Μουσικά βράδια

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, σε μια εποχή που οι ψίθυροι έγιναν κραυγές, αφήνει την έντονα ηλεκτρική διάθεση και «στήνει» μια αλλιώτικη εκρηκτική και αφυπνιστική παράσταση, κάθε Παρασκευή και Σάββατο (11μ.μ.), στη σκηνή «Πορτοκάλι» (Ιερά Οδός 22, Γκάζι, 210 3463.308). «Περπατώντας» με τη φωνή του σε γνώριμα μονοπάτια που έχουν ανοίξει μεγάλοι Ελληνες ποιητές και συνθέτες, παρουσιάζει ένα απρόβλεπτο πρόγραμμα, με τίτλο «Κραυγές και Ψίθυροι». Συμμετέχει η Τάνια Κικίδη.

• Οι «KollektivA» «καταλαμβάνουν» αύριο (10.30μ.μ.) το «Κοο Κοο» (Ιάκχου 17, Γκάζι, 210 3450.930), γιορτάζοντας την κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου «KollektivA» (Lyra), σε επιμέλεια παραγωγής του Μάνου Ξυδούς. Φόρος τιμής στον αγαπημένο τους δάσκαλο, αποτελεί πάντα το τραγούδι «Μαίρη μην λυπάσαι πια» που ενορχήστρωσαν και έπαιξαν μαζί του, στο δίσκο του «Οταν θα φύγω ένα βράδυ από δω». Το συγκρότημα, με τη διαφορετική ματιά του, ξεδιπλώνει μια παράσταση με νέες δημιουργίες και αγαπημένες μελωδίες, όπου συνυπάρχουν ρυθμός, groove, σπουδαίες ερμηνείες και εκρηκτική ενέργεια. Η πρωτοποριακή ομάδα «Eyellusion» οπτικοποιεί τους μουσικούς συνειρμούς, με τη χρήση original video art και live show. Τη βραδιά ανοίγουν o «Νίκος Πονηρός και οι Jethro Talibans».
• Με κοινό σημείο το τραγούδι και την κρητική λύρα, οι Βασίλης Σκουλάς και Μάνος Πυροβολάκης, ξεδιπλώνουν το πρόγραμμά τους, (κάθε Παρασκευή - Σάββατο, 10.30μ.μ.), «Δίπλα στο ποτάμι» (Λάμπρου Κατσώνη 189 , Αγ. Ανάργυροι, 210-2610.444). Οι δύο Κρητικοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν παραδοσιακές μελωδίες μέχρι και σύγχρονη pop-rock. Μαζί τους ο Πάρις Περυσινάκης και η Λιάνα Παπαλέξη.

Συναυλία στις Βρυξέλλες 

Συναυλία στις Βρυξέλλες, στο «Palais des Beux Arts», δίνει (5/12, 7μμ) ο Θάνος Μικρούτσικος, με συντροφιά τους Γιάννη Κούτρα και Θύμιο Παπαδόπουλο (πνευστά). Ξεκινώντας από το «Σταυρό του Νότου» οι καλλιτέχνες θα προσφέρουν μια μουσική στα μονοπάτια της ποίησης των Καββαδία, Καβάφη, Μπρεχτ, Χικμέτ, Ρίτσου, Μπίρμαν, Βιγιόν, αλλά και νεότερων Ελλήνων στιχουργών. Η συναυλία, που εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού του Ετους Καββαδία, ταυτόχρονα αποτελεί τιμητικό αφιέρωμα στα σαράντα χρόνια καλλιτεχνικής προσφοράς του μουσικού δημιουργού. Διοργανώνεται από τον «Ελληνικό Κύκλο Σύγχρονων Μελετών» και την αίθουσα τέχνης «Περίπλους». Φιλολογική επιμέλεια: Νίκος Παπαγεωργίου, διδάκτωρ Φιλολογίας.

«Πάθος»... 

...τιτλοφορείται η καινούργια μουσική παράσταση του Δημήτρη Μαραμή, που θα παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη, μέχρι τις 29/12, στο «BΕΤΟΝ 7» (Πύδνας 7, Βοτανικός, 210 7512.625). Συνοδοιπόροι του συνθέτη είναι οι ερμηνευτές Κορίνα Λεγάκη και Θανάσης Χουλιαράς και οι ηθοποιοί Σταυριανός Κιναλόπουλος και Κατερίνα Σαβράνη. Βιολί: Λαέρτης Κοκολάνης. Στο πιάνο ο συνθέτης.

Εκρηκτική, αφυπνιστική παράσταση

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ξεκινά στις 3 Δεκεμβρίου τις μουσικές παραστάσεις του με τίτλο «Κραυγές και Ψίθυροι», στη μουσική σκηνή «Πορτοκάλι» (Ιερά Οδός 22, Γκάζι, 210 3463308), όπου θα εμφανίζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο (11 μ.μ.), συνοδευόμενος από την Τάνια Κικίδη. Σε μια εποχή που οι ψίθυροι έγιναν κραυγές, αφήνει την έντονα ηλεκτρική διάθεση και «στήνει» μια αλλιώτικη εκρηκτική και αφυπνιστική παράσταση. Το πρόγραμμα, ξεχωριστό και απρόβλεπτο, περιλαμβάνει τραγούδια που αγάπησε ο ίδιος και αγαπήσαμε όλοι εμείς, τραγούδια που σώπασαν μα που δεν έχουν χαθεί στο χρόνο, παρέα με τον δυναμισμό του τραγουδιστή. Ο ίδιος, επιλέγει να εκφράσει με το δικό του μοναδικό τρόπο την εποχή, «περπατώντας» με τη φωνή του σε γνώριμα μονοπάτια που έχουν ανοίξει μεγάλοι Ελληνες ποιητές και σπουδαίοι Ελληνες συνθέτες. Αφουγκράζεται τους ψιθύρους, αγωνιά για τις κραυγές και με τη δύναμη της φωνής του, αφήνει για άλλη μια φορά το στίγμα του με σκοπό να γεμίσει τις νύχτες και να μας κρατήσει συντροφιά σε μια ευχάριστη και παρεΐστικη ατμόσφαιρα, για λίγες μόνο εμφανίσεις. Με πιάνο, σαξόφωνο, κιθάρες, βιολί και κρουστά, ο Β. Παπακωνσταντίνου θα χρωματίσει με ακουστικό τρόπο τα τραγούδια και υπόσχεται ένα μουσικό ταξίδι πέρα από τα συνηθισμένα. Από αυτό το ταξίδι, δεν θα μπορούσε να λείπει η Τάνια Κικίδη, συνοδοιπόρος του όλα αυτά τα χρόνια.

Οι θρυλικοί «Σκορπιοί» και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Οι θρυλικοί «Σκορπιοί» και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, πανέτοιμοι να ξεσηκώσουν, αλλά και να συγκινήσουν τους χιλιάδες θαυμαστές τους, ξυπνώντας αναμνήσεις από τα εφηβικά μας χρόνια μέχρι σήμερα, εμφανίζονται σήμερα στη Μυτιλήνη, τη Δευτέρα στην Αθήνα (Στάδιο Καραϊσκάκη) και την Τετάρτη (8/7) στη Λάρισα («Αλκαζάρ»). Τη σκυτάλη παίρνει πρώτος ο αγαπημένος Ελληνας «ρόκερ», Β. Παπακωνσταντίνου, που γιορτάζει φέτος 35 χρόνια στην ελληνική δισκογραφία. Σε μια αναδρομή στη μακρά πορεία του, θα ερμηνεύσει μεγάλες επιτυχίες του. Αμέσως μετά ακολουθούν οι «Scorpions», σε ένα δίωρο μουσικό πρόγραμμα, με αξέχαστες επιτυχίες τους («Still loving you», «Holiday», «Rock you like a hurricane», «Wind of change», «No one like you» κ.ά.). Αξίζει να σημειωθεί ότι η συναυλία στη Λάρισα γίνεται υπό την αιγίδα της ΠΑΕ ΑΕΛ 1964.

Ο Βασίλης [Παπακωνσταντίνου] που ζούμε για να τον ακούμε

• Τριάντα πέντε χρόνια καριέρας και συνεργασίας με σπουδαίους δημιουργούς, 600 τραγούδια και δεκάδες γενιές που «καθρεφτίστηκαν» σ' αυτά και μεγάλωσαν ή μεγαλώνουν με τη φωνή του.

• Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου παραμένει ο αγαπημένος πολλών, όπως κι ενός σημαντικού μέρους πολύ νέων ακροατών, εκείνων που παραλαμβάνουν κάθε φορά από τους προηγούμενους τη σκυτάλη του παλιού συναυλιακού συνθήματος «Βασίλη, ζούμε για να σ' ακούμε». Ισως γιατί κι ο ίδιος παραμένει ροκ, ασυμβίβαστος, νέος κι απαράλλακτος τόσο ως προς τη δυναμική της ερμηνείας του όσο και ως προς το ύφος και την εμφάνισή του, τα οποία ποτέ δεν δέχτηκε να προσαρμόσει στις life style απαιτήσεις κάθε εποχής.

Με τους Scorpions

• Με αφορμή τα 35α «γενέθλιά» του στο ελληνικό τραγούδι κι όσο εκείνος προετοιμάζει τη συμμετοχή του στη μεγάλη συναυλία των Scorpions στις 6 Ιουλίου στο Στάδιο Καραϊσκάκη, η «Κ.Ε.» προσφέρει από αύριο και για τις πέντε επόμενες Κυριακές τέσσερα cd με τις πολυτιμότερες στιγμές της διαδρομής του, αλλά κι ένα dvd με τη συναυλία του στο Ηρώδειο τον Μάιο του 2005.

• Τα cd είναι ένα απάνθισμα των κορυφαίων συνεργασιών του με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάνο Λοΐζο, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Κώστα Τριπολίτη, τον Γιάννη Νεγρεπόντη, τον Αλκη Αλκαίο, τον Οδυσσέα Ιωάννου, τον Αντώνη Βαρδή, τον Λάκη Παπαδόπουλο κ.ά. Απ' τα πιο τρυφερά «Σ' ακολουθώ», «Γερνάς και σκοτεινιάζει» στα πιο πολιτικά «Στο παζάρι του ληστή» ή «Αυτούς τους έχω βαρεθεί». Από τον παράξενο Εγγλέζο θερμαστή «William George Alley» στον «Κουρσάρο» και τον «Σεμπάστιαν». Απ' τον χαριτωμένο «Μαύρο γάτο» στο επικό «Ελλάς» ή στα δυναμικά «Χαιρετίσματα». Τα cd περιλαμβάνουν και πολλά δικά του τραγούδια ή άλλα που δεν έχουμε ταυτίσει με τη φωνή του (όπως το «Μάλιστα κύριε» του Ζαμπέτα), αποδεικνύουν όμως ξανά το εύρος και την τεράστια γκάμα του ρεπερτορίου του.

• Εννοείται ότι ανάμεσα στα τραγούδια περιλαμβάνεται και η αυτοβιογραφική και χιουμοριστική του «Σφεντόνα», που ξεκινάει την ιστορία απ' την αρχή. Απ' την 21η Ιουνίου του 1950, όταν στη Βάστα της Αρκαδίας, κοντά στη Μεγαλόπολη, «γεννήθηκα σ' ένα χωριό Τετάρτη μεσημέρι, γιατρός δεν με ξεπέταξε, μα μιας μαμής το χέρι. Οι συγγενείς μαζεύτηκαν από νωρίς στο σπίτι, «πώς είναι έτσι το παιδί και τι μεγάλη μύτη!»».

• Αυτό το παράξενο και εξαρχής δυναμικό παιδί απέκτησε στα 12 χρόνια του την πρώτη του κιθάρα. Η οικογένεια είχε μετακομίσει πια στην Αθήνα, στη Νέα Φιλαδέλφεια, κι εκεί με τα παιδιά της γειτονιάς έφτιαξε και το πρώτο του συγκρότημα, τους «Crosswords», που τραγουδούσαν ιταλικές επιτυχίες της εποχής. Αρχές δεκαετίας του '70 ο Βασίλης αυτονομήθηκε κι άρχισε να τραγουδάει τα έντεχνα ελληνικά. Αυτά έλεγε και στα ελληνικά φοιτητικά στέκια του Μονάχου, όπου πήγε το 1973 συμμετέχοντας σε επιτροπές του αντιδικτατορικού αγώνα.

• Αλλά, όπως έλεγε σε συνέντευξή του στην «Ε» στη Φωτεινή Μπάρκα το 2003, «τρυφερή μου επιθυμία τότε ήταν να γνωρίσω κάποτε τον Μίκη Θεοδωράκη. Το έκανα. Πήγα από τη Γερμανία στο Παρίσι, του χτύπησα την πόρτα, του τραγούδησα και συμφωνήσαμε ότι θα συνεχίσουμε τις περιοδείες μαζί. Οταν γυρίσαμε στην Ελλάδα ήταν ήδη 1974 και μπήκαμε αμέσως στο στούντιο για τον «Προδομένο λαό». Συγχρόνως ζητάω από την εταιρεία να γνωρίσω τον Μάνο Λοΐζο. Τον γνώρισα, του τραγούδησα και μπήκα στον πρώτο δίσκο του, τα «Τραγούδια του δρόμου»...».

• Ακολούθησαν συνεργασίες με διάφορους δημιουργούς. «Τραγούδησα με τον Θάνο Μικρούτσικο τον Καββαδία, με τον Θεοδωράκη τον Λειβαδίτη, τον Καρυωτάκη, τον Αλκη Αλκαίο, τον Κώστα Τριπολίτη, μέχρι Κωστούλα Μητροπούλου, Νεγρεπόντη και Νικόλα Ασιμο. Υπήρχε όμως πάντα σ' εμένα αυτή η σαλάτα των καταβολών μου, από το δημοτικό τραγούδι των νανουρισμάτων, στον Βαμβακάρη, στον Τσιτσάνη, στον Θεοδωράκη και στον Χατζιδάκι, που μαζί με τον Σαββόπουλο, τους Μπιτλς και τους Ρόλινγκ Στόουνς μού δημιούργησαν ένα συνονθύλευμα με την καλή έννοια, που μου άρεσε. Μόλις, λοιπόν, μου δόθηκε η ευκαιρία, στον πρώτο προσωπικό μου δίσκο («Βασίλης Παπακωνσταντίνου»), το ακολούθησα. Δυνατότερο, φυσικά, ήταν το στίγμα μου με το «Φοβάμαι»», έλεγε στην ίδια συνέντευξη.

Από το πολιτικό στο ροκ

• Αν ο πρώτος κύκλος της καριέρας του σημαδεύεται κυρίως από τον Λοΐζο, τον Μικρούτσικο και τον Ασιμο, τις συναυλίες της Μεταπολίτευσης, τα σπουδαία του έντεχνου και το παρόν μιας δρώσας και αριστερής πολιτικής συνείδησης, ο δεύτερος κύκλος ανήκει στην πιο ροκ πλευρά του και στις μεγάλες συναυλίες: Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, Αλεξάνδρας και χιλιάδες κόσμου που τον αποθεώνει.

• Αυτή την «εφηβική», δυναμική εικόνα και τη σπουδαία φωνή έχουμε ακόμα να χαιρόμαστε στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Είτε εμφανίζεται στο Ηρώδειο σε μια unplagued συναυλία-αναδρομή, είτε στα μεγάλα στάδια, είτε ως μέλος μιας μεγάλης, αμετανόητα ροκ, παρέας στις μουσικές σκηνές. Δεν είναι τυχαίο ότι από τα τόσα τραγούδια του κάθε γενιά φτιάχνει το προσωπικό της «play-list». Ολα αυτά τα «προσωπικά» εκπροσωπούνται στο μουσικό «ανθολόγιο» των cd και του dvd. Μ' έναν τρόπο, δηλαδή, είμαστε όλοι εκεί μαζί του... *
  

• Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 28 Μαρτίου 2009

Από μένα τον Βασίλη

Ο Β. Παπακωνσταντίνου με τον Δ. Τσακνή και τον Λ. Μαχαιρίτσα.

Συνέντευξη: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

• Τέσσερα cd με τα καλύτερα τραγούδια κι ένα dvd με τη συναυλία του Β. Παπακωνσταντίνου στο Ηρώδειο προσφέρει η «Κ.Ε.» από την ερχόμενη Κυριακή στους αναγνώστες της

• Εδώ και 35 χρόνια ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δηλώνει αριστερός, ροκάς, ανυποχώρητος. Λατρεύει την ποίηση, έχει πάντοτε την υποστήριξη της νεολαίας, είναι μονίμως ανήσυχος και νιώθει διαρκώς «έφηβος». Συνεργάζεται με την ίδια δισκογραφική εταιρεία, έχει το ίδιο στιλ και τον ίδιο παραγωγό. Εχει συνεργαστεί με σπουδαίους έλληνες συνθέτες κι έχει ερμηνεύσει περί τα 600 τραγούδια. Από την ερωτική εξομολόγηση του «Σ' ακολουθώ», μέχρι το δυναμικό κατηγορώ «Αυτούς τους έχω βαρεθεί». Από το αυτοκριτικό «Ασε με να κάνω λάθος» μέχρι το μοναχικό «Βράδυ Σαββάτου». Από τον πονηρό «Μαύρο γάτο» μέχρι το προσωπικό «Από μένα το Βασίλη». Από τα εκρηκτικά «Ασε με να κάνω λάθος» και «Χαιρετίσματα» μέχρι τις ιστορίες του Κουρσάρου, του Σεμπάστιαν, του Γουίλι και όλων των άλλων μουσικών ηρώων που έγιναν αληθινά πρόσωπα μέσα από τη φωνή του.

• Από την ερχόμενη Κυριακή και για πέντε εβδομάδες, η «Κ.Ε.» προσφέρει τέσσερα cd με τα καλύτερα τραγούδια που γεννήθηκαν από τις συναντήσεις του αγαπημένου τραγουδιστή με μεγάλους συνθέτες (Θεοδωράκης, Λοΐζος, Μικρούτσικος, Βαρδής, κ.ά), αλλά κι ένα dvd με τη συναυλία του στο Ηρώδειο. Δεν λείπουν όμως και οι εκπλήξεις, από το «Μάλιστα, κύριε» του Γιώργου Ζαμπέτα μέχρι την ελληνική απόδοση του «Αμστερνταμ» του Ζακ Μπρελ. Μ' αυτή την ευκαιρία τού ζητήσαμε να μοιραστεί μαζί μας σκέψεις και ιστορίες της καριέρας του:

• * «"Γεννήθηκα σ' ένα χωριό Τετάρτη μεσημέρι... γιατρός δεν με ξεπέταξε μα μιας μαμής το χέρι". Τα λόγια από τη "Σφεντόνα" μοιάζουν να περικλείουν τη ζωή μου ολόκληρη. Η πρώτη επαφή με τη ζωή ήταν σ' ένα χωριό στην Αρκαδία. Εζησα μόλις οκτώ χρόνια εκεί, αλλά μού έμειναν οι πιο δυνατές αναμνήσεις. Μπροστά σ' ένα τζάκι μεγάλωσα. Ηταν η μόνη πηγή φωτός στο σπίτι: μπρος στη φωτιά καθόμασταν, μαγειρεύαμε, ζεσταίναμε νερό για το μπάνιο. Εκεί έγινε και η πρώτη επαφή με τη μουσική μέσα από τα νανουρίσματα της μητέρας μου. Είχε μια εκπληκτική φωνή και τραγουδούσε από παραδοσιακά μέχρι σμυρναίικα. Οι προσπάθειές της να με κοιμήσει ήταν πάντοτε αποτυχημένες, γιατί δεν χόρταινα να την ακούω. Ηταν μια εξαιρετικά δυνατή γυναίκα, που φόρτωνε στην πλάτη το αλέτρι και πήγαινε χιλιόμετρα για να οργώσει».

* Η μετακόμιση στην Αθήνα:

• «Στις εργατικές πολυκατοικίες της Νέας Φιλαδέλφειας ήταν το σπίτι μας. Θυμάμαι πάντα τους γονείς μου να δουλεύουν ήλιο με ήλιο. Η μαμά στην καθαριότητα σπιτιών, ο μπαμπάς στην οικοδομή. Αλλάξανε πολύ τα πράγματα στην Αθήνα, αλλά η μουσική δεν μας έλειψε ποτέ. Κάθε Κυριακή μετά το μεσημεριανό πιάναμε τα τραγούδια. Μάλλον γιορτάζαμε το ότι είχαμε να φάμε».

* Η πρώτη κιθάρα:

• «Κάπου κοντά στην προεφηβεία κι ενώ έκαναν την εμφάνισή τους οι Μπιτλς, πήρα μια κιθάρα από τον γείτονά μου, τον Κώστα Παναγόπουλο. Επειδή, όμως, πολύ σύντομα άρχισα να παίζω καλύτερα από εκείνον, μου τη χάρισε. Μαζί με τους υπόλοιπους τρελαμένους των εργατικών πολυκατοικιών φτιάξαμε το συγκρότημά μας: τους Crosswords. Μαζί τους έδωσα την πρώτη συναυλία στο "Σινέ Ιωνία". Αυτό ήταν: το ψώνιο που ήδη κουβαλούσα έφτασε στο ζενίθ. Δύσκολο πράγμα να κουμαντάρεις τη δημοσιότητα και να παραμείνεις φρόνιμος σε αυτές τις ηλικίες ».

* Μπιζ στα κάλαντα:

• «Από νωρίς μου κάνανε κομπλιμέντα για τη φωνή. Θυμάμαι να πηγαίνω μόνος για να πω τα κάλαντα, ήμουν δεν ήμουν οκτώ ετών. Ηταν τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα. Τότε, λοιπόν, έκανα το πρώτο μπιζ της ζωής μου: με έβαζαν να τα λέω ξανά και ξανά. Γενικότερα με έβαζαν να τραγουδήσω. Στο χωριό, για παράδειγμα, κάθε Τετάρτη που ερχόταν ο ταχυδρόμος για να μοιράσει τα γράμματα των ξενιτεμένων έβρισκα ευκαιρία και μπροστά στο μαζεμένο κόσμο έλεγα τραγούδια και ποιήματα για να μου δίνουν λουκούμια».

* Ο Μίκης Θεοδωράκης:

• «Το "Νέο Κύμα" μάς πλημμυρίζει. Εγώ μόνιμος στην μπουάτ του Αργύρη, αλλάζω την ηλεκτρική κιθάρα με κλασική και μπαίνω στον κόσμο του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Σπανού. Τελειώνοντας το στρατιωτικό μου, πήγα στη Γερμανία. Από εκεί βρέθηκα στο Παρίσι. Ενα απόγευμα πήγα με την πρώην γυναίκα μου, τη Μ. Λεβίδη, και χτυπήσαμε την πόρτα του Μίκη. "Δεν έχω πολύ χρόνο", μας είπε. Αλλά τελικά φτάσαμε να τραγουδάμε με τις ώρες. Τα ήξερα όλα τα κομμάτια του. Ηταν μαγευτικό. Τι άλλο θα ζήταγε ένας πιτσιρικάς τραγουδιστής από το να είναι στο σπίτι του Θεοδωράκη. Αμέσως μου είπε να συμμετάσχω σε μια συναυλία που θα έδινε για τους μαροκινούς φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Στο διάλειμμα μάθαμε ότι στην Ελλάδα η χούντα έπεσε».

* Ο πρώτος δίσκος:

• «Στην πραγματικότητα, κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα τα δύο πρώτα άλμπουμ: ο "Προδομένος λαός" του Θεοδωράκη και τα "Τραγούδια του δρόμου" του Λοΐζου. Τον Μάνο τον γνώρισα μέσω του Αχιλλέα Θεοφίλου στο στούντιο. Είχαν ήδη αρχίσει ηχογραφήσεις όταν τον συνάντησα. Τα δύο κομμάτια που ερμήνευσα στο δίσκο τα είχε δώσει στον Μ. Ρασούλη. Αλλά μόλις με άκουσε να λέω τον "Στρατιώτη", ο ίδιος ο Ρασούλης του λέει: "Μάνο, ξέχνα το, αυτός πρέπει να τα πει". Ηταν πολύ συγκινητικό».

* «Φοβάμαι»:

• «Ενας δίσκος που καθρεφτίζει όλες μου τις τάσεις: μπαλάντες και σκληρά κομμάτια, ιστορίες της Ελλάδας, ροκ άποψη. Ο στίχος "φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα" είναι η δική μου στάση απέναντι στον κόσμο. Αυτό φοβάμαι κι εγώ: αυτά που συμβαίνουν χωρίς τη συμμετοχή μου ή ακόμα χειρότερα εν αγνοία μου. Το να μαθαίνεις το μέλλον του παιδιού από την τηλεόραση εν μέσω διαφημίσεων καθισμένος στον καναπέ είναι δυστυχία».

* Τραγούδια και συνθήματα:

• «Δεν μπορεί παρά να μου αρέσει που το "Ελλάς" του Σταμάτη Μεσημέρη, το "Φοβάμαι", τα "Χαιρετίσματα" έχουν γίνει συνθήματα για τη νεολαία. Αυτή η ικανοποίηση λειτουργεί σαν διαβατήριο για να συνεχίσω. Στην αρχή είναι η φιλοδοξία, η τρέλα που νιώθεις για το χειροκρότημα. Μετά, όμως, η επιτυχία γεννά ευθύνες».

* Ο Ασιμος:

• «Είναι ο πρώτος άνθρωπος που άκουσα στην Ελλάδα να μιλάει για την ιδέα του πολιτικού καμπαρέ, πριν καν φτιαχτεί το "Αχ Μαρία". Ηταν πολύ επίμονος άνθρωπος, που πάντοτε πάλευε γι' αυτά που πίστευε. Στην κυριολεξία. Θυμάμαι μια ιστορία: ο ιδιοκτήτης του "Σούσουρου" -όπου εμφανιζόταν- ήταν ένας πυγμάχος. Οταν είδε ότι το σχήμα πάει καλά, είπε να ανεβάσει τις τιμές. Οταν το έμαθε ο Ασιμος, πήγε να τον πλακώσει στο ξύλο. Υπερανήσυχος και υπερευαίσθητος. Τόσο που κάποια στιγμή πέρασε τη διαχωριστική γραμμή της κατάθλιψης».

* Η σχέση μου με τα χρήματα:

• «Τα έχω αρνηθεί πολλές φορές στη ζωή μου. Τα πρώτα χρόνια, όταν η εταιρεία αλλά και οι καταστηματάρχες κατάλαβαν ότι είμαι πηγή μεγάλων εσόδων, μου πρότειναν συνεργασίες σε μαγαζιά πίστας με αμύθητα λεφτά. Τα όχι ήταν επιβεβλημένα. Δεν είμαι άνθρωπος των αυτοκινήτων, του πλούτου, της πολυτέλειας. Η μόνη μου αδυναμία είναι να βλέπω τους φίλους μου στα μπαράκια. Αν δεν είχα γίνει τραγουδιστής, σίγουρα θα είχα κάποιο μπαρ για να μαζευόμαστε». *

• Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 - 22/03/2009