ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ: «Πιστεύω μόνο στη χημεία των ανθρώπων»

• Το ντοκυμαντέρ «Ταξιδιάρα ψυχή» καταγράφει την καθημερινότητα ενός μουσικού και στιχουργού που ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του

• ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

O Γιάννης Αγγελάκας έλεγε πάντα αυτό που πίστευε και ποτέ δεν επαναπαύθηκε στην επιτυχία του. Γεννημένος το 1959 στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε στον μουσικό χώρο τη δεκαετία του 1980, απογειώθηκε με τις Τρύπες, ενώ τα τελευταία χρόνια πέρασε σε διαφορετικού τύπου μουσικές αναζητήσεις με τους Επισκέπτες, συγκρότημα το οποίο επίσης ανήκει πλέον στο παρελθόν.

Οι στίχοι του δεν έπαψαν ποτέ να αφουγκράζονται την ελληνική καθημερινότητα, κάτι που μας θυμίζει το ντοκυμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου «Ταξιδιάρα ψυχή», το οποίο προβάλλεται με επιτυχία στον Μικρόκοσμο. Ο Αγγελάκας ζήτησε να μην υπάρξει συνεργείο ούτως ώστε η σκηνοθέτρια να «διεισδύει» χωρίς να εμποδίζει τον ίδιο και τους υπόλοιπους μουσικούς την ώρα που δούλευαν. «Κάποιο μέρος της αλήθειαςέτσι κι αλλιώς είναι καταδικασμένο να χαθεί από τη στιγμή που υπάρχει μια κάμερα και καταγράφει» μας είπε ο μουσικός. «Αλίμονο αν μπορούσαμε να καταγράφαμε τελείως την αλήθεια.Το αποτέλεσμα όμως είναι αξιοπρεπές,μια επί της ουσίας προσέγγιση γι΄ αυτό που κάνουμε στην καθημερινότητά μας».
- Πώς νιώσατε όταν πρωτοείδατε την «Ταξιδιάρα ψυχή»;
«Ολοκληρωμένη την είδα στην αίθουσα στο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης. Οταν τέλειωσε, θυμάμαι ότι με την υπόλοιπη παρέα μουσικών κοιταχτήκαμε και είπαμε: “Εντάξει, ωραία μας κατέγραψε”. Δεν μπορούμε και να ενθουσιαστούμε επειδή βλέπουμε τους εαυτούς μας».

- Αν υποθέσουμε ότι δεν είστε ο Αγγελάκας αλλά ένας θεατής που βλέπει μια ταινία για τον Αγγελάκα, τι θα λέγατε ότι εισπράξατε;

«Δύσκολο να μπω σε αυτή τη θέση, αλλά ώρες ώρες έβλεπα έναν μονόχνωτο τύπο που ασχολείτο διαρκώς με τη μουσική».

- Ποια μουσικά ντοκυμαντέρ που έχετε δει σας έχουν κάνει εντύπωση;

«Εχω δει κατά καιρούς ταινίες για τον Τζίμι Χέντριξ. Μου άρεσε πολύ και το ντοκυμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για τον Μπομπ Ντίλαν, αν και υπάρχει ένα προηγούμενο, σχετικό με την επίσκεψή του στην Αγγλία, που μου άρεσε περισσότερο».

- Γενικότερα πηγαίνετε στον κινηματογράφο;

«Μου αρέσει να πηγαίνω σινεμά, αλλά τα τελευταία χρόνια πηγαίνω μόλις δυο-τρεις φορές τον χρόνο. Αν μου διαφεύγουν ταινίες, τις αναζητώ σε DVD».

- Γιατί δεν είχατε συνέχεια ως ηθοποιός μετά την ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Ο χαμένος τα παίρνει όλα»;
«Δεν έχω το ψώνιο του ηθοποιού, άρα δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθώ παραπάνω. Ημουν φίλος με τον Νίκο και χρειάστηκαν πολλές κουβέντες για να πειστώ να κάνω τον ηθοποιό. Ηταν ωραία εμπειρία και δύσκολη, με πολλά ζόρια για έναν άνθρωπο που δεν είναι εξοικειωμένος σε αυτήν. Είχα δίπλα μου έναν δάσκαλο που δεν θα με εξέθετε. Επίσης βοηθήθηκα και ως μουσικός για το σάουντρακ. Είχα μπει τόσο βαθιά στην ταινία ως ηθοποιός που μπόρεσα να δω και τη μου σική της από μέσα».

- Στην «Ταξιδιάρα ψυχή» αναφέρετε ότι η περίοδος των Τρυπών δεν σας λείπει καθόλου και ότι δεν νιώθατε καλά με τις Τρύπες λίγο προτού διαλυθούν. Θα θέλατε να το αναπτύξετε περισσότερο;

«Γιατί; Τι νόημα έχει; Εχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, έχουν γίνει τόσα πράγματα... Δεν έχω κάτι παραπάνω να πω. Αυτή τη στιγμή και οι Επισκέπτες έχουν τελειώσει και νιώθω εξίσου καλά που συνεχίζω να κάνω μουσική βρίσκοντας ανθρώπους και συνεργάτες. Τι περισσότερο θα θέλατε να μάθετε;».

- Αντιλαμβάνομαι τι σημαίνει «κλείνει ένας κύκλος». Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί να μη νιώθει κάποιος καλά όταν ο κύκλος κλείνει.
«Για μένα η μουσική ήταν πάντα υπόθεση σχέσεων. Βαριόμουν τη συνεργασία με μουσικούς που όλη η σχέση μας ήταν απλώς η συνάντηση στο στούντιο. Εμένα με ενδιαφέρει να κάνω μουσική με φίλους, με παρέες, με ερασιτέχνες. Η χαρά του να προετοιμάζουμε κάτι είναι σπουδαιότερη από το να το παρουσιάζουμε. Οταν λοιπόν σταματά να υπάρχει αυτή η συντροφικότητα σε μια ομάδα, δεν έχει πια κανένα νόημα και δεν έχω και καμιά όρεξη να κάνω μουσική μαζί της. Εγώ πιστεύω μόνο στη χημεία των ανθρώπων. Αν δεν υπάρχει χημεία, δεν υπάρχει και κανένα νόημα».

- Δεν υπάρχει το ενδεχόμενο ενός comeback των Τρυπών;
«Τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες, τα comeback γίνονται για οικονομικούς λόγους. Μόλις κάποιος δει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος, ξαναχρησιμοποιεί το παρελθόν του. Δεν με ενδιαφέρει να βγάλω περισσότερα λεφτά, ζω αξιοπρεπώς και θέλω να κάνω τα πράγματα που μου βγαίνουν. Δεν θέλω να πιεστώ για πράγματα που δεν θα ήθελα να κάνω απλά και μόνο επειδή θα είχαν κόσμο και έξτρα εισοδήματα. Αδιαφορώ».

Το ντοκυμαντέρ «Ταξιδιάρα ψυχή» προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στην αίθουσα Μικρόκοσμος (λεωφ. Συγγρού, στάση μετρό Φιξ).

• «Από το ΄90 το έλεγα ότι θα χρεοκοπήσουμε»

- Η δύσκολη εποχή που διανύουμε έχει επηρεάσει τον χώρο σας;

«Είναι δυνατόν να μην την έχει επηρεάσει; Δεν ξέρω πόσο ακριβώς και σε ποιο κομμάτι. Στον μουσικό χώρο; Στη σκέψη μου; Στα συναισθήματά μου; Προφανώς κάτι θα βγει από αυτό το πράγμα, γιατί η μουσική μας ήταν πάντα αντανάκλαση της καθημερινότητάς μας. Χρόνια το φωνάζαμε. Και εγώ ειδικά από τη δεκαετία του ΄90 έλεγα ότι αυτή η κοινωνία αν συνεχίσει έτσι θα χρεοκοπήσει. Αλλά και τώρα μήπως γίνεται κάτι; Μου φαίνεται πάρα πολύ περίεργη όλη αυτή η σιωπή. Δεν καταλαβαίνω πού μπορεί να βγει».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=358043&dt=02/10/2010#ixzz11DSao6GW

Ενας ρόκερ στην Ηπειρο

Ο Γιάννης Αγγελάκας συνδυάζει τον ηλεκτρισμό με παραδοσιακά τραγούδια στο Fuzz

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010

Υπήρξε ένας από τους ανανεωτές του ελληνικού ροκ. Ομως, κάμποσα χρόνια αφότου διαλύθηκαν οι «Τρύπες», ο Γιάννης Αγγελάκας δεν αρκείται στις δάφνες που έδρεψε μαζί τους. Αντίθετα μπαίνει σε απρόσμενα μουσικά τοπία, όπως δείχνει η επιλογή του να είναι ο παραγωγός ενός δίσκου του Ψαραντώνη, αλλά και ο τρόπος που αντιμετώπισε τώρα το σάουντρακ της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά».

«Διαβάζοντας», λέει, «το σενάριο ξύπνησε μέσα μου ένα απωθημένο που είχα χρόνια: να πάω λίγο προς την Ηπειρο. Να "παίξω" με τα ηπειρώτικα, τα πεντατονικά». Κάπως έτσι ο τραγουδοποιός συνεργάστηκε με το πολυφωνικό συγκρότημα «Διώνη». Και τώρα το φέρνει μαζί του στη σκηνή του Fuzz, δίπλα στο -14μελές παρακαλώ- συγκρότημά του, τους «Επισκέπτες». Την Παρασκευή και το Σάββατο θα δείξουν πώς μπλέκει η παράδοση με το ροκ. Σ' ένα διάλειμμα από τις πρόβες, ο Αγγελάκας μίλησε στο «7»:

Ο Ψαραντώνης και οι Sonic Youth

*Για το σάουντρακ: «Η "Διώνη" απαρτίζεται από πέντε κοπέλες που μου είχαν δώσει ένα CD από την εποχή που κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος με τους "Επισκέπτες". Είχαν οραματιστεί πιο γρήγορα από μένα ότι μπορούμε να συνεργαστούμε. Στο σάουντρακ ήθελα να κάνουμε κάτι πέρα από το παραδοσιακό. Είναι κορίτσια που έχουν ανησυχίες, έτσι καθήσαμε ένα χρόνο, δοκιμάζαμε, πειραματιζόμασταν, ψάχναμε. Ηθελα να πειράξω όλο αυτό το υλικό ώστε να έχει και μνήμη και να δουλέψει στην ταινία».

*Για την προσέγγιση: «Με ενδιαφέρει η συνάντηση της παράδοσης με την ψυχεδέλεια. Εχει δυναμική. Οποτε έχω βρεθεί σε πανηγύρια στην Ηπειρο ή όταν συναντιέμαι και παίζω στην Κρήτη με ντόπιους μουσικούς, μου αρέσει να τους παρασέρνω να ξεπερνούν την κλασική παράδοση. Να χρησιμοποιούν όλη αυτήν τη μνήμη που έχει κάτι ιερό. Αλλωστε, συχνά οι παραδοσιακοί μουσικοί είναι πιο μπροστά από τους λεγόμενους εναλλακτικούς. Ο Ψαραντώνης δεν έχει ακούσει ποτέ τους Sonic Youth, όμως τους πλησιάζει περισσότερο απ' ό,τι ένα ροκ συγκρότημα».

*Για την παράδοση: «Είναι μια ιστορία δεκαετίας, από τότε που είχαμε κάνει το σάουντρακ του "Χώμα και νερό" του Καρκανεβάτου και βάλαμε λούπα τον "Αμάραντο". Σαν άκουσμα, βέβαια, η παράδοση ήταν βιωμένη μέσα μου. Είναι μια μνήμη σε αντίθεση με τη σημερινή ελληνική μουσική που δεν πατάει πουθενά. Ακόμα είναι ένας τρόπος να ξαναθυμηθώ τι ακουγόταν στην Ελλάδα προπολεμικά, όταν ο μουσικός έπαιζε για τη μουσική και όχι για τις καριέρες και τις εταιρείες. Ακούς μερικά παραδοσιακά τραγούδια και λες, δεν είναι δυνατόν να τα έγραψε άνθρωπος αυτά. Είναι αυτά που έχουν γραφτεί από πολλούς. Αν οι άνθρωποι επεξεργάζονται μια μελωδία επί αιώνες, αν έχει γραφτεί από πολλές ψυχές, πλησιάζει το θείο».

*Για τη μουσική: «Ποτέ δεν έκανα όχημα τη μουσική, την περιείχα. Αλλες φορές έτρωγα τα μούτρα μου, άλλες φορές κάτι έβγαινε. Θέλω να συγκινούμαι με όσα κάνω και να νιώθω ότι έκανα μερικά βήματα. Ποτέ δεν σκέφτηκα να τεμπελιάσω, ήθελα να δοκιμάζω καινούριους ήχους. Πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει το βλέμμα σου στον κόσμο. Εχει έναν πυρήνα που θέλει να μας κάνει να δούμε τα πράγματα πώς κινούνται μέσα στη ροή του χρόνου. Η μουσική είναι πέρα από ιδεολογίες και συναισθηματισμούς, κουβαλάει μια ελπίδα, μια προοπτική».

*Για τον προπερσινό Δεκέμβριο: «Ηταν η πιο ενδιαφέρουσα μεταπολιτευτική στιγμή για την ελληνική κοινωνία. Μπορεί να έγινε λίγο αποσπασματικά και ενστικτώδικα, με λίγη παραπάνω βία, αλλά έλεγε κάτι. Περίμενα ότι ο απόηχος θα έφερνε μια ανανέωση, αλλά απογοητεύτηκα. Πίστευα ότι οι πολιτικοί θα είναι πιο προσεκτικοί και οι πολίτες πιο δραστήριοι. Δημιουργήθηκαν κάποιες κοινότητες, αλλά τελικά οι περισσότεροι συνέχισαν ανακυκλώνοντας την ίδια βλακεία. Ενα σήμα δόθηκε όμως».

«Φτιάχνουμε τις μουσικές που ονειρευόμαστε»

*Για τους πολιτικούς: «Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα λεφτά και η εξουσία. Μαζί με τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες αυτοπροστατεύονται και αλληλοσυντηρούνται σε βάρος της αισθητικής και του πολιτισμού».

*Για την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του: «Είμαι τυχερός γιατί έχω κάνει ένα όνομα, αλλά και αυτό το χρησιμοποίησα για να ανατρέψω το μύθο που σιγά σιγά έβγαινε προς τα έξω λόγω της επιτυχίας. Τα χρήματα είναι το τελευταίο που με απασχολεί. Η δισκογραφική All Together Now στέκεται στα πόδια της σε εποχές που καταρρέουν τα μεγαθήρια της δισκογραφίας. Φτιάχνουμε τις μουσικές που ονειρευόμαστε. Οπως μια παραγωγή που κάνουμε στον Ψαρογιώργη, τον γιο του Ψαραντώνη μαζί με τον Νίκο Βελιώτη και τώρα ολοκληρώνεται. Είναι κρητικό, αλλά κάπως το έχουμε πειράξει». *

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

• «Ένας δαίμονας που τρέχει ακόμα»

• Η Κρήτη και ο Ψαραντώνης έχουν επηρεάσει όχι μόνο τη μουσική, αλλά και τη στάση ζωής του Γιάννη Αγγελάκα

«Με την Κρήτη είμαι ερωτευμένος από τότε που πρωτοπήγα. Μου αρέσουν οι άνθρωποί της, η ενέργειά τους, η φύση, η παράδοση, πολλά πράγματα μαζί». Η μισή του καρδιά στην Κρήτη βρίσκεται. Στο λιτό της τοπίο που πάει γάντι με τις δοξαριές του Ψαραντώνη. Το «ζωντανό πνεύμα του Διονύσου» (όπως τον αποκαλεί) έχει επηρεάσει τις μουσικές του Γιάννη Αγγελάκα αλλά και τη στάση του στη ζωή.

«Ο Ψαραντώνης», λέει «είναι από τους λίγους Έλληνες δασκάλους μου. Η μουσική του είναι ό,τι πιο αρχαίο και πιο σύγχρονο έχουμε στην Ελλάδα».

Γέννημα-θρέμμα Θεσσαλονικιός, ο Γιάννης Αγγελάκας (και χωρίς αμφιβολία ο πιο αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος μιας σκηνής που εν Ελλάδι απέκτησε νέα ταυτότητα μετά την έλευση του συγκροτήματος Τρύπες), μοιράζει τη ζωή του μεταξύ Κρήτης και Θεσσαλονίκης. «Όταν σε έναν τόπο συναντώνται τόσοι πολιτισμοί», λέει «είναι λογικό να έχει πλούσια παράδοση. Κι αυτό που συμβαίνει εκεί (σ.σ.: στην Κρήτη) δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Να αντιμετωπίζεται η παράδοση τόσο δημιουργικά, τόσο φυσικά. Είναι ένας δαίμονας που τρέχει ακόμα. Σε κάθε γωνιά βλέπεις πιτσιρικάδες που μαθαίνουν λύρα, που χορεύουν, που φτιάχνουν συγκροτήματα. Κάθε σπίτι έχει τους μουσικούς του. Και κάθε γενιά εκείνους που ανανεώνουν την παράδοση. Αυτήν την εποχή η Κρήτη ευτυχεί να ζει με τον Ψαραντώνη. Είναι ο μεγάλος ανανεωτής αυτής της γενιάς».

• Οι Κρητικοί ακούνε Ψαραντώνη;

Φυσικά. Οι περισσότεροι τον λατρεύουν.

• Γιατί;

Γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει πάει την κρητική μουσική στο Σύμπαν. Της δίνει μέλλον, προοπτική..

• Πώς το έκανε αυτό; Θέλω να πω, είναι εμπειρικός μουσικός....

Μα οι μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της λαϊκής και δημοτικής μουσικής δεν έχουν σχέση με ωδεία..

• Είναι καλύτεροι μουσικοί γιατί έχουν καλύτερη σχέση με τη ζωή;

Μάλλον έχει να κάνει με το DΝΑ τους- με τον τρόπο που ζουν, που μεγαλώνουν, πώς αφομοιώνουν τα πράγματα... Ο Ψαραντώνης είναι γεννημένος μουσικός. Ο μοναδικός ευλογημένος Έλληνας μουσικός.

• Και ως άνθρωπος είναι ξεχωριστός;

Αυτά πάνε μαζί.

• Πάντα;

Όταν έχεις μια ευλογία, μια δύναμη, δεν γίνεται να την έχεις μόνο σε έναν τομέα. Κι εμένα από παιδί πάντα με ενδιέφεραν οι καλλιτέχνες που η ζωή τους ταυτίζεται με τη δουλειά τους.

• Ναι, αλλά αυτό δεν είναι κανόνας

Ισχύει για μένα. Όταν γνωρίζω έναν άνθρωπο, θέλω να μου προσφέρει και ο ίδιος και η τέχνη του. Αλλιώς δεν βρίσκω νόημα.

• Σου αρέσει η «ματιά» του Ψαραντώνη στη ζωή...

Η ματιά του στη ζωή, στους ανθρώπους, ο τρόπος με τον οποίο βιώνει τη μουσική. Άνθρωπος και μουσική είναι ένα.

• Έχεις ακούσει κρητικές μουσικές που σε έχουν σημαδέψει καλλιτεχνικά;

Yπάρχει θησαυρός εκεί κάτω. Από προπολεμικές ηχογραφήσεις μέχρι σήμερα. Σε παραπέμπω σε ένα δεκαπλό CD που έχει βγάλει η εταιρεία του Αεράκη στην Κρήτη, (Οι Πρωτομάστορες της Κρητικής Παράδοσης 1920-1955). Συνθέτες, τραγουδιστές, ριμαδόρους. Φουσταλιέρης, Ροδινός, Σκορδαλός, Λαγός, Δερμιτζογιάννης, Μουντάκης. κ.ά. Δεν είναι ανάγκη να είσαι Κρητικός για να σε συνεπάρει το μεγαλείο τους. Εκεί καταλαβαίνεις πώς κάθε γενιά ανανεώνει το κρητικό ιδίωμα και για ποιον λόγο δεν είναι μουσειακό είδος η κρητική παράδοση.

• Γιατί δεν φτάνουν σε εμάς τα ονόματά τους;

Γιατί βλέπουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ τηλεόραση.

«Αυτό που συμβαίνει στην Κρήτη δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Να αντιμετωπίζεται η παράδοση τόσο δημιουργικά, τόσο φυσικά»

«Η αγωνία μου είναι να γράψω απλά»

«Έχω διδαχτεί από τις κρητικές μαντινάδες. Βέβαια μπορεί να ακούσεις τα πάντα- από μεγάλη σαβούρα μέχρι την απόλυτη σοφία μέσα σε δυο φράσεις», λέει ο Γιάννης Αγγελάκας

• Η απλότητα είναι που ψάχνει κανείς όταν κάνει τραγούδι;

Tώρα το πάμε πολύ βαθιά το πράγμα.. Ας πούμε ότι η λέξη συντονισμός είναι πιο σωστή- κάτι που μας ξεπερνάει κι εμάς τους ίδιους.

• Το λέω αυτό γιατί είσαι από τους ανθρώπους που δεν γράφουν τόσο απλά

Μπορεί. Η αγωνία μου όμως είναι να γράψω απλά. Πάντως, αν άκουγες ξανά το «Μέσα μου ο αέρας που φυσά» (σ.σ.: σε στίχους δικούς του και μουσική Γιώργη Ξυλούρη) θα καταλάβαινες αμέσως πόσο έχω επηρεαστεί από τις κρητικές μαντινάδες.

• Ομολογώ ότι εδώ με πιάνεις αδιάβαστη. Θα το ξανακούσω...

Γιατί το «Σιγά μη κλάψω» δεν είναι απλό; (σ.σ: από το CD «Από δώ και πάνω» 2005) δεν είναι απλό; Αν δεν είναι αυτό απλό, τι είναι; Νομίζεις ότι έτσι μιλάω; Ό,τι λέω το έχω κάνει πράξη στη μουσική μου. Η Κρήτη και ο Ψαραντώνης έχουν παίξει ρόλο σ΄ αυτό.

Οι αγαπημένες μου μαντινάδες

«Πονεμένη Καρδιά» από τον Φουσταλιέρη (που παίζει μπουλγαρί) και τον Μπαξεβάνη που τραγουδάει: «Σαν είχες άλλο στην καρδιά/ τι μ΄ ήθελες εμένα/ να με πληγώσεις να πονώ/ ώσπου να ζω για σένα» Οι Σητειακές Κοντιλιές: «Την πρώτη μου αγαπητικιά/ θυμούμαι ανάρια-ανάρια/ τότες που ήτανε αγνά/ όρκοι, φιλιά και χάδια» «Μέσα στον πόνο είν΄ η χαρά», του Δερμιτζογιάννη: «Μέσα στον πόνο είν΄ η χαρά/ μέσ΄ τη χαρά ο πόνος/ μέσα στον κόσμο βρίσκομαι/ κι είμαι έρημος και μόνος» «Ο Δίας ήτανε βοσκός», από τον Ψαραντώνη: «Ο Δίας ήτανε βοσκός, στ΄ Ανωγεινό αόρι/ κι ήτανε και το σπίτι ντου μέσα στο Περαχώρι»

Της Χάρης Ποντίδα, TA NEA: Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009

Γιάννης Αγγελάκας και Επισκέπτες

• Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009, 9:30 μ.μ.

Οι Επισκέπτες, είναι η ορχήστρα που έφτιαξε ο Γ. Αγγελάκας μετά τη διάλυση του συγκροτήματος ΤΡΥΠΕΣ το 2001. Αποτελείται από 14 καταξιωμένους μουσικούς και η μουσική τους ισορροπεί ανάμεσα στο παραδοσιακό, το ρεμπέτικο και το λαϊκό από τη μια μεριά και το rock, το pop και το dub από την άλλη, με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Ο δίσκος τους «ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΑΝΩ», είναι μια ξεχωριστή πρόταση για την ελληνική μουσική και γνώρισε μεγάλη αποδοχή από το ελληνικό κοινό και τον τύπο. Κυκλοφορεί από την δική τους εταιρεία ALL TOGETHER NOW, που συστάθηκε για να καλύψει τις δικές τους παραγωγές και αυτή τη στιγμή αριθμεί 5 δίσκους.

Στη συναυλία θα ακουστούν τραγούδια από το δίσκο «ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΑΝΩ», από το soundtrack «Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ» και διασκευές κομματιών του συγκροτήματος ΤΡΥΠΕΣ, καθώς και κομμάτια από τον καινούριο δίσκο που ηχογραφείται αυτή τη στιγμή.

Οι Επισκέπτες είναι:

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΡΜΠΙΛΑΣ - Ηλεκτρονικά
ΝΤΙΝΟΣ ΣΑΔΙΚΗΣ - Μπαγλαμάς, φωνητικά
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΩΣΤΑΣ - Ηλεκτρικές Κιθάρες
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΑΖΑΡΙΝΟΣ - Μπάσο σαξόφωνο
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ - Τρομπόνι
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ - Τρομπέτα
ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΙΩΤΗΣ - Βιολοντσέλο
ΚΕΛΛΥ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ - Βιολί
ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΠΡΑΖΗΣ - Ακ. Μπάσο
ΣΤΑΘΗΣ ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ - Ακουστική κιθάρα
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΑΧΑΡΙΔΗΣ - Κρουστά
ΝΙΚΟΣ ΑϊΒΑΖΙΔΗΣ - Κρουστά
ΤΙΤΟΣ ΚΑΡΓΙΩΤΑΚΗΣ - Κονσόλα
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΙΡΑΛΗΣ - Video
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΧΟΛΟΣ - Monitor
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ - Φωτισμοί

Τιμές εισιτηρίων : προπώληση 15€, στο ταμείο του θεάτρου 20€

Η συναυλία γίνεται στα πλαίσια του Φεστιβάλ Πέτρας, στο Θέατρο Πέτρας (Πετρούπολη).

Γιάννης Αγγελάκας: «Λαϊκό τραγούδι έκαναν και οι Τρύπες»

• Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

Το σκηνικό μπορούμε να το φανταστούμε: η «εκπαιδευμένη» ομάδα του Γιάννη Αγγελάκα (οι Επισκέπτες) θα γεμίσει τον αέρα με τον διονυσιακό ήχο που έχει το «Από Δω Και Πάνω»- ωραιότατο μείγμα οργάνων κλασικής ορχήστρας, πνευστά βαλκανικής προέλευσης, «κουμπάκια» ηλεκτρονικά, παραδοσιακά μπαγλαμαδάκια, ηλεκτρισμός ροκ- ενώ ο κόσμος από κάτω θα ξέρει απ΄ έξω τους στίχους και θα φωνάζει στον Γιάννη Αγγελάκα παραγγελιές. Κάπως έτσι μοιάζει η εικόνα που έχουμε κρατήσει από μια προηγούμενη συναυλία του στον Λυκαβηττό.

Ο διονυσιασμός και η ένταση ταιριάζουν με τη ζέστη και τους ανοιχτούς χώρους. Και με τον δυναμισμό ενός μουσικού που άφησε πίσω την παλιά του εικόνα (Τρύπες) για να αναζητήσει μια νέα, σε νέα μουσική. Η παράδοση, το ρεμπέτικο, το λαϊκό σε μια σπάνια σχέση με τον ηλεκτρισμό, το dub, το ροκ. Όλο το «πακέτο» (κατά τη γνώμη του) θα μπορούσε να έχει μία ονομασία: λαϊκό τραγούδι. «Υπάρχουν νέα κομμάτια που θα ακουστούν και στη συναυλία...», λέει ο Γιάννης Αγγελάκας. «Είχαμε σκεφτεί να μπούμε στο στούντιο, άλλά προγραμματίστηκε η ηχογράφηση με τον Ψαρογιώργη- γιατί ετοιμάζουμε μια παραγωγή στην Αlltogethernow- έτυχε και το σάουντρακ της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη, κι έτσι το πάμε για Οκτώβριο».

• Κομμάτια πιο πειραματικά- όπως αυτά με τον Νίκο Βελιώτη;

Πειραματικά; Όχι. Ένας δίσκος λαϊκός- όπως και ο προηγούμενος με τους Επισκέπτες.

• Λαϊκό τον θεωρείς;

Λαϊκή μουσική κάναμε και με τις Τρύπες. Απλά κάναμε λίγο πιο ανήσυχο λαϊκό τραγούδι. Ένα τραγούδι για τον πολύ κόσμο- όχι για ειδικά αυτιά.

• Ο κόσμος που μπορεί να ακούσει τα... λίγο διαφορετικά τραγούδια, είναι περισσότερος σήμερα;

Δεν ξέρω. Ξαφνικά εμείς με τις Τρύπες βρεθήκαμε να παίζουμε σε χιλιάδες κόσμο. Σήμερα, μάλλον έχει μεγαλώσει αυτό το κοινό. Άλλωστε αυτό το σαθρό πράγμα που έστησαν οι δισκογραφικές, ουσιαστικά καταρρέει.

• Τι ακριβώς είναι η Αlltogethernow;

Οι μουσικές που παράγουμε ανήκουν σε εμάς. Η ΕΜΙ κάνει απλά τη διανομή. Αυτό ήταν μια κίνηση συνειδητή μετά τη διάλυση των Τρυπών. Γιατί με τις Τρύπες είχε χαθεί το παιχνίδι, δεν ξέραμε τους όρους. Ό,τι κάνουμε μας ανήκει και το ελέγχουμε- και εμπορικά.

• Πολλοί λένε ότι διανύουμε την τελευταία φάση της δισκογραφίας. Ότι το CD πεθαίνει...

Θα δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες για τους μουσικούς και για την τέχνη γενικότερα. Να φύγουν από τη μέση οι μεσάζοντες. Προς το παρόν πάντως η εμπειρία μου με την Αlltogethernow λέει ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν και αγοράζουν. Αυτό βοηθάει κι εμάς να κρατηθούμε και να συνεχίσουμε. Αλλιώς θα καταρρέαμε.

• Έχεις ακούσει κάτι καινούργιο τελευταία;

Κάτι συγκλονιστικό- σίγουρα, όχι.

• Εννοώ όπως εσύ και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου που πριν από μερικά χρό
• νια φέρατε κάτι νέο...

Αν είμαι εγώ κι ο Θανάσης το «κάτι νέο»... Ακούγεται αστείο- και οι δύο πλησιάζουμε τα 50. Το κάτι νέο το περιμένει κανείς από πιτσιρικάδες. Έναν καινούργιο ήχο, μια νέα ιδέα. Εντάξει, υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σοβαρά, αλλά μέχρι εκεί.

• Στη Θεσσαλονίκη που είναι και η μόνιμη βάση σου;

Η Θεσσαλονίκη έχει μεταμορφωθεί σε μια περίεργη πόλη. Παραεκκλησιαστικοί, Ψωμιάδης... Μία από τις πιο συντηρητικές πόλεις της Ευρώπης. Σε κοινωνικό επίπεδο βέβαια όλο και κάτι ακούγεται. Υπάρχουν παρέες που βγαίνουν με φορτηγά και στήνουν πάλκα σε γειτονιές και παίζουν τα δικά τους... Αλλά από μουσική ό,τι έχει προσφέρει η Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια είναι τα σκυλάδικα.

• Κάποιον που έχεις γνωρίσει τελευταία και σε έχει επηρεάσει; Και τη μουσική σου;

Tον Ψαραντώνη. Κατά τη γνώμη μου όταν ένας άνθρωπος έχει μια ευλογία και μια δυναμική, τα έχει και στη ζωή του και στην τέχνη του. Αυτοί οι σπάνιοι άνθρωποι με συγκινούσαν από παιδί.

ΙΝFΟ

Γιάννης Αγγελάκας & Επισκέπτες, στις 19 Ιουνίου, στο Θέατρο Πέτρας (Πετρούπολη). Έναρξη: 21.30. Εισιτήρια: http: //www.i-ticket. gr και 801-1160.000.

• Της Χάρης Ποντίδα, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 16 Ιουνίου 2009

Πραγματικότητα είναι μόνο ό,τι βιντεοσκοπείται

Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Νίκος Βελιώτης σχολιάζουν την πολιτική, κοινωνική και μουσική πραγματικότητα. Συνέντευξη στην Γιούλη Επτακοίλη.

«Εχω δυο κοριτσάκια που αγαπάνε τη μουσική σου, την Καλλιόπη και την Αλίκη. Θα τους γράψεις κάτι», είπε ο κύριος ζητώντας ένα αυτόγραφο από τον Γιάννη Αγγελάκα. Πίναμε τσάι σ’ ένα ήσυχο καφέ στο κέντρο της Αθήνας. Ο Γιάννης Αγγελάκας με τον Νίκο Βελιώτη δίπλα του, ετοιμάζονταν να αναχωρήσουν για Θεσσαλονίκη, όπου θα έκαναν τις τελευταίες πρόβες πριν από τη σημερινή συναυλία τους στο Κύτταρο. Αφορμή για τη συνάντησή μας ήταν η δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους «Πότε θα φτάσουμε εδώ» - η συνέχεια του επιτυχημένου δίσκου τους «Οι ανάσες των λύκων». Ξεχωριστές δουλειές. Ανατρεπτικές μουσικά, με το βιολοντσέλο του Νίκου Βελιώτη σε ρόλο πολυοργάνου, με συγχορδίες, βόμβους, ρυθμούς, όλα ήχους από το τσέλο του, και στιχουργικά ουσιαστικές με την υπογραφή του Γιάννη Αγγελάκα. Μέσα από τη συζήτηση, τα λόγια, τα γέλια, τα σχόλια και τις παύσεις, αποκαλύφθηκαν δυο διαφορετικοί άνθρωποι.

Ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Θεσσαλονικιός, το παιδί που μάζευε σταφύλια προτού αποφασίσει ότι δεν του αρέσει η δουλειά αλλά η μουσική, ο ποιητής που για μια δεκαπενταετία οδηγούσε τις «Τρύπες» σε ξέφρενη ροκ πορεία, εκφράζοντας μια ολόκληρη γενιά, ο 48χρονος, σήμερα, διανοούμενος. Δίπλα του, ο Νίκος Βελιώτης ο κουλ 38άρης, ο αντιακαδημαϊκός τσελίστας, γέννημα θρέμμα Αθηναίος, παιδί της πόλης, του Ιντερνετ και του MySpace, της trash τηλεόρασης αλλά και της εναλλακτικής κοινότητας που ξενυχτάει στα μικρά στέκια της πειραματικής μουσικής... [περισσότερα ΕΔΩ]