Σε ηλικία 58 ετών πέθανε ο διάσημος κιθαρίστας Γκάρι Μουρ

 

Ο διάσημος ροκ κιθαρίστας Γκαρι Μουρ πέθανε, σε ηλικία 58 ετών, την Κυριακή, όπως μετέδωσε το BBC. Ο μάνατζερ των “Thin Lizzy” Ανταμ Πάρσονς ανέφερε ότι ο θρυλικός κιθαρίστας πέθανε στον ύπνο του νωρίς σήμερα το πρωί καθώς βρέθηκε στο ξενοδοχείο που διέμενε στην Costa del Sol της Ισπανίας, όπου βρισκόταν για διακοπές.

Ο γεννηθείς στο Μπέλφαστ καλλιτέχνης (4 Απριλίου 1952) ξεχώρισε για τις συνθέσεις του στη blues, hard rock και jazz μουσική.Σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε από το Μπέλφαστ στο Δουβλίνο για να αρχίσει μια μακρόχρονη και θρυλική πορεία στον χώρο της ροκ μουσικής.
Συνεργάστηκε με το το ιρλανδικό ροκ συγκρότημα των “Thin Lizzy”, αντικαθιστώντας τον Eric Bell.

Ξεχωριστή στιγμή με το συγκρότημα ήταν η σόλο εκτέλεση το 1974 στο κομμάτι "Still in Love With You", από τον δίσκο "Nightlife".Η σόλο καριέρα του ξεκίνησε με το άλμπουμ Grinding Stone που κυκλοφόρησε το 1973, ενώ ως μια από τις σημαντικότερες στιγμές του έχει καταγραφεί το Still Got the Blues του 1990. Συνολικά κυκλοφόρησε 20 άλμπουμ.

Τα σόλο στην κιθάρα ήταν το σήμα κατατεθέν του Γκάρι Μουρ και δικαίως θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες όλων των εποχών.
Αξέχαστες επιτυχίες του είναι: “Still Got The Blues”, “ Empty Rooms”, "Walking by my self", "The Stumble", "The Prophet", "I can't wait until tomorrow"  κ.α, ενώ συνεργάστηκε με τους BB King, Albert King και Greg Lake και άλλους.

Gary Moore - Still Got The Blues (Live)

Gary Moore - Walking by my self (Live)

Gary Moore Empty Rooms Live 1987

BB King / Gary Moore - The Thrill is Gone

Gary Moore - The Boys Are Back In Town (From "One Night In Dublin")

Γιάννης Βασιλόπουλος: Έφυγε το Χρυσό Κλαρίνο

Πέθανε χθες το μεσημέρι σε ηλικία 73 χρόνων ο σπουδαίος κλαρινίστας Γιάννης Βασιλόπουλος. Γεννημένος στο Αγρίνιο το 1938, ο Βασιλόπουλος ανήκει σε πολύ μεγάλη οικογένεια μουσικών και θεωρείται ο σημαντικότερος κλαρινίστας του δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού την τελευταία πεντηκονταετία. Έχει συμμετάσχει σε χιλιάδες δημόσιες εκτελέσεις και ηχογραφήσεις τραγουδιών, δημοτικών, λαϊκών και έντεχνων, με τους Στέλιο Καζαντζίδη, Γιώργο Παπασιδέρη, Τάκη Καρναβά, Γιώργο Νταλάρα, Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία, κ.ά. Έγραψε πολλά τραγούδια. Συνεργάστηκε με τους γνωστότερους συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι Β. Τσιτσάνης, Γ. Ζαμπέτας, Χ. Χάλαρης και Σ. Ξαρχάκος (είναι σολίστας στο ντοκιμαντέρ με μουσική του Ξαρχάκου «Η Ελλάδα της Μελίνας). Ταξίδεψε και έπαιξε για τους Έλληνες της Διασποράς στην Αυστραλία, την Ευρώπη και την Αμερική.

Εκτός από τις συμμετοχές σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις, κυκλοφόρησαν αρκετοί δίσκοι στις 45 και 33 στροφές με σόλο του Γιάννη Βασιλόπουλου, από την Κολούμπια, τη Μίνως κ.ά., και, πιο πρόσφατα, από το Ντέφι (Χρυσό κλαρίνο: Αυτοσχεδιασμοί ψυχής).

Ο Γιάννης Βασιλόπουλος είναι ο μουσικός που μετέφερε περήφανα και δημιουργικά την ελληνική παράδοση στη νεότερη εποχή με τα πνευμόνια, τα χείλη και τα δάχτυλά του, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στη διαμόρφωση της σύγχρονης λαϊκής μουσικής. Ο Βασιλόπουλος τίμησε τη μεγάλη οικογένεια των τσιγγάνων, αλλά η συνεισφορά του στον τόπο δεν είχε όρια: ήταν για την πατρίδα και για τους Έλληνες σ’ όλο τον κόσμο.

Μαυροειδής Σ., Η ΑΥΓΗ: 05/02/2011

Γιώργος Κουμεντάκης: «Η παλιά μουσική δεν υπάρχει χωρίς την καινούρια»

Διπλό «παρών» αυτές τις ημέρες για τον Γιώργο Κουμεντάκη στα πολιτιστικά δρώμενα της πρωτεύουσας. Στις 2 Φεβρουαρίου και στο πλαίσιο της σειράς «Μουσικές Βραδιές στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής, η κιθαρίστα Ελενα Παπανδρέου θα ερμηνεύσει σε πρώτη εκτέλεση το έργο του «Το ισοκράτημα ενός τρελού γέρου» για μπαγιάν και κιθάρα (στο μπαγιάν ο Κωνσταντίνος Ράπτης). Λίγο αργότερα, στις 10 του ίδιου μήνα και πάλι στο Μέγαρο, ο «διεθνής» συνθέτης εγκαινιάζει τη νέα σειρά προγραμμάτων της Καμεράτα- Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής με τίτλο «Εν λευκώ», όπου ο εκάστοτε προσκεκλημένος δημιουργός παρουσιάζει έργα του, ενώ παράλληλα ερμηνεύει και σχολιάζει τις μουσικές τις οποίες έχει ο ίδιος επιλέξει συμμετέχοντας στις ομιλίες που διοργανώνονται πριν από κάθε συναυλία. Εν προκειμένω, πέρα από τις μουσικές που επιλέγει, ο Γ. Κουμεντάκης παρουσιάζει το έργα του «Typewriter Tune» και «Ισοκράτημα ενός μεσήλικα» (για έγχορδα, κουαρτέτο σαξοφώνων και πιάνο) το οποίο παίζεται επίσης σε α΄εκτέλεση.

«Τόσο το "Ισοκράτημα ενός τρελού γέρου" όσο και το "Ισοκράτημα ενός μεσήλικα" που αποτελούν παραγγελία του ΟΜΜΑ εντάσσονται σε μια ομάδα έργων που ερευνούν το βυζαντινό ισοκράτημα, έναν όρο της βυζαντινής μουσικής ο οποίος παραπέμπει στη μουσική συνοδεία της κύριας μελωδίας με το επίμονο "κράτημα" μιας και μόνο νότας» εξηγεί ο Γ. Κουμεντάκης. Και συνεχίζει: «Το "Ισοκράτημα ενός τρελού γέρου" επιχειρεί ν΄αποδώσει μουσικά ένα βιβλίο: "Το ημερολόγιο ενός τρελού γέρου" του διάσημου ιάπωνα συγγραφέα Τζουνιτσίρο Τανιζάκι. Τα τρία βασικά θέματα του βιβλίου, στο οποίο ένας ηλικιωμένος άνδρας ερωτεύεται παράφορα τη νύφη του κι οδηγείται σε ακραίες καταστάσεις, αποτυπώνονται στα τρία συνεχόμενα μέρη του μουσικού έργου με την παρακάτω σειρά: παρελθόν-παρόν, νιότη-γηρατειά, έρωτας-θάνατος. Η βαθειά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης που αποτυπώνεται στο βιβλίο περνά και στη μουσική... »
Mιλώντας για τη συναυλία της 10ης Φεβρουαρίου, ο Γιώργος Κουμεντάκης αναφέρεται στους συνθέτες που έχει επιλέξει ν΄ακουστούν έργα τους από κοινού με τα δύο δικά του : του εσθονού Αρβο Περτ, του αργεντινού Χεράρντο ντι Τζούστο, του γεωργιανού Γκίγια Καντσέλι. «Πρόκειται για έργα φαινομενικά ετερόκκλητα, τα οποία όμως αναδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονοι δημιουργοί αφομοιώνουν και μεταλάσσουν το παραδοσιακό μουσικό υλικό της χώρας καταγωγής τους» λέει ο συνθέτης. Το "Ισοκράτημα ενός μεσήλικα" θα παρουσιαστεί με τη συμμετοχή του πιανίστα Γιώργου-Εμμανουήλ Λαζαρίδη, του κουαρτέτου σαξοφώνων Θεόδωρου Κερκέζου και την Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τον Γιώργο Κουντούρη.
Μέσα σ΄ένα πλούσιο, γενικά, τοπίο της λεγόμενης σύγχρονης κλασικής μουσικής σε διεθνές επίπεδο, όπως το χαρακτηρίζει ο Γιώργος Κουμεντάκης καθώς θεωρεί ότι στις ημέρες μας περιλαμβάνει πολλά και διαφορετικά δεδομένα και ταυτόχρονα απελευθερώνει πολλές δυνατότητες, οι Ελληνες συνθέτες έχουν ρόλο σημαντικό κι αναγνωρίσιμο. «Ωστόσο, αναφορικά με την κατάσταση εντός της χώρας, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι παραγγελίες νέων έργων, δυστυχώς, έχουν μειωθεί πολύ. Και το λέω εγώ που θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτές τις ημέρες, μόνο, παίζονται δύο νέα έργα μου. Παρόλ΄αυτά, στο θέμα των αναθέσεων χωλαίνουμε σημαντικά κι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Η παλιά μουσική δεν υπάρχει χωρίς την καινούρια με την έννοια ότι δεν διαμορφώνονται κριτήρια, μέτρο σύγκρισης»

«Αλλο σημείο σημαντικό - λέει ο Γ. Κουμεντάκης- είναι το θέμα της παιδείας όπου δίπλα στα μεγάλα έργα ρεπερτορίου πρέπει να παίζονται και έργα Ελλήνων συνθετών. Επίσης, είναι σημαντική μια ουσιαστική πολιτική στήριξης της ελληνικής μουσικής στο εξωτερικό. Ιδιαίτερα σήμερα που η χώρα μας γνωρίζει αρνητική δημοσιότητα λόγω της κρίσης και των γνωστών προβλημάτων, πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι έχουν την περιέργεια και ζητούν υλικό προκειμένου να δουν τί συμβαίνει μουσικά σ΄αυτή τη χώρα . Είναι, λοιπόν, πιστεύω, η κατάλληλη στιγμή προκειμένου να διαμορφωθεί μια πολιτική στήριξης της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας έτσι ώστε να προβληθεί στο εξωτερικό και να έχει τις ευκαιρίες που της αξίζουν...» 

• ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

Ο «Ζακ Μπρελ» στο Μέγαρο

 

• Μια μουσική βιογραφική παράσταση για τον βέλγο τραγουδοποιό 
• ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011  

Εχει γράψει το ωραιότερο, ίσως, ερωτικό τραγούδι: Το «Ne me quitte pas» αποτελεί έναν ύμνο στην αγάπη, που θα ακούγεται όσα χρόνια κι αν περάσουν, είτε ερμηνευμένο από τον ίδιο τον βέλγο τραγουδοποιό είτε μέσα από κάθε διασκευή, στη γαλλική, την αγγλική ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.

O Ζακ Ρομέν Ζορζ Μπρελ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες στις 8 Απριλίου του 1929 και πέθανε στο Παρίσι στις 9 Οκτωβρίου 1978 -πριν κλείσει τα πενήντα του χρόνια. Μια παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το προσεχές Σάββατο, με τον τίτλο «Από τις Βρυξέλλες στις Μαρκησίες», έρχεται να μας θυμίσει τις μουσικές και τα τραγούδια του.

Από τους βασικούς εκπροσώπους του γαλλικού μεταπολεμικού τραγουδιού, ανήκε στο είδος των chansonniers, ξεκίνησε να γράφει στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, ενώ δεν άργησε να ξεπεράσει τα όρια της χώρας του αλλά και της Γαλλίας και να γίνει διεθνής. Με έναν στίχο άλλοτε λυρικό και βαθειά συναισθηματικό και άλλοτε (αυτο)σαρκαστικό κέρδισε μια ξεχωριστή θέση στο παγκόσμιο πεντάγραμμο. Ηξερε να συνδυάζει τις θεατρικές εκφράσεις με την μουσική ερμηνεία, ενώ στον στίχο εσωμάτωσε κοινωνικές και ηθικές αξίες παράληλλα με μια κριτική ματιά και γλώσσα.

Εδωσε συναυλίες στην Ευρώπη, την τότε Σοβιετική Ενωση και την Αμερική, ενώ έπαιξε στο θέατρο και κυρίως στον κινηματογράφο. Αν και για ένα χρονικό διάστημα είχε αποσυρθεί στις Μαρκησίους Νήσους, όταν επέστρεψε, το 1977 με τον (τελευταίο) δίσκο του «Les Marquises», γνώρισε και πάλι μεγάλη επιτυχία. Επασχε όμως ήδη από καρκίνο.

Το αφιέρωμα στον Ζακ Μπρελ δεν είναι παρά μια πλούσια μουσική βιογραφία που διηγείται την ιστορία της ζωής του: Ηταν ο γιος ενός «εμπόρου χαρτονιού» και θέλησε να γίνει «έμπορος τραγουδιών», πράγμα που κατάφερε με μεγάλη επιτυχία. Ανάμεσα στους στίχους, τις μουσικές και τα τραγούδια, διαγράφεται η προσωπικότητα του Μπρελ μέσα σε μια ζωή γεμάτη έρωτες, πάθη, αγάπη αλλά και χιούμορ. Γραμμένη από τον Ζακ Πεσίς, το «Από τις Βρυξέλλες στις Μαρκησίες» ζωντανεύει στη σκηνή με τη φωνή της γαλλίδας Ναταλί Λερμίτ, με τη συνοδεία του Ορελιάν Νοέλ.

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

• «Μπρελ, από τις Βρυξέλλες στις Μαρκησίες» 

• Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, τηλ. 210-7282.333) 

• Σάββατο 5 Φεβρουαρίου, στις 20: 00 

• Εισιτήρια: 75 - 55 - 45 - 35 - 25 (φοιτητικό)

Οι «άλλοι» Doors

 

Εδώ και 13 χρόνια ο Τζέι Φερνάντεζ (στη φωτογραφία) βγάζει το ψωμί του δίνοντας παραστάσεις ως Τζιμ Μόρισον. Τον Τζιμ Μόρισον όλοι τον ξέρουμε. Τον Τόνι Φερνάντεζ δεν είναι και τόσο βέβαιο. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος «Peace Frog», το όνομα του οποίου ανήκει σε τραγούδι των «Doors», θα βρεθεί μαζί με τα υπόλοιπα μέλη στην Ελλάδα μέσα στον Μάρτιο για μια σειρά συναυλιών στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και στο Μπάντμινγκτον της Αθήνας, στόχος των οποίων είναι η «αναβίωση» των «Doors». Το σόου των «Reace Frog» είναι εξ' ολοκλήρου εμπνευσμένο από τους ήχους των «Doors», δηλαδή του Μόρισον, του Ρέι Μάνζαρεκ (πιάνο), του Ρόμπι Κρίγκερ (κιθάρα) και του Τζον Ντέσμοντ (κρουστά).

Τέσσερις μόλις χρόνια, από το 1967 _χρονιάς κυκλοφορίας του πρώτου άλμπουμ τους_ ως τον πρόωρο θάνατο του Μόρισον στο Παρίσι το 1971, στάθηκαν αρκετά για να δημιουργήσουν την τεράστια φήμη αλλά και την σημερινή υστεροφημία των «Doors». Ολα άρχισαν από την επιτυχία του πρώτου κιόλας δίσκου τους, «The Doors» (το καλύτερο ντεμπούτο όλων των εποχών στη ροκ δισκογραφία). Ακολούθησε το σκοτεινό «Morrison Hotel» (1970) και η σύντομη αλλά λαμπρή καριέρα του συγκροτήματος ολοκληρώθηκε το 1971 με το εξαιρετικής ευαισθησίας «L.A. Woman».

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των διοργανωτών η μπάντα των Peace Frog που αποτελεται από τους Φερνάντεζ, Τζον Χάτζο, Τζερόμ Ρόουτς και Σον Κόλιγκαν «αναπλάθει τη μαγεία και την ένταση του θρυλικού συγκροτήματος με μαγευτικές και υπνωτικές ερμηνείες σαν αυτές που χάρισαν στον Μόρισον το παρατσούκλι «The Lizard King»». Στο ρεπερτόριο των «Peace Frog» θα βρούμε αλησμόνητες επιτυχίες των «Doors» από το «Hello, I love you» ως το «The End» και το «Light my Fire». Αγαπήθηκαν στην εποχή τους και εξακολουθούν να τραγουδιούνται από εκατομμύρια χείλη.

Το μόνο που απομένει να δούμε είναι αν η παράσταση αυτή θα μας κάνει να αναζητήσουμε τον original ήχο των Doors στο σπίτι μας ή θα μας παρασύρει από μόνη της. Πάντως το γεγονός ότι οι «Peace Frog» γιορτάζουν εφέτος 13 χρόνια ζωής δηλώνει ότι το σόου τους έχει γίνει, τουλάχιστον αποδεκτό.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ: 15 & 16 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΑΘΗΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΛΑΣ: 17,18 & 19 ΜΑΡΤΙΟΥ

• ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011
• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=382016&dt=02/02/2011#ixzz1CsIg3NXO

Μέγαρο Μουσικής: Αφιέρωμα στο ελληνικό λαϊκό κλαρίνο

• Στις 9 Φεβρουαρίου

Ενας από τους τέσσερις κλαρινίστες της συναυλίας, Πέτρος - Λουκάς Χαλκιάς (φωτ.αρχείου) 

Ο συγκινητικός ήχος του κλαρίνου θα πλημμυρίσει στην αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, την Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο συναυλιών  που διοργανώνει το Μέγαρο ανοίγοντας την πόρτα του στους δεξιοτέχνες της ελληνικής δημοτικής μουσικής.

«Στις μέρες μας η ελληνική δημοτική μουσική, παρά τις αλλοιώσεις που υφίσταται, καθώς η ελληνική κοινωνία περνά πλέον από την αστικοποίηση στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης, εξακολουθεί να εμπνέει και να συγκινεί. Αρκεί να μπορέσει κανείς να αναζητήσει τις πολύτιμες εμπειρίες ζωής που προσφέρουν οι πρωτογενείς μορφές της, παρακάμπτοντας τη βιτρίνα του επιφανειακού φολκλόρ…» λέει ο διοργανωτής των συναυλιών, εθνομουσικολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων, Λάμπρος Λιάβας.

Η συναυλία της 9ης Φεβρουαρίου αποτελεί ένα αφιέρωμα στο ελληνικό λαϊκό κλαρίνο, ένα όργανο «ξένο» (δυτικό, που όμως το έφεραν οι Τσιγγάνοι οργανοπαίκτες από την Τουρκία) που διαδόθηκε ευρύτατα στην ηπειρωτική Ελλάδα από τις αρχές του 19ου αιώνα για να αναδειχτεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα σε σύμβολο της δημοτικής μας μουσικής.

Η πρώτη συναυλία της σειράς αποτελεί μια σπάνια συνάντηση τεσσάρων εξαίρετων μαστόρων του κατεξοχήν «εθνικού» μουσικού οργάνου της χώρας: του ξακουστού Ηπειρώτη κλαρινίστα Πετρο-Λούκα Χαλκιά, του Δημήτρη Κώτσικα, δημιουργού της ορχήστρας «Τα Χάλκινα Πνευστά της Κοζάνης» (που θα τον συνοδεύσουν και επί σκηνής) και των συναδέλφων τους-μελετητών της παραδοσιακής μουσικής Νίκου Φιλιππίδη και Γιώργου Κωτσίνη.

• Η ιστορία του κλαρίνου

Το κλαρίνο θέλει δύναμη για να παίξει. Θέλει φύσημα και αέρα, σαν τους αέρηδες που κατεβαίνουν από τα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι από εκεί πρωτοξεκίνησε η παράδοση του κλαρίνου στην Ελλάδα, όπως αναφέρουν οι πηγές.

Σύμφωνα με μια άποψη, το κλαρίνο ήρθε στην Ελλάδα από την Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα, μέσω της Τουρκίας και των Τσιγγάνων μουσικών. Κατά μια δεύτερη εκδοχή, το κλαρίνο, την ίδια εποχή, πέρασε στην Ελλάδα από τη Δύση μέσω της Ιταλίας και των φιλαρμονικών των νησιών του Ιονίου.

Σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατή η ακριβής παρακολούθηση της διαδρομής του κλαρίνου στη χώρα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι, αν και ξένο -«δυτικό»- όργανο, χάρη στις εξαιρετικά μεγάλες τεχνικές, εκφραστικές και ερμηνευτικές δυνατότητες, τον μαλακό και δυνατό ήχο του, το κλαρίνο υιοθετήθηκε γρήγορα, επηρεάστηκε και επηρέασε άμεσα την ελληνική μουσική.

Έγινε σε τέτοιο βαθμό δημοφιλές -εκτός από το Αιγαίο και την Κρήτη διαδόθηκε σχεδόν παντού- που μέσα σε λίγα μόλις χρόνια μαζί με το βιολί, το λαούτο, το σαντούρι και το ντέφι αποτέλεσαν την «κομπανία», το μουσικό συγκρότημα της στεριανής Ελλάδας, το οποίο σταδιακά αντικατέστησε τη «ζυγιά» (ζουρνάς-νταούλι) και αναγνωρίστηκε ως ο βασιλιάς των οργάνων της δημοτικής μας μουσικής.

Τα εισιτήρια στοιχίζουν 45 ευρώ (διακεκριμένη ζώνη, 32 ευρώ, 22 ευρώ, 12 ευρώ και 7 ευρώ (φοιτητικά).

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=381994&dt=02/02/2011#ixzz1CsGzRYZi

Τομ Γουέιτς, μια μπαλάντα για τους άστεγους

• Σαντυ Tσαντακη, Η Καθημερινή, Tετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Δεν υπάρχουν και πολλοί καλλιτέχνες που να μπορούν να συγκριθούν με τον Τομ Γουέιτς. Και μπορεί να μην τον ακούμε και τόσο συχνά τον τελευταίο καιρό -θυμάμαι τη φήμη πριν από λίγα χρόνια ότι είχε πεθάνει- αλλά πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για να θυμηθούμε έναν τραγουδιστή που τραγουδάει σχεδόν πάντα με κλειστά μάτια...

Ο Τομ Γουέιτς, λοιπόν, αυτή τη φορά λέει να κάνει μια καλή πράξη. Κι ας ξέρει ότι η συγκεκριμένη είδηση μπορεί και να μη γίνει πρωτοσέλιδο. Βρήκε τον τρόπο όμως να βοηθήσει, σε εποχές δύσκολες και μοναχικές, χρησιμοποιώντας το μοναδικό του όπλο, τη μουσική του.

Επέλεξε μια λυρική μπαλάντα για να βοηθήσει τους αστέγους. Γιατί μπορεί η κουλτούρα να μην τρώγεται, αλλά να που υπάρχει τρόπος η τέχνη να θρέψει αυτούς που την έχουν στα αλήθεια ανάγκη. Για να εξοικονομήσει πόρους για φιλανθρωπικούς οργανισμούς, όπως είναι η Redwood Empire Food Bank, το Homeless Referral Services και το Family Support Center, ο Τομ Γουέιτς, από τις καλύτερες σόουλ φωνές, αποφάσισε να επανεκδώσει το εξαιρετικά δημοφιλές «Seeds on hard ground».

Πρόκειται για ένα μικροσκοπικό βιβλίο με μία λυρική μπαλάντα που αφηγείται ιστορίες ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο. Ανθρώπους που ψάχνουν να βρουν ένα σπίτι ή απλώς μια ταχυδρομική διεύθυνση... «Home is a place, to get a letter, if they can find you, I have heard, because you can’t, send a letter to a bird», τραγουδά ο Τομ Γουέιτς.

Η επανακυκλοφορία του βιβλίου και κομματιού έχει προγραμματιστεί για τις 28 του μηνός. Θα μπορεί κανείς να το παραγγείλει και από την επίσημη ιστοσελίδα του (www. tomwaits. com), όπως και τη δισκογραφική εταιρεία Anti Record. Ολα τα έσοδα θα διατεθούν για τους αστέγους. Με 24,90 ευρώ το άλμπουμ, μπορείτε να αγοράσετε έστω το γραμματοκιβώτιο ή την ταχυδρομική διεύθυνση που λέει και το τραγούδι του Αμερικανού τραγουδιστή...