Γκέργκιεφ - Καβάκος στο Μέγαρο Μουσικής

• Του Νικου Α. Δοντα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 16 Iανoυαρίου 2011

Ενα σπουδαίο σύνολο, η Συμφωνική Ορχήστρα Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης εμφανίστηκε στις 8 Δεκεμβρίου στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης». Υπό τη διεύθυνση του Βαλέρι Γκέργκιεφ απέδωσε το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα του Τσαϊκόφσκι με σολίστ τον Λεωνίδα Καβάκο καθώς επίσης την Πέμπτη Συμφωνία του Μάλερ.

Στο Κοντσέρτο ο Γκέργκιεφ απέφυγε την υπερβολική ταχύτητα ειδικά στο πρώτο μέρος, αφήνοντας τις εκτενείς μελωδίες να ξεδιπλωθούν, επιτρέποντας στα μουσικά θέματα να αναπτυχθούν με γενναιοδωρία και κυρίως στον μεγαλόπρεπο, μεστό και στρογγυλό ήχο των εγχόρδων της ορχήστρας να γεμίσει την αίθουσα. Ο Καβάκος αντιμετώπισε τις δεξιοτεχνικές προκλήσεις του α΄ μέρους με μεγάλη σιγουριά. Ο εξαιρετικός του ήχος εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στο λυρικό δεύτερο μέρος, όπου ο βιολιστής υπήρξε εκφραστικά σχεδόν αποστασιοποιημένος. Στο γ΄ μέρος, ταχύς, αέρινος, άκρως δεξιοτεχνικός, ο Καβάκος παρέσυρε τον Γκέργκιεφ οδηγώντας το έργο στην επιθυμητή φωτεινή κατάληξη.

Η γεμάτη εναλλαγές Πέμπτη του Μάλερ ξεκινά με ένα πένθιμο εμβατήριο και καταλήγει σε έναν βεβιασμένο παραληρηματικό θρίαμβο, του οποίου η λάμψη υπονομεύεται από τον συνθέτη ακριβώς μέσα από την υπερβολή του. Ο Γκέργκιεφ ανέδειξε τις προφανείς αντιθέσεις και, επιπλέον, πρόβαλε τον διάλογο των πολλών διαφορετικών ενοτήτων καθενός από τα πέντε μέρη του έργου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε το εκτενές Σκέρτσο, όπου μέσα από διάφορα επεισόδια η αρχική ανέφελη διάθεση σταδιακά διαβρώνεται. Συνολικά, ήταν μια ερμηνεία δεξιοτεχνική, καθώς ο Γκέργκιεφ χειρίστηκε με ακρίβεια τις παραγράφους, αλλά επίσης μια ερμηνεία με ψυχή, καθώς οι εξαιρετικές ποιότητες της ορχήστρας επέτρεψαν στον αρχιμουσικό να αποδώσει με επιτυχία τις διαθέσεις που πάνω απ’ όλα θέλει να εκφράσει η συγκεκριμένη μουσική.

• Αλβαρες, όπως τενόρος

Δύο μέρες νωρίτερα στην ίδια αίθουσα το αθηναϊκό κοινό γοήτευσε ο Μαρσέλο Αλβαρες. Λυρικός τενόρος που τα τελευταία χρόνια αναλαμβάνει με επιτυχία βαρύτερους ρόλους, ο Αργεντινός Αλβαρες κέρδισε το ακροατήριο με την ακμαία, υγιή, γενναιόδωρη φωνή και την προσωπική του ακτινοβολία. Για την αθηναϊκή του εμφάνιση επέλεξε μόλις έξι άριες από τις όπερες «Μάκμπεθ», «Ο τροβαδούρος», «Λουίζα Μίλερ», «Αντρέα Σενιέ», «Ο Σιντ» και «Τουραντότ».

Στις χαμηλόφωνες σελίδες το τραγούδι ανέδιδε τρυφερότητα, ενώ η τεχνική και εκφραστική αρτιότητα του τενόρου εκτιμήθηκαν καθώς περνούσε με άνεση από διατυπώσεις μύχιων εξομολογήσεων σε φράσεις μεγαλύτερης έντασης, ελέγχοντας με επιτυχία τη δυναμική της φωνής του. Η γεμάτη, ομοιογενής φωνή ανέβαινε με άνεση στην ψηλή περιοχή και διατηρούσε τη λάμψη της, καθώς απέδιδε τις ηρωικές εξάρσεις και τα ξεσπάσματα των χαρακτήρων που υποδυόταν. Τον Αλβαρες συνόδευσε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό την καθοδήγηση του έμπειρου Αντζελο Καβαλάρο.

«Επαιζα φλάουτο για τον Ζαμπέτα...»

Η Στέλλα Γαδέδη, φλαουτίστρια και συνθέτις, αφηγείται τη συνεχή περιπλάνησή της, από μικρή, στο σύμπαν της μουσικής

• Συνέντευξη στη Γιουλη Eπτακοιλη, Η Καθημερινή, Kυριακή, 16 Iανoυαρίου 2011

Για τη Στέλλα Γαδέδη ζωή και τέχνη είναι ταυτόσημα. Ξεχωριστή, με λίγα λόγια, περίπτωση καλλιτέχνη, φλαουτίστρια και συνθέτις, αθόρυβα, με προσήλωση και σκληρή δουλειά υπηρετεί χρόνια τώρα τη μουσική, και ό,τι παρουσιάζει είναι απόσταγμα σφαιρικής μουσικής παιδείας και συνεχούς άσκησης. Ανθρωπος γλυκός και καλλιεργημένος, με φαινομενική ηρεμία αλλά εσωτερικό δημιουργικό πυρετό μας υποδέχθηκε ένα πρωί στην κουζίνα του σπιτιού της στον Βύρωνα.

Αφορμή για τη συνάντησή μας ήταν η συναυλία της με τίτλο «Στις παρυφές της πόλης», αύριο βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όπου θα παρουσιάσει μουσικές και τραγούδια της. Με δυο φλιτζάνια ζεστό καφέ και θέα τον γάτο της τον Ταρζάν που ισορροπούσε επιδέξια στην πέργκολα της βεράντας, κάναμε μια κουβέντα όπου οι λέξεις μουσική και ζωή είχαν σχεδόν πάντα, την ίδια σημασία.

• Από τα έξι

«Ισως γιατί από πολύ μικρή συνειδητοποίησα πως αυτό που πραγματικά ήθελα και αγαπούσα ήταν η μουσική», εξηγεί η Στέλλα Γαδέδη. «Αλλωστε πιστεύω πως συγγραφέας ή ζωγράφος γίνεσαι και 40 ετών. Η μουσική, αντίθετα, είναι η μόνη γλώσσα που πρέπει να τη μάθεις από πολύ μικρός». Από τα έξι της χρόνια, λοιπόν, ξεκίνησε την περιπλάνησή της στο σύμπαν της μουσικής.

«Λόγω της δουλειάς του πατέρα μου, στα έξι μου πήγαμε να ζήσουμε στο Καρπενήσι. Εκεί, βρέθηκα σε μια γειτονιά με πολλούς λαϊκούς οργανοπαίχτες. Εξω από το σπίτι ακούγονταν σαντούρια και μέσα Κάλλας, Ντεμπισί και Βάγκνερ. Πολύ αργότερα κατάλαβα τι τρομερό μπόλιασμα γινόταν μέσα μου. Οι γονείς μου δεν ήταν διανοούμενοι. Ηταν άνθρωποι απλοί και λαϊκοί, του μόχθου. Αλλά πάντα προοδευτικοί, με ανοιχτό βλέμμα στη ζωή. Ο πατέρας μου μού διάβαζε Τολστόι και Τσέχοφ. Και καμάρωνε που από πολύ μικρή τραγουδούσα άριες της Κάλλας. Μου έλεγε, μάλιστα, “θα σε πάω στο Χόλιγουντ”. Ετσι μεγάλωσα. Στην αρχή ξεκίνησα με ένα ακορντεόν, γιατί πού λεφτά για πιάνο, και στην ηλικία των επτά ετών πήγα στο Ωδείο όπου άρχισε η σοβαρή σπουδή. Πιάνο, θεωρία, χορωδία».

• Ο Ζαμπέτας και το κοριτσάκι

Για την εποχή και τις συνθήκες, ήταν σχεδόν αδιανόητο ένα κοριτσάκι να παρατήσει το σχολείο για να αφοσιωθεί στη μουσική. «Μα κι εγώ αμφιταλαντεύτηκα», ομολογεί η Στέλλα Γαδέδη, «αλλά τελικά στα 14 μου έφυγα από το σπίτι και από το σχολείο, και κλείστηκα στο μουσικό οικοτροφείο του Αινιάν στον Πειραιά. Τότε, ο Αινιάν με έβαλε να μάθω φλάουτο. Στην αρχή έκλαιγα, ήθελα τρομπόνι, αλλά μετά κόλλησα.

Αργότερα οι γονείς μου πούλησαν ό,τι είχαν και ήρθαν στον Βύρωνα. Μέχρι, όμως, να γίνει αυτό έζησα μόνη μου και χρειάστηκε να δουλέψω για να τα καταφέρω. Τη μέρα ήμουν αφοσιωμένη στη μουσική, μετά πήγαινα νυχτερινό σχολείο –γιατί κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να το ξαναρχίσω το σχολείο– και τρεις φορές την εβδομάδα εργαζόμουν ως φλαουτίστρια στην Κολούμπια. Επαιζα φλάουτο για τον Ζαμπέτα, τον Καλδάρα, τον Πλέσσα. Θυμάμαι, πήγαινα μικρό κορίτσι τότε, με κορδέλα στα μαλλιά, και όταν ο Ζαμπέτας ρωτούσε ποιος θα παίξει φλάουτο και του έδειχναν εμένα, έλεγε, “τι, το κοριτσάκι;”»

Η άποψη της Στέλλας Γαδέδη για τη μουσική δεν είναι αποστειρωμένη, ούτε περνάει αυστηρά μέσα από ένα κλασικό κανάλι. Μπορεί να είναι εξαιρετική φλαουτίστρια και καταξιωμένη συνθέτις με συνεργασίες μεταξύ άλλων με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Γιάννη Χρήστου, τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Νίκο Μαμαγκάκη, παράλληλα, όμως, μπορεί να γίνει και λαϊκή με την ουσιαστική σημασία της λέξης.

Πώς της φαίνονται σήμερα τα πράγματα; «Είναι δύσκολα για όλους. Εγώ δεν μπορώ εύκολα να παρουσιάσω το έργο μου σε μια μουσική σκηνή με όλα αυτά τα όργανα που χρειάζομαι και επίσης τα τραγούδια μου δεν είναι μέινστριμ. Δεν με ενδιαφέρει άλλωστε. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να υποστηρίξω μια ιδιαιτερότητα. Θέλω να είμαι μουσικός. Θέλω η ζωή μου να τελειώσει όντας μουσικός. Και γι’ αυτό όλα μου φαίνονται απλά. Οπως όταν η μητέρα μου ζυμώνει ένα ωραίο ψωμί ή κάθε μέρα φτιάχνει ένα φαγητό που είναι όλο και καλύτερο. Και παρόλο που η ίδια έχει μεγαλώσει, κάθε φορά αυτό που φτιάχνει είναι κάτι εξαιρετικό γιατί έχει δοθεί απόλυτα. Δίνεται χρόνια. Ετσι θέλω να δουλεύω. Να αγαπάω και να μαθαίνω κάθε μέρα. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πήρα τη μεγάλη απόφαση να φύγω νωρίς από τις ορχήστρες για να αφοσιωθώ στο φλάουτο και να ασχοληθώ με τη σύνθεση.

Ο,τι θα παρουσιάσω στο Μέγαρο, το έχω γράψει από το 2003 μέχρι το 2007. Με πολλή μοναξιά. Ξαφνικά από εκεί που έλεγα εκατό καλημέρες στους μουσικούς της ορχήστρας βρέθηκα μόνη μου. Δεν ήταν εύκολο, συχνά ένιωθα σαν να ήμουν πάνω σε μια σανίδα στον Ειρηνικό, αλλά το ήθελα και το θέλω πολύ».

• Η Αθήνα από τις παρυφές της

«Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι πάντα ζούσα στις παρυφές μιας πόλης. Ετσι, αβίαστα μου βγήκε αυτός ο βιωματικός τίτλος για την παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής», εξηγεί η Στέλλα Γαδέδη. Πόσο έχει αλλάξει η Αθήνα, και πώς η ίδια τη βλέπει από τις παρυφές της; «Την Αθήνα την αγαπάω γιατί ζουν σ’ αυτήν οι άνθρωποι που αγαπάω. Στην πιο άσχημη και σκληρή γειτονιά του κόσμου κι αν περπατήσω αν είναι δίπλα μου αυτός που αγαπάω, όλα μοιάζουν ωραία. Και ευτυχώς, σ’ αυτό το κομμάτι είμαι πολύ τυχερή».

Αύριο στις 8.30 μ.μ. στην αίθουσα Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, η Στέλλα Γαδέδη θα παρουσιάσει –ούσα στο πιάνο αλλά και ως ερμηνεύτρια– τη μουσική και τα τραγούδια της από το «Πάντως ήταν νύχτα», έργο βασισμένο σε πεζά κείμενα και στίχους ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου που επέλεξε η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, το «Λα Πουπέ» σε στίχους του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη που συνέθεσε για την ομώνυμη θεατρική παράσταση της Αννας Κοκκίνου, καθώς και τον λαϊκού ύφους Κύκλο τραγουδιών Μona Lisa σε απόδοση της νέας τραγουδίστριας Αντιγόνης Μπούνα. Το φωνητικό σύνολο συμπληρώνει η χαρισματική, σύγχρονη τραγουδοποιός Ευσταθία. Συμμετέχει οκταμελής σύγχρονη ορχήστρα σε ενορχήστρωση και επιμέλεια Ακη Κατσουπάκη και ο ηθοποιός Δημήτρης Καταλειφός σε ρόλο αφηγητή. Η παράσταση επενδύεται εικαστικά από τα video art της Ελένης Κυρμιζάκη.

«Λέμε όχι στην παραίτηση... »

Ο Βασίλης Βασιλάτος μιλά, με αφορμή τη συναυλία του με το συγκρότημα «Ιστορίες για Κρουστά», στις 21/1, στο Μέγαρο Μουσικής

Σ' ένα πρόγραμμα γεμάτο τραγούδια, ρυθμό, παλμό και παράδοση, προσκαλούν ο Βασίλης Βασιλάτος και το συγκρότημα «Ιστορίες για Κρουστά», στις 21 του Γενάρη (9μμ), στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. «Πρόθεσή μας είναι να κάνουμε μια συναυλία που ξεκινάει σαν μια γιορτή, σαν ένας θίασος ανθρώπων που στήνουν κάπου μια σκηνή και αρχίζουν να λένε μια ιστορία με τα τραγούδια τους», αναφέρει ο Β. Βασιλάτος. 

«Θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο να συμμετέχει σε μια βραδιά που θα καταλήξει σ' ένα πανηγύρι όπου θα παίζουμε όλοι μαζί μουσική». Με σπουδές στη μουσική και στα συμφωνικά κρουστά και εξειδίκευση στα λάτιν, παραδοσιακά και έθνικ κρουστά, ο Β. Βασιλάτος έχει συνεργαστεί με Ελληνες και ξένους μουσικούς, συνθέτες και τραγουδιστές, τόσο δισκογραφικά όσο και σε συναυλίες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Εχει συμμετάσχει σε γκρουπ τζαζ, αβανγκάρντ, λάτιν και φλαμένκο - ανάμεσά τους και οι «Συνήθεις Υποπτοι» των οποίων υπήρξε βασικό μέλος - ενώ είναι ιδρυτής και επικεφαλής του πρωτοποριακού σχήματος «Ιστορίες για Κρουστά». Με αφετηρία και επίκεντρο τα κρουστά, η ελληνική και η βαλκανική παράδοση συναντιούνται με το ελληνικό τραγούδι και τους ήχους της παγκόσμιας μουσικής και φιλτράρονται μέσα από τον προσωπικό ήχο του γκρουπ. Συνδυάζοντας κάθε λογής κρουστά με άλλα όργανα και φωνές, δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, μέρος της οποίας γίνεται και το κοινό. Το συγκρότημα απαρτίζουν: Κλαρινέτο - φωνή: Ελλη Βασιλάτου, Ακορντεόν: Νίκος Παπαναστασίου, Βιολί: Claudia Rossini, Κιθάρα - φωνή: Γιάννης Σιφναίος, Μπάσο: Σταύρος Ράπτης, Κρουστά: Βασίλης Βασιλάτος. Percussion System: Ξένια Κατσικοκέρη, Παναγιώτης Βρυζάλας, Χάρης Νείλας, Νικολέττα Ρουσογιάννη, Ιράνα Σάμιτα, Στράτος Κρυσταλλίδης. Συμμετέχει: Χαρίτωνας Χαριτωνίδης (γκάιντα). 

«Θα παρουσιάσουμε αυτό το πανηγύρι που κάνουμε στις συναυλίες μας», λέει ο Β. Βασιλάτος. «Σπονδυλική στήλη είναι 10-12 καινούργια τραγούδια μου, σε στίχους Ιωάννας Μανούσακα, και 2-3 ορχηστρικά, τα οποία πλαισιώνουμε με πολύ ιδιαίτερες διασκευές βαλκανικών, παραδοσιακών και ευρωπαϊκών κομματιών. Ολα αυτά με πολύ ισχυρή διάθεση παρέμβασης, ώστε να υπάρχει η ομοιογένεια που βγάζει το γκρουπ σ' όλες μας τις συναυλίες. Εχω πειστεί πια ότι μπορούμε να παίρνουμε οτιδήποτε στα χέρια μας και να του δίνουμε τη δική μας οπτική ματιά».

Ποια είναι αυτή; «Είναι αυτή που ήταν πάντα: Ιστορίες για κρουστά. Δηλαδή, ένα μικρό σύνολο κρουστών στη μέση, που πλαισιώνεται από μια ορχήστρα. Είναι βασική η παρουσία κάθε οργάνου: κλαρινέτο, βιολί, ακορντεόν, ακουστική κιθάρα, κοντραμπάσο και βέβαια η κεντρική γυναικεία φωνή, που υποβοηθείται από τις δεύτερες φωνές. Ο πυρήνας είναι τα κρουστά, τέσσερις άνθρωποι που ξεκίνησαν από μηδενική βάση και σήμερα έχουν μια ιδιαίτερη παρουσία μέσα στο γκρουπ. Καθορίζουν τον ήχο του και την τροπή των πραγμάτων, αφού η χρήση των κρουστών είναι ιδιαίτερη και ιδιόρρυθμη. Τα κρουστά περισσότερο λειτουργούν σαν μια χορωδία μέσα σ' αυτήν την ορχήστρα, παρά σαν τέσσερις σολίστες που προσφέρουν μια ιδιαίτερη δεξιοτεχνία».

Εκτός από την ομάδα κρουστών στο Πολυτεχνείο, ο Β. Βασιλάτος είναι πλέον υπεύθυνος και για όλα τα τμήματα κρουστών στο Εθνικό Ωδείο, ενώ φέτος ανέλαβε και δύο ομάδες κρουστών στην περιφέρεια, μία στην Ξάνθη και μία στη Θεσσαλονίκη, όπου το τελευταίο διάστημα οι «Ιστορίες για Κρουστά» έδωσαν και συναυλίες. «Φιλοδοξία είναι αυτές οι ομάδες να μας πλαισιώσουν και στις συναυλίες μας», λέει, χαρακτηρίζοντας «ευχάριστη πραγματικότητα» τη δημιουργία νέων κρουστών «φυτωρίων». «Υπάρχει η διάθεση νέων μουσικών ν' ανακαλύψουν πράγματα, όμως το σημαντικότερο είναι ότι αυτό το προσεγγίζουν με σοβαρότητα, πράγμα που δείχνει μια ώριμη σκέψη, μια ώριμη πλευρά μιας κοινωνίας, που δε δίνει και τα καλύτερα δείγματα σε άλλους τομείς. Επίσης, δεν μπορούμε ν' αγνοήσουμε ότι αυτό προέρχεται και από τη διάθεση για μια ομαδική δραστηριότητα και εδραιώνει την πεποίθηση πως μια ομαδική δουλειά είναι πάντα δημιουργική και όχι μόνο προς μουσικό όφελος».

Ομαδική, δημιουργική δουλειά, που όμως συντελείται σ' ένα μαύρο σκηνικό...«Αυτή είναι η αισιοδοξία μου. Μέσα σ' ένα μαύρο σκηνικό, που δεν είμαστε και τόσο σίγουροι πόσο μαύρο είναι ή πόσο μαύρο θέλουν να μας παρουσιάσουν ότι είναι, προκειμένου να περάσουν όλα αυτά που έχουν δρομολογήσει και θέλουν να περάσουν, αυτό ακριβώς είναι ένεση αισιοδοξίας και ελπίδα. Οτι δεν πρέπει να είμαστε απελπισμένοι, ότι δεν πρέπει να παίζουμε το παιχνίδι του απελπισμένου, αυτό που αδρανοποιεί τον άνθρωπο και τον κάνει να δέχεται τις χειρότερες μορφές οπισθοδρόμησης. Οντας αισιόδοξος, ουσιαστικά γίνεσαι μαχητικός, παλεύεις, θέλεις να πάρεις την τύχη σου στα χέρια σου. Απαιτείται δράση. Η σημαία μας είναι: αντεπίθεση αισιοδοξίας. Λέμε όχι στην παραίτηση. Το κύριο είναι ότι παίρνω την τύχη μου στα χέρια μου και παλεύω. Κι αν αυτό μπορώ να το διοχετεύσω σε μια ομαδική δραστηριότητα, τότε προσαυξάνω τις δυνάμεις μου...».

Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 16 Γενάρη 2011

Τραγούδια, συναίσθημα, επικοινωνία...

Τραγουδοποιός βιωματικός και κατ' εξοχήν συναυλιακός, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης ξετυλίγει ένα ξεχωριστό μουσικό πρόγραμμα, για δύο ακόμη Παρασκευές (21, 28 Ιανουαρίου) στο «Οξυγόνο live» (Βούρβαχη και Κορυζή 4, Ν. Κόσμος, 210 9240740). Ο Θεσσαλονικιός καλλιτέχνης καταθέτει μια ζωντανή πολυμορφία ήχων και χρωμάτων με τη μουσική και τα τραγούδια του, αλλά και μια ζωντανή στάση και θέση για την ίδια τη ζωή. Εχοντας μαζί του μια σταθερή ομάδα φίλων μουσικών, διεγείρει το συναίσθημα και την επικοινωνία, με τραγούδια που αγαπήθηκαν μέσα στα χρόνια. Ο έρωτας εναλλάσσεται με την αμφισβήτηση, η λύπη με τη χαρά, το ταξίδι με τον προορισμό... 

«Γράμμα σε έναν ποιητή», «Πλατεία Ναβαρίνου», «Νεράιδες», «Αμερικάνος», «Θεωρία και πράξη», «Σεντόνια δίχτυα», «Βαριά ποτά», «Σκέφτομαι να αλλάξω συμπεριφορά», «Οχι και να κλαίμε», «Ανοιξη», «Τα ανείπωτα», «Πώς να αναπνεύσω», «Λήθη», είναι κάποια από τα τραγούδια του προγράμματος, που περιλαμβάνει μουσικές δημιουργίες - σταθμούς από το σύνολο των δέκα δίσκων του, από την αρχή της πορείας του (1985) μέχρι και σήμερα. Μαζί του η νέα ταλαντούχα δημιουργός και ερμηνεύτρια Σοφία Γεωργαντζή. Το μουσικό σχήμα ελίσσεται με ευκολία και αβίαστα από τον ακουστικό, χαμηλών τόνων ήχο σε εκείνον της έξαρσης του ηλεκτρισμού και του ρυθμού. «Ταξιδεύοντας» από την Ανατολή στη Δύση με αφετηρία και τελικό προορισμό, ταυτόχρονα, την Ελλάδα. Αφορμή για τις εμφανίσεις του Δ. Ζερβουδάκη στην αθηναϊκή μουσική σκηνή αποτελεί και η νέα δισκογραφική του πρόταση με τίτλο «Πώς να αναπνεύσω», που κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα από το «Κύμα», τη νέα εταιρεία - «ευκαιρία» παραγωγής μουσικής, όπως τη χαρακτηρίζει - που ιδρύθηκε από τον ίδιο τον τραγουδοποιό.

Μελωδικό «άγγιγμα»

Μια ενδιαφέρουσα μουσική συνάντηση πραγματοποιείται από τις 21 Ιανουαρίου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο (10.30 μ.μ.), στη μουσική σκηνή «Δίπλα στο Ποτάμι» (Λ. Κατσώνη 189, Αγ. Ανάργυροι, 210.2610.444). Ο λόγος για τον Ορφέα Περίδη και τους «Human Touch», οι οποίοι για οκτώ μόνο παραστάσεις θα παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει τις πιο σημαντικές στιγμές έκφρασης και επαφής τους με το κοινό. Είκοσι χρόνια κλείνει φέτος στην ελληνική δισκογραφία ο Ορφέας Περίδης, που στις ζωντανές εμφανίσεις του κομίζει και τραγούδια από την καινούργια του δουλειά «Ονειροπόλων Μόχθοι», η οποία θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες. Ονειροπόλος και δημιουργικός, κόντρα στις δυσκολίες και τα φοβικά σύνδρομα των καιρών επιμένει να «ταξιδεύει» στον κόσμο των συναισθημάτων, τα οποία θα μοιραστεί στη σκηνή με τους εξαίρετους «Human Touch», γκρουπ με έντονη προσωπικότητα, μοναδικό στυλ και ξεχωριστό χαρακτήρα. Το συγκρότημα απαρτίζουν τρεις σπουδαίες μουσικές προσωπικότητες, ο Σταύρος Λάντσιας, ο Γιώτης Κιουρτσόγλου και ο David Lynch. Αγαπημένα τραγούδια και μελωδίες του Ορφέα Περίδη ερμηνεύονται από τους «Human Touch» μοναδικά και μπλέκονται με τις jazz, fusion και funk συνθέσεις τους, σ' ένα πρόγραμμα - μελωδικό και συνάμα ανθρώπινο «άγγιγμα».

Ανακοινώθηκαν οι ελληνικές υποψηφιοτήτες της Eurovision

Η Αντιγόνη Ψυχράμη, η Βαλάντω Τρύφωνος, το συγκρότημα «Κόκκινα Χαλιά», η Νίκκη Πόντε, ο Λούκας Γιώρκας, και το συγκρότημα Τριημιτόνιο, είναι οι καλλιτέχνες που θα διαγωνιστούν στα τέλη Φεβρουαρίου για την ανάδειξη εκείνου που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον 56ο Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για το 2011. Ο τελικός νικητής που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision, θα επιλεγεί κατόπιν ψηφοφορίας από το κοινό και την κριτική επιτροπή. Η ψήφος τους θα μετρήσει εξίσου (50-50). Φέτος τον διαγωνισμό τον φιλοξενεί η Γερμανία. Στις 10 και 12 Μαΐου θα διεξαχθούν οι ημιτελικοί και στις 14 Μαΐου ο τελικός. Στη φετινή διοργάνωση θα συμμετέχουν 43 χώρες, ενώ επιστρέφει και η Ιταλία μετά από 13 χρόνια αποχής από τον διαγωνισμό.

Τα «χαμένα κορμιά» τραγουδάνε ακόμα

Τον καιρό που οι μόνοι που τραγουδούσαν σε ελληνικό στίχο ήταν οι πανκ που γέμισαν με έναν κακότεχνο ήχο και μπόλικη συνθηματολογία το αθηναϊκό αντεργκράουντ, δυο μυστήριοι τύποι που γούσταραν τους Dead Kennedys όσο τον Φρανκ Ζάπα και τον Κάπτεν Μπίφχαρτ κυκλοφορούσαν κασέτες όπου ένα ντανταϊστικό ηχητικό κολάζ συνοδευόταν από τους πιο καυστικούς στίχους.

Ο Θάνος και ο Αντώνης είχαν καταλάβει από τα μέσα της δεκαετίας του '80 ότι η ζωή είναι ένα κακόγουστο αστείο, που όμως μπορεί να το ανατρέψεις με όπλο ένα βιτριολικό χιούμορ. Ετσι έφτιαξαν κομμάτια όπως οι ιστορικοί «Σωλήνες» που σημάδεψαν την ελληνική σκηνή.

Τα χρόνια πέρασαν, οι Lost Bodies παραμένουν δημιουργικοί και παράφοροι όπως στην εφηβεία τους, το ίδιο χαμένα κορμιά και το ίδιο ριζοσπαστικοί μουσικοί. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Μισουρίδης καταγράφει έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια ύπαρξης του ντουέτου όχι τη διαδικασία με την οποία φτιάχνουν τα υπέροχα και τρομακτικά τραγούδια τους αλλά την ίδια τους την καθημερινότητα που τη μετατρέπουν σε πόλο αντίστασης απέναντι σε καθετί δεδομένο μέσα στα γκουλάγκ της πραγματικότητας. Η μισή ώρα του Lost Bodies είναι ξεκάθαρα ένας φόρος τιμής απέναντι σε κάτι επαναστάτες μουσικούς που σε αντίθεση με την πλειονότητα, ζουν με τον τρόπο που διατείνονται ότι πρέπει να ζει κανείς.

* Το ντοκιμαντέρ Lost Bodies θα προβληθεί σε δύο διαδοχικές προβολές στις 8.30 και 9.30 μ.μ. στο χώρο της Exile Films, Αθηνάς 12, 3ος όροφος. Αμέσως μετά στις 10.30 ακολουθεί πάρτι στο Six D.Ο.G.S, Αβραμιώτου 6-8. Είσοδος ελεύθερη.

www.lostbodies.gr  

• Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011