Showing posts with label Βιτάλη Ελένη. Show all posts
Showing posts with label Βιτάλη Ελένη. Show all posts

Saturday, October 31, 2009

Τραγούδια και ψυχή



«Κύτταρο. Πότε υγιές, πότε αδιάθετο... Ετσι άφησα τη φωνή μου ζωντανή με τα καλά και τα κακά της. Ανθρώπινη...». Τα λόγια της Ελένης Βιτάλη δίνουν το στίγμα του τελευταίου - διπλού της άλμπουμ με τίτλο «Ζωντανό Κύτταρο» (ζωντανή ηχογράφηση του προγράμματος που παρουσίασε πέρσι στο «Κύτταρο», συντροφιά με τον Αρμένιο δεξιοτέχνη στο ούτι και τραγουδιστή Haig Yazdjian και την Αρετή Κετιμέ). Με τραγούδια από τους τελευταίους προσωπικούς δίσκους της και άλλα που διαχρονικά σφράγισαν την πορεία της, αλλά και με κομμάτια παραδοσιακά και παλιά λαϊκά, η Ελένη Βιτάλη αποδεικνύει ακράδαντα ότι παραμένει ένα από τα πλέον ζωντανά κύτταρα του ελληνικού τραγουδιού, φωνή σπουδαία, πηγαία, ανθρώπινη...

Αυτή η φωνή με το χαρακτηριστικό μέταλλο και την άσβεστη φλόγα, πλάθει ερμηνείες που αναβλύζουν από αλήθεια και προσφέρουν συγκινήσεις. Αξίζει να σημειωθεί η συνεισφορά του εξαιρετικού Haig Yazdjian, υπεύθυνου και για τις ενορχηστρώσεις, που έδωσε ιδιαίτερο μουσικό χρώμα σε αγαπημένα τραγούδια, παραδοσιακά και λαϊκά. Το άλμπουμ περιλαμβάνει πολλά από τα γνωστότερα τραγούδια της δισκογραφίας της ως τον τελευταίο της προσωπικό δίσκο «7 και να προσέχεις» (σε διαφορετικές εκτελέσεις), αθάνατα λαϊκά των Γαβαλά, Πάνου κ.ά., μέχρι την «Πριγκηπέσα» του Μάλαμα (καταπληκτική ερμηνεία). Ανάμεσά τους μια πλειάδα υπέροχων κομματιών: «Μπαλαμός» του Διονύση Τσακνή, «Φεγγάρια» του Νότη Μαυρουδή, «Ταχεία» του Τάκη Σούκα, «Ξενάκι είμαι και θα 'ρθω» του Σταύρου Κουγιουμτζή, αλλά και τα δικά της «Χαραμάδα», «Αρκούδα», «Εγώ τραγούδαγα» κ.ά. Και φυσικά, παραδοσιακά όπως τα «Τζιβαέρι», «Χαλασιά μου», «Με γέλασαν μια χαραυγή» (συγκλονιστική η ερμηνεία της), αλλά και «Η έρημος», σύνθεση του Haig Yazdjian (το ερμηνεύουν μαζί) και το αρμένικο παραδοσιακό «Η ξενιτιά». Ενα άλμπουμ - απόσταγμα φωνής και ψυχής.


«Οι φίλοι μου είμαι εγώ» δηλώνει μέσα από τον τίτλο της τελευταίας του δισκογραφικής δουλειάς ο Διονύσης Τσακνής και το υποστηρίζει με τον καλύτερο τρόπο κάνοντας «δικά» του μια αγκαλιά τραγούδια που έγραψαν γι' αυτόν φίλοι του, συνθέτες και στιχουργοί. Δίνοντας φωνή, δύναμη, ψυχή σ' ένα πολυσυλλεκτικό μεν αλλά ταυτόχρονα κοινής αισθητικής αντίληψης μουσικό «ψηφιδωτό». Τραγουδοποιός, που στη διάρκεια της σχεδόν τριαντάχρονης πορείας του μάς έχει προσφέρει μερικές από τις σημαντικότερες δημιουργίες του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού, εκείνου που παραμένει ακόμη στις «επάλξεις» της κοινωνικο - πολιτικής αφύπνισης, ο Διονύσης Τσακνής στο συγκεκριμένο δίσκο για πρώτη φορά επέλεξε να κρατήσει μόνο το ρόλο του ερμηνευτή. Δεν ερμηνεύει δικά του τραγούδια κατά κύριο λόγο, αλλά δημιουργίες μιας μεγάλης συντροφιάς, που την απαρτίζουν καλλιτέχνες, όπως οι Σταμάτης Κραουνάκης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Φίλιππος Πλιάτσικας, Γιάννης Σπάθας, Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, Νίκος Ζούδιαρης, Λίνα Δημοπούλου, Σταμάτης Χατζηευσταθίου, Μιχάλης Γελασάκης, Ιρις Λουκά κ.ά. Δύο τραγούδια έγραψε ο ίδιος ο Δ. Τσακνής, ενώ στο δίσκο περιλαμβάνονται επίσης το γαλλικό τραγούδι «Unautrenom» (ελληνικοί στίχοι: Λίνας Δημοπούλου) καθώς και ένα μελοποιημένο ποίημα του Φρανσουά Βιγιόν από τον Νίκο Ζούδιαρη (ελληνική απόδοση στίχων: Σπύρος Σκιαδαρέσης). Η ενορχήστρωση είναι του Δημήτρη Μπαρμπαγάλα, ενώ σ' ένα κομμάτι τραγουδά η Ειρήνη Ψυχράμη. Από τις σημαντικότερες στιγμές του δίσκου ο «Λήσταρχος Νταβέλης» του Στ. Κραουνάκη, που στο πρόσωπο του Δ. Τσακνή βρήκε τον ιδανικό ερμηνευτή του, «Ο κύριος Francois Villion» του Ν. Ζούδιαρη και η «Βουτιά».

Ενα απάνθισμα από τα ωραιότερα και πιο γνωστά τραγούδια, που έχει ερμηνεύσει ο Βασίλης Σκουλάς, περιλαμβάνονται στο διπλό CD «Στο ξέσπασμα του φεγγαριού». Φωνή ξεχωριστή, που ανδρώθηκε στην Κρήτη, αλλά άνοιξε και άλλους «δρόμους», ο Βασίλης Σκουλάς ερμηνεύει τραγούδια πολλών και διαφορετικών δημιουργών. Με γνώση, ωριμότητα και βιώματα δεκαετιών, και με τη συνοδεία φίλων του ερμηνευτών και δημιουργών, ο καταξιωμένος κρητικός καλλιτέχνης κάνει μία αναδρομή στην πορεία του με πολλούς και σημαντικούς «σταθμούς». Τραγουδά δημιουργίες μεγάλων συνθετών και στιχουργών, όσο και κορυφαίων ποιητών μας όπως ο Βιτσέντζος Κορνάρος και ο Νικηφόρος Βρεττάκος («Πικραμένος αναχωρητής») κ.ά. Στο άλμπουμ - είναι καρπός ζωντανής ηχογράφησης - συμμετέχουν οι Παντελής Θαλασσινός, Γιώτα Nέγκα, Δημήτρης Aποστολάκης, Mίλτος Πασχαλίδης και Γεράσιμος Aνδρεάτος.

Μ' ένα διπλό άλμπουμ που συνοδεύεται από το «χαιρετισμό» της «Και πάλι χαίρετε!» (έτσι τιτλοφορείται), επανέρχεται μετά από 13 χρόνια, η Αρλέτα στη δισκογραφία. Το πρώτο cd περιλαμβάνει τα καινούρια τραγούδια της κι ένα ορχηστρικό, σε μουσική δική της και των Βαγγέλη Γεωργίου και Βασίλη Ρακόπουλου και σε στίχους επίσης δικούς της στην πλειονότητα - από ένα τραγούδι έγραψαν οι Σάννυ Μπαλτζή, Σωτηρία Μπαβέλου και Αλέξανδρος Δήμας. Το δεύτερο cd περιλαμβάνει επανεκτελέσεις μεγάλων επιτυχιών της σε νέα ενορχήστρωση του Βασίλη Ρακόπουλου, καθώς και κάποια απρόσμενα τραγούδια, όπως το «Plaisir d' amour» ή τα παραδοσιακά «Στης πικροδάφνης τον ανθό», «Ο βουτηχτής» και «Κοντούλα λεμονιά», που η Αρλέτα ερμηνεύει με τον δικό της ιδιαίτερο, μοναδικό τρόπο. Δικά της είναι και τα σχέδια στο εξώφυλλο και το ένθετο του άλμπουμ.

Η μουσική και τα τραγούδια που έγραψε ο Βαγγέλης Γιαννάκης για τη θεατρική παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος» περιλαμβάνονται στο ομότιτλο CD, που κυκλοφόρησε, με ερμηνευτή τον Παντελή Θαλασσινό - συμμετέχουν ο Δήμος Αβδελιώδης και η Μαρίνα Αργυρίδου. Ο Π. Θαλασσινός ξετυλίγει το μίτο του αλληγορικού παραμυθιού, καταθέτοντας ερμηνείες που χαρακτηρίζονται από εκφραστικότητα και μελωδικότητα.

Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ, Ριζοσπάστης, 01/11/2009

Wednesday, August 5, 2009

Κύτταρο Σειρήνας

  • Σε ήχο ελληνικό

  • ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ: ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΥΤΤΑΡΟ. ΠΑΡΑΓΩΓΗ: LEGEND

Να και ένας δίσκος που αφήνει ακάλυπτα ορισμένα επικοινωνιακά τεχνάσματα της ελληνικής δισκοπαραγωγής, όπως ζωντανός - ξεζωντανός δίσκος, μεγάλες - μικρές ορχήστρες, ακριβές - φτηνές παραγωγές και άλλα παρόμοια και διαφημιστικά. Ενας δίσκος που αποδεικνύει την προαιώνια αλήθεια πως αν έχεις κάτι να πεις, περιττεύουν οι τυμπανοκρουσίες και οι λογής λογής (στην εποχή μας τηλεοπτικοί) αβανταδόροι. Σου αρκεί ένα σκαμνάκι στον δρόμο, που λέει ο λόγος, για ν' ανεβείς επάνω και να το πεις.

Εδώ, έχει να πει κάτι η Ελένη Βιτάλη. Με το μέταλλο της φωνής, με την τεχνική, με την ερμηνεία, με την άνεση και την αλήθεια που εκπέμπει η παρουσία της μπροστά στο ακροατήριό της. Με αυτόν της τον δίσκο με προκαλεί να διακινδυνεύσω μια εκτίμηση: Η Βιτάλη είναι η πιο σπουδαία και καλή τραγουδίστρια της γενιάς της. Η γενική, ωστόσο, εντύπωση από την όλη σταδιοδρομία της εγείρει (σε μένα τουλάχιστον) το ερώτημα αν η ίδια το γνωρίζει. Στα τελευταία περίπου δέκα χρόνια (αν δει κανείς τη δισκογραφία της) μοιάζει να το διαισθάνεται.

Ο δίσκος καταγράφει το πρόγραμμα που παρουσίασε στο «Κύτταρο» τον περασμένο χειμώνα. Μαζί της ο γνωστός και εξαίρετος Αρμένης μουσικός και τραγουδιστής Haig Yazdjian και η νεαρή, καλλικέλαδος Αρετή Κετιμέ με το σαντούρι της. Τρεις ακόμη μουσικοί συμπληρώνουν την άψογη ορχήστρα που ακούμε: Γιάννης Κυριμκυρίδης (πλήκτρα), Tigran Sargsyan (πνευστά, φωνή), Κώστας Μερετάκης (κρουστά).

Το ρεπερτόριο περιλαμβάνει τραγούδια από την πρόσφατη δισκογραφία της, παλαιότερα λαϊκά και φυσικά δημοτικά. Ο Haig Yazdjian υπογράφει θαυμάσιες ενορχηστρώσεις, κατά τη γνώμη μου πιο «ζουμερές» από εκείνες των πρώτων εκτελέσεων. Σημειώνουμε την (ευχάριστη) εντύπωση που προκαλεί η απουσία μπουζουκιών από τα λαϊκά, ή λαϊκοφανή, τραγούδια. Διερχόμαστε, πιστεύω, την εποχή που, ύστερα από περίπου εξήντα χρόνια μπουζουκοσφυροκόπησης της νεοελληνικής κεφαλής, το όργανο αυτό έφτασε στα όρια του ευτελισμού από την εφαρμογή στο σώμα και το πνεύμα του των αρχών του μικρο- και μεσο-αστικού κιτς. Δεν θα διαφωνήσω με την ένσταση που διατυπώθηκε ήδη για την κάπως πρόχειρη και ετερόκλητη (από άποψη ποιότητας) επιλογή των τραγουδιών. Υπάρχουν πολύ καλά και πολύ μέτρια τραγούδια, ιδιαίτερα μάλιστα τα δεύτερα τι δουλειά έχουν άραγε πλάι στα δημοτικά;

Ο,τι καλό κι αν πει κανείς για τις φωνητικές αρετές της Βιτάλη είναι λίγο. Το πιο «πολύ», πάντως, κατά τη γνώμη μου είναι η φωτιά που βγαίνει από μέσα της σε κάθε νότα, σε κάθε λέξη, σε κάθε συλλαβή, κάτι που δεν «εξηγείται» με αναφορές στο ταλέντο, στη μελέτη, στην άσκηση, ούτε σε άλλα αυτονόητα. Δεν λέμε μπράβο στον τραγουδιστή που, π.χ., δεν κάνει φάλτσα ή στον πιλότο διότι προσγείωσε ασφαλώς το αεροπλάνο. Είναι η δουλειά τους και είναι αυτονόητο πως έτσι θα την κάνουν. Θαυμάζουμε κάτι πιο βαθύ, πιο «βαρύ» και στην περίπτωση της Βιτάλη -ας μου επιτραπεί- πιο τραγικό. Είναι ένα πρόσωπο που διαθέτει τη σοφία όλων εκείνων που ένιωσαν πόνο στην ψυχή, που γνώρισαν από κοντά λιγότερο την ομορφιά και περισσότερο την ασχήμια και την ψευτιά αυτού το κόσμου. Και τη σοφία αυτή την κάνει έργο, τραγούδι που μαγεύει, σαν τη φωνή των θυγατέρων του Αχελώου και της Μελπομένης που άκουσε μόνος ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι.

Wednesday, February 4, 2009

Ελένη Βιτάλη: «Σε όλους αρέσει να τους λένε τρελούς»

Βουτάει στο έθνικ με την ίδια ευκολία που τραγουδάει δημοτικά, λαϊκά, έντεχνα. Η Ελένη Βιτάλη επιστρέφει στα live, χωρίς ποτέ να έχει φύγει, όπως λέει.

Βραδάκι. Δυο μετανάστες έχουν κολλήσει τα αυτιά τους στη βαριά πόρτα του θρυλικού «Κύτταρου», Αχαρνών και Ηπείρου γωνία. Από μέσα γλιστράει ένας λυγμός. «Μακριά μου να φύγεις» και ο αμανές μοιάζει να βγαίνει από ανθρώπινο ηχείο. Περνώ την πόρτα διακριτικά. Η Ελένη Βιτάλη με τον Χάιγκ Γιατζιτζιάν επί σκηνής σε πρόβα.

Μέσα στα γυρίσματα της φωνής της συμπυκνώνονται τέσσερις δεκαετίες στο ελληνικό τραγούδι και σε όλες του τις εκδοχές. Πάνε χρόνια που ακολουθούσε το θρυλικό της σόι, την οικογένεια Λαβίδα με τ΄ όνομα, στα πανηγύρια όλης της Ελλάδας, έπαιζε ντέφι, μάζευε τη «χαρτούρα» στη θήκη του κλαρίνου, κρατούσε τη σειρά του χορού κι έλεγε και μερικά τραγούδια. Κι όλα αυτά μόλις στα 14 χρόνια της.

«Στο πρώτο πανηγύρι που θα πήγαινα, είχα τόσο μεγάλη χαρά που ειδοποίησα όλες μου τις συμμαθήτριες, αφού ήταν καλοκαιράκι και δεν είχαμε σχολείο. Ήταν στην Παλλήνη, θα τραγουδούσα και θα έπαιζα ντέφι. Πέθανε όμως ο παπάς του χωριού και το πανηγύρι ματαιώθηκε. Ωραία καριέρα ξεκινάω, είπα από μέσα μου, γελώντας».

Με μάνα τραγουδίστρια, πατέρα οργανοπαίχτη και συνθέτη, με δεκάδες συγγενείς μουσικούς, ήταν αναπόφευκτο στο DΝΑ της να περάσει το «πατάρι». «Μεγάλοι, ξένοι μπλουζίστες έρχονταν και φίλαγαν τα χέρια του πατέρα μου, του Τάκη Λαβίδα, και του κορυφαίου κλαριντζή Τάσου Χαλκιά. Κάπου τότε κατάλαβα τη διαφορά του καλλιτέχνη και του απλού μουσικού». Αν η καριέρα της Ελένης Βιτάλη μοιάζει με αλυσίδα, ένας κρίκος είναι το «κεφάλαιο» Αλέκος Πατσιφάς. «Η κόντρα ήταν έντονη. Απ΄ τα πανηγύρια, να πας σε ένα αντίθετο πράγμα... Για σκέψου, από τσάμικα να πεις το “Άι γαρούφαλό μου”». Μετά έρχονται οι μεγάλες της λαϊκές επιτυχίες με Νικολόπουλο και Σούκα και ο κόσμος προσκυνάει κυριολεκτικά το όμορφο κορίτσι με τα σαρκώδη χείλια και τον ασύγκριτο λυγμό.
ΙΝFΟ: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη η Ελένη Βιτάλη στο «Κύτταρο» (Ηπείρου 48 και Αχαρνών, τηλ. 210-8224134). Συμμετέχουν ο Χάιγκ Γιατζιτζιάν και η Αρετή Κετιμέ.
Και κάπου εκεί (1989) έρχεται ο δίσκος «Απέναντι μπαλκόνι» σ΄ ένα εσωστρεφές και έντεχνο πείραμα. «Έγινε κατόπιν έντονων πιέσεων φίλων μου. Ρε συ, αυτά τα τραγούδια που έχεις γράψει εδώ και χρόνια δεν τα κάνεις δίσκο; Τό ΄κανα. Οι αντιθέσεις βέβαια ήταν μεγάλες. Σκέψου ότι την ίδια περίοδο με τον δίσκο είχα ήδη κλείσει δουλειά στο κέντρο “Νταλίκες”. Δύο κόσμοι. Οι παραγωγοί, οι φίλοι είχαν μπερδευτεί, δεν ήμασταν έτοιμοι να δεχθούμε τα πάντα. Κάποια τραγούδια απ΄ αυτό τον δίσκο τα είπε ο Σφακιανάκης κι έγινε της τρελής», συμπληρώνει.

Γιατί απέχεις κατά καιρούς;

«Εγώ δεν έφυγα ποτέ. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Έχασα ήδη ένα με γάλο κομμάτι της ζωής μου σε σχέση με τον γιο μου απ΄ τη δουλειά. Θες να κάνεις καριέρα; Μα, υπάρχει μεγαλύτερη καριέρα απ΄ το να μεγαλώσεις το παιδί σου; Εξάλλου, όλοι αυτοί που είναι κάθε μέρα στην τηλεόραση δεν απέχουν; Γιατί να αισθάνομαι ότι απέχω όταν όλοι αυτοί που “συμμετέχουν” απέχουν απ΄ την πραγματικότητα;»

Έχεις μια μεγάλη ευκολία να περνάς από το ένα είδος μουσικής στο άλλο. Πώς τα καταφέρνεις;

«Μόνο με ευκολία δεν γίνεται. Πολλοί νέοι σήμερα βιάζονται. Θέλουν γρήγορα αποτελέσματα. Πες κορίτσι μου το “αρνάκι άσπρο και παχύ” πρώτα. Εγώ ξεκίνησα 14 ετών. Τι να έκανα; Να παρίστανα τον μάγκα στον Τάσο Χαλκιά, στον Βασίλη Σούκα, στον Λαβίδα, στους μεγάλους του δημοτικού μας τραγουδιού; Περίμε- να. Αφέθηκα κι έκανα τη δουλειά μου. Κι έτσι όλα κλιμακώθηκαν μόνα τους».

Τι καινούργιο φέρνεις φέτος;

«Τα τραγούδια που αρέσουν σε μένα, στον Ηaig, στην Αρετή Κετιμέ, αυτά λέμε. Δεν έχουμε καθόλου μπουζούκι. Μου αρέσει ο λαμπερός του ήχος αλλά τώρα ήθελα το ειδικό ανατολίτικο παράπονο που βγάζει το ούτι του Χάιγκ. Επίσης, το πιάνο έχει τον ρόλο του μπάσου, επειδή διαλέξαμε να έχουμε λίγα όργανα».

Κάποτε είπες το «Ανοίχτε τα τρελάδικα». Σήμερα λες «Δεν έχει η τρέλα όρια...» στον νέο σου δίσκο. Υπάρχει η μόδα της «τρέλας». Εσύ γιατί με το τελευταίο σου τραγούδι την αποδομείς τόσο και κρούεις τον κώδωνα του κινδύνου;

«Το ΄νιωσα και το ΄πα. Σε όλους αρέσει να τους λένε τρελούς. Δεν είναι όμως απλά τα πράγματα. Σ΄ ένα είδος κοινοβίου - όπου διάφοροι άνθρωποι ψάχναμε τα κομμάτια μας- γνώρισα έναν μεγάλο μουσικό που είχε τρελαθεί κλινικά. Ρε, τι κάνουμε, είπα. Δεν έχει πλάκα αυτό, θεώρησα χρέος μου να το μοιραστώ».

«Έντεχνο είναι το κουλτουριάρικο»

Υπάρχει σήμερα έντεχνο και λαϊκό; Και αν ναι, πώς τα ορίζει η Ελένη Βιτάλη;

«Έντεχνο είναι το κουλτουριάρικο. Έντεχνο είναι να κάνουμε εδώ μια παράξενη νότα, κι ας σου σπάει εσένα τα τύμπανα. Καμιά φορά είναι και ωραίο, όχι όμως να τα ακούς συνέχεια. Ενώ αντίθετα μπορεί να ακούς συνέχεια τη “Συννεφιασμένη Κυριακή” και να μη βαριέσαι. Είναι σαν την αναπνοή σου. Σε κουράζει ποτέ; Λαϊκό υπάρχει σήμερα, αλλά όχι από πολλούς εκπροσώπους. Ο Σωκράτης Μάλαμας, ας πούμε. Είναι φαινόμενο για την εποχή μας ο στίχος της “Πριγκιπέσας”, άκρως υπαρξιακός. Ό,τι γίνεται μέσα μας, τόσο άμεσα δοσμένο, χωρίς κανένα φιλολογικό στοιχείο. Ούτε πουλάκι, ούτε λουλουδάκι. Μη μας μπερδεύετε, κύριοι. Εμένα με πονάει η ψυχή μου για όλα αυτά που γίνονται γύρω. Άμα ακούσω τα πουκαμισάκια τα αμερικάνικα, θα πάθω μελαγχολία».
  • Του Δημήτρη Ν. Μανιάτη, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009

Sunday, June 8, 2008

ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ: «ΟΛΟΙ ΞΕΠΕΡΝΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ»

Η Ελένη Βιτάλη μιλά για το νέο της, έπειτα από 14 χρόνια, CD «7 και να προσέχεις», τον κυνισμό που επικρατεί στο ελληνικό τραγούδι και λέει ότι λείπουν σήμερα τα πρότυπα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτή τη φωνή δεν την ξεχνάς. Γιατί δεν υπάρχουν και πολλές φωνές που να σε πονούν και να σε χαϊδεύουν ταυτόχρονα.

«Ολοι ξεπερνιούνται κάποια στιγμή»

Το γεγονός λοιπόν ότι η Ελένη Βιτάλη έκανε έναν καινούργιο δίσκο έπειτα από δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, μπορεί να είναι μια σημαντική καλλιτεχνική είδηση, ωστόσο για όλους όσοι έχουν βρει εδώ και χρόνια στην υπέροχη φωνή και τα τραγούδια της συντροφιά, παρηγοριά, προσωπική έκφραση, η Βιτάλη είναι πάντα παρούσα. Παρ όλα αυτά στα τραγούδια του νέου άλμπουμ «7 και να προσέχεις» συναντάμε μια Βιτάλη ερμηνευτικά αναλλοίωτη αλλά και μια γυναίκα που επιθυμεί να βγάλει προς τα έξω τα συναισθήματά της, να επικοινωνήσει.

  • Τι ήταν εκείνο που σας έκανε να επιστρέψετε τώρα στη δισκογραφία;

Δεν ξέρω να πω ακριβώς. Γενικά το είχα έννοια να κάνω κάτι καινούργιο. Και την τελευταία πενταετία είχα κάποια τραγούδια που μου άρεσαν. Γενικά εγώ ποτέ δεν ήμουν η τραγουδίστρια που έκανε πολλά πράγματα. Ισως γιατί δούλευα από δώδεκα χρονών παιδί και κουράστηκα γρήγορα. Δεν είχα δηλαδή το άγχος να είμαι στην επικαιρότητα. Μου αρέσουν άλλα πράγματα. Αλλωστε για μένα η τέχνη μπορεί να είναι και αυτοσκοπός. Να κάνεις δηλαδή τέχνη για τον εαυτό σου... [ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΚΑ, ΕΘΝΟΣ, 7/6/2008]