η Ελλάδα ότι το κυπριακό τραγούδι τής αρέσει περισσότερο από κάθε άλλο και το ίδιο υποδύεται και η Κύπρος για το ελληνικό.

• Κάθε χρόνο ο κόσμος του τραγουδιού έχει τις δικές του Απόκριες και είναι το φεστιβάλ της Γιουροβίζιον. Εδώ θα βρει κανείς ποικίλες μεταμφιέσεις. Μουσικές, καθώς το ύφος των τραγουδιών τις περισσότερες φορές δεν έχει σχέση με τη μουσική ταυτότητα της χώρας από την οποία προέρχονται. Στιχουργικές, αφού σχεδόν όλοι μιλούν αγγλικά και τα τελευταία χρόνια όλο με πιο βαριά προφορά. Ενδυματολογικές, καθώς τα κοστούμια πολλών αντιπροσωπειών ξεπερνούν πια τη φαντασία κι αυτού του Παναγιώτη Ψωμιάδη, και βέβαια πολιτικές, μια και οι νέοι συνασπισμοί των χωρών ωχριούν μπροστά στη Συμφωνία της Γιάλτας. Αλλά και γεωγραφικές, όταν το Ισραήλ θεωρείται ευρωπαϊκή χώρα, ενώ για να είσαι ενημερωμένος στα θέματα του θεσμού πρέπει να γνωρίζεις το όνομα κάθε διαλυμένης δημοκρατίας της τέως Σοβιετικής Ενωσης και τους δεσμούς συμφέροντος που έχει με τη Ρωσία ή τις τουρκόφωνες περιοχές.

• Φαίνεται πως ένα μέρος της ένοχης ή μάλλον απενοχοποιημένης πια απόλαυσης που μας προσφέρει ένα μαγιάτικο βράδυ κάθε χρόνου η παρακολούθηση του διαγωνισμού, οφείλεται ακριβώς σ’ αυτό: στο χάζι μιας φανταχτερής εκδοχής του κόσμου μας, που ακροβατεί τόσο αυτάρεσκα ανάμεσα στο ελαφρό και το γελοίο.

Ηχητικό τουρλού

• Ολοι έχουν κάτι κοινό. Οποιο είδος και αν υπηρετούν, είτε είναι φανκ, μπαλάντα, σόουλ, λάτιν, οπωσδήποτε βαφτίζεται στην κολυμπήθρα της ελαφρότητας και γίνεται ποπ στην πιο light εκδοχή της. Η Γαλλία το 1991 εκπροσωπήθηκε από την Αλγερινή ηθοποιό και τραγουδίστρια Αmina, η οποία ερμήνευσε ένα γαλλικό σε στίχους κομμάτι αλλά αραβικό σε μελωδία. Εξι χρόνια μετά, δεν ήταν το καλύτερο να βλέπεις τη Δανία να κοπιάζει σε ρυθμούς ραπ ενώ σύγχυση δημιουργήθηκε και το 2004, όταν οι εκπρόσωποι της Τουρκίας τραγουδούσαν ska (παραλλαγή της ρέγκε) που έμοιαζαν με τις επιτυχίες των θρυλικών Specials και Μadness τη δεκαετία του ’80. Βέβαια, στο διαγωνισμό αυτόν από νωρίς έπαψε να εκτιμάται το ντόπιο στοιχείο. Να θεωρείται η φυσιογνωμία απαραίτητη. Δεν είναι τυχαίο. Η Γιουροβίζιον εμφανίστηκε στη δεκαετία του ’50, όταν άρχισε με μια πρωτόγονη έστω μορφή και η παγκοσμιοποίηση της μουσικής. Η ανάπτυξη της δισκογραφίας, η επέκταση του easy listening, της μουσικής που είναι προορισμένη να καταναλωθεί παντού και όχι εκεί όπου γεννήθηκε.

• Τα πρώτα χρόνια, πάντως, ήταν αρκετά συνηθισμένο μια χώρα να επιλέξει ένα τραγούδι που ταιριάζει στην παράδοσή της κι αυτό να γίνει αγαπητό, όπως το «Nel blu dipinto di blu», το πασίγνωστο «Volare» του Domenico Modugno το 1958. Αυτό έπαψε με τα χρόνια να είναι αυτονόητο. Από το ’60 ήδη, μπορούσες να δεις τη Γερμανία να αντιπροσωπεύεται από ένα τραγούδι με γαλλικό τίτλο, γερμανικούς στίχους και ρυθμό μπολέρο. Το 1963 η Καρλέμα Κόρεν, ισραηλινής καταγωγής, εκπροσωπεί την Αυστρία και τραγουδά πότε στα γερμανικά και πότε στα αγγλικά ένα τραγούδι που παραπέμπει στην αμερικανική τζαζ. Οι αλλαγές και οι μουσικές μείξεις, που τώρα είναι κανόνας, τότε ήταν λιγότερες και σίγουρα άλλου τύπου.

• Ειδικά μετά την «απελευθέρωση» των ανατολικών χωρών υπάρχει μια γενική ασυναρτησία, καπιταλιστικού τύπου, που δεν είναι αποτέλεσμα ενός μουσικού παιχνιδιού. Είναι παιχνίδι υποταγής στην κυρίαρχη μουσική βιομηχανία. Θα πει κανείς και τι σε πειράζει να ακούς ρωσικό φανκ, ισραηλινή ντίσκο ή ιταλική ποπ; Με πειράζει γιατί δεν ακούω και αγγλική ταραντέλα. Στις πολυεθνικές κοινωνίες μπορεί να μη σημαίνει τίποτα να ακούς λάτιν από το Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο κάπου σκοντάφτει το μουσικό συνοικέσιο. Στην ουσία, αυτό που γίνεται στα αλήθεια είναι ότι οι περιφερειακές χώρες πασχίζουν να μιμηθούν τις κυρίαρχες. Οραμά τους το βιομηχανικό μέινστριμ.

Κιτς γκαρνταρόμπα

• Δεν είναι συμπτωματικό ότι η Eurovision έχει την ηλικία της τηλεόρασης. Αυτή απαίτησε το τραγούδι να γίνει εικονογραφημένο και το φεστιβάλ καθρεφτίζει αυτή την εξέλιξη με μια τραβεστί υπερβολή. Τα κοστουμάκια, τα ταγιέρ και οι τουαλέτες μαζί με το ύφος της ντάμας ανήκουν στα πρώτα βήματα του θεσμού, που από τα μέσα κιόλας της δεκαετίας του ’60 στράφηκε στα κοριτσάκια ή και νυμφίδια, σαν τη France Gall που πήρε το 1965 το πρώτο βραβείο στη Νάπολη ή τη Sandie Shaw που ακολούθησε, στη Βιέννη. Οι άντρες με τη σειρά τους ξέσφιξαν κοστουμάκια και δαντελένια πουκάμισα και αφέθηκαν στο κυμάτισμα της καμπάνας, τους τεράστιους γιακάδες και τα μακριά μαλλιά που σηματοδοτούσαν ελευθερία ψεκασμένη με λακ.

• Οι μεταμφιέσεις έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους με το γκρουπ Schmetterlinge από την Αυστρία. Από μπροστά μοιάζει να φορούν σπορ κοστούμια, ενώ στην πίσω πλευρά έβλεπες σμόκιν και μάσκες στο πρόσωπο. Οσοι πάλι νομίζουν ότι τα τέρατα είναι από τις τελευταίες ατραξιόν του θεσμού, ήδη από το 1974 η Agnetha F�ltskog των Αbba χαριετιζόταν με ένα ζώο – ήρωα μιας παιδικής ευρωπαϊκής σειράς, ενώ το 1980, η Γερμανίδα K. Ebstein και το συγκρότημά της μεταμφιέστηκαν –κανείς δεν κατάλαβε γιατί– σε κλόουν. Ούτε γιατι η Lucia από την Ισπανία εμπνεύστηκε από τους Τρεις Σωματοφύλακες.

• Με το άνοιγμα σε ανατολική και βαλκανική αγορά, τα είδαμε όλα. Η Κarolina από τη Fyrom έβαλε χρυσού χρώματος «μακεδονικό» θώρακα που συνέχισε σε ανεμίζουζα φούστα κόκκινης απόχρωσης, όπως τα χρώματα της πατρίδας της, και βέβαια όλοι θυμόμαστε τη δυναμική Ρουσλάνα με την ντιζάιν εκδοχή «Κόναν ο Βάρβαρος».

Ο «θεσμός» κάνει και πολιτική

• Ατλαντικές συμμαχίες, βαλκανική υποστήριξη, παρευξείνια αλληλεγγύη, προπαγάνδα και τακτικές. Απ’ όλα έχει ο θεσμός. Στην Ελλάδα, όλοι γνώριζαν ότι το «Παναγιά μου Παναγιά μου» που τραγούδησε η Μαρίζα Κωχ είναι ένα τραγούδι για την εισβολή στην Κύπρο. Οπως ήξεραν στο τέλος της ίδιας δεκαετίας, το 1979 συγκεκριμένα στην Τουρκία, ότι η χώρα υποχρεώθηκε να μη συμμετάσχει μετά από πίεση των αραβικών εθνών που διαμαρτυρήθηκαν για τη διοργάνωση του φεστιβάλ στην Ιερουσαλήμ. Απείλησαν μάλιστα την κυβέρνηση της Τουρκίας πως θα της διακόψουν την παροχή πετρελαίου αν λάβει μέρος.

• Ενα χρόνο μετά, για να δείξει τι τράβηξε την προηγούμενη χρονιά, η Τουρκία συμμετείχε με το «Petroil» που τραγούδησε η Ajda Pekkan περιστοιχισμένη από μουσικούς οι οποίοι λικνίζονταν μέσα σε παραδοσιακές τουρκικές στολές. Ηταν η χρονιά της διαμαρτυρίας, αφού και η Νορβηγία ξέσπασε για άλλους λόγους: την οικοδόμηση ενός εργοστασίου υδροηλεκτρικής ενέργειας.

• Σχεδόν μια δεκαετία μετά, κανείς δεν πείστηκε από τον Βέλγο Philippe Lafontaine, που τραγούδησε για μια γυναίκα από τη Fyrom με τίτλο «Μακεδόνισσα», που δεν ήταν άλλη από τη δική του σύζυγο. Το 1999, οι εκπρόσωποι του Ισραήλ (δύο Ισραηλινοί και δύο Αφροαμερικανοί) τραγούδησαν ντανς στα εβραϊκά και αγγλικά, ενώ οι Γερμανοί έστειλαν τους «Surpiz» με έθνικ σχεδιασμένη να αρέσει στο τουρκικό κοινό και τους Ανατολικοευρωπαίους. Τα έξι μέλη του συγκροτήματος (16 έως 32 ετών) είχαν όλοι τουρκική καταγωγή, όσο για το τραγούδι, ήταν ένα μείγμα από γερμανικά, τουρκικά, αγγλικά και εβραϊκά. Ηταν που η Γιουροβίζιον έγινε πάλι στην Ιερουσαλήμ. Στο τέλος μάλιστα της βραδιάς οι τρεις παρουσιαστές κάλεσαν στη σκηνή όλα τα γκρουπ για να τραγουδήσουν μαζί το τραγούδι «Αλελούια», σαν ένα φόρο τιμής στα θύματα του βαλκανικού πολέμου που δεν μπορούσαν να δουν το σόου. Είναι χαρακτηριστικό πως από τη δεκαετία του ’90 και μετά οι ισορροπίες άλλαξαν. Γαλλία, Αγγλία και Γερμανία, που είχαν κάποτε την παντοκρατορία, νικήθηκαν από το αποφασισμένο πρώην ανατολικό μπλοκ. Χώρες όπως οι Σλοβακία, Ρουμανία, Βοσνία–Ερζεγοβίνη, Αλβανία, Σερβία εμφανίστηκαν δυναμικά, κάνοντας τις παλιές πρώτες «δυνάμεις» του θεσμού να μιλούν πια για «φεστιβάλ trash».

• Τρας ή όχι, η ισραηλινή φετινή πρόταση προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις καλλιτεχνών και πνευματικών ανθρώπων, τόσο Αράβων όσο και Εβραίων, οι οποίοι ζήτησαν από τη χριστιανή Παλαιστίνια Mira Awad να μην ενδώσει. «Η αντίδραση προέρχεται από τη θέση των Ισραηλινών Αράβων, περίπου 20% του πληθυσμού, οι οποίοι ζουν κάπου στη ζώνη του λυκόφωτος», γράφει στη Herald Tribune ο Luke Baker.

• Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/5/2009

Η ευρω-χωματερή του τραγουδιού. «Οικοδέσποινα» της Γιουροβίζιον η Μόσχα

Sakis επί τω έργω... Με τις ευλογίες του οικουμενικού πατριάρχη και την «προίκα» της ΕΡΤ

Eurokinissi

• «Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα/ κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο...», στη Μόσχα των «Μπολσόι» και των άλλων φημισμένων θεάτρων και ορχηστρών, που χάρη στην Οκτωβριανή Επανάσταση άνθισαν πολιτισμός και τέχνες και επί δεκαετίες υπήρξε κέντρο μιας μεγάλης ανθρωποκεντρικής πολιτιστικής ανάπτυξης, οι αρχιτέκτονες της μαζικής κουλτούρας και της ευρωπαϊκής ομογενοποίησης έστησαν τη φιέστα του 54ου Διαγωνισμού της Γιουροβίζιον.

• Η πρωτεύουσα της Ρωσίας, με την τεράστια συμβολή στο σοβιετικό και παγκόσμιο πολιτισμό, φορώντας πλέον τα λαμέ «ρούχα» της «ευρωγκαρνταρόμπας», είναι η «οικοδέσποινα» της φετινής τηλεοπτικής πασαρέλας - γιορτής των μεγαθηρίων της μουσικής βιομηχανίας και των μονοπωλίων του θεάματος. «Αρένα» της «ρωμαϊκής» μουσικής - τηλεοπτικής διοργάνωσης (ο τελικός θα γίνει στις 16 Μάη) θα είναι το στάδιο «Ολιμπίνσκι», στο οποίο στήθηκε η μεγαλύτερη σκηνή που έχει κατασκευαστεί ποτέ για διαγωνισμό Γιουροβίζιον. Μέσα στο γενικότερο σκηνικό της πρωτοφανούς για την ανθρωπότητα οπισθοδρόμησης προς τον καπιταλισμό, με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει για όλους τους τομείς του αληθινού πολιτισμού, η Μόσχα μετατράπηκε σε φανταχτερό ντεκόρ του ευρωπανηγυριού. Ευελπιστώντας μάλιστα να βγει νικήτρια στο πεδίο της διοργάνωσής του, καθώς η ρωσική κυβέρνηση παίρνει πολύ στα σοβαρά το διαγωνισμό, υπολογίζοντας να τη βοηθήσει στην κατασκευή του ευρωπαϊκού προφίλ της.

• Γι' αυτό το λόγο προσφέρει γην και ύδωρ, παρά την οικονομική κρίση, η οποία δεν αγγίζει καθόλου το «πανηγυράκι» της Γιουροβίζιον. Οπως έχει ανακοινώσει ο Αλεξάντρ Ζούκοφ, αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης και πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του διαγωνισμού, οι προετοιμασίες για τη Γιουροβίζιον στοιχίζουν στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό 1 δισεκατομμύριο ρούβλια! Την ίδια ώρα, η οικονομική κρίση γίνεται το άλλοθι της ρωσικής κυβέρνησης για περικοπές σε διάφορους πολιτιστικούς τομείς και δραστηριότητες. Αποκαλυπτική είναι η δήλωση του Ρώσου υπουργού Πολιτισμού, Αλεξάντρ Αβντέγιεφ, ότι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και στο πλαίσιο των μέτρων που «οφείλει να λάβει το ρωσικό υπουργείο Πολιτισμού»», ούτε μία κινηματογραφική παραγωγή δε θα ξεκινήσει το 2009 στη Ρωσία. Μια δήλωση, που αποδεικνύει για μια ακόμη φορά τις «πολιτιστικές» επιλογές του καπιταλισμού και επιβεβαιώνει ότι αυτό το σύστημα κοινωνικής οπισθοδρόμησης αποτελεί συνάμα τροχοπέδη για την τέχνη, τον πολιτισμό, την αληθινή δημιουργία....

Πολιτική, προσευχές και... εκατομμύρια

• Φανατικός υποστηρικτής του «θεσμού» έχει δηλώσει ο ίδιος ο Ρώσος πρωθυπουργός, Βλαντιμίρ Πούτιν, κάνοντας λόγο μάλιστα για ύπαρξη ανατολικού μπλοκ - όχι στην πολιτική αλλά στη Γιουροβίζιον! Από αυτό το «μπλοκ» πάντως θ' απουσιάσει φέτος η Γεωργία, που αποφάσισε να ακυρώσει τη συμμετοχή της στη Γιουροβίζιον, μετά από την απόρριψη του τραγουδιού της «We don't want put in» από τους διοργανωτές, οι οποίοι έκριναν ότι οι στίχοι του προσβάλλουν τον Ρώσο πρωθυπουργό. Το τραγούδι έκανε λογοπαίγνιο με την αγγλική γραφή του ονόματος του Πούτιν και το αγγλικό ρήμα put in, που σημαίνει «βάζω». «Κανένας στίχος, δηλώσεις, χειρονομίες πολιτικού περιεχομένου, δεν μπορούν να γίνουν ανεκτοί στο μουσικό αυτό διαγωνισμό» τόνιζε ανακοινωθέν της διοργανώτριας EBU, η οποία όμως παλαιότερα δεν είχε δείξει την ίδια ευαισθησία για το ουκρανικό συγκρότημα με το τραγούδι - σημαία της «πορτοκαλί επανάστασης». Πολιτική κατά το δοκούν επιτρέπει ο διαγωνισμός της Γιουροβίζιον και το έχει αποδείξει πολλάκις.

• Μήπως πολιτική πράξη και μάλιστα εναρμονισμένη με την ισραηλινή προπαγάνδα δεν είναι η σύμπραξη στη μοσχοβίτικη σκηνή της Γιουροβίζιον της Νόα Νίνι, με την αραβικής καταγωγής Μίρα Αουάντ, στο τραγούδι που θα εκπροσωπήσει το Ισραήλ; Μια παρουσίαση που, με νωπό ακόμη τον απόηχο των βομβαρδισμών στη Γάζα, επιχειρεί να φανεί σαν «ζωντανό παράδειγμα μιας αρμονικής συνύπαρξης» προκαλώντας το κοινό αίσθημα των Παλαιστινίων στα κατεχόμενα. Οσον αφορά στη Ρωσία, στο διαγωνισμό θα εκπροσωπηθεί από την Ουκρανή τραγουδίστρια Αναστασία Πρικόντκο, της οποίας η επιλογή μέσω televoting (κλήσεων από σταθερά τηλέφωνα και μηνυμάτων από κινητά) ξεσήκωσε αντιδράσεις στο ρωσικό Τύπο.

• Πανέτοιμος και ο δικός μας Sakis με το ...ελληνικότατο και βεβαίως καλοπροικισμένο από την ΕΡΤ (βλέπε χρήματα του ελληνικού λαού) «This is our night». Εχοντας μονίμως το αστραφτερό χαμόγελο της χορηγού «Trident» και πάνω απ' όλα την ευλογία και τις ευχές του οικουμενικού πατριάρχη, Βαρθολομαίου, που φρόντισε να πάρει κατά την επίσκεψή του, πριν ένα μήνα, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Για να μην ξεχνιόμαστε, ο παναγιότατος, που πρόσφερε στον τραγουδιστή για ...γούρι, ένα αντίγραφο από το 1904 της Καινής Διαθήκης με ιδιόχειρη αφιέρωση, φρόντισε να υπενθυμίσει στους πιστούς που είχαν προσέλθει στην κοινή με τον Σ. Ρουβά λειτουργία, πως ήταν ο πρώτος Ελληνας τραγουδιστής που τον επισκέφθηκε πριν το διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, το 2004, και πως το καλό του παράδειγμα ακολούθησαν έκτοτε κι άλλοι... Κι ενώ το έθνος αναμένει να πιάσουν τόπο οι προσευχές του πατριάρχη, μαθαίνουμε ότι το κόστος της συμμετοχής της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό της Γιουροβίζιον θα είναι αυξημένο περίπου κατά 200.000 ευρώ - αναμένεται συνολικά να ξεπεράσει τις 900.000 ευρώ! Οι διευθύνοντες την κρατική ΕΡΤ έκαναν και φέτος ό,τι μπορούσαν για να υπηρετήσουν το ευρωπαϊκό «ιδεώδες» της ανοησίας, της ιδεολογικής λοβοτομής και του κέρδους. Ζωντανή είναι εξάλλου η ανάμνηση της γιουροφιέστας της Αθήνας, που στοίχισε στον ελληνικό λαό περισσότερα από 12 εκατ. ευρώ!

«Χαπάκι» μαζικής ύπνωσης

• Περισσότεροι από 100 εκατομμύρια τηλεθεατές αναμένεται, λέει, να παρακολουθήσουν τη φετινή «σούπα» της Γιουροβίζιον. Ασφαλώς αυτή η χοάνη δεν έχει την παραμικρή σχέση με την ποιότητα και πολύ περισσότερο με την πλούσια πολιτιστική παραγωγή του κάθε τόπου, από τον οποίο προέρχονται τα συνήθως κακέκτυπα - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - που διαγωνίζονται. Ο ρόλος και οι στόχοι της, εξάλλου, είναι σε αντιδιαστολή με τον αληθινό πολιτισμό, με αυτόν που «γράφεται» μέρα τη μέρα με μεράκι, γνώση, κόπο, και ο οποίος ασφυκτιά στη μέγκενη της εμπορευματοποίησης, αγωνιώντας να αρθρώσει λόγο, να βρει τον τρόπο να φτάσει στο φυσικό αποδέκτη του, το λαό. Το τραγούδι, η πιο άμεση, η πιο μαζική και λαϊκή μορφή τέχνης, σ' αυτή την προκρούστεια διοργάνωση είναι απλώς το άλλοθι, καθώς απουσιάζει ως μορφή τέχνης και γνήσιας έκφρασης. Αντίθετα, παρά τις «κορόνες» των διοργανωτών για προβολή του μουσικού πολιτισμού κάθε χώρας που συμμετέχει, αυτή η βιτρίνα ευρωπαϊκής πολιτιστικής ενοποίησης αποτελεί τη «λαμπερή» χωματερή του τραγουδιού των χωρών της Ευρώπης, θάβοντας κάθε είδους ομορφιά, διαφορετικότητα, αξία. Παράλληλα, λειτουργεί ως ένα ακόμη... χαπάκι μαζικής ύπνωσης και χειραγώγησης συνειδήσεων. Και για να γίνει ευκολότερη η «κατάποσή» του στήνεται ένας ολόκληρος μηχανισμός: αστρονομικά χρηματικά ποσά, τηλεοπτικά δίκτυα, ραδιοφωνίες, εταιρείες δίσκων και προβολής, Τύπος, εταιρείες διαφημιζόμενων «χορηγών», ενώ τα τελευταία χρόνια στο χορό έχουν μπει για τα καλά και κυβερνήσεις, αποβλέποντας σε πολιτικά και ιδεολογικά οφέλη.

• Η ιστορία της Γιουροβίζιον δεν είναι ούτε μικρή, ούτε αθώα. Παιδί του ψυχρού πολέμου (δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '50 στο Λοκάρνο της Ελβετίας) υπηρέτησε το δόγμα της πολιτιστικής ενοποίησης της Δυτικής Ευρώπης. Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις σοσιαλιστικές χώρες, οι γεωγραφικές και κυρίως πολιτικές αλλαγές στη Γηραιά Ηπειρο επέδρασαν και στη Γιουροβίζιον. Η καπιταλιστική παλινόρθωση στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης οδήγησε σε δραματικές περικοπές και στη σφαίρα του πολιτισμού, ενώ παράλληλα οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών έγιναν φανατικοί υποστηρικτές της Γιουροβίζιον. Μάλιστα, οι προσπάθειες της Εσθονίας και της Ουκρανίας να φιλοξενήσουν τη διοργάνωση ήταν ένας στόχος που συνδεόταν με την «επιστροφή στην Ευρώπη», ενώ η πρόκριση σ' αυτό το πανηγύρι της «δυτικής κουλτούρας» θεωρήθηκε γεγονός εθνικής σημασίας. Ετσι, ενώ στις αρχές ο διαγωνισμός της Γιουροβίζιον χαρακτηριζόταν από άκρατο κεντροευρωπαϊσμό, στη συνέχεια έγινε πεδίον δόξης λαμπρό για γιορτασμούς ευρωσυσπείρωσης, με τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες να «χορεύουν» σταδιακά αλλά ξέφρενα στο «χορό» των διοργανωτών, πληρώνοντας αδρά τους «καρπούς» της «ελεύθερης» Δύσης και το τίμημα του εξευρωπαϊσμού τους.

• Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 10 Μάη 2009

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

10/5/2009

-- Η ευρω-χωματερή του τραγουδιού

18/5/2008

-- «Κρυφός συνδυασμός» ευρω - ύπνωσης και χειραγώγησης

4/3/2007

-- Χοάνη πολιτισμού, εργαλείο χειραγώγησης

23/5/2006

-- Ιδού ο πολιτισμός τους!

19/5/2006

-- Πρόκληση!

Η Γεωργία ακυρώνει τη συμμετοχή της στο διαγωνισμό της Eurovision

Την ακύρωση της συμμετοχής της στον ετήσιο διαγωνισμό της Eurovision που φέτος θα γίνει στην Μόσχα, ανακοίνωσε σήμερα η Γεωργία, μετά από την απόρριψη του τραγουδιού της από τους διοργανωτές, οι οποίο έκριναν ότι οι στίχοι του προσβάλλουν τον Ρώσο πρωθυπουργό Βλαντιμίρ Πούτιν.

«Αποφασίσαμε να μην αλλάξουμε τους στίχους και να μην επιλέξουμε άλλο τραγούδι. Δεν θα πάμε στην Μόσχα και δε θα συμμετάσχουμε στην Eurovision 2009», δήλωσε η Νάτια Ουζνάζντε, υπεύθυνη παραγωγής του ευρωπαϊκού διαγωνισμού για την κρατική τηλεόραση της Γεωργίας.

«Δεν καταλαβαίνουμε γιατί οι διοργανωτές πήραν αυτήν την απόφαση. Δεν μας έχουν δώσει καμία εξήγηση», συμπλήρωσε η παραγωγός.

Το τραγούδι με το οποίο η Γεωργία επρόκειτο να συμμετάσχει στην Eurovision ονομαζόταν «We don't want put in» και θεωρήθηκε ότι αποτελεί λογοπαίγνιο ανάμεσα στην φράση «put in» και στο όνομα του Ρώσου πρωθυπουργού Πούτιν.

Αραβο-εβραϊκό ντουέτο θα εκπροσωπήσει το Ισραήλ στη Γιουροβίζιον

• Άραβες Ισραηλινοί καλλιτέχνες υπέγραψαν ένα κείμενο στο οποίο καταγγέλλουν μία επιχείρηση προπαγάνδας της ισραηλινής κυβέρνησης.

• Οι Ισραηλινοί επέλεξαν χθες βράδυ το «Πρέπει να υπάρχει ένας άλλος δρόμος», ένα τραγούδι υπέρ της ειρήνης το οποίο ερμηνεύει ένα ντουέτο, η Αχινόαμ Νίνι, Εβραία με καταγωγή από την Υεμένη και η Μίρα Άουαντ, αραβικής καταγωγής χριστιανή από τη Γαλιλαία, για τον 54ο διαγωνισμό της Γιοροβίζιον που θα διεξαχθεί στις 16 Μαΐου στη Μόσχα. Δεδηλωμένες ειρηνίστριες, οι δύο κοπέλες ορίστηκαν στις 11 Ιανουαρίου από την ισραηλινή Αρχή για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση για να εκπροσωπήσουν το εβραϊκό κράτος και να ενσαρκώσουν την ιουδαιο-αραβική συνύπαρξη.

• Το Ισραήλ έχει πληθυσμό 7,5 εκατομμυρίων κατοίκων, από τους οποίους το 1,3 εκατομμύριο είναι Άραβες. Η συμμετοχή της Μίρα Άουαντ στο ντουέτο προκάλεσε μία πολεμική. Άραβες Ισραηλινοί καλλιτέχνες υπέγραψαν ένα κείμενο στο οποίο καταγγέλλουν μία «επιχείρηση προπαγάνδας της ισραηλινής κυβέρνησης», η οποία αποσκοπεί να νομιμοποιήσει τις διακρίσεις από τις οποίες υποφέρει, σύμφωνα με τους ίδιους, η κοινότητά τους. «Οι Άραβες Ισραηλινοί που θέλουν να εμποδίσουν την Μίρα Άουαντ να προασπιστεί τα χρώματα του Ισραήλ εκπροσωπούν την πέμπτη φάλαγγα στους κόλπους του κράτους», δήλωσε από την πλευρά του ο βουλευτής της άκρας δεξιάς (Εθνική Ένωση) Αριέ Ελντάντ.

• Η Μίρα Άουαντ, γεννημένη το 1975 στην Κφαρ Ράμα, στη Γαλιλαία, ηθοποιός και τραγουδίστρια, έκανε τα πρώτα της βήματα στη σκηνή ως σολίστα σε ένα συγκρότημα ροκ και ηχογράφησε πολλούς δίσκους με τραγούδια στα αραβικά και τα εβραϊκά. Είναι η πρώτη φορά που ένας Άραβας εκπροσωπεί το Ισραήλ στη Γιοροβίζιον. Η Αχινόαμ Νίνι, γνωστή επίσης με το ψευδώνυμο Νόα, γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ το 1969 και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη. Καλλιτέχνης διεθνούς φήμης, έκανε καριέρα τραγουδώντας ανάμικτα τραγούδια τζαζ, ποπ, ροκ και παραδοσιακά, μεταξύ άλλων δίπλα σε σταρ όπως ο Στινγκ, ο Στίβι Γουόντερ, ο Κάρλος Σαντάνα και η Μερσέδες Σόσα.

• Πολύ μαχητική στους κόλπους των οργανώσεων για την προάσπιση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, έλαβε μέρος στις 4 Νοεμβρίου 1995 στη διαδήλωση υπέρ της ειρήνης στο Τελ Αβίβ, στο τέλος της οποίας ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζχάκ Ράμπιν δολοφονήθηκε από έναν εξτρεμιστή Εβραίο αντίπαλο της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ έχει κερδίσει τρεις φορές το διαγωνισμό της Γιουροβίζιον: το 1978 με το «Άμπα νι μπι», την επόμενη χρονιά με το «Χαλιλούγια» και το 1998 με την «Ντίβα», ένα τραγούδι της Ντάνα Ιντερνάσιοναλ. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ]

Επιλέγουμε λάθος πεδία για πρωταθλητισμό

Aποψη

Του Κωστα Κατσουλαρη, Η Καθημερινή, 31/5/2008

Eίναι η Καλομοίρα η νέα Βουγιουκλάκη; Είναι η παλιά Βουγιουκλάκη εθνική αξία; Είναι οι «εθνικές αξίες» ταμπού; Ιδού ένας τρόπος να θέσεις ένα ενδιαφέρον ερώτημα εκκινώντας από μια ανούσια ερώτηση. Δυστυχώς όμως, στο δημόσιο διάλογο -που στη χώρα μας σχεδόν μονοπωλείται από την τηλεόραση- σπάνια η ανάλυσή μας ξεπερνά το πρώτο ερέθισμα. Είναι λοιπόν κρίσιμο ποια ζητήματα ρίχνεις στο τραπέζι, πού αποφασίζεις ως πολιτεία να στρέψεις την προσοχή των πολιτών σου, και μάλιστα με το πιο μαζικό και ακριβοπληρωμένο εργαλείο που διαθέτεις: Τη Δημόσια Τηλεόραση.

Η Δημόσια τηλεόραση -καθρέφτης που θα έπρεπε να μας μορφώνει, και όχι να μας παραμορφώνει- επενδύει το οικονομικό της (και συμβολικό μας) κεφάλαιο στο ποδόσφαιρο (βλ. Γιούρο) και στο ελαφροκίτς θέαμα (Γιουροβίζιον). Την ίδια στιγμή που -χωρίς διάθεση λαϊκισμού- «κόβονται» με απαράδεκτα αυταρχική φρασεολογία («δεν μου αρέσει») εκπομπές, αν μη τι άλλο, προβληματισμού, ή υποχρηματοδοτούνται εκπομπές για το βιβλίο ή άλλα πολιτιστικά αγαθά, για των οποίων την ενίσχυση υποτίθεται ότι πληρώνουμε τον ετήσιο οβολό μας. Δεν έχω τίποτε ενάντια στο τηλεοπτικό θέαμα «Γιουροβίζιον», όσο κι αν μου φαίνεται ότι στηρίζεται όλο και περισσότερο σε χώρες με μειωμένη αυτοεκτίμηση... [συνεχίζεται]

Τα στρατόπεδα των «κουλτουριάρηδων» και των «Ελληναράδων»

Aποψη

Του Θανάση Χειμωναά, Η Καθημερινή, 31/5/2008

Tο μεγάλο αυτό πολιτιστικό γεγονός που ονομάζεται «Eurovision» δημιουργεί στην Ελλάδα δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Uno: οι «Κουλτουριάρηδες». Γι’ αυτούς είναι σκάνδαλο να μιλάνε όλοι για την Καλομοίρα τη στιγμή που ο διάσημος Ελληνας βιρτουόζος του βιολιού Δομήνικος Φουφουτός αν και πήρε το δεύτερο βραβείο στον διεθνούς φήμης διαγωνισμό κλασικής μουσικής Τwente-Van Breukelen πέρασε στα ψιλά. Είναι επίσης σκάνδαλο τη στιγμή που το 75% των Ελλήνων βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας να ξοδεύονται χρήματα για τόσο ταπεινούς σκοπούς. Για τους «κουλτουριάρηδες» πρέπει στην επόμενη Eurovision να στείλουμε τη Δόμνα Σαμίου ή την Ευανθία Ρεμπούτσικα μήπως και ανεβάσουμε το επίπεδο του θεσμού…

Dos: οι «Ελληνάρες». Γι’ αυτούς η νίκη στην Eurovision αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία να δοξαστεί αυτή η ιστορική χώρα. Ολοι οι Ελληνες οφείλουν να στηρίξουν με κάθε κόστος την μεγάλη προσπάθεια που θα καταβάλει η Παπαρίζου, ο Σαρμπέλ, ο Sakis. Χρειάζεται όμως προσοχή γιατί όπως οι Αμερικάνοι κοιμούνται και ξυπνούν με μόνη έγνοια να ονομαστούν τα Σκόπια «Μακεδονία» κι όπως οι αλλοδαπές γυναίκες έχουν ως μοναδικό τους στόχο να καταστρέψουν την ελληνική οικογένεια, έτσι και οι Ευρωπαίοι συνωμοτούν γιατί τους πονάει το ότι η Ελλάδα 3.000 (10-15-30.000) χρόνια μετά εξακολουθεί να παράγει πολιτισμό. Η -σαφώς πιο έξυπνη απ’ ό,τι θέλει να δείχνει- Καλομοίρα μετατράπηκε εν μια νυκτί από αντικείμενο χλευασμού σε μια γλυκιά γεμάτη τσαχπινιά παρουσία, η οποία άξιζε να νικήσει αλλά έπεσε θύμα του αδίστακτου Ανατολικού Μπλοκ... [συνεχίζεται]

Ο πολιτισμός της Καλομοίρας, μια «εθνική αξία» ολίγον… ταμπού

Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision χωρίζει και πάλι τους Ελληνες σε δύο «παρατάξεις»

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου, Η Καθημερινή, 31/5/2008

Πολλοί αναγνώστες θα ξαφνιαστούν ακόμα και με την επιλογή του θέματος για τις σημερινές «Αντιπαραθέσεις». Τι θέση έχει η Καλομοίρα κι ένας διαγωνισμός «ελαφρού» (sic) τραγουδιού στο πολιτιστικό ένθετο μίας σοβαρής εφημερίδας; Πόσο μάλλον σε μία εποχή που το καλλιτεχνικό «βάρος» του διαγωνισμού εμφανίζεται αποδυναμωμένο. Τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 η Γιουροβίζιον διατηρούσε ένα ικανοποιητικό προφίλ «καλλιτεχνικότητας». Ανέδειξε σπουδαίες φωνές οι οποίες στη συνέχεια κατέκτησαν ολόκληρο τον κόσμο (Abba, Σελίν Ντιόν, κ. ά.). Σήμερα η Γιουροβίζιον έχει να κάνει πολύ λιγότερο με τη μουσική και περισσότερο με πολιτισμικές συγγένειες, αμφιλεγόμενες συμμαχίες, εκκεντρικές ενδυματολογικές επιλογές, και άλλα σχετικά στα οποία εντρυφούμε πανελληνίως κάθε χρόνο από τηλεοράσεως (και όχι μόνο). Η εθνική «υπεραπασχόληση» με τη Γιουροβίζιον τα τελευταία χρόνια (καμπή η τρίτη θέση των «Antique» το 2001, από το 9,8% τηλεθέαση το 2000 φτάσαμε φέτος στο 78,8%!) έχει αναζωπυρώσει τα εγχώρια πάθη γύρω από τη «σημασία» του θεσμού... [συνεχίζεται]

Σατιρική προσέγγιση της Eurovision από τους Εγγλέζους!

Η Eurovision, δοκιμασία για τα αυτιά μας

Μπορεί οι Βρετανοί να ήρθαν τελευταίοι στην Eurovision αλλά υπάρχει ένα σημείο όπου δεν μπορούμε να τους ξεπεράσουμε: η σατιρική προσέγγιση του γνωστού ευρωπαϊκού μουσικού διαγωνισμού. Η εφημερίδα Guardian παρουσιάζει στις ιστοσελίδες της μια ιλαρή αναμετάδοση, με καυστικότατα σχόλια για τις συμμετοχές όλων των κρατών, με τρόπο που καμιά άλλη χώρα δεν θα τολμούσε. Αναδημοσιεύουμε μια μικρή ανθολογία από τα τεκταινόμενα στο Βελιγράδι, όπως τα κατέγραψε η δημοσιογράφος Χάιντι Στίβενς, όχι από τη Σερβία αλλά από τον καναπέ της στο Λονδίνο.

Οι 25 συμμετοχές αναλύονται τόσο σε ό,τι αφορά το τραγούδι αλλά και στο αισθητικό μέρος της παρουσίασης. Εννοείται ότι δεν γλιτώνει κανείς, πόσω μάλλον η ίδια η Αγγλία. «Ο τραγουδιστής επέλεξε να ερμηνεύσει ένα άσμα που θυμίζει Motown, με ανάλογο ντύσιμο που τον κάνει όμως να μοιάζει επικεφαλής μουσικής μπάντας που βγαίνει σε παρελάσεις». Στο στόχαστρο μπήκε και η «φρικιαστικά βαρετή αλβανική μπαλάντα, τραγουδισμένη εντελώς παράφωνα που απορούμε πώς κατάφερε να φτάσει στον τελικό. Η αγγλική μετάφραση του τίτλου είναι «Βάζουμε τις καρδιές μας σε δοκιμασία». Μάλλον στα αυτιά μας συμβαίνει αυτό».

Η Αγγλίδα δημοσιογράφος δεν σεβάστηκε καθόλου τους υπέργηρους Κροάτες που πήραν μέρος στον 53ο διαγωνισμό «Είναι ωραίο να βλέπει κανείς κάτι διαφορετικό και πιο αντιπροσωπευτικό της χώρα συμμετοχής, αλλά τελικά μοιάζει σαν να κοιτάζει κανείς έναν μεθυσμένο θείο του να τραγουδάει Πατ Μπουν σε πάρτι Καραόκι». Σειρά έχει η Τουρκία «με έναν ροκ ύμνο ονόματι «Τρελός» και κάποιον που μοιάζει με τον ηθοποιό Τζεφ Γκόλντμπλουμ στα φωνητικά». Η Χάιντι Στίβενς περιέργως δεν έθαψε το γαλλικό τραγούδι, αλλά εκτόνωσε την κακία της, επιτιθέμενη στον τραγουδιστή: «Ο Σεμπαστιάν Τελιέ μοιάζει με τον Ιησού που νιώθει άβολα μέσα σ' ένα ασημένιο κοστούμι».

Ηρθε και η σειρά της Καλομοίρας: «Για την Ελλάδα τραγουδάει ένα κορίτσι που έχει το στυλ της Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Εμφανίζεται με άνδρες χορευτές που μοιάζουν λίγο με γκαρσόνια. Μπορεί και να είναι μάλιστα. Ωχ! Το φόρεμα έχει πολλά επίπεδα. Το πρώτο έφυγε από τη μέση. Μου αρέσει, αλλά όχι τόσο όσο στο έτερόν μου ήμισυ που έχω να τον δω τόσο εξιταρισμένο από τη συμμετοχή της Ουκρανίας».

Τη σκυτάλη παίρνει η φοβερή συμμετοχή της Ισπανίας: «Ιδού ένα ζωντανό παράδειγμα γιατί κάποιες χώρες δεν θα έπρεπε καν να έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στα προκριματικά. Ακόμα και ο δικτάτορας Φράνκο, που ήταν γνωστός για τις πολιτικές του απάτες, δεν θα τα είχε καταφέρει να περάσει. Το τραγούδι λέγεται «Χορέψτε το Τσίκι - Τσίκι» και είναι αφάνταστα βαρετό».

Σειρά είχε ο νικητής Ρώσος: «Ενας τύπος με λευκά ρούχα και μάλλον περούκα αλλά όχι παπούτσια. Είναι εντελώς μποέμ αυτοί οι Ρώσοι. Σίγουρα αυτό το βράδυ άκουσα χειρότερα τραγούδια. Αυτός πάντως κερδίζει ένα βραβείο χορού χάρη στον πατινέρ. Τον πάγο πού τον βρήκαν; Και αν τελικά κερδίσει ο Ρώσος τι θα κάνουν;». Το επόμενο κακεντρεχές σχόλιο για την Ελλάδα αναφέρεται -όπως θα περίμενε κανείς- στο 12άρι που παίρνουμε παραδοσιακά από την Κύπρο. «Ο,τι και αν τραγουδούσε η συμμετοχή της Ελλάδας, πάλι θα τους το έδιναν». Και για το τέλος, μια λογική απορία: «Γιατί όλοι οι βαθμοί μεταφράζονται και στα γαλλικά; Αν κάποιος δεν καταλαβαίνει αγγλικά μάλλον δεν θα καταλαβαίνει και γαλλικά. Εκτός βεβαίως από τους Γάλλους...» [Της Μαργαρίτας Πουρνάρα, Η Καθημερινή, 30/5/2008]

ΕΙΝΑΙ... ΑΝΙΚΗΤΟΙ!

Ευτυχώς που διάβασα κι ένα χαιρετισμό αντίστασης στο σκουπιδαριό και τη βλακεία που η ΕΡΤ φροντίζει να μας φτυαρίζει. Ένα σημείωμα του Κώστα Γεωργουσόπουλου[Το πνεύμα του τόνου] με τίτλο "Γεια σου μωρία":

Μωραίνει Κύριος; Μωραίνει. Εδώ και χρόνια. Μόνο που κοστίζει εκατομμύρια αυτή η μωρία. Είπαμε να πάει η αλεπού στο παζάρι αλλά να πάει με μαγκιά, με το «έτσι γουστάρω», «αυτός είμαι ρε κι αν σας αρέσει». Ε όχι και τραλαλά και φρου-φρου και ακκίσματα και «κοίτα πώς σειέμαι και λυγιέμαι» όχι και «βγάλε μου τη γούνα να δεις πώς είμαι νεγκλιζέ»!!

Τώρα κατάλαβα γιατί ντύνουν τα παιδιά τους μασκαράδες οι συνέλληνες με φουστανέλες, τώρα κατάλαβα γιατί ντύνουν τις Απόκριες τα κοριτσάκια «Αμαλίες». Τον κύριο Σεργουλόπουλο μιμούνται και την κυρία Μπακοδήμου. Κι όλο το φιλοθέαμον και φιλόμουσο κοινό όλου του πολιτιστικού και πολιτικού φάσματος; Και σάχλα να πέφτει σύννεφο; Δεν βρέθηκε κανείς έτσι μέσα στο τραλαλά νταβαντούρι, έτσι για την τιμή των όπλων, σ' ένα κενό της βλακώδους γκλαμουριάς να παρεμβάλει δυο νότες του Χατζιδάκι, μια φράση του Λοΐζου, έναν στίχο του Γκάτσου, ένα ρεφρέν του Λευτέρη μπας και σηκωθεί από ντροπή να φύγει κάποιος. Δεν μπορούσε κάποιος να παρεμβάλει μια μπατούτα από το «Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου» μήπως ντρεπόταν κι έφευγε ο Πλέσσας; Μωραίνει Κύριος. (Τα Νέα, 02/03/2007)

Στην πραγματικότητα οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι και γι'αυτό δεν μπορούμε δυστυχώς να γλιτώσουμε από τα σκουπίδια που μας πετάνε στα μούτρα. Η ΕΡΤ - πέρα από όσα ο Γεωργουσόπουλος έξοχα σχολιάζει - δεν έχει ανθρώπινο δυναμικό να παρουσιάσει μια εκδήλωση σαν κι αυτή που οργάνωσε με τους παρουσιαστές Σεργουλόπουλο και Μπακοδήμου; Άκουσα από τις σαχλοεκπομπές του κουτσομπολιού να λένε... και τι ταλαντούχα παιδιά και τι επιτυχημένα και τι ωραίες εκπομπές κάνουν και άλλες διάφορες παπαριές. Καλά, εκεί στην ΕΡΤ δεν υπάρχει κάποιος εχέφρων να πάρει σωστές αποφάσεις ή όλα τα έχουν εκχωρήσει σε κάποιον που ξεπουλήθηκε στο διάβολο; Κι ο Γεωργουσόπουλος αναρωτιέται γιατί δεν σηκώθηκε να φύγει ο Πλέσσας που κατά τεκμήριο είναι σοβαρός άνθρωπος. Έλα ντε! Κι όχι μόνον ο Πλέσσας...