Μικρή ανατροπή στη χρονολογική παρουσίαση των μουσικών εκδηλώσεων, προκειμένου να γίνει εμβόλιμα αναφορά στο 18ο Φεστιβάλ Ναυπλίου. Αφιερωμένο στη μουσική των σκανδιναβικών χωρών και της Φινλανδίας, φάνηκε από τα πιο επιτυχημένα στην ιστορία του θεσμού λόγω των καλά διαμορφωμένων προγραμμάτων αλλά και λόγω των υψηλότατου επιπέδου των μουσικών. Ως αποτέλεσμα, σε κάθε μία από τις τρεις τελευταίες εκδηλώσεις που παρακολουθήσαμε το ακροατήριο ξεπέρασε τα 1.000 άτομα: με άλλα λόγια το Παλαμήδι γέμιζε κάθε βράδυ όσο δύο φορές η Πειραιώς 260.
Την Παρασκευή 26 Ιουνίου στην πλατεία Αγίου Γεωργίου ο Περ Ενοκσον (βιολί), ο Γιάννος Μαργαζιώτης (βιολί), ο Βλαντίμιρ Μέντελσον (βιόλα) και ο Λέο Βίνλαντ (τσέλο) συνέπραξαν με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ, τον πιανίστα Γιάννη Βακαρέλη για δύο έργα του Μπραμς: το Κουαρτέτο για πιάνο, έργο 22 και το Κουιντέτο για πιάνο, έργο 34. Απέδωσαν την ένταση των έργων και τον λυρισμό τους χωρίς να ξεφύγουν από την καθαρότητα της γραμμής που προϋποθέτει η μουσική του Μπραμς. Χάρη στην πολύ καλή επικοινωνία ανάμεσα στους μουσικούς ξεπεράστηκαν επίσης μικρά προβλήματα συντονισμού που διαφάνηκαν κυρίως ανάμεσα στα έγχορδα.
Το επόμενο βράδυ, στο Παλαμήδι, η νορβηγική ορχήστρα εγχόρδων «Σολίστες του Τρόντχεϊμ» πρότεινε έργα εμπνευσμένα από παραδοσιακές μουσικές. Οπως θα το περίμενε κανείς, η εμβληματική για τους Νορβηγούς «Σουίτα Χόλμπεργκ» του Γκρηγκ αποδόθηκε δουλεμένη στην παραμικρή της λεπτομέρεια.
Ομως, η συνέχεια έδειξε ότι το νεανικό σύνολο είχε επενδύσει εξ ίσου σε όλα τα έργα: Με ανάλογη προσοχή δόθηκαν οι «Ρουμάνικοι χοροί» του Μπάρτοκ αλλά και οι γνωστοί πέντε «Ελληνικοί χοροί» του Σκαλκώτα. Τόσο μάλιστα, που σε αυτούς τους τελευταίους άκουγε κανείς τόσο καθαρά και με τόση σαφήνεια τις δεύτερες φωνές, όσο σπάνια τις ακούει ακόμα και από ελληνικά σύνολα. Σολίστ της βραδιάς ήταν ο νεαρός Γκγέρμουντ Λάρσεν, που έπαιξε παραδοσιακή μουσική της πατρίδας του με εντυπωσιακή δεξιοτεχνία και το απαραίτητο συναίσθημα.
Το τελευταίο βράδυ, 28 Ιουνίου, το Παλαμήδι φιλοξένησε το έξοχο φινλαδικό Νέο Κουαρτέτο του Ελσίνκι. Με αρχιτεκτονική σαφήνεια, καθαρότητα της γραμμής και αίσθηση του ύφους οι μουσικοί ξεκίνησαν το πρόγραμμά τους ερμηνεύοντας Χάυντν και Μότσαρτ, τα Κουαρτέτα έργο 77 και Κ421 αντίστοιχα. Εστιάζοντας κατά περίπτωση στις διαφορετικές φωνές, οι μουσικοί αναδείκνυαν την δομή της γραφής κάθε έργου και πρόβαλλαν τα διαφορετικά επίπεδα κάθε σύνθεσης, προσφέροντας τέρψη σε συναίσθημα αλλά και νου. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με το Κουαρτέτο «Μύχιες φωνές» έργο 56 του Σιμπέλιους, έργο σύνθετο, τρυφερό και βαθιά συναισθηματικό, που αποτέλεσε την κορύφωση της βραδιάς.
- Του Νικου Α. Δοντα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/7/2009
