Σε ηλικία 58 ετών πέθανε ο διάσημος κιθαρίστας Γκάρι Μουρ

 

Ο διάσημος ροκ κιθαρίστας Γκαρι Μουρ πέθανε, σε ηλικία 58 ετών, την Κυριακή, όπως μετέδωσε το BBC. Ο μάνατζερ των “Thin Lizzy” Ανταμ Πάρσονς ανέφερε ότι ο θρυλικός κιθαρίστας πέθανε στον ύπνο του νωρίς σήμερα το πρωί καθώς βρέθηκε στο ξενοδοχείο που διέμενε στην Costa del Sol της Ισπανίας, όπου βρισκόταν για διακοπές.

Ο γεννηθείς στο Μπέλφαστ καλλιτέχνης (4 Απριλίου 1952) ξεχώρισε για τις συνθέσεις του στη blues, hard rock και jazz μουσική.Σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε από το Μπέλφαστ στο Δουβλίνο για να αρχίσει μια μακρόχρονη και θρυλική πορεία στον χώρο της ροκ μουσικής.
Συνεργάστηκε με το το ιρλανδικό ροκ συγκρότημα των “Thin Lizzy”, αντικαθιστώντας τον Eric Bell.

Ξεχωριστή στιγμή με το συγκρότημα ήταν η σόλο εκτέλεση το 1974 στο κομμάτι "Still in Love With You", από τον δίσκο "Nightlife".Η σόλο καριέρα του ξεκίνησε με το άλμπουμ Grinding Stone που κυκλοφόρησε το 1973, ενώ ως μια από τις σημαντικότερες στιγμές του έχει καταγραφεί το Still Got the Blues του 1990. Συνολικά κυκλοφόρησε 20 άλμπουμ.

Τα σόλο στην κιθάρα ήταν το σήμα κατατεθέν του Γκάρι Μουρ και δικαίως θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες όλων των εποχών.
Αξέχαστες επιτυχίες του είναι: “Still Got The Blues”, “ Empty Rooms”, "Walking by my self", "The Stumble", "The Prophet", "I can't wait until tomorrow"  κ.α, ενώ συνεργάστηκε με τους BB King, Albert King και Greg Lake και άλλους.

Gary Moore - Still Got The Blues (Live)

Gary Moore - Walking by my self (Live)

Gary Moore Empty Rooms Live 1987

BB King / Gary Moore - The Thrill is Gone

Gary Moore - The Boys Are Back In Town (From "One Night In Dublin")

Γκάρι Μουρ: Απ' το ροκ στα μπλουζ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

«Για δεκαεννέα χρόνια, από τις αρχές του '70, έπαιζα ροκ. Ωσπου διαπίστωσα ότι δεν ανήκω σε αυτόν τον κόσμο, ούτε ταιριάζω με τους υπόλοιπους μουσικούς. Εγώ είχα άλλα πράγματα μέσα μου. Είχα εξοργιστεί και με όλες αυτές τις υπερπαραγωγές, τα άλμπουμ που τα πρόσεχαν μέχρι και την τελευταία νότα, τις συναυλίες στα τεράστια στάδια, κάτω από εκτυφλωτικούς προβολείς. Δεν ήθελα να έχω την ταμπέλα ροκ κιθαρίστας. Ημουν πάντα ελεύθερος ως μουσικός. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 κυκλοφόρησα το άλμπουμ "Still Got the Blues" που έγινε απρόσμενα επιτυχία. Μου άνοιξε νέους δρόμους».

Ετσι ο Ιρλανδός Γκάρι Μουρ, με τη φήμη ως κιθαρίστας των Thin Lizzy και με πετυχημένα σόλο άλμπουμ άφησε το ροκ και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στα μπλουζ. Και έρχεται να τα παρουσιάσει ζωντανά το ερχόμενο Σάββατο στο Κλειστό Γήπεδο Φαλήρου (Τάε-Κβον-Ντο).

«Επαιζα μπλουζ πριν ακόμα γίνω γνωστός ως ροκ μουσικός», θυμάται μιλώντας στο «7». «Ημουν ένας πιτσιρικάς δεκαπέντε χρόνων στο Μπέλφαστ και ψαχνόμουνα με μπάντες που έπαιζαν καθεμιά διαφορετική μουσική. Αλλά εγώ ήμουν αφιερωμένος στα παλιά μπλουζ κομμάτια».

Για τον Γκάρι Μουρ το Μπέλφαστ, την εποχή της εφηβείας του, ήταν το πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στο βρετανικό στρατό και τον IRA. «Το Μπέλφαστ ήταν και είναι άγρια πόλη. Ολοι οι θρυλικοί μπλουζίστες έρχονται και παίζουν εκεί. Είναι γιατί τους εμπνέει αυτή η ατμόσφαιρα του κινδύνου».

• Αλλα ένας λευκός Ιρλανδός πώς παίζει μπλουζ;

«Δεν έχει σημασία η εθνικότητα ή το χρώμα του δέρματός σου. Σημασία έχει η ψυχή που βάζεις καθώς παίζεις αυτήν την μουσική», απαντάει. Αλλωστε για τον Γκάρι Μουρ το μπλουζ δεν είναι μόνο μουσική. «Είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθεις, σαν ένα στροβίλισμα, καθώς παίζεις τις νότες. Και δεν χρειάζεται να είσαι μελαγχολικός για να το νιώσεις. Υπάρχουν και σβέλτα μπλουζ όπου γιορτάζεις τη ζωή, τον έρωτα. Εγώ παίζω για ό,τι με ξεσηκώνει, ό,τι με ωθεί να ζήσω. Γράφω τραγούδια για όσα με εξοργίσουν, για όσα με καταθλίβουν και για όσα με κάνουν ευτυχισμένο».

Ο ίδιος έχει απορρίψει το ροκ παρελθόν του. «Στις συναυλίες μου παίζω μόνο μπλουζ κομμάτια. Και το κοινό τώρα πια ξέρει τι θα ακούσει όταν έρχεται να με δει. Σίγουρα υπάρχει πάντα ο συνήθης τύπος που θα φωνάξει για ένα τραγούδι που έγραψα είκοσι χρόνια πριν, αλλά δεν κάνω τέτοιες χάρες. Δεν ταιριάζουν και με το στιλ μου τώρα πια».

• Ενα δώρο που έπιασε τόπο

Στα πενήντα έξι του χρόνια, ο Γκάρι Μουρ παίζει με αστείρευτη ενέργεια στη σκηνή. «Μάλλον εξηγείται επειδή ξεκίνησα να παίζω κιθάρα στα δέκα μου χρόνια», λέει ο ίδιος. «Τότε που είχα την αθωότητα και τον ενθουσιασμό. Από τότε δεν άλλαξα και πολύ. Νιώθω ακόμα την ανάγκη να βγω στη σκηνή και να παίξω την κιθάρα μου. Παρ' όλες τις απογοητεύσεις στην πορεία μου, ποτέ δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω. Από την εποχή ακόμα που ο πατέρας μου μου αγόρασε μια φτηνή κιθάρα και με ρώτησε αν θέλω να μάθω να παίζω και εγώ του είπα "δεν ξέρω αλλά θα δοκιμάσω". Μου έλειπε η εκπαίδευση αλλά είχα το πάθος. Εμαθα κιθάρα ακούγοντας δίσκους του Χέντριξ και προσπαθώντας να μιμηθώ το παίξιμό του. Καθόμουν ώρες ατελείωτες προβάροντας τις νότες. Γι' αυτό και κατέληξα να μην εμπιστεύομαι τις μουσικές σχολές και τα ωδεία. Γιατί καμία σχολή δεν μπορεί να σου διδάξει το πάθος για τη μουσική».

Αυτό το πάθος λείπει και από τη σύγχρονη μουσική σκηνή, σύμφωνα με τον ίδιο: «Στο αγγλικό ραδιόφωνο ακούς μόνο τις εμπορικές ποπ αηδίες», σχολιάζει. «Είναι λυπηρό, αλλά η μουσική σκηνή βασίζεται σε αναλώσιμους ποπ σταρ που βγαίνουν από τα ριάλιτι σόου». Ποια είναι η λύση;

«Το παν είναι ως νέος μουσικός να αποκτήσεις δική σου ταυτότητα. Υπάρχουν τόσες μπάντες γύρω μας που οι επιρροές τους είναι φανερές από τις πρώτες νότες. Και να θυμάσαι ότι τη δική σου ταυτότητα δεν την αποκτάς αμέσως. Μπορεί να χρειαστούν χρόνια. Αλλά θα νιώσεις ότι είσαι έτοιμος όταν θα έχεις βρει τον δικό σου μοναδικό ήχο. Οπως με τους δασκάλους του μπλουζ, όπου ακούς μερικές νότες και αμέσως καταλαβαίνεις ποιος είναι. Και αυτό δεν θα σου το μάθει καμία σχολή και κανένας υπολογιστής. Θα το βρεις μόνος σου, παίζοντας συνεχώς».

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / 7 - 07/09/2008