Ο ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ "ΚΟΛΥΜΒΗΤΩΝ": "Να κάνουμε κάνα δίσκο πριν βάλουμε μασέλες..."

ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009. Της Χάρης Ποντίδα

• Σταθερή αξία μέσα στον... αναρχισμό τους ο Αργύρης Μπακιρτζής και οι Χειμερινοί Κολυμβητές του μας θυμίζουν ότι η καλύτερη παράσταση είναι αυτή που έχει άμεση σχέση με τη ζωή μας. Ξεκίνησε την παράσταση με ένα παράπονο. «Μου έκλεψαν χθες πάνω από τη σκηνή το ντοσιέ με τα τραγούδια και τις σημειώσεις μου. Τι τά ΄θελαν; Τέλος πάντων, ελπίζω να θυμάμαι τα λόγια...». Ο κύριος που κάθεται δίπλα μου (και προφανώς βλέπει τους Χειμερινούς Κολυμβητές για πρώτη φορά) ρωτάει (με απορία): «Αυτή είναι η κανονική του φωνή ή το κάνει επίτηδες;».

• Για να μην τα πολυλογούμε, όλα πήγαν κατ΄ ευχήν. Ο Μπακιρτζής δεν πτοήθηκε από την απώλεια, ο κύριος δίπλα μου μπήκε νωρίς στο νόημα - τον ακούγαμε μάλιστα να απαντάει στις ερωτήσεις που έθετε από σκηνής ο χειμαρρώδης πρωταγωνιστής των Κολυμβητών- και όλοι μαζί τραγουδήσαμε το «Από το Πάρκο στη Μυροβόλο», σαν μια μεγάλη παρέα που μοιράζεται εδώ και χρόνια (28, παρακαλώ) ένα κοινό μυστικό.

• Εδώ που τα λέμε σημειώσεις και Μπακιρτζής ακούγεται σαν ανέκδοτο. Αν υπάρχει περφόρμερ που έχει κάνει στυλ την κατάργηση των κανόνων της σκηνοθετημένης παράστασης, παίζοντας κάθε φορά με τη διάθεση της βραδιάς (μπορεί και της ώρας αν είναι στα φόρτε του), αυτός είναι ο Μπακιρτζής. Χειμαρρώδης στον λόγο, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό που σου φτιάχνει τη διάθεση, ο μουσικός και αρχιτέκτονας της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας που επέλεξε ως βάση του την Καβάλα φαίνεται να κατέχει το δικό του προσωπικό μυστικό στη μάχη του με τον χρόνο. Σ΄ αυτό βέβαια συντελεί το κοινό, το κοινό της Αθήνας κυρίως, διευκρινίζει. «Αν δεν είχαμε τη σχέση που έχουμε, κυρίως με το αθηναϊκό κοινό, δεν θα υπήρχαμε ως συγκρότημα ούτε θα κάναμε τους δίσκους που κάνουμε».

Άκουσα ότι θα μπείτε πάλι στο στούντιο.

• Ναι. Θα γράψουμε καινούργια τραγούδια αλλά και παλιά, που είχαν μείνει στο συρτάρι. Ακόμη και το πρώτο μου τραγούδι, που το έγραψα το ΄69...

Ύστερα από μια μεγάλη περίοδο δισκογραφικής σιωπής, δεν σας προλαβαίνουμε...

• Όταν απομακρύνεσαι απ΄ το στούντιο, σου φαίνεται δύσκολο. Από τη στιγμή που ξαναμπαίνεις, έρχεται η όρεξη. Άσε νά κάνουμε κάνα δίσκο πριν βάλουμε μασέλες...

Εσάς η κρίση σάς έχει ανεβάσει μουσικά.

• Το ίδιο δεν συνέβαινε με τα κέντρα διασκέδασης στην κρίση του ΄29; Εμείς περιμέναμε τα λιγότερα και δεν το πιστεύαμε πώς γέμισε το μαγαζί. Ίσως να έχουν πρόβλημα τα μεγάλα μαγαζιά.

Τι αντίκτυπο είχαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη στην πόλη που μένετε;

• Πολλές πορείες, αρκετά μαζικές, πράγμα σπάνιο για την πόλη της Καβάλας, λίγα επεισόδια, μερικές σπασμένες βιτρίνες τραπεζών.

Τι σκέφτεστε για όλα αυτά;

• Αισθάνομαι πολύ φυσιολογική την αντίδραση των νέων που, όντας σε μια ηλικία που νιώθουν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα, βιώνουν βαθιά στο πετσί τους τη βία των δυνάμεων καταστολής και των κυρίαρχων κοινωνικών προτύπων, με αιχμή τη λατρεία και θεοποίηση της κατανάλωσης. Όμως είναι λίγο ενοχλητική μια κολακεία προς τους νέους, συχνά κομφορμιστική. Οι νέοι βέβαια φαίνονται πιο ελεύθεροι, όμως υιοθετούν ρόλους (το είχα διαβάσει σ΄ ένα κείμενο του Παζολίνι), έχουν ανάγκη τους ρόλους, βλέπουν πολύ τηλεοπτικές σειρές, είναι φορτωμένοι με ιδεολογίες. Οι γέροι, αντίθετα, δεν έχουν ανάγκη τους ρόλους απαλλασσόμενοι σταδιακά από τις πεποιθήσεις και τις ελπίδες που μας καταδυναστεύουν σ΄ όλη μας τη ζωή. Θα σας προτείνω το ποίημα του Νικόλαου Κάλα «Προς την αγάπη»: «Μόνον μετά, αφού κατενοήθη η ματαιότητα κάθε καινούργιας προσπάθειας/ ο βίος έχει πιθανότητες να γίνει έξοχος...».

ΙΝFΟ

27-28 Μαρτίου, οι Χειμερινοί Κολυμβητές θα εμφανιστούν στη μουσική σκηνή «Αυλαία» (Αγίου Όρους 15- Βοτανικός, τηλ.: 210 3474074). Ώρα έναρξης: 23:00.

ΕΙΠΕ «Γινόμαστε νευρωτικοί της κατανάλωσης»

• Πιστωτικές κάρτες: Είναι φυσιολογική η αντίδραση σ΄ αυτήν την υπονομευόμενη υπόσχεση άμεσης ευτυχίας και εκπλήρωσης ονείρων, που καταργεί την αναμονή κάνοντάς μας νευρωτικούς της κατανάλωσης, καταργώντας έτσι κατ΄ επέκτασιν και τον έρωτα και την ίδια τη ζωή. Ως και το πολυφορεμένο σύνθημα «εδώ και τώρα» άρχισε να μου θυμίζει πιστωτική κάρτα.

• Χαβαλές: Απομονώνω, απ΄ τα πολλά που παρακολουθούσαμε τον Δεκέμβριο, το κάψιμο των κάδων, κάτι που προκαλεί τρομακτική μόλυνση, τρομερά επικίνδυνη για όσους την εισπράττουν. Βλέποντάς το, αισθάνθηκα την κυριαρχία ενός τεράστιου χαβαλέ που βγαίνει από μια τάση ισοπέδωσης των πάντων, ένα μικρόβιο πάντως που έχει περισσότερο τις ρίζες του στον επαρχιώτικο μικροαστισμό και αλώνει και τις μεγάλες πόλεις. Ακόμη, με σοκάρει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ο «σκοπός» είναι και τα «μέσα».

Για τους Χειμερινούς Κολυμβητές!

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ: Μέσα σε τόσα crossover, οι μόνοι ανάδελφοι

Τα κύματα της θάλασσας μου το 'πανε // αυτή η νύχτα μένει // για αύριο ποιος ξέρει // Ελα, πουλί μου, να πάμε στην Πέραμο // στην Αρζεντίνα να βρεθούμε // φωτιές να δουν τα πέλαγα // πω πω χαρές τ' αστέρια.

Οταν ήμουν πιτσιρικάς, άκουγα και Χειμερινούς Κολυμβητές. Δίπλα στους Led Zeppelin και τους U2 έβαζα στο πικάπ τον πρώτο τους δίσκο, βινύλιο τότε, και την έβρισκα με τη «Ρωμυλία», τις «Ψείρες» και τον «Παγασητικό». Και φυσικά το απολαυστικό «Τώρα Που Παντρεύεσαι». Αταίριαστο όντως για έναν μαθητή του Γυμνασίου να ακούει μέσα στο ροκ του χάσιμο ένα συγκρότημα που, ακόμη και σήμερα, με τα τόσα crossover στη σύχρονη μουσική, ηχεί εντελώς ανάδελφο. Αλλά ας όψεται ένας καθηγητής μου (τότε), νέος και αυτός (τότε), ο Τάκης Διονυσόπουλος που με μύησε στον ήχο τους.

Εκτοτε, παρακολουθούσα πάντοτε τους Χειμερινούς Κολυμβητές. Ακόμη και την προηγούμενη εβδομάδα, που έπαιζαν σε μια... οικογενειακή συναυλία στην Καισαριανή, έφυγα τρέχοντας το βράδυ από την «Ελευθεροτυπία» για να πάω να τους δω live. Μία μέρα μάλιστα μετά τους Sex Pistols, δύο μετά τους Massive Attack και μία πριν από τον DJ Nick Warren. Οπως τότε, αλλά και τώρα, που όλες οι μουσικές μπαίνουν σε μίξερ. Και στην Καισαριανή εννοείται πως βρήκα έναν Μπακιρτζή ωραίο, πνευματώδη και χύμα. Χωρίς πρόβες, χωρίς τίποτε, όπως έλεγε και στη συνέντευξή του στη Φωτεινή Μπάρκα την προηγουμένη.

Παίζειν επικινδύνως το συγκρότημα και ό,τι θέλει ας προκύψει επί σκηνής. Ζην επικινδύνως εμείς με ένα (βρομο)παπάκι στο ανάποδο ρεύμα της Αλεξάνδρας ύστερα από συναυλία τους (1989; 1990;) στο «Μετρό» του Γκύζη... [ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 25/07/2008]

ΟΙ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

Ας τ' ακούσουν οι γυναίκες

«Αν ξέρατε πού με βρίσκετε...». Η χαρακτηριστική φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή με φρενάρει. Εγώ θέλω να μάθω περισσότερα για το πρόγραμμα που θα παρουσιάσουν οι «Χειμερινοί Κολυμβητές» απόψε, στις 9, στην Καισαριανή κι εκείνος φωτογραφίζει και βιντεοσκοπεί την απομάκρυνση ενός τεράστιου κομματιού 17 τόνων από τον πύργο του Πυθίου στο Διδυμότειχο!

Οι εμφανίσεις των «Χειμερινών Κολυμβητών» είναι σπάνιες. «Αν και από την αρχή του χρόνου έχουμε ήδη κάνει 11 και μας φαίνονται πολλές», μας λέει ο Αργύρης Μπακιρτζής

«Μπροστά μας είναι ο Εβρος και απέναντι η Τουρκία. Ο Μίμης Κορρές, δεν ξέρω αν γνωρίζετε τον φοβερό αυτό τύπο που μετακινεί τα διάφορα κτίρια, είναι πάνω στον πύργο, σε έναν τεράστιο γερανό, και σε λίγο ένα κομμάτι 6x4x2 θα σηκωθεί με ιμάντες και συρματόσχοινα. Κι εγώ είμαι κάτω και τραβάω βίντεο και φωτογραφίες. Τρομερή επιχείρηση, πάρα πολύ εντυπωσιακή...».

Εχω μείνει με το ακουστικό στο χέρι. Εγώ τον ρωτάω αν αληθεύει πράγματι ότι απόψε στο θέατρο «Αντώνης Καλογιάννης» (τέρμα οδού Εθνικής Αντιστάσεως, πίσω από το Δημοτικό Στάδιο Καισαριανής) θα πουν και τραγούδια «κατά των γυναικών», κι εκείνος βρίσκεται σε μια τελείως «αρχιτεκτονική», όπως λέει, κατάσταση. Ετσι όμως είναι οι «Χειμερινοί Κολυμβητές». Μια μοναδική περίπτωση μουσικού σχήματος, ίσως του μακροβιότερου στην Ελλάδα (από το 1979), πολύ γνωστοί τόσο για τις άκρως επιτυχημένες live εμφανίσεις τους και τους φανατικούς οπαδούς τους όσο και για την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας του Αργύρη Μπακιρτζή. Αρχιτέκτονας, υπεύθυνος αναστηλωτικών έργων στην Καβάλα (και την ευρύτερη περιοχή), αυτοδίδακτος μουσικός, συνθέτης, τραγουδιστής και ηθοποιός, αυτός ο ταλαντούχος και δημιουργικός άνθρωπος μένει αξέχαστος σε όσους τον έχουν δει «ζωντανά» έστω και μία φορά.

Οι εμφανίσεις τους σπάνιες. Αν και «από την αρχή του χρόνου έχουμε ήδη κάνει 11 και για μας είναι πάρα πολλές». Κάθε συναυλία είναι διαφορετική, γιατί δημιουργείται «επιτόπου» με τη συμμετοχή του κοινού. Κάθε παράστασή τους διακρίνεται όχι μόνο για τη μουσική τους πρόταση, που συνδυάζει παραδοσιακά και έντεχνα στοιχεία, εφαρμοσμένα από δεξιοτέχνες μουσικούς, αλλά και για την ευδιάθετη, ζεστή και ουσιαστική ατμόσφαιρα που δημιουργούν με το κοινό.

Γι' αυτό και απόψε «δεν ξέρω πώς θα διαμορφωθεί το πρόγραμμα. Εξαρτάται από τον κόσμο που θα έχει... Τι να σας πω; Θα παρουσιάσουμε σίγουρα τραγούδια από το "Πέρασμά σου", τον τελευταίο μας δίσκο, ανέκδοτα που θα αποτελέσουν τον επόμενο δίσκο κι άλλα», μου λέει.

Θα φτάσει στην Καισαριανή σήμερα το απόγευμα. «Εχω κλείσει εισιτήριο με το αεροπλάνο στις 4 μ.μ.». Και η πρόβα; «Πρόβα; Εχουμε και δουλειές»... Σωστά. «Ας περιμένουν οι γυναίκες», που λέει και ο Σταύρος Τσιώλης στην ομώνυμη ταινία του, με πρωταγωνιστές τους Αργύρη Μπακιρτζή, Σάκη Μπουλά και Γιάννη Ζουγανέλη.

Αλλωστε, κατά ένα μεγάλο μέρος, οι γυναίκες είναι όντως τα... τιμώμενα πρόσωπα της συναυλίας. Τελικά, ναι, θα την ακούσουν από σκηνής την κριτική τους. Καλοπροαίρετη, χιουμοριστική και παραπονιάρικη... «Εχουμε ένα βασικό τραγούδι του μπαρμπα-Σταύρου Καραμανιώλα, ένα υπέροχο τραγούδι που έγραψε τις προάλλες, με τίτλο "Ωραίος ο καφές". Ο άνθρωπος είναι 99 ετών και έχει μια φοβερή έμπνευση... Επίσης, έχουμε κι ένα τραγούδι τεράστιο, με πάρα πολλές στροφές. Οι πελάτες μας έρχονται και μας λένε τα παράπονά τους για τις γυναίκες τους κι έτσι το γράψαμε. Αυτό είναι που λέμε "Κατά των γυναικών". Εχει 10, 12 στροφές και συνέχεια μεγαλώνει. Ούτε και ξέρω πόση ώρα θα κρατήσει... Μετά θα πούμε σίγουρα το "Αχαριστία το όνομά σου είναι γυναίκα", το οποίο βέβαια είναι πλάκα. Γιατί αρχίζει έτσι, αλλά στη συνέχεια υποστηρίζει ότι μάλλον οι γυναίκες έχουν δίκιο. "Η γυναίκα με τη φύση της ταιριάζει και πιο ξεκάρφωτοι είναι οι άντρες στη ζωή", καταλήγει το τραγούδι».

Τα υπόλοιπα απόψε στις 9. Είσοδος 15 και 8 ευρώ. (Πληρ.: 210-7292601).

• Για την ιστορία μόνο να αναφέρουμε ότι το κάστρο Πυθίου χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα και χρησίμευε ως καταφύγιο και προσωπικό «ταμείον» του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού. Σώζονται σχεδόν ολόκληροι οι δύο κεντρικοί πύργοι. Το κομμάτι που είναι ετοιμόρροπο κατέβηκε, θα συντηρηθεί και θα ξαναμπεί στη θέση του. «Φοβερό οχυρωματικό έργο της βυζαντινής αρχιτεκτονικής, από τα πιο σπουδαία...» όπως λέει και ο ειδικός Αργύρης Μπακιρτζής. *
  

[Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/07/2008]