Δημήτρης Παπαδημητρίου: Mια εξομολόγηση ανεπίσημων συναισθημάτων για κάτι τόσο επίσημο…

O διάσημος συνθέτης, Δημήτρης Παπαδημητρίου, έδωσε στο Woman Today μια μοναδική συνέντευξη, ένα εικοσιτετράωρο πριν τη μεγάλη συναυλία-θέαμα «Όσο υπάρχουν Αχαιοί» στο Ηρώδειο. Μας μίλησε για τη τέχνη, τους δημιουργούς που θαυμάζει, την Ελλάδα, τα Μάρμαρα και τη Μούσα του, Φωτεινή Δάρρα… Περιγράψτε μας λίγο την κεντρική ιδέα της παράστασης «Όσο υπάρχουν Αχαιοί» στο Ηρώδειο. Με την τυχαία συγκυρία των εγκαινίων του μουσείου της Ακρόπολης λίγα μέτρα και λίγες ώρες μετά την παράσταση στο Ηρώδειο σκεφτήκαμε με τους συνεργάτες μας να μοιραστούμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας σε σχέση με το σημαντικό αυτό γεγονός που μάλλον χαρακτηρίζει πιο πολύ εμάς παρά τους αρχαίους. Φτιάξαμε μια παράσταση από έρωτα για την Αθήνα και την Ελλάδα, όχι έτσι όπως οι συμπαθείς δημοδιδάσκαλοι προσπάθησαν να μας μεταδώσουν αλλά έτσι όπως αυτός ο έρωτας κατέληξε μετά από όλον τον σκεπτικισμό, την άρνηση και την καχυποψία που συχνά υπερίσχυσε στα χρόνια της αμφισβήτησης. Έναν έρωτα που επεκτείνεται τελικά και στους εαυτούς μας, τους νεοέλληνες μουσειοφύλακες, ξεναγούς και ξενοδόχους που ονειρεύονται παράλληλα να χτίσουν και οι ίδιοι έναν πολιτισμό αντάξιο. Είναι δηλαδή η συναυλία μια εξομολόγηση ανεπίσημων συναισθημάτων για κάτι τόσο επίσημο όπως το μουσείο, και μια εξομολόγηση επίσημης παραδοχής της αγάπης μας για κάτι τόσο ανεπίσημο όσο η δική μας νεοελληνική ζωή κάτω από τον ιερό βράχο.

Από πού προέκυψε η έμπνευση για το μουσικό έργο «Στο όνομα της Ελένης» στο οποίο βασίζεται το θέαμα; Πριν δεκαοχτώ χρόνια κατάλαβα πως το ιστορικό γίγνεσθαι μας οδηγεί, σε επίπεδο κρατικής εξουσίας, σε έναν κεντρικό ευρωπαϊκό μηχανισμό αφήνοντας σιγά-σιγά το υλιστικό σύμπλεγμα «πατρίδα-κράτος» στο χρονοντούλαπο. Έτσι παρατήρησα να αναθερμαίνεται με πολλούς και αντίθετους τρόπους το ιδεαλιστικό σύμπλεγμα «πατρίδα-έθνος», σαν στοιχείο διαφοροποίησης από την παγκοσμιοποίηση του εμπορίου και του κρατισμού. Σκέφτηκα την ψυχαναλυτική προσέγγιση: H Ελένη μας ένωσε. Αυτό σημαίνει τόσα πολλά που θα ήθελε πολλά βιβλία για να τα αναλύσει κάποιος καταλληλότερος εμού. Έτσι προτίμησα αντί της αναλύσεως την σύνθεση! Η αφορμή ήρθε ουρανοκατέβατη μέσω μιας θεατρικής παράστασης- ανθολόγησης κειμένων για την «Ελένη» από τον μεγάλο διδάσκαλο Κώστα Γεωργουσόπουλο. Έγραψα κυριολεκτικά εν μια νυκτί το μισό έργο (όλο, τότε) αλλά μου πήρε δεκαοχτώ χρόνια για να το συμπληρώσω με αυτό που κάθε τι χρειάζεται για να υπάρξει: τo αντίθετό του, την Ιφιγένεια, το πρώτο θύμα της Ελένης - η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος που λέγεται Ελλάδα. Στα δεκαοχτώ αυτά χρόνια σιγουρεύτηκα πως η Ελλάδα στη συνείδηση μας μορφοποιείται ακαθόριστα πότε στην Ελένη και πότε στην Ιφιγένεια. Το κάλος, ο έρωτας, η πληγή, η αναζήτηση, η ανάγκη επιστροφής. Την δεκάτη ενάτη Ιουνίου, η επιστροφή και συμπλήρωση του ναού με τα «μάρμαρα» θα πάρει τη μορφή της Ελένης: «Oσο υπάρχουν Αχαιοί, θα υπάρχει μία ωραία Ελένη/ Κι ας είν’ αλλού το χέρι κι αλλού ο λαιμός», διά «στόματος» Οδυσσέα Ελύτη. Πόσο απαιτητικό είναι ένα θέαμα που προϋποθέτει υποκριτική, χορό, μουσική και multimedia; Ποιες ήταν οι πρακτικές δυσκολίες; Για το εγχείρημα χρειάζεται ταλέντο και άγνοια κινδύνου. Μας χαρακτηρίζει όλους τους ημιπαράφρονες της ομάδας. Αλλιώς θα θέλαμε τα δεκαπλά χρήματα και τον εικοσαπλό χρόνο.

Μιλήστε μας για τη βασική ερμηνεύτρια του έργου και μούσα σας, Φωτεινή Δάρρα. Η Φωτεινή πλήρωσε με ταλέντο υπομονή, καρτερία και εργασία το εισιτήριο που την οδήγησε να νικήσει την ίδια τη μετριότητα της εποχής της και να γίνει μια άξια απόγονος των τραγουδιστών της μεγάλης εποχής του ελληνικού τραγουδιού. Η Φωτεινή μας βγάζει πάντα και παντού στον κόσμο ασπροπρόσωπους. Ακριβώς για να θυμάται ότι πρέπει να το επαναφέρει πότε-πότε στη ζωή του, το «Μέτρον» αναδείχθηκε σαν μέγιστη αρετή από τον λαό, που διαρκώς το ποδοπατεί. Η Φωτεινή, εκ φύσεως υπερβαίνει το μέσο όρο συνδυάζοντας κάποιες υπερθετικές αρετές που λόγω πληθωρικότητας ενοχλούν… Φωνή, σοβαρότητα, ήθος, ένστικτο και ευφυΐα, αίσθηση αποστολής, εγκαρτέρηση, αδάμαστη επιμονή, εργασιομανία, πίστη στις αξίες, νιάτα και δροσιά. Αφήνω για το τέλος την ομορφιά. Όχι γιατί είναι το πιο ασήμαντο, αλλά γιατί αντανακλώνται σε αυτήν την ομορφιά τα προαναφερθέντα στοιχεία έτσι που να συνθέτουν μια ιδανική ελληνίδα. Είναι μια πραγματικά σοβαρή καλλιτέχνις με μέγεθος και εκτόπισμα που έχει καιρό να φανεί στην Ελλάδα. Η αναγωγή της είναι στην προπροηγούμενη γενιά των πραγματικά μεγάλων τραγουδιστών. Το γεγονός δε ότι με συντροφεύει τελικά και στη ζωή με τιμά ιδιαίτερα. Πολλά δύσκολα έργα μου υπάρχουν απλά γιατί η Φωτεινή μπορεί να τα πει επάξια. Άλλα, της απευθύνονται νοηματικά. Σε όλα όμως είναι ο πρώτος ακροατής τους. Χαίρομαι ωστόσο πολύ και τις συνεργασίες της με συνθέτες άξιους όπως ο Ζουδιάρης, ο Ανδρέου, παλαιότερα ο Ξυδάκης, και πάνω από όλα ο Μίκης Θεοδωράκης. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο γνωστός σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας. Σε ποια σημεία ταιριάξατε δημιουργικά; Στην ανάγκη δημιουργίας ενός σύγχρονου δίαυλου επικοινωνίας στις συναυλίες. Αυτό το «οι καθιστοί «ακούν» και οι όρθιοι τραγουδούν για δυόμισι ώρες» μας φαίνεται αδιανόητο πια, στον εικοστό πρώτο αιώνα. Δεύτερο, η μη εθνικιστική προσέγγιση ενός ζητήματος που ακουμπά στο ‘Εμείς» και όχι απλά στο «Εγώ». Τρίτο και κυριότερο, είναι υπερτάλαντος, διαβαστερός και ωραία μοντέρνος. Γι’ αυτήν την παράσταση έρχεται ο ηθοποιός Γιώργος Χωραφάς και πολλοί άλλοι εξαιρετική ηθοποιοί. Ποια πολύτιμα στοιχεία εισπράττετε μέσα από τη συνεργασίας σας και τη συναναστροφή σας με ηθοποιούς; Είναι αξιαγάπητοι. Ευχάριστοι, πλούσιοι σε φαντασία και παραστάσεις, Ημιπαράφρονες, ειλικρινείς μέσα στο ψέμα τους, και με έναν απαράμιλλο παιδισμό. Είναι και ήρωες της τέχνης, αφού εργάζονται και αμείβονται σαν σκλάβοι για ό,τι κάνουν. Τους λατρεύω. Απ’ όλους τους ποιητές που έχετε μελοποιήσει ποιον ξεχωρίζετε και γιατί; Αισχύλος-Πίνδαρος- Ευριπίδης, Σοφοκλής-Αριστοφάνης-Kαβάφης- Σεφέρης-Ελύτης-Αναγνωστάκης-Ρίτσος-Γκανάς –Καψάλης-Shelley-Shakespeare-Rilke - Ρουμί κ.α. Τώρα, τα γιατί είναι αυταπόδεικτα όταν μιλάμε για τέτοια μεγέθη. Επιμέλεια: Ελένη Σενδόνα

Πηγή OTENET Portal

18/06/2009 12:00 πμ

Δημήτρης Παπαδημητρίου: «Αναζητώ το είδωλό μου στο στιλπνό σύμπαν των ποιητών»

Ενα ταξίδι στον κόσμο της μουσικής. Μία συναυλία για τις πατρίδες που κουβαλάμε μέσα μας και για τους ανθρώπους χωρίς πατρίδα, τους Ελληνες της διασποράς από έναν δημιουργό που κουβαλάει την Αλεξάνδρεια στη ζωή και το έργο του

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ TEA ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ, Ημερησία 30/08/2008

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου συμμετέχει στον εορτασμό των 75 χρόνων από την ίδρυση του Συνδέσμου Αιγυπτιωτών Ελλήνων με συναυλία στο Ηρώδειο στις 6 Σεπτεμβρίου, στην οποία θα τραγουδήσουν η Φωτεινή Δάρρα και ο Δημήτρης Ανδρεάτος, καθώς και οι: Γιώργος Φλωράκης, Ανδρέας Σμυρνάκης. Συμμετέχει η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού.

Στην καρδιά της συναυλίας δύο Ελληνες της διασποράς. Δύο ποιητές της συνέχειας της ελληνικότητας: Ο Γιώργος Σεφέρης και ο Κωνσταντίνος Καβάφης αναδεικνύονται μέσα από το έργο του Δημήτρη Παπαδημητρίου «γι Αλεξανδρινό γράφει Αλεξανδρινός». Η συζήτηση με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου γίνεται ένα ταξίδι, στον κόσμο της μουσικής και του λόγου... Στον κόσμο της σύνθεσης και της αναζήτησης «της επανάκτησης της αθωότητας». Η παρέμβαση της Φωτεινής Δάρρα αναδεικνύει το δρόμο του ερμηνευτή που φτάνει στην κορυφή της έμπνευσης.

• Πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας, ως μουσικό, έναν έντεχνο συνθέτη με λαϊκά χαρακτηριστικά ή έναν λαϊκό συνθέτη που στηρίζεται στη γνώση και τις αρχές της έντεχνης μουσικής;

Ανάμεσα σε δύο φωτεινές όχθες κινείται ένα σκοτεινό ποτάμι που διασχίζει υποχρεωτικά ο σύγχρονος καλλιτέχνης. Η μια φωτεινή όχθη είναι η απόλυτη αθωότητα της λαϊκής τέχνης. Η απέναντι φωτεινή όχθη, η απόλυτη κυριαρχία στους νόμους της τέχνης μέσα από τη βιωμένη γνώση και το ταλέντο. Διαβαίνουμε με μόχθο το σκοτεινό ποτάμι της σύγχυσης που δημιουργεί η αβίωτη πληροφορία. Η επανακατάκτηση της λαϊκής αθωότητας για μάς τους σύγχρονους πληροφορημένους ανθρώπους είναι ανάγκη και μονόδρομος.

• Μετά την έντονη μουσική περίοδο που ξεκίνησε στη δεκαετία του 60 που μελοποίησε τα έργα μεγάλων ποιητών, εσείς ουσιαστικά επιστρέφετε σήμερα ξανά στον υψηλό ποιητικό λόγο για να συνθέσετε τα τραγούδια σας. Ποια είναι στοιχεία που σας διαφοροποιούν από εκείνα τα τραγούδια;

Ξεκινώ από αυτό που οι έντεχνοι συνθέτες του παρελθόντος μας παρέδωσαν. Αλλά και από τα «απλά» ελληνικά τραγούδια που είναι η γη και το νερό μας και από αυτά προβάλλει και αυτή η προσπάθεια που γονιμοποιεί το σύγχρονο (μη φολκλορικό) ελληνικό μουσικό ιδίωμα. Ότι σκέπτομαι το σκέπτομαι προσθετικά. Σαν μια παράλληλη δράση. Σαν διαφορά πάντως εμφανώς θα λέγαμε πως είναι η εξαρχής σύνθεσή τους σε φόρμες σύνθετες και ενορχηστρώσεις συμφωνικές. Δεν αναζητώ, ωστόσο, τη διαφοροποίηση από την αλυσίδα ή τη βελτίωση (ποιος τα ξέρει άλλωστε αυτά;), αλλά το ιστορικό προχώρημα που προσφέρει προοπτική ζωής με ένα νέο ενδιαφέρον παράλληλο είδος.

• Τι αναζητάτε στον ποιητικό λόγο και με ποιο τρόπο νομίζετε ότι μπορεί καλύτερα ο συνθέτης να αναδείξει το έργο του ποιητή;

Αναζητώ το είδωλό μου στο στιλπνό σύμπαν των ποιητών, όπως κάθε αναγνώστης. Απλά εγώ το καταγράφω μουσικά. Αυτή η επανασύνθεση μουσικής και λόγου είναι το πιο φυσικό πράγμα, αφού και η μουσική και η ποίηση προέρχονται από το τραγούδι, το έπος. Ο μεταγενέστερος διαχωρισμός τους σε ξεχωριστά είδη δημιούργησε μια περίεργη εκατέρωθεν καλλιτεχνική αλαζονεία, που όμως δεν παρακολουθείται από το κοινωνικό σύνολο. Αντίθετα ο λαός επιχαίρει έκδηλα σε κάθε πετυχημένη επανένωση ποίησης και μουσικής. Ο γέρο-Όμηρος, αλλά και οι τραγικοί τρίβουν τα χέρια τους. Στις αποτυχίες όμως... όλοι μπορούν να επιχειρηματολογούν... θεωρητικά.

• Στη συναυλία του Ηρωδείου κεντρικό σημείο είναι η «Συνάντηση Καβάφη - Σεφέρη». Τι αναδεικνύει αυτή η συνάντηση μέσα από το έργο σας; Πού συναντώνται και πού χωρίζουν οι δύο δημιουργοί;

Η μελοποίηση όπως είπαμε είναι η στιγμιαία αντανάκλαση του κόσμου του συνθέτη στον στιλπνό κόσμο του ποιητή. Είναι νομίζω ενδιαφέρον να δει κανείς αυτό το πείραμα κατά παράταξιν όχι για να σκεφτεί τις διαφορές των δύο μεγάλων -δεν περιμένει κανείς εμένα για να το κάνει- αλλά για να σκεφτεί μέσα στο μουσικό κοινό σύμπαν τι αναδίδουν δύο τόσο διαφορετικοί ποιητικοί κόσμοι. Επιπλέον, ο Καβάφης είναι για μας η Αλεξάνδρεια και ο Σεφέρης η Αθήνα (ο Ελύτης το Αιγαίο κ.λπ.). Δύο πόλεις που μας όριζαν και μας ορίζουν ακόμα. Οι δύο ποιητές έχουν δύο στέρεα σύμπαντα που αυτόματα εξορίζουν ο ένας τον άλλον. Αν βρεθείς στο βαρυτικό πεδίο του ενός ο άλλος σου φαίνεται ξένος. Όμως η μουσική ίσως να δημιουργεί ένα υπερ-κουκούλι που να τους ενώνει, όπως είναι και η ψυχή μας, που είτε το θέλουν είτε όχι τους περιέχει. Εξάλλου κάποιος παλιός φίλος έλεγε πως Ταλέντο είναι Αλχημεία. Να ενώσεις αυτά που κανείς άλλος δεν μπορεί. Είμαι καταδικασμένος να προσπαθώ -σαν τον Μέρλιν.

• Μουσική κατά παραγγελία. Εχετε δηλώσει ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να δημιουργεί κάποιος. Τι εννοείτε;

Ο νέος καλλιτέχνης μηρυκάζει συνήθως μια αυτοφυή καλλιτεχνική παραγωγή που συνήθως επαναλαμβάνεται για λίγο σε παραλλαγές και μετά σβήνει, εξαερούται. Η παραγγελία είναι μια πίεση δημιουργίας σε περιοχές πιο βαθιές από την αυτονόητη για τον καθένα μας. Εκεί υποχρεώνεσαι να βρεις τον εαυτό σου σε άλλες, άγνωστες ακόμα και σε σένα μουσικές εκδοχές, να βαθύνεις και να πλατύνεις. Να μελετήσεις. Χωρίς κυρίως το θέατρο και τον κινηματογράφο ένας συνθέτης παραμένει ατροφικός. στερα, αποδέχεσαι μια παραγγελία, δεν υπακούς τυφλά. Το στοιχείο της αποδοχής κρύβει μιαν απάτη: Αποδέχεσαι να γράψεις νωρίτερα και επ αμοιβή κάτι που θα έγραφες και από μόνος σου σε άλλο χρόνο. Ο χρόνος είναι η μόνη δέσμευση. Και τελικά χάρις στις παραγγελίες πραγματοποιείς σε χρόνο συγκεκριμένο ένα έργο που ίσως να έμενε ανολοκλήρωτο αν δεν υπήρχε ο χρηστικός αποδέκτης.

• Εμφανίζεστε στο Ηρώδειο με τον Σύνδεσμο Αιγυπτιωτών Ελλήνων. Τι σημαίνει για σας η Αίγυπτος και πόσα και ποια από τα στοιχεία της κρατάτε ακόμα; Ποια από αυτά «φαίνονται» στη μουσική σας;

Κάποιοι κραδασμοί, κάποιες συμπεριφορές, κάποιες δομές, κάποιος εσωτερικός φωτισμός, όλα αυτά συνθέτουν ένα φυσικό τοπίο μιας άλλης Ελλάδας, αυτής που αναδείχθηκε στην Αίγυπτο. Η Αλεξάνδρεια είναι η πόλη που πραγματοποίησε το μέγιστο όραμα του ιδρυτή της, του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον πολιτιστικό συγκρητισμό. Νομίζω η αλχημιστική της ικανότητα σύνθεσης ενότητας από διάφορα και αντίθετα μέρη είναι ένα στοιχείο που μου αρέσει να καλλιεργώ.

Για «δύσκολες αποστολές»

• Κυρία Δάρρα, έχετε τραγουδήσει και τραγουδάτε κάθε είδους τραγουδιών. Τι το ξεχωριστό απαιτείται για τα τραγούδια που θα ερμηνεύσετε στο Ηρώδειο. Τι είδος προσέγγιση χρειάζεται η μουσική -και η μελοποίηση- του κ. Παπαδημητρίου σε ποιητές όπως ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης και οι άλλοι που «συμμετέχουν» στο πρόγραμμά σας; Κι ακόμη, τι σημαίνει να τραγουδάτε για μια κοινότητα Ελλήνων που σίγουρα κουβαλάνε τους δεσμούς που μας ενώνουν με μια άλλη χώρα, την Αίγυπτο;

Από όλα τα είδη τραγουδιών που καλούμαι να τραγουδήσω το πιο πολυδιάστατο είναι σίγουρα αυτό που συνθέτουν οι έντεχνοι συνθέτες μας. Έχω την τιμή να αναλαμβάνω «δύσκολες αποστολές» όπως αυτές του Μίκη Θεοδωράκη, του Νίκου Μαμαγκάκη, του Νίκου Ξυδάκη κ.α. Αυτό που απαιτείται είναι αρχικά μελέτη του κάθε μέρους ενός συνόλου. Του ποιητικού κειμένου και του μουσικού κειμένου σαν περιεχόμενο και σαν τεχνικές δυσκολίες. Ξεπερνώντας αυτά τα πρώτα στάδια προσπαθώ να συνθέσω μια συνολική ερμηνεία που να υπηρετεί το μεγάλο και σύνθετο έργο. Σε τέτοια έργα κάθε νότα πρέπει να έχει τον λόγο της και είναι απαραίτητη η συνεργασία με τον συνθέτη. Είναι για μένα ιδιαίτερη τιμή να καλούμαι να συνδράμω για την ενίσχυση του ταμείου του Απόρου Αιγυπτιώτη. Η Ελλάδα χρωστάει πολλά στον Ελληνισμό της διασποράς.

Παπαδημητρίου εν... Αιθρίω

Μέγαρο Μουσικής

Μόλις 19 χρόνων ήταν ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, όταν ο Μάνος Χατζιδάκις, που υπήρξε και διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος, τον σύστησε στο κοινό. «Ημουν τυχερός που είχα το χάδι της γενιάς μου», παραδέχεται ο ίδιος. Τώρα φαίνεται πως ήρθε η στιγμή που ο Παπαδημητρίου, όντας διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος, θα παρουσιάσει τα έργα φερέλπιδων συνθετών στο αίθριο του Μεγάρου Μουσικής, στις 11 Σεπτεμβρίου, σε μια μουσική παράσταση με τίτλο «Κεραυνός Εν... Αιθρίω».

Το ερχόμενο Σάββατο θα δώσει το «παρών» και στο Ηρώδειο όπου θα πραγματοποιηθεί η «Μεγάλη συνάντηση», δηλαδή η παρουσίαση των μελοποιημένων έργων του Κωνσταντίνου Καβάφη και του Γιώργου Σεφέρη, τα οποία θα ερμηνεύσουν η Μαρία Φαραντούρη και η Φωτεινή Δάρρα, μαζί με τους Γεράσιμο Ανδρεάτο, Ανδρέα Σμυρνάκη και Γιώργο Φλωράκη.

«Δεν βάζω μετρο σύγκρισης με τον Χατζιδάκι, σύμπτωση είναι», διευκρινίζει εξαρχής ο Δ. Παπαδημητρίου, που θα μας «συστήσει» στο Μέγαρο τους συνθέτες Κώστα Κανελλόπουλο, Τάσο Ρουσόπουλο, Χρυσόστομο Καραντωνίου, Σοφία Καμαγιάννη. «Νομίζω ότι είναι μια σημαντική στιγμή για να βγουν νέες φωνές. Η ηλικία δεν παίζει ρόλο, η επιλογή έγινε με βάση την ετοιμότητα των δημιουργών. Στο ωδείο όπου διδάσκω συνάντησα περισσότερα από 180 παιδιά και μέσα στην πανσπερμία προσπάθησα να επιλέξω απ' όλα τα είδη μουσικής, από το κλασικό μέχρι το λαϊκό και το έντεχνο και από όλες τις ηλικίες. Προσπαθώ να πω στο κοινό ότι "αυτός έχει αξία, προσέξτε τον"...».

Ο Παπαδημητρίου, που στο παρελθόν ανακάλυψε και ανέδειξε και τη μούσα του Φωτεινή Δάρρα («όταν άνοιξε τα δικά της φτερά, μου έδωσε μεγάλη χαρά», λέει τώρα) ελπίζει ότι θα υπάρξει και δισκογραφική συνέχεια για τους συνθέτες που προτείνει. «Η δισκογραφία πνέει τα λοίσθια και νομίζω ότι βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό μεταίχμιο για να βγουν νέα πρόσωπα». Δεν κατηγορεί τα παιδιά που πάνε στο φέιμ στόρι. «Είναι η εποχή τέτοια, προσπαθούν να κάνουν κάτι γρήγορο και εύκολο για να πιαστούν», συνεχίζει. Ωστόσο βλέπει ρεαλιστικά τα πράγματα, γνωρίζει το μέγεθος των προβλημάτων που υπάρχουν στον χώρο της μουσικής και αισιοδοξεί ότι θα υπάρξει υπέρβαση: «Οι άνθρωποι περιμένουν έτοιμα δέντρα. Αυτό δεν γίνεται χωρίς να σπείρεις και να καλλιεργήσεις. Οι νέοι συνθέτες που θα εμφανιστούν στο Μέγαρο είναι δενδρύλλια και πρέπει να τους δοθεί η δυνατότητα να γίνουν δέντρα και να δώσουν καρπό...».

Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια πριν από 55 χρόνια, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου έπαιζε στο πιάνο μελωδίες πριν ακόμα πάει σχολείο, ενώ αργότερα στην Αθήνα, άφησε τη Νομική για να αφοσιωθεί στη σύνθεση. Ο Καβάφης και ο Σεφέρης είναι οι ποιητές με τους οποίους μεγάλωσε και τους οποίους «ξαναδιάβασε» με νότες. «Οι δύο ποιητές που μοιάζουν να μη συναντιούνται αισθητικά και φιλολογικά, δύο αντίθετοι κόσμοι, η Αλεξάνδρεια και η Αθήνα συνυπάρχουν μέσα μου», λέει για τα έργα που θα ακούσουμε στο Ηρώδειο. «Δεν ήθελα να μεταφράσω το ποιητικό τους έργο, αλλά έψαχνα τρόπο να βρω το είδωλό μου στον καθρέφτη του ποιητή. Ηταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας».

ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / 7 - 31/08/2008