Πέτυχε τα... Χρώματα με την τρίτη

• Ο βιολοντσελίστας Γιάννης Τσιτσελίκης με καθυστέρηση δύο δεκαετιών συμπράττει με την ορχήστρα που ίδρυσε ο Μάνος Χατζιδάκις

• Πρώιμο ταλέντο ο 37χρονος σήμερα βιολοντσελίστας Γιάννης Τσιτσελίκης, ευεργετήθηκε στα δεκαέξι του χρόνια από τον Μάνο Χατζιδάκι.

Χιουμοριστικό, με πολλά στοιχεία τζαζ, χαρακτηρίζει ο Γ. Τσιτσελίκης το «Κοντσέρτο για βιολοντσέλο αρ. 1» του Νταριούς Μιγιό που θα ερμηνεύσει Δύο φορές τού δόθηκε η ευκαιρία να συμπράξει με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, όταν ο ιδρυτής της βρισκόταν εν ζωή. Κι όμως δεν έπαιξε ποτέ! Η πρώτη φορά ήταν το 1988, όταν θα συμμετείχε ως σολίστ στην πρώτη συναυλία της ορχήστρας -ανέκυψε πρόβλημα με το τσέλο του... Η δεύτερη ήταν το 1991, αλλά ο Μάνος ήταν ασθενής.

Τελικώς, με καθυστέρηση δύο δεκαετιών θα συμπράξει με την Ορχήστρα των Χρωμάτων μεθαύριο (8.30 μ.μ.) υπό τη διεύθυνση του Αλκη Μπαλτά στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου). Θα παίξει το δωδεκάλεπτο «Κοντσέρτο για βιολοντσέλο αρ. 1» του Γάλλου συνθέτη Νταριούς Μιγιό, έργο-πρόταση του Χατζιδάκι. «Θέλω να πιστεύω ότι θα χαίρεται από ψηλά που παίζω με την ορχήστρα την οποία δημιούργησε», λέει.

«Δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή στο ρεπερτόριο του τσέλου, γιατί είναι ολιγόλεπτο και δεν εντάσσεται εύκολα σ' ένα συναυλιακό πρόγραμμα. Το ύφος του, επειδή είναι χιουμοριστικό και σαρκαστικό, με πολλά στοιχεία τζαζ, δύσκολα "κολλάει" με έργα της ονομαζόμενης κλασικής μουσικής. Θέλω, όμως, να προσθέσω ότι το κοντσέρτο έχει και έναν μποέμικο χαρακτήρα, που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο το Παρίσι του Μεσοπολέμου», λέει για το έργο του Μιγιό.

Ο Γιάννης Τσιτσελίκης βρίσκεται φανατικά στη γραμμή του ρομαντισμού. «Ιδιοσυγκρασιακά είμαι ρομαντικός», δηλώνει. «Μ' αρέσει να παίζω την καρδιά του ρομαντισμού, που ξεκινάει από τον Σούμαν και καταλήγει στον Τσαϊκόφκσι ή στον Ντβόρζακ. Αγαπάω στη μουσική το πάθος και τη φλόγα, γι' αυτό δεν μπορώ να παίξω "παγωμένα" έργα, όπως είναι του Χίντεμιτ».

Είναι από τους σολίστες που πιστεύει ότι η ωριμότητα είναι υπέρ της ερμηνείας: «Η εμπειρία σε βοηθάει να είσαι κύριος των μέσων σου. Εμβαθύνεις στη σχέση μου με το κοινό, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν είναι παθητικός αποδέκτης. Κοντρολάρω πλέον τον εαυτό μου ηχητικά, δεξιοτεχνικά και εκφραστικά. Σήμερα ζούμε την υπερέκθεση των πρώιμων ταλέντων, κυρίως μέσω της βιομηχανίας των μουσικών διαγωνισμών. Το αποτέλεσμα μου θυμίζει περισσότερο σοβιετικού τύπου υπεραθλητισμό. Ομως, με πυροτεχνήματα χάνουμε τον στόχο». Ο Γιάννης Τσιτσελίκης, μαθητής του μεγάλου Ουγγροεβραίου τσελίστα Γιάνος Στάρκερ, έχει την τιμή να είναι μέλος της Παγκόσμιας Ορχήστρας για την Ειρήνη, υπό τη διεύθυνση του Βάλερι Γκεργκίεφ. Από το 2000, κατέχει τη θέση του κορυφαίου στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Αυτόν τον καιρό ετοιμάζει τον πρώτο του δίσκο με την πιανίστα Μαρία Στεριάδου, σε έργα Φρανκ, Ντεμπισί, Σούμαν και Σκαλκώτα.

• ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Λυρικός ακόμα και με full band

Είναι ο συνθέτης που έχει γράψει τη μουσική για την «Αμελί» του Ζαν Πιερ Ζενέ. Αύριο το βράδυ παίζει στο Fuzz. Στον Γιαν Τιερσέν αναφέρομαι, τον Γάλλο συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής. Αν και νομίζω πως οι συστάσεις μοιάζουν περιττές. Αλλωστε είναι η τρίτη φορά που έρχεται για live στην Αθήνα. Την πρώτη στη Λυρική σκηνή, τη δεύτερη στον Λυκαβηττό. Και αναλόγως με τη συναυλία, παρουσιάστηκε με εντελώς διαφορετικό ύφος.

Sold out είναι η αυριανή του συναυλία στο Fuzz. Τη μοιράζεται με τους δικούς μας Your Hand In Mine Στη Λυρική ήταν σοβαρός, cool, κινήθηκε σε πιο κλασικά μονοπάτια. Οκτώ διαφορετικά όργανα έπαιξε, μέχρι και ξυλόφωνο. Αντιθέτως, στον Λυκαβηττό εμφανίστηκε με ένα θορυβώδες post-rock συγκρότημα· σκεφτείτε πως στο μουσικό θέμα του «Αμελί» αντικατέστησε το ακορντεόν με ροκ κιθάρες. Σε όσους γνώριζαν καλά,όμως, τον Τιερσέν δεν φάνηκε παράξενο. Ηξεραν πως το μουσικό του background είναι ροκ και πανκ.

Δηλαδή, τι; Χάθηκαν μέσα στο θόρυβο οι ευαίσθητες μελωδίες του και οι ποιητικές μουσικές κατευθύνσεις του; Οχι βέβαια. Οπως δεν θα χαθούν και αύριο, στη sold out συναυλία που θα παίξει με full band. Οταν έχεις ως αγαπημένους σου συνθέτες ονόματα όπως ο Νίνο Ρότα και ο Ερίκ Σατί, τα ψήγματα της λυρικότητάς σου θα αποκαλυφθούν ακόμα και όταν... επικαλύπτονται από δυνατές κιθάρες και ντραμς.

Φάνηκε, άλλωστε, και στο «Retrouvailles», ένα από τα πιο πολυσυλλεκτικά άλμπουμ του. Επιρροές από chanson, στοιχεία βαλς, κλασική μουσική και μινιμαλιστικά περάσματα. Και πολλές συνεργασίες: η Ελίζαμπεθ Φρέιζερ των Cocteau Twins, η Τζέιν Μπίρκιν, ο Στιούαρτ Στέιπλς των Tindersticks. Η γαλλική ρομαντική σκηνή στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα και σε περισσότερο ροκ μοτίβα. Χωρίς ωστόσο να ξεχνάει τις (μουσικο)κινηματογραφικές καταβολές του. Δικής του υπογραφής ήταν και το score, ένα επίσης εθιστικό score όπως εκείνο της «Αμελί», για το φιλμ «Goodbye Lenin». Αμέσως μετά την κυκλοφορία του ήταν που έπαιξε στον Λυκαβηττό ο Τιερσέν. Κι εμφανίστηκε στη σκηνή φορώντας ένα μπλουζάκι με σφυροδρέπανο!

Η βραδιά πάντως αποτελεί double bill (όπως λέμε), δηλαδή δύο συναυλίες σε συσκευασία μιας. Πριν από τον Τιερσέν στη σκηνή του Fuzz θα ανεβούν οι Ελληνες Your Hand In Mine. Κι αυτοί είναι καλοί. Εξαιρετικοί θα έλεγα. Σε πολύ πιο low τόνους, με ακουστικά όργανα αλλά και κάποια άλλα, περίεργα, δικής τους κατασκευής. Οι μελωδίες τους διαθέτουν κινηματογραφική χροιά.

* Το Fuzz club βρίσκεται στην Π. Ιωακείμ 1 - Πειραιώς και Χαμοστέρνας. Ωρα έναρξης: 21.30.

Την Κυριακή ο Γιαν Τιερσέν εμφανίζεται και στην Πάτρα. *

• Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Λυρικός ακόμα και με full band

Είναι ο συνθέτης που έχει γράψει τη μουσική για την «Αμελί» του Ζαν Πιερ Ζενέ. Αύριο το βράδυ παίζει στο Fuzz. Στον Γιαν Τιερσέν αναφέρομαι, τον Γάλλο συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής. Αν και νομίζω πως οι συστάσεις μοιάζουν περιττές. Αλλωστε είναι η τρίτη φορά που έρχεται για live στην Αθήνα. Την πρώτη στη Λυρική σκηνή, τη δεύτερη στον Λυκαβηττό. Και αναλόγως με τη συναυλία, παρουσιάστηκε με εντελώς διαφορετικό ύφος.

Sold out είναι η αυριανή του συναυλία στο Fuzz. Τη μοιράζεται με τους δικούς μας Your Hand In Mine Στη Λυρική ήταν σοβαρός, cool, κινήθηκε σε πιο κλασικά μονοπάτια. Οκτώ διαφορετικά όργανα έπαιξε, μέχρι και ξυλόφωνο. Αντιθέτως, στον Λυκαβηττό εμφανίστηκε με ένα θορυβώδες post-rock συγκρότημα· σκεφτείτε πως στο μουσικό θέμα του «Αμελί» αντικατέστησε το ακορντεόν με ροκ κιθάρες. Σε όσους γνώριζαν καλά,όμως, τον Τιερσέν δεν φάνηκε παράξενο. Ηξεραν πως το μουσικό του background είναι ροκ και πανκ.

Δηλαδή, τι; Χάθηκαν μέσα στο θόρυβο οι ευαίσθητες μελωδίες του και οι ποιητικές μουσικές κατευθύνσεις του; Οχι βέβαια. Οπως δεν θα χαθούν και αύριο, στη sold out συναυλία που θα παίξει με full band. Οταν έχεις ως αγαπημένους σου συνθέτες ονόματα όπως ο Νίνο Ρότα και ο Ερίκ Σατί, τα ψήγματα της λυρικότητάς σου θα αποκαλυφθούν ακόμα και όταν... επικαλύπτονται από δυνατές κιθάρες και ντραμς.

Φάνηκε, άλλωστε, και στο «Retrouvailles», ένα από τα πιο πολυσυλλεκτικά άλμπουμ του. Επιρροές από chanson, στοιχεία βαλς, κλασική μουσική και μινιμαλιστικά περάσματα. Και πολλές συνεργασίες: η Ελίζαμπεθ Φρέιζερ των Cocteau Twins, η Τζέιν Μπίρκιν, ο Στιούαρτ Στέιπλς των Tindersticks. Η γαλλική ρομαντική σκηνή στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα και σε περισσότερο ροκ μοτίβα. Χωρίς ωστόσο να ξεχνάει τις (μουσικο)κινηματογραφικές καταβολές του. Δικής του υπογραφής ήταν και το score, ένα επίσης εθιστικό score όπως εκείνο της «Αμελί», για το φιλμ «Goodbye Lenin». Αμέσως μετά την κυκλοφορία του ήταν που έπαιξε στον Λυκαβηττό ο Τιερσέν. Κι εμφανίστηκε στη σκηνή φορώντας ένα μπλουζάκι με σφυροδρέπανο!

Η βραδιά πάντως αποτελεί double bill (όπως λέμε), δηλαδή δύο συναυλίες σε συσκευασία μιας. Πριν από τον Τιερσέν στη σκηνή του Fuzz θα ανεβούν οι Ελληνες Your Hand In Mine. Κι αυτοί είναι καλοί. Εξαιρετικοί θα έλεγα. Σε πολύ πιο low τόνους, με ακουστικά όργανα αλλά και κάποια άλλα, περίεργα, δικής τους κατασκευής. Οι μελωδίες τους διαθέτουν κινηματογραφική χροιά.

* Το Fuzz club βρίσκεται στην Π. Ιωακείμ 1 - Πειραιώς και Χαμοστέρνας. Ωρα έναρξης: 21.30.

Την Κυριακή ο Γιαν Τιερσέν εμφανίζεται και στην Πάτρα. *

• Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Απεβίωσε ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Θυμής

• Το θάνατο του διακεκριμένου πιανίστα, μαέστρου και συνθέτη, Γιώργου Θυμή, σε ηλικία 84 ετών, ανακοίνωσε η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης.

«Καλλιτέχνης διεθνούς εμβέλειας, με πλούσια προσφορά στην πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Θυμής στάθηκε μέχρι το τέλος ένθερμος και πιστός φίλος της ΚΟΘ», αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση της Ορχήστρας.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί αύριο, στις 10 το πρωί, στον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Κυρίου.

Ο Γιώργος Θυμής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1925 και σπούδασε πιάνο με τον Λώρη Μαργαρίτη και τον Αθανάσιο Κοντό στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης. Παρακολούθησε Ανώτερα Θεωρητικά και Σύνθεση με τον Σόλωνα Μιχαηλίδη (Δίπλωμα Αρμονίας - Αντίστιξης - Φούγκας) και σπούδασε διεύθυνση ορχήστρας στη Μοτσάρτειο Ακαδημία του Σάλτσμπουργκ με τους διεθνούς φήμης μαέστρους Μάρκεβιτς, Μάτασιτς, Λάινσντορφ και Ντοράτι.

Το 1954 διορίστηκε καθηγητής πιάνου στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, όπου δίδαξε ως το 1991. Από το 1958 έως το 1972 δίδαξε, επίσης, στη Διεθνή Θερινή Ακαδημία Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ.

Το 1962 έγινε αρχιμουσικός της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης και το 1971 γενικός διευθυντής της, μέχρι το 1982, οπότε και αποχώρησε. Από το 1991 έως και το 1996 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της Μουσικής Σχολής του «North London College of Music».

Υπήρξε ιδρυτής του «Τρίο Θεσσαλονίκης» με τους Κοσμά Γαλιλαία και Μανώλη Καζαμπάκα και διευθυντής της ορχήστρας εγχόρδων «Ροτόντα» (1955-1959). Είχε διευθύνει, μεταξύ άλλων, τη Philharmonia Ungarica, τη Συμφωνική της Odense Δανίας, τη Φιλαρμονική του Στρασβούργου, την Ορχήστρα Ραδιοφωνίας της Πράγας, τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ιερουσαλήμ και την Εθνική Ορχήστρα Κατοβίτσε Πολωνίας. Στην Ελλάδα διηύθυνε επί σειρά ετών την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, καθώς και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Επίσης, υπήρξε μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής των «Δημητρίων», της Εφορευτικής Επιτροπής του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου και της Επιτροπής του Κέντρου Μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Το συνθετικό του έργο αποτελείται από έργα για πιάνο, βιολί και τραγούδι.

Ιδιαίτερη έμφαση είχε δώσει στον παιδαγωγικό τομέα. Ήταν, μάλιστα, ο εμπνευστής του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Πιάνου, που πήρε το όνομά του και τον οποίο διοργανώνει ο Σύλλογος Φίλων Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης.

Κατά τη διάρκεια της πολύχρονης πορείας του έλαβε πλήθος τιμητικών διακρίσεων.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μουσικές συναντήσεις

«Ιστορίες για κρουστά»

Στο «Σταυρό του Νότου» (Φραντζή και Θαρύπου 37, Ν. Κόσμος, 210 9226.975) εμφανίζεται κάθε Πέμπτη (μέχρι 3/12), ο Παύλος Παυλίδης. Εν μέσω της ηχογράφησης του καινούργιου του δίσκου και με μόνιμους «συνταξιδιώτες» του, τους B-Movies παρουσιάζει για πρώτη φορά ζωντανά τα καινούργια του τραγούδια.

• Ο Δώρος Δημοσθένους συνεχίζει στην «Αυλαία» την παρουσίαση (κάθε Πέμπτη) της παράσταση «One for the road» - βασισμένη στον ομότιτλο δίσκο του. Συμμετέχουν φιλικά: Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή (19/11), Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης και Μαρία Παπαγεωργίου (26/11).
• Οι «Ιστορίες για Κρουστά» με τον Βασίλη Βασιλάτο εμφανίζονται σήμερα στο «Μπαράκι του Βασίλη» (Διδότου 3, Κολωνάκι).
• Οι Πάνος Κατσιμίχας και Μάνος Ξυδούς ξεκινούν σήμερα εμφανίσεις στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (Λ. Συγγρού, 210 9315.600), συντροφιά με τους Τόλη Φασόη, Μάνο Λυδάκη και Πάρη Γκαγκαστάθη. Στην παράσταση «Τα τραγούδια της καρδιάς μου» παρουσιάζουν δημιουργίες τους και τραγούδια των Ανδρέου, Μικρούτσικου, Brel, Pink Floyd, Lou Reed, R.E.M κ.ά. και αφιέρωμα στους Beatles. Πρόγραμμα: Παρασκευή - Σάββατο (10.30μ.μ.).
• Τραγούδια από όλη τη δισκογραφία του και άλλων δημιουργών παρουσιάζει ο Νίκος Παπάζογλου και η «Λοξή Φάλαγγα», σήμερα, αύριο και στις 20-21/11, στο «Principal Club Theater», στη Θεσσαλονίκη.
• Η περίφημη κομπανία των «Λαλητάδων» εμφανίζεται σήμερα (10.30 μ.μ.) στην «Αλλη Οχθη» (Αρτέμωνος 9, Ν. Κόσμος). Στο πρόγραμμά τους αναδεικνύεται όλος ο πλούτος και η ποικιλία των τοπικών μουσικών ιδιωμάτων της ηπειρώτικης παράδοσης. Με αφετηρία το γενέτειρά τους - τα Αγραφα - ταξιδεύουν σε Μέτσοβο, Κόνιτσα, Ζαγόρι, Γιάννενα, Πωγώνι, Θεσπρωτία, Πρέβεζα, Αρτα.
• Μια πολύχρωμη παράσταση με τον «Λαθρεπιβάτη» Γιάννη Νικολάου και τον ταξιδευτή Αλκη Κόλλια, πραγματοποιείται σήμερα (10.30μ.μ.), στο «Τσάι στη Σαχάρα» (Λαοδικείας 18, Ιλίσια, 210 7710.611). Δύο διαφορετικές φωνές με παράλληλες ανησυχίες συναντώνται σε ένα γοητευτικό μουσικό αλισβερίσι. Τα αγαπημένα τραγούδια του Γιάννη Νικολάου παντρεύονται με τις world διαθέσεις του Αλκη Κόλλια, και με τη θεατρικότητά τους «οδηγούν» σε απρόσμενες διαδρομές.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

23/2/2008

-- Μουσικές προσκλήσεις

31/3/2007

-- Μουσικές διαδρομές

27/1/2007

-- Μουσικές προσκλήσεις

ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ: Σε αγωνιστική ετοιμότητα

Σε αγωνιστική ετοιμότητα βρίσκονται τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων, καθώς αφενός πέντε αλλοδαποί μουσικοί από τις αρχές του χρόνου παραμένουν απλήρωτοι και ανασφάλιστοι, ενώ άλλα, περίπου, 50 άτομα εργάζονται με σύμβαση έργου, ενώ καλύπτουν πάγιες ανάγκες. Παράλληλα, αυξάνονται οι αντιδράσεις για τον καθοριστικό ρόλο που έχει δοθεί σε επιχειρησιακό μάνατζερ, που απαξιώνει το καλλιτεχνικό έργο των Μουσικών Συνόλων, μετατρέποντάς το από πολιτιστικό αγαθό σε εμπόρευμα. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, ξεκίνησε μια προσπάθεια εμπορικής «αξιοποίησης» των Μουσικών Συνόλων, καθώς χρησιμοποιούνται σε εκδηλώσεις, με ακριβά εισιτήρια, εκδηλώσεις που δεν καλύπτουν τις ανάγκες των δημοτών για πολιτισμό, αλλά τις κερδοφόρες απαιτήσεις της βιομηχανίας του θεάματος. Για παράδειγμα έχουν χρησιμοποιηθεί σε εκδηλώσεις σε χώρους διασκέδασης (όπως piano bar). Επίσης, προβλέπεται να συμμετέχουν σε κάποιες εκδηλώσεις στο Μέγαρο Μουσικής, για τις οποίες δεν αποφασίζει μια καλλιτεχνική επιτροπή αλλά ο μάνατζερ.

Στο μεταξύ, η διοίκηση του Δήμου αρνείται να κατατάξει τους πέντε αλλοδαπούς μουσικούς, οι οποίοι από τις αρχές του χρόνου εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, παρότι έχουν κερδίσει Δευτεροβάθμια Απόφαση Δικαστηρίου. Το καθεστώς ανασφάλειας που προκαλεί η στάση της διοίκησης του Δήμου επιτείνεται από την επιλογή της να καλυφθούν, περίπου, 50 κενές οργανικές θέσεις αορίστου χρόνου με συμβάσεις έργου. Κάτι που είναι και παράτυπο, αφού ο νέος Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων προβλέπει την πρόσληψη μουσικών με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Με σύμβαση έργου κι άλλοι 17 μουσικοί εργάζονται στη Φιλαρμονική του Δήμου. «Θέλουν τους εργαζόμενους ομήρους κι όχι εργαζόμενους με μόνιμη και σταθερή δουλειά», λέει ο Αντώνης Ποντίκης, μέλος του ΔΣ των Μουσικών Συνόλων. Ο ίδιος συμπληρώνει την αντίθεση των εργαζομένων και στην εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, που επιχειρείται και μέσα από τα Μουσικά Σύνολα. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 13 Νοέμβρη 2009]

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

11/7/2009

-- Ξανά στους δρόμους

24/6/2009

-- Να ανακληθεί η απόλυση μουσικού

5/4/2009

-- Ανάγκη ένα μέτωπο συσπείρωσης και αντεπίθεσης

15/7/2007

-- Στη μέγκενη μιας απαξιωτικής πολιτικής

29/6/2007

-- Πολιτιστική «στρατηγική», με «χορηγούς»

Τζέιν Μπίρκιν: «Τα φαντάσματά μου είναι πάντα μαζί μου»

• Η ΤΖΕΪΝ ΜΠΙΡΚΙΝ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ «ΝΕΑ» ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Αντίθετα με ό,τι μπορεί να πιστεύουν πολλοί, η Τζέιν Μπίρκιν δεν νοσταλγεί τίποτε από τα 60ς και τα 70ς. Η εικόνα του εύθραυστου θηλυκού, του je t΄ aime moi... non plus, της μούσας του Σερζ Γκενσμπούρ μοιάζουν να είναι έτη φωτός πίσω, όσο και αν δεν έχουν χάσει το ελάχιστο από τη δυναμική τους στην ποπ κουλτούρα.

«Όχι, δεν νοσταλγώ τίποτε! λέει η Μπίρκιν. Μια ανήσυχη νοικοκυρά ήμουν! Τα πράγματα βελτιώθηκαν πολύ από τότε, γνώρισα ανθρώπους, ταξίδεψα στη Γαλλία, είδα μια πολιτιστική και κοινωνική επανάσταση να ανθεί στην Αγγλία. Αυτό ήταν στ΄ αλήθεια συναρπαστικό, αλλά νοσταλγία όχι. Για τα παιδικά χρόνια... oh yes!» Χρόνο για τέτοια νοσταλγικά, άλλωστε, δεν έχει. Η Μπίρκιν είναι πιο απασχολημένη από ποτέ. Φουλ δουλειά σε ταχύτητες της εποχής: Καινούργια τραγούδια και περιοδείες. Η ταινία της «Βoxes», πρώτη σκηνοθετική της δουλειά (ένα αυτοβιογραφικό φιλμ όπως παρουσιάστηκε). Οι συνεργασίες της με «έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες της Γαλλίας», τον Ζακ Ριβέτ για τρίτη φορά. «Ναι, είμαι τυχερή», λέει στο email όπου απαντά στις ερωτήσεις μας με την ευκαιρία της εμφάνισής της στη Θεσσαλονίκη, σε μια από τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Ειλικρινά, όμως, έχουμε δει τον καινούργιο Σερζ Γκενσμπούρ; «Δεν είμαι σίγουρη ότι θα ήμουν αντικειμενική στο να τον αναγνωρίσω... Ο Σερζ δεν είχε «εκτιμηθεί» σε όλη του την αξία μέχρι τα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής του, κανείς δεν είπε "ουάου" με το «Μelody Νelson» που έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο στη γαλλική κουλτούρα, όχι, δεν πούλησε καν, ή για να πάρει "χρυσό δίσκο" έπρεπε να περιμένει τους ράστας και το "Αux armes etc", που έγινε πλατινένιο. Αλλά σχεδόν όλοι οι Γάλλοι καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί από εκείνον με τον έναν ή τον άλλο τρόπο».

Ένιωσε πολύ περήφανη, λέει, με τον Χρυσό Φοίνικα της κόρης της, Σαρλότ, στις Κάννες για τον «Αντίχριστο» του Τρίερ. Η έμπνευση συνεχίζει να έρχεται από πολλά διαφορετικά σημεία. Συγκεκριμένα; «Κοινωνικά ζητήματα, νοσοκομεία, φυλακές, σχολεία. Η Αούνγκ Σαν Σου Κι (είναι ο αγώνας που κάνει η Μπίρκιν για τη νομπελίστρια πολιτικό και αγωνίστρια της Βιρμανίας), η Παλαιστίνη, το Ισραήλ, οι άνθρωποι σε όλη την πολυπλοκότητά τους».

Στη συναυλία της τώρα φέρνει μερικά από τα κλασικά τραγούδια του Σερζ, δικές της συνθέσεις «με τσέλο, πιάνο, κιθάρα, μπάσο και καθόλου ντραμς». Διαχρονικά τραγούδια; «Σου μένουν χαραγμένα στο μυαλό, όπως το «Εleanor Rigby» των Βeatles, το «Lay Lady Lay» του Ντίλαν, το «Ηallelujah» του Λέοναρντ Κοέν».

Η Μπίρκιν είναι αδιάφορη σχεδόν για τη φήμη που την ακολουθεί. Έχει «παροπλίσει» ακόμη και την τσάντα Ηermes που φέρει το όνομά της. «Το καλαθάκι μου που κοστίζει μόλις 2 ευρώ είναι το ίδιο συμπαθητικό. Ο Ηermes ήταν πολύ καλός με αυτό που σχεδίασε και είχε επιτυχία. Έγινε για φιλανθρωπικούς σκοπούς και αυτό σημαίνει πολλά, οπότε την κρατάω με μεγάλη περηφάνια! Αλλά είναι πολύ βαριά! Έχω όλες μου τις αναμνήσεις εκεί μέσα, ατζέντες που ζυγίζουν ένα τόνο, τόσο που στο τέλος έπαθα τενοντίτιδα». Ανάμεσα σε αυτά που έχει πάντα μαζί της, είναι πράγματα που της έλεγε η μητέρα της. Όπως «αύριο είναι μια καινούργια μέρα» ή «γέλα και ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου, κλάψε και θα κλάψεις μόνος σου». «Τα φαντάσματά μου είναι πάντα μαζί μου, το γλυκό χαμόγελο του πατέρα μου, ο ανιψούλης μου, ο Σερζ, η μαμά».

ΙΝFΟ

Συναυλία της Τζέιν Μπίρκιν στο 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, στον Κινηματογράφο Αριστοτέλειο, τη Δευτέρα (21.00)
Εισιτήρια 25 και 15 (φοιτητικά)

Με μια ματιά

Γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1946 στην Αγγλία Ηθοποιός, τραγουδίστρια, μοντέλο Ζευγάρι καλλιτεχνικό και στη ζωή με τον Ζερζ Γκενσμπούρ 1969, η χρονιά του «Je t΄ aime... moi non plus»- ταινία και τραγούδι Συνεργασίες με ποπ/ροκ καλλιτέχνες (Μπράιαν Φέρι, Ρούφους Γουέινραϊτ κ.ά.) Μητέρα της ηθοποιού Σαρλότ Γκενσμπούρ Συνεχίζει να δραστηριοποιείται σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

• Της Μαρίας Μαρκουλή, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009