Γιώργος Μαργαρίτης: «Ορφανό... το λαϊκό τραγούδι»

• Ο Γιώργος Μαργαρίτης μιλά για το πώς αποφάσισε να αφιερώσει το νέο του CD στον Βασίλη Τσιτσάνη, για τις επιρροές του, αλλά και τα «χαβαλοτράγουδα»

Ως «τα δύο βουνά του λαϊκού τραγουδιού» χαρακτηρίζει τους Τσιτσάνη και Βαμβα­κάρη ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Μιλώντας με τον Γιώργο Μαργαρίτη σχεδόν αμέσως αντιλαμβάνεσαι πως έχεις να κάνεις εκτός από έναν πολύ καλό λαϊκό τραγουδιστή και με έναν αυθεντικό λαϊκό άνθρωπο. Και αυτή η αυθεντικότητα του χαρακτήρα του είναι πιθανότατα υπεύθυνη και για τις μουσικές επιλογές του. Αυτή την περίοδο ολοκληρώνει τη νέα του δισκογραφική δουλειά η οποία είναι ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Βασίλη Τσιτσάνη. Τίτλος; «Ο Γιώργος Μαργαρίτης τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη».

Ποιος είχε την ιδέα να τραγουδήσετε ο Γιώργος Μαργαρίτης Βασίλη Τσιτσάνη;

Ηταν μια δική μου ιδέα. Στην πραγματικότητα ήταν ένα όνειρο που είχα εδώ και πολλά χρόνια, να κάνω αφιερώματα στους μεγάλους του λαϊκού μας τραγουδιού. Αισθανόμουν την υποχρέωση να το κάνω αυτό. Και είμαι πολύ χαρούμενος που τώρα τα κατάφερα. Μετά τον δίσκο με τον Τσιτσάνη θα ακολουθήσουν κι άλλοι, με τραγούδια άλλων μεγάλων δημιουργών.

Κατά τη γνώμη σας, τι σημαίνει ο Βασίλης Τσιτσάνης για το λαϊκό τραγούδι;

Ο Τσιτσάνης είναι ένα από τα δύο «βουνά» του λαϊκού τραγουδιού. Το άλλο είναι ο Βαμβακάρης. Αυτός ο συνθέτης έχει γράψει πάνω από 600 τραγούδια. Το σημαντικό στον Τσιτσάνη είναι οι μελωδίες του. Είναι σπουδαίες, αριστουργήματα. Και μπορεί η «Συννεφιασμένη Κυριακή» να θεωρείται το πιο δύσκολο τραγούδι που έχει γράψει, εγώ όμως όταν άκουσα ένα άλλο, «Το Θύμα», ράγισε η καρδιά μου, έβαλα τα κλάματα γιατί ένιωσα πόσο καιρό το δούλευε.

Προσωπικά, τι σας συνδέει με τον Βασίλη Τσιτσάνη;

Τον γνώρισα όταν ήμουν 13 χρόνων στα Τρίκαλα που ερχόταν κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Ηθελα να πάρω τη συμβουλή του. Συναντηθήκαμε, λοιπόν, με άκουσε και μου είπε όταν μεγαλώσω να πάω να τον βρω στην Αθήνα. Αυτή ήταν η πρώτη μας συνάντηση. Εχει βάλει κι αυτός το χεράκι του στη δική μου πορεία.

Πόσο έχετε επηρεαστεί από τον Τσιτσάνη;

Εχω επηρεαστεί πολύ. Αυτά τα τραγούδια είναι τα ακούσματά μου. Εγώ νιώθω πραγματικά τυχερός γιατί πρόλαβα μια καλή γενιά λαϊκών συνθετών: τον Σούκα, τον Νικολόπουλο, τον Ακη Πάνου. Μέχρι εκεί ήταν. Από κει και πέρα σκάνε κάποια καλά τραγούδια, αλλά στην ουσία το λαϊκό τραγούδι έχει ορφανέψει.

Πιστεύετε ότι μια νέα ερμηνεία μπορεί να κάνει ένα τραγούδι διαφορετικό;

Οι μελωδίες που έχουν γράψει ο Τσιτσάνης και άλλοι μεγάλοι δημιουργοί δεν επιτρέπουν στον τραγουδιστή να κάνει πολλά πράγματα. Είναι αναγκασμένος να βαδίσει στον δρόμο του τραγουδιού. Αν είσαι μάγκας, δεν θα το αλλάξεις το τραγούδι, αλλά θα τραγουδήσεις ευγενικά πάνω στα σύνορά του και θα τοποθετήσεις εκεί τη φωνή σου.

Το λαϊκό τραγούδι κινδυνεύει στις μέρες μας και τι πρέπει να γίνει για να υποστηριχθεί;

Μπορεί να λένε πως «ένας κού­κος δεν φέρνει την άνοιξη», ε­γώ όμως νιώθω την υποχρέωση να το παλέψω. Δεν μπορούμε να αφήσουμε το λαϊκό τραγούδι να ισοπεδωθεί από ξενόφερτα πράγματα. Δεν πιστεύω ότι οι ξένοι είναι καλύτεροι από μας. Εχουμε κι εμείς το «χρυσάφι» μας κι ήταν πιο πολύτιμο από το δικό τους. Δυστυχώς, όμως, οι νέοι ακούνε χαβαλοτράγουδα. Το ελληνικό τρα­γούδι έχει γίνει ένα τουμπελέκι.

• ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΚΑ, ΕΘΝΟΣ, 24/5/2009

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: «Ποιο έντεχνο και λαϊκό; Το τραγούδι είναι ένα»

• Απ΄ το Πετρωτό Τρικάλων και τον ιδρώτα στα λαϊκά κέντρα μέχρι το σουξέ «Πεθαίνω για σένα» για την ομώνυμη ταινία, ο Γιώργος Μαργαρίτης δεν υποστέλλει τη σημαία του λαϊκού. Η οδός Παπαδιαμαντοπούλου έχει τράφικ και όχι λόγω διαδήλωσης. Οι οδηγοί, οι παρκαδόροι, οι περαστικοί, οι μικροεπιχειρηματίες της περιοχής σταματούν για να τον χαιρετήσουν. Ο Γιώργος Μαργαρίτης έχει καταφέρει κάτι δύσκολο. Κρατάει κάτι απ΄ την αύρα των παλιών λαϊκών ινδαλμάτων ενώ τα τραγούδια του χωράνε σε i-Ρod αλλά και στις υπό εξαφάνιση κασέτες.

• Στο μεγάλο κομμάτι της νεολαίας έγινε δημοφιλής με την επιτυχία «Οι δρόμοι του πουθενά», πριν από λίγα χρόνια, που του έγραψαν οι ροκάδες 667. Η παλιότερη φρουρά τον ήξερε βέβαια απ΄ τα σουξέ του ΄80. «Εσύ μιλάς στην καρδιά μου», «Μα τι λέω», «Κελί 33» κι άλλα. Οι ακόμη παλιότεροι τον ξέρουν απ΄ τα λαϊκά κέντρα του ΄70 με τη «θάλασσα» απ΄ τα σπασμένα πιάτα. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Σήμερα- και μετά την επιτυχία του τραγουδιού «Πεθαίνω για σένα» που γράφτηκε από τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα για την ομώνυμη ταινία της Ελένης Ράντου και κατέκτησε πρωτιές σε airplay στα ραδιόφωνα- ο Μαργαρίτης ετοιμάζει πυρετωδώς το επόμενο βήμα του.

• «Γράφουμε διπλό δίσκο με 40 επιλεγμένα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη. Θα βάλω κι εγώ τη φωνή μου, να τα μάθουνε οι νέοι μας. Γιατί στους νέους δεν έχουμε φερθεί ωραία. Θα κυκλοφορήσουν τέλη Μαΐου και θα δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Γράφουμε όλοι μαζί, σαν να είναι ζωντανό. Δεν θέλω να γραφτεί στουντιακά, θέλω να είναι συρμάτινα. Η επιλογή των τραγουδιών (εδώ σπουδαίο ρόλο έχει ο συνθέτης Πέτρος Βαγιόπουλος) έγινε με βάση ποια τραγούδια βίωσα. Ήμουν παιδάκι και θυμάμαι τους μεγαλύτερους στο χωριό να ακούν το “Παλιοκόριτσο” και να τα κάνουν γυαλιά - καρφιά. Επίσης, “Τα ξένα χέρια” που έχει πει κορυφαία η Καίτη Γκρέυ το επανεκτελώ εδώ. Ίσως για πρώτη φορά άνδρας λέει το εν λόγω τραγούδι».

Γιατί επιλέγετε να πείτε Τσιτσάνη;

• Είναι καλά τραγούδια ενός μεγάλου δημιουργού. Είμαι ένας απ΄ αυτούς που έχουν υποχρέωση σ΄ αυτόν τον συνθέτη. Τον γνώρισα όταν ήμουν πιτσιρίκος 11-12 ετών στα Τρίκαλα, στο καφενείο που είχαν τ΄ αδέλφια του. Μου έδωσε τη σύστασή του: «Όταν μεγαλώσεις, έλα στην Αθήνα να με βρεις». Ξέρεις τι είναι για ένα παιδί που πάει στο Δημοτικό να έχει τη σύσταση και το τηλέφωνο του Τσιτσάνη; Εκείνη την εποχή πιο εύκολα μπορούσαμε να βρούμε τους πρωθυπουργούς παρά εκείνον.

Κάνετε πειραματισμούς και είστε θετικός στο καινούργιο, ενώ ταυτόχρονα διατηρείτε τη λαϊκότητά σας...

• Η επιτυχία «Οι δρόμοι του πουθενά» έτσι ήταν, στον δρόμο γεννήθηκε. Εγώ το τραγούδησα κανονικά. Το «Πεθαίνω για σένα» είναι σπουδαίο μελωδικό τραγούδι. Μου αρέσουν και τα λέω. Δεν κάνω εξαίρεση λέγοντας «αυτό είναι έντεχνο, αυτό είναι λαϊκό»τα πράγματα είναι ίδια. Ας τα ξεχωρίσει ο κόσμος. Πάντως, το λαϊκό τραγούδι έχει σύνορα. Δεν μπορείς να επέμβεις πολύ. Διασκευή και επανεκτέλεση λοιπόν μέχρι ενός ορίου.
  

Υπάρχει λαϊκό τραγούδι σήμερα;

• Γιατί δεν υπάρχει; Βέβαια σε πιο μικρό βαθμό, εφόσον έφυγαν οι σπουδαίοι τραγουδιστές, οι σπουδαίοι δημιουργοί, αλλά και η μεγάλη μερίδα που άκουγε και μεγάλωσε μ΄ αυτά τα τραγούδια. Δεν θα υπήρχε και απώλεια; Εμείς τι τραγουδάμε όμως; Τα δικά μας είναι για πέταμα;

  «Το λαϊκό τραγούδι έχει σύνορα. Δεν μπορείς να επέμβεις πολύ. Διασκευή και επανεκτέλεση λοιπόν μέχρι ενός ορίου»

«Ποιος θα μας πει τσι βεργούλες;»

• «Δεν θα συνιστούσα σήμερα σ΄ ένα νέο παιδί να γίνει τραγουδιστής», λέει ο Γιώργος Μαργαρίτης. «Τα μαγαζιά δουλεύουν μόνο Σάββατο. Δεν θα μπορεί να ζήσει την οικογένειά του. Εγώ όταν ήμουν παιδί ήθελα να βγάλω τον καημό μου, δεν σκέφτηκα βιοποριστικά. Τι θα γινόταν, δεν ήξερα. Τραγουδούσα δέκα χρόνια χωρίς να με ξέρει κανένας και πεινούσα. Δεν είχα τσιγάρο. Άμα περίσσευε κάτι, τα έκρυβα σε πέτρες στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης».

Ποιους νέους λαϊκούς τραγουδιστές ξεχωρίζετε σήμερα;

• Δεν υπάρχουν. Λαϊκό τραγούδι είναι τα βιώματα, η γραμμή τραγουδιών, οι στίχοι. Δεν μπορούν να μας πουν «τσι βεργούλες». Αυτό θέλει άλλα πράγματα. Όχι να παριστάνεις τον λαϊκό τραγουδιστή. Να είσαι.

• Του Δημήτρη Ν. Μανιάτη. ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 10 Απριλίου 2009

Γιώργος Μαργαρίτης: Στο τέλος θα φέρνουν στα μαγαζιά και τους Κινέζους

Συνέντευξη: Γιώργος Μαργαρίτης

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Σε μια εποχή που ο όρος «λαϊκός τραγουδιστής» σηκώνει πολύ νερό στο κρασί του, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που υπηρετούν το είδος ως...τελευταίοι των Μοϊκανών. Ενας από αυτούς είναι και ο Γιώργος Μαργαρίτης.

«Στα σκυλάδικα λένε καλύτερα τραγούδια απ' ό,τι στα φιρμάτα μαγαζιά, όπου το ρεπερτόριο είναι για γέλια», λέει ο Γιώργος Μαργαρίτης

Στην πλούσια δισκογραφία του πρόσθεσε προσφάτως και το «Κάτσε να λογαριαστούμε» («ΜΒΙ»), όπου βάζουν το χεράκι τους οι Μάνος Ελευθερίου, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Τάκης Σούκας, Πέτρος Βαγιόπουλος, Γιάννης Πάριος, Πάνος Φαλάρας κ.ά. Σε περίπου δύο μήνες θα μπει στο στούντιο για να ηχογραφήσει, όπως λέει, «το χρυσάφι της πατρίδας μας», δηλαδή τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη. Λίγο νωρίτερα, όμως, θα τον δούμε σε ρόλο γκεστ να υποδύεται τον εαυτό του στην ταινία «Πεθαίνω για σένα» με την Ελένη Ράντου (29 Ιανουαρίου στις αίθουσες).

• Γιατί κάνετε τον δίσκο με τον Τσιτσάνη;

«Του έχω μεγάλη υποχρέωση. Τον γνώρισα όταν ήμουν 14 χρόνων. Αυτός με παρότρυνε να κατέβω στην Αθήνα. Με άκουσε στα Τρίκαλα σε ένα καφενείο που είχαν τα αδέρφια του. Σπουδαία οικογένεια. Οταν τελείωσα τον στρατό πήγα να τον βρω, αλλά είχε σταματήσει να γραμμοφωνεί. Οταν αρρώστησε, ο γιατρός τού είχε πει να περπατάει. Του έκανα παρέα και πηγαίναμε από τη Γλυφάδα μέχρι το αεροδρόμιο. Μετά μας αποχαιρέτησε. Είχα πάντα στο μυαλό μου ότι θα δισκογραφήσω τραγούδια του. Εχουν μεγάλη δύναμη. Οσα και να δώσουμε ως πολιτεία σε ανθρώπους όπως ο Τσιτσάνης ή ο μπάρμπα-Γιάννης (Παπαϊωάννου), πάλι χρεωμένοι θα είμαστε. Εμείς θα ηχογραφήσουμε με τον παλιό τρόπο. Θα μπούμε στο στούντιο όλοι μαζί. Θα παίζει η ορχήστρα και θα τραγουδάω. Δικαιούμαι να πω αυτά τα τραγούδια».

• Γιατί σήμερα δεν γράφονται καλά λαϊκά τραγούδια, μεγάλα ζεϊμπέκικα και χασάπικα;

«Εχουν φύγει οι σπουδαίοι δημιουργοί και ο κόσμος που τα άκουγε. Είναι λίγοι πια. Να χειροκροτούμε όμως τη νεολαία που γνωρίζει αυτό το ρεπερτόριο. Ισως φταίνε οι δημιουργοί και οι τραγουδιστές. Μπορεί να βάλαμε όλοι τα χέρια μας και να βγάλαμε τα μάτια μας. Φταίνε και οι εταιρείες που θέλουν να 'κονομήσουν. Εφεραν τα ξενόφερτα και τα έκαναν όλα ποπ και μοπ. Χοροπηδάδικο είναι πια το τραγούδι. Κράτησε δέκα χρόνια αυτή η δουλειά. Πόσο ακόμα; Παίζει ρόλο και η τηλεόραση. Σου κάνει πλύση εγκεφάλου με μια λέξη, και την άλλη ώρα τη λες συνέχεια. Κι ας είναι για πέταμα. Αυτά τα τραγούδια δεν έχουν αντοχή. Τα έχουν ισοπεδώσει όλα. Με ρεφρέν πάνε τα προγράμματα. Ο τραγουδιστής κάνει επιτυχία όταν τον τραγουδήσουν οι άλλοι στα μαγαζιά, ακόμα και στα πανηγύρια. Σήμερα νομίζουν ότι με καινούργια τραγούδια θα κάνουν τη βραδιά άνω-κάτω. Με τα παλιά, όχι μόνο την κάνεις άνω-κάτω, αλλά κατεβάζεις και τους αγγέλους κάτω».

• Η νύχτα πόσο έχει άλλάξει όλα αυτά τα χρόνια; Είναι πιο κόσμια τώρα; Και μόνο που δεν σας πετάνε πιάτα...

«Κάθε εποχή έχει τη χάρη της. Τότε ο κόσμος ήταν πιο αγνός. Γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Αν γινόταν καμιά φασαρία, έφταιγε το ποτό. Τώρα γίνονται φασαρίες και με την Κόκα-Κόλα. Αλλά μην το πάμε μακριά. Αν πεις στον δρόμο σε κάποιον "καλημέρα", κινδυνεύεις να βρεις τον μπελά σου. Τότε την "καλημέρα" την ήθελε ο κόσμος και την έλεγε. Τώρα και μόνο να κοιτάξεις κάποιον στον δρόμο, θα σε ρωτήσει αν του παίρνεις μέτρα. Τότε βέβαια δεν μπορούσες να κοιτάξεις γυναίκα. Νομίζω ότι έχουμε έρθει στα ίσα μας».

• Εκπροσωπείτε το βαρύ λαϊκό τραγούδι. Τι κόσμος έρχεται στο μαγαζί; Κυρίως αντροπαρέες ή γυναικοπαρέες;

«Τα μπουζουξίδικα τότε δεν ήταν καθαρά μπουζουξίδικα. Υπήρχαν ρεμπετομάγαζα αλλά ήταν ταβέρνες. Είχε φαγητό και το κρέας με τον μπαλτά. Ο κόσμος έβγαινε κυρίως Κυριακή. Αργότερα έγινε καθημερινή η έξοδος. Τώρα τα μαγαζιά είναι σουπερμάρκετ. Βάζουν μέσα 2.000 κόσμο για να μπορέσουν να βγάλουν τα έξοδα. Παλιά η γυναίκα έβγαινε οικογενειακώς με τον σύζυγο. Τώρα δεν τρέχει τίποτα. Βγαίνουν γυναικοπαρέες ή αντροπαρέες».

• Και τα σκυλάδικα ήταν άλλη κατηγορία;

«Δεν συμφωνώ να τα ονομάζουμε έτσι. Στα σκυλάδικα λένε καλύτερα τραγούδια απ' ό,τι στα φιρμάτα μαγαζιά, όπου το ρεπερτόριο είναι για γέλια. Στα σκυλάδικα έχει ωραίους τραγουδιστές, αλλά δεν είναι γνωστοί. Δεν πηγαίνει τυχαία εκεί ο κόσμος, είναι πονεμένος. Εγώ πάντα πήγαινα εκεί».

• Υπήρξε μια περίοδος, τότε που συνεργαζόσασταν με τους «667», όπου σας ανακάλυψαν οι νέοι. Εξακολουθούν να σας ακούν;

«Θέλω να πιστεύω ότι είμαι από τους μερακλήδες τραγουδιστές. Προσέχω να λέγονται καλά τραγούδια, το χρυσάφι της πατρίδας μας. Και από κει και πέρα... ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Η νεολαία έρχεται στο μαγαζί γιατί γουστάρει. Δεν την τραβάμε από τη μύτη».

• Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης τι διαφορές βλέπετε στο μαγαζί; Τι περιορίζει ο Ελληνας; Τα λουλούδια, τη σαμπάνια, τη μεγάλη κατανάλωση;

«Ο κόσμος διασκεδάζει αν του περισσέψουν. Τα λουλούδια έχουν πάρει την κάτω βόλτα, ο κόσμος είναι πιο λίγος και τα νυχτερινά μαγαζιά δουλεύουν διήμερα. Ορισμένα μεγάλα προγράμματα θα είχαν κλείσει αν δεν είχαν φοιτητές, πούλμαν από τα χωριά και χορούς. Στο τέλος θα φέρνουν και τους Κινέζους».

* Ο Γιώργος Μαργαρίτης εμφανίζεται στις «Γραμμές» (Κωνσταντινουπόλεως 111, Βοτανικός) με τη Λίτσα Γιαγκούση. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/01/2009