Ο επιτυχημένος δημιουργός Moby πειραματίζεται ξανά με φίλους
- Του Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η Καθημερινή, Kυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, το όνομα του Moby συνδέθηκε με την επιτυχία της ηλεκτρονικής μουσικής σε ένα ευρύτερο κοινό. Επαιξε σημαντικό ρόλο ότι οι συνθέσεις του, ήπιες για τα αυτιά ακόμη και των άσχετων με το είδος, χρησιμοποιήθηκαν ως μουσική επένδυση σε ταινίες, διαφημίσεις, σειρές. Σήμερα, ο Moby, χωρίς την ίδια παρουσία στα τσαρτ, επιχειρεί έναν λίγο διαφορετικό δρόμο, γράφοντας ένα τμήμα του σάουντρακ για τις «Επόμενες τρεις μέρες» το περιπετειώδες θρίλερ του βραβευμένου με Οσκαρ Πολ Χάγκις, με τον Ράσελ Κρόου στον ρόλο ενός καθηγητή που προσπαθεί πάση θυσία να ελευθερώσει τη γυναίκα του η οποία κατηγορείται για φόνο. Στην τηλεφωνική μας συνομιλία, ο Moby, από το στούντιό του στο Μανχάταν μίλησε όχι μόνο για την ταινία, αλλά και για το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα συνολικά στη μουσική βιομηχανία.– Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;– Είμαστε καλοί φίλοι εδώ και αρκετό καιρό με τον Πολ Χάγκις. Οταν πρωτοσυναντηθήκαμε, μού είπε ότι όταν γράφει σενάρια ακούει πολύ συχνά δική μου μουσική. Ετσι και όταν έγραφε το σενάριο για τις «Επόμενες τρεις μέρες» άκουγε το τελευταίο μου άλμπουμ, το «Wait for Me». Η αρχική του ιδέα ήταν να χρησιμοποιήσει εκείνη τη μουσική, όμως μετά συνειδητοποίησε ότι θα περνούσε ενάμισης χρόνος από την κυκλοφορία. Ετσι, έγραψα κάποια νέα κομμάτια.– Με ποιον τρόπο σας ενέπνευσε η ιστορία της ταινίας;– Επειδή είμαι αγοράκι (γελάει), μ’ αρέσουν οι διασκεδαστικές περιπέτειες δράσης. Μ’ αρέσουν και οι σκοτεινές, πιο σύνθετες, περισσότερο πειραματικές ταινίες, όμως πάντα διασκεδάζω όταν βλέπω μια πιο ακριβή παραγωγή με πολλή δράση. Αυτό που μού άρεσε σ’ αυτή την ταινία είναι ότι δεν είναι απλώς μια περιπέτεια δράσης, αλλά μια ταινία πιο έξυπνη και πιο σύνθετη. Μ’ αρέσει να βλέπω τον Ράσελ Κρόου να παίζει έναν μεσήλικα καθηγητή που δεν έχει το σώμα ενός υπερήρωα, αλλά γίνεται ένας ήρωας σχεδόν από τύχη. Μ’ αρέσει ο ρυθμός αυτής της ταινίας, που περνάει από ένα αργό βήμα και την απογοήτευση στη μέση, στην έκρηξη δράσης προς το τέλος.– Σκοπεύετε να συνεχίσετε να γράφετε μουσική για ταινίες;– Ναι, θα το ήθελα. Ομως θα ήθελα να γράφω μουσική για ταινίες ανθρώπων που είναι φίλοι μου, επειδή η διαδικασία είναι πολύ πιο λειτουργική έτσι. Η ιδανική μου επιλογή θα ήταν να γράφω για μικρές, πειραματικές ταινίες. Δεν θέλω να γίνω ένας χολιγουντιανός μουσικός και να συνθέτω μεγάλα και επικά σάουντρακ για μεγάλες παραγωγές που ακούγονται λίγο - πολύ ίδια. Υπάρχουν πολλοί που το κάνουν και το κάνουν πολύ καλά. Θα ήθελα να δουλέψω για ανθρώπους όπως ο Τακέσι Κιτάνο και ο Ντέιβιντ Λιντς, ο οποίος είναι η μεγαλύτερή μου καλλιτεχνική επιρροή. Εχουμε κάνει αρκετά πράγματα μαζί. Ακόμη και διαλογισμό έμαθα να κάνω στο δικό του στούντιο ηχογράφησης, κάτι που αντιλαμβάνομαι ότι ακούγεται λίγο περίεργο...– Η μουσική σας έχει χρησιμοποιηθεί σε αμέτρητες διαφημίσεις, αλλά και σε ταινίες. Εχετε μείνει ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα;– Οταν γράφω μουσική, το κάνω μόνος σε ένα μικρό στούντιο. Οταν τελειώνει, τη διαθέτω στον κόσμο και δεν έχω την παραμικρή ιδέα ποια θα είναι η πορεία της από εκεί και πέρα. Μερικές φορές δεν την ακούει κανείς. Αλλες φορές αρέσει, ο κόσμος την ακούει, την παίζει στον γάμο του, μπαίνει σε διαφημίσεις. Είναι μια παράξενη διαλεκτική σχέση που πότε λειτουργεί και πότε όχι. Ομως προτιμώ να προσπαθήσω κάτι κι ας μη λειτουργήσει, παρά να μην κάνω τίποτα.– Το «Extreme Ways», είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα, καθώς έγινε σήμα κατατεθέν των περιπετειών του πράκτορα Μπορν.– Και είναι αστείο, γιατί το είχα βγάλει ως σινγκλ με ένα πολύ ακριβό βίντεο κλιπ και πανάκριβα ρεμίξ και ήταν τεράστια αποτυχία. Δεν τού έδωσε κανείς σημασία. Ομως μπήκε τυχαία στην πρώτη ταινία και απογειώθηκε.– Πώς βλέπετε τον εαυτό σας σήμερα ως μουσικό σε σχέση με τον Moby του ’90;– Πιστεύω ότι υπήρξα απίστευτα τυχερός. Μεγάλωσα σε μια καλλιτεχνική οικογένεια, όπου υπήρχε γλυπτική, ζωγραφική, φωτογραφία. Ομως η μουσική με επηρεάζει όσο τίποτα άλλο. Ακόμη με εκπλήσσει ότι κάθε μέρα μπορώ να κάθομαι στο στούντιο και να γράφω μουσική και ότι ο κόσμος έχει την προθυμία να την ακούει.– Η σημερινή σκηνή των κλαμπ και της electronica πώς σας φαίνεται;– Νομίζω ότι είναι διασκεδαστική. Είναι παράξενο βέβαια ότι είμαι 45 χρόνων και παίζω σε κλαμπ απόλυτα νηφάλιος για ένα πλήθος εικοσάρηδων που είναι εντελώς εκτός εαυτού και μέσα στα ναρκωτικά. Ομως θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου που κι εγώ πέρασα αυτή τη φάση.– Η γενιά που είναι σήμερα 40-45 χρόνων θυμάται τη σκηνή πιο ζωντανή. Είναι όντως διαφορετική ή απλώς μεγαλώσαμε;– Μάλλον αυτό συμβαίνει. Πριν από λίγο καιρό ήμουν με φίλους που μεγαλώσαμε μαζί στην πανκ ροκ σκηνή και λέγαμε ότι η αντίστοιχη σκηνή έχει χάσει όλο τον ενθουσιασμό της. Αλλά η αλήθεια είναι ότι εμείς χάσαμε λίγο από τον ενθουσιασμό μας. Οπως και να το κάνεις, όταν είσαι στα 17, είσαι πιο ενθουσιώδης.– Η μουσική βιομηχανία δίνει σήμερα ευκαιρίες σε νέους μουσικούς;– Η βιομηχανία δίνει άπειρες ευκαιρίες, αρκεί να μη θέλεις να γίνεις ποπ σταρ. Τη στιγμή που κάποιος αποφασίσει να πάρει αυτόν τον δρόμο, έχει υπογράψει συμβόλαιο με τον διάβολο. Ομως υπάρχει άπειρος χώρος για καλλιτέχνες της ανεξάρτητης και της ηλεκτρονικής σκηνής. Τα πράγματα έχουν γίνει πιο ταπεινά και με λιγότερη πίεση. Είμαι από τους λίγους που πιστεύουν ότι η κατάρρευση της δισκογραφίας ήταν τελικά κάτι καλό. Πολλοί φίλοι μου της ανεξάρτητης σκηνής, γράφουν τη μουσική τους, κάνουν εμφανίσεις, ζουν απ’ αυτό, αλλά δεν γίνονται πλούσιοι και δεν τρελαίνονται. Υπάρχει μια μπάντα, οι «Mission of Burma». Δεν έκαναν ποτέ μεγάλη επιτυχία, αλλά επηρέασαν διάσημους καλλιτέχνες, όπως ο Κερτ Κομπέιν και ο Μπίλι Κόργκαν. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα μέλη του γκρουπ σήμερα ζουν κανονικότατες ζωές με τις οικογένειές τους, ενώ ο Κομπέιν αυτοκτόνησε και ο Κόργκαν δεν είναι με τα καλά του. Είναι αξίωμα πια στη μουσική ότι όσο πιο μεγάλη η επιτυχία, τόσο πιο εύκολος ο δρόμος για την αυτοκαταστροφή.
Sunday, December 5, 2010
Θα ήθελα να γράφω μουσική για ταινίες
«Πάντα επιστρέφω στη ροκ, αυτή είναι το πάθος μου»
Ο Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι επενδύει 40 γιαπωνέζικα και κινέζικα φιλμ, λατρεύει τους Μπιτλς και γράφει καταθλιπτική μουσική
- Της Σαντυς Tσαντακη, Η Καθημερινή, Kυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010
Ο Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι (Shigeru Umebayashi), ο οποίος συστήνεται στους φίλους και ως Ume, μένει και εργάζεται στο Τόκιο. Γράφει μουσική για το σινεμά εδώ και 25 χρόνια, αλλά έγινε γνωστός και εκτός συνόρων μόλις πριν από μια δεκαετία. Με αφορμή την επίσκεψή του στην Αθήνα, για συναυλίες και ένα master class, θα ζωντανέψουν εικόνες από ταινίες όπως «Ερωτική επιθυμία», «Ιπτάμενα στιλέτα», «2046», «Η κατάρα του χρυσού λουλουδιού», «A single man», ασιατικές και δυτικές παραγωγές. Στα 59 του χρόνια, ποτέ δεν είναι αργά για αναγνώριση και χειροκρότημα. Και να σκεφτεί κανείς ότι ξεκίνησε την καριέρα του ως αρχηγός του γιαπωνέζικου νιου γουέιβ, ροκ γκρουπ EX… Αρχισε να γράφει σάουντρακ το 1985 όταν η μπάντα του διαλύθηκε. Σήμερα υπογράφει ως συνθέτης τη μουσική σε τουλάχιστον 40 γιαπωνέζικα και κινέζικα φιλμ. Ενας Ιάπωνας που λατρεύει τους Μπιτλς, γράφει μάλλον καταθλιπτική μουσική, αλλά παρ’ όλα αυτά δηλώνει ρόκερ.– Πώς κατορθώσατε να στριμώξετε 25 χρόνια μουσικής σε μία συναυλία; Τι αναγκαστήκατε να αφήσετε εκτός;– Πρόκειται για μια χρονοβόρα διαδικασία για μένα και την ομάδα μου. Βλέπετε, έδωσα την πρώτη συναυλία με τις μουσικές μου από τον κινηματογράφο μόλις πέρυσι στη Γάνδη. Μέχρι τότε δεν υπήρχε η ανάγκη να δημιουργηθούν παρτιτούρες και εκ νέου ενορχηστρώσεις για συναυλιακούς σκοπούς. Οταν προέκυψε αυτή η ανάγκη η διαδικασία κράτησε μήνες. Τα κριτήριά μου αρχικά ήταν το ποια κομμάτια αγαπώ πιο πολύ, ποια θεωρούνται πιο γνωστά στην Ευρώπη, αλλά παράλληλα και ποια ήταν και λιγότερο απαιτητικά στην ενορχήστρωση για να μπορέσουμε να είμαστε εμπρόθεσμοι για την πρώτη μας συναυλία. Ως επί το πλείστον οι συνθέσεις που ενορχηστρώθηκαν βάσει αυτών των κριτηρίων είναι ουσιαστικά της τελευταίας δεκαετίας. Υπάρχουν ασφαλώς και κομμάτια μου που αγαπώ ιδιαίτερα και ανήκουν στις πολύ πρώιμες δουλειές μου και αποφάσισα κατόπιν να τις ενθέσω στο πρόγραμμα.– Θα έχετε μαζί σας μια νεοσύστατη ελληνική ορχήστρα (Oticons Orchestra&Choir), μια Ελληνίδα ερμηνεύτρια (Σαβίνα Γιαννάτου), έναν Ελβετό μουσικό (Sandro Friedrich) και έναν Βέλγο μαέστρο (Dirk Brosse). Τι συμβουλεύετε συνήθως τους συνεργάτες σας στη διάρκεια της πρόβας;– Απολύτως τίποτα. Ολοι οι άνθρωποι, πέραν των μουσικών μεμονωμένα που απαρτίζουν την ορχήστρα και της τραγουδίστριας, της οποίας όμως το ταλέντο γνωρίζω ήδη πολύ καλά, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που είχα δίπλα μου από την πρώτη μου κιόλας συναυλία οπότε τους εμπιστεύομαι τυφλά. Αγαπούν τη μουσική μου, την καταλαβαίνουν, την «αισθάνονται» όπως και εγώ. Καταρχάς ο Ελληνας φίλος και συνεργάτης μου Γιώργος Χριστόπουλος, που δημιούργησε την ορχήστρα, είναι αυτός που οργανώνει γενικώς μέχρι τώρα τις συναυλίες μου διεθνώς οπότε γνωρίζει τι απαιτήσεις έχει η μουσική μου καλύτερα από όλους. Οσο για τον καταπληκτικό μαέστρο μας Ντιρκ Μπροσέ, που ήταν ο πρώτος που διηύθυνε τη μουσική μου, και για τον σολίστα μας Σάντρο Φρίντριχ, από τις πρώτες πρόβες που κάναμε μαζί στη Γάνδη δεν χρειαζόταν να τους λέω σχεδόν τίποτα.– Το σούσι είναι πολύ διαδεδομένο αυτόν τον καιρό στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Πιστεύετε ότι την ίδια τύχη μπορεί να έχει μια μέρα και η γιαπωνέζικη μουσική;– Ξέρω σίγουρα ότι η μουσική δεν είναι φαγητό όπως και το ότι δεν θεωρώ καν τη δική μου μουσική ιαπωνική. Κατά κύριο λόγο είμαι ρόκερ! Οπότε μάλλον δεν είμαι ο κατάλληλος για να σας απαντήσει σε αυτό. Μπορώ πάντως να σας μιλήσω για σούσι…– Στο ξεκίνημα αγαπούσατε τους Μπιτλς. Υστερα αγαπήσατε την ισπανική μουσική. Ποια γκρουπ ή ερμηνευτές σας αρέσουν αυτόν τον καιρό; Πόσο ροκ αντέχετε να είστε;– Οπως σας είπα είμαι ροκάς. Η ροκ μουσική ήταν αυτή που με ώθησε να γίνω μουσικός και να ξεκινήσω την καριέρα μου ως μέλος ροκ μπάντας. Κι ακόμα αγαπώ τους Μπιτλς πάρα πολύ, όπως και τον Ερικ Κλάπτον. Παρ’ όλα αυτά θέλω να είμαι πολυσυλλεκτικός στα ακούσματά μου γιατί με βοηθάει να εξελίσσομαι και να γίνομαι πιο ευέλικτος όποτε χρειάζεται να συνθέσω σε διαφορετικό στυλ. Πάντα επιστρέφω όμως στη ροκ μουσική. Αυτή είναι το πάθος μου.– Είναι αλήθεια ότι αρχίσατε να γράφετε μουσική για να συναντήσετε από κοντά τον αγαπημένο σας ηθοποιό;– Oχι ακριβώς. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα να γράφω μουσική για ταινίες όταν γνώρισα τον αγαπημένο μου ηθοποιό τη δεκαετία του ’80. Το ότι γράφω μουσική για ταινίες το χρωστάω στον ηθοποιό Yusaku Matsuda, που έπαιξε μερικά χρόνια μετά τη γνωριμία μας στο «Black Rain» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Αυτός με ώθησε στη σύνθεση μουσικής για ταινίες και κάναμε μαζί και την παραγωγή κάποιων δικών του άλμπουμ. Δυστυχώς όμως πέθανε μόλις 40 ετών.– Πώς μοιάζει σήμερα το κολάζ με τα θέματα που σας εμπνέουν;– Γεμάτο ήλιο, χαρούμενους ανθρώπους και καλό κόκκινο κρασί. Από όσα έχω ακούσει μάλιστα από τον Ελληνα φίλο μου μάλλον θα το εμπλουτίσω περισσότερο τώρα που θα σας επισκεφθώ.
- Η μουσική μου έχει απήχηση στην Ευρώπη
– Πώς συγκρίνετε το γιαπωνέζικο σε σχέση με το ευρωπαϊκό κοινό; Πώς πιστεύετε ότι σας θεωρούν στη γενέτειρά σας και πώς είστε γνωστός εκτός συνόρων;– Η αλήθεια είναι πως δεν έχω μέτρο σύγκρισης για να σας απαντήσω ακριβώς. Εχω δώσει μόλις τρεις συναυλίες στην Ευρώπη, η τρίτη για την ακρίβεια δόθηκε μόλις πριν από 20 μέρες στη Γερμανία στο πλαίσιο κινηματογραφικού φεστιβάλ. Στη χώρα μου είναι σαφώς πιο γνωστοί οι εξαιρετικοί συνάδελφοί μου Σακαμότο και Χισαΐσι. Αυτό που έχω διαπιστώσει όμως στην Ευρώπη είναι η μεγάλη απήχηση που έχει η μουσική μου και η αγάπη με την οποία πάντα μου μιλούν γι’ αυτήν. Η αντίθεση λοιπόν είναι τεράστια για μένα. Στην Ευρώπη μου προκαλεί τεράστια έκπληξη το πόσο πολλή απήχηση έχει η μουσική μου στο κοινό, ενώ στην Ιαπωνία το πόσο πολύ λιγότερη.
- Shigeru Umebayashi. Ιδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, σήμερα, στις 8.30 το βράδυ.
Saturday, December 4, 2010
Αναγκαία η ανάπτυξη κινήματος στο χώρο των μουσικών
Τα κρατικά επιχορηγούμενα Μουσικά Σύνολα λειτουργούν σε πλήρη εγκατάλειψη, παρακμή. Υπάρχουν σημαντικές μειώσεις αποδοχών στους μουσικούς, καθυστερήσεις στην πληρωμή που φτάνουν μέχρι και ένα χρόνο, έλλειψη προγραμματισμού, οικονομικά προβλήματα που οδηγούν μέχρι και σε αναστολή λειτουργίας. Από την άλλη, αναπτύσσονται επενδυτικά σχέδια στο χώρο του πολιτισμού από μεγάλα μονοπώλια (Ιδρυμα Νιάρχος, Ιδρυμα Ωνάση, Ιδρυμα Θεοχαράκη, Μορφωτικό Ιδρυμα Τράπεζας Πειραιώς κ.ά.).
Η κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη, ενώ από τη μία εγκαταλείπει πλήρως τα παραπάνω μουσικά σύνολα, από την άλλη συζητά σοβαρές οικονομικές ενισχύσεις σε μονοπώλια που θα εντάξουν στους σχεδιασμούς τους κάποια από αυτά. Ηδη, έχουμε τη συμφωνία με το Ιδρυμα Νιάρχου για το Φαληρικό Δέλτα και την ΕΛΣ, ενώ το Ιδρυμα Ωνάση χρησιμοποιεί την Ορχήστρα των Χρωμάτων στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Η κυβέρνηση έντεχνα κρατά σε ασφυξία τους παραπάνω φορείς, ενώ συγχρόνως τους δίνει ως μοναδική διέξοδο την παραχώρησή τους σε ιδιώτες. Ηδη αρκετές συμφωνικές ορχήστρες, σημαντικό κομμάτι του προγραμματισμού τους το αφιερώνουν στην εξυπηρέτηση των αναγκών της βιομηχανίας του θεάματος. Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο, που στη χώρα μας αναπτύσσεται η «βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου», προσπαθώντας συνολικά να εντάξει πολιτιστικές δομές, μουσικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, ελεύθερους χώρους. Η κυβέρνηση ακολουθεί την «πετυχημένη» πρακτική που εφάρμοσε σε ΔΕΚΟ, όπως η «Ολυμπιακή», με πλήρη απαξίωση και φθορά των πολιτιστικών θεσμών, ώστε με ευκολία και με συναίνεση των εργαζομένων μουσικών να τους περάσει σε χέρια ιδιωτών.
Η ματαίωση αυτών των σχεδίων απαιτεί ανάπτυξη κινήματος στο χώρο των μουσικών, που να συγκρούεται με τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Να διεκδικεί ένα δρόμο ανάπτυξης που θα ικανοποιεί τις ανάγκες των εργαζομένων και ο πολιτισμός θ' αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα.Βασίλης Παρασκευόπουλος
πρόεδρος του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 5 Δεκέμβρη 2010
Επιχορηγούμενες ορχήστρες: «Κοντσέρτο» προβλημάτων και κρατικής αδιαφορίας
Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με τον ιδρυτή της Μάνο Χατζιδάκι στο πόντιουμ
Και πώς να τα βγάλει πέρα ένας οργανισμός με επιδοτήσεις της τάξης του 1 εκατ. ευρώ, όταν μόνο τα ανελαστικά του έξοδα ανέρχονται στο 1.700.000 ευρώ (μισθοί 40 μουσικών, ενός μαέστρου, 7 υπαλλήλων, καλλιτεχνικού διευθυντή, ενοίκια και λειτουργικά έξοδα γραφείου, Διαγωνισμός «Δ. Μητρόπουλου» κ.ά.); Και μάλιστα, όταν υπάρχουν δραματικές καθυστερήσεις στην καταβολή των δόσεων; Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το ποσόν που καλείται να καταβάλει η άστεγη ορχήστρα για την ενοικίαση της μεγάλης αίθουσας του Μεγάρου Μουσικής - για κάθε συναυλία - είναι 20.000 ευρώ, ενώ το κόστος της διοργάνωσης του Διεθνούς Διαγωνισμού «Δημήτρης Μητρόπουλος» - πάγια υποχρέωση της ορχήστρας - ανέρχεται σε 200.000 ευρώ. Λόγω της μείωσης της επιχορήγησης του 2009 από το ΥΠΠΟ (1.480.000 ευρώ αντί 1.800.000 ευρώ που είχε συμφωνηθεί αρχικά) αλλά και λόγω του εορταστικού χαρακτήρα της επετείου των 20χρονων της ορχήστρας, το έλλειμμα του 2009 ήταν λίγο μεγαλύτερο από τα προηγούμενα χρόνια. Προβλέπεται ότι στις 31/12/2010 το έλλειμμα θα ανέρχεται στα 1.100.000 - 1.400.000 ευρώ.
- ΚΟΕΜ, Καμεράτα
Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής (ΚΟΕΜ)
Η «Καμεράτα - Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής», με το μαχαίρι στο λαιμό και υπό την απειλή να κλείσει, εδώ και αρκετό καιρό, πολύ πριν εμφανισθεί το άλλοθι της κρίσης, κλήθηκε να αποφασίσει αν δέχεται να λειτουργήσει στο Μέγαρο Μουσικής υπό καθεστώς δραστικών περικοπών. Οι μουσικοί της, μεταξύ άλλων, ωθήθηκαν σε οικειοθελή μείωση του μισθού τους κατά 20%. Μετά από δεκαέξι χρόνια εναγκαλισμού της από τον όμιλο Eurobank, η 20χρονη Καμεράτα τίθεται πλέον υπό τη σκέπη και της νεοσύστατης Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, όπου θα πραγματοποιήσει αρκετές συναυλίες, στο πλαίσιο συνεργασίας της με το Ιδρυμα - χορηγό της για τα επόμενα τρία χρόνια.Κείμενα:
Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 5 Δεκέμβρη 2010
Κρατικές και επιχορηγούμενες ορχήστρες: Απαξίωση, εγκατάλειψη, οικονομική ασφυξία...
Αντιμέτωπες με σοβαρότατα προβλήματα, που γίνονται τροχοπέδη στη λειτουργία τους
Από παλιότερη συναυλία διαμαρτυρίας μουσικών συμβασιούχων της ΕΡΤ, έξω από το Ραδιομέγαρο
Δέσμιες ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, αλλά και της χρόνιας απαξιωτικής πολιτικής, που δεν έχει φροντίσει να τους εξασφαλίσει δική τους κατάλληλη στέγη, οι ορχήστρες - άλλες για τις συναυλιακές εμφανίσεις τους και άλλες για τις πρόβες τους - αναγκάζονται να πληρώνουν υπέρογκα ποσά σε ιδιώτες για την ενοικίαση των αναγκαίων αιθουσών για συναυλίες ή δοκιμές. Ποσά, που θα μπορούσαν, αν το στεγαστικό τους πρόβλημα είχε επιλυθεί, να πηγαίνουν αποκλειστικά για την παραγωγή έργου και όχι ουσιαστικά να το επιβουλεύονται όπως γίνεται τώρα.
Δραματική είναι η συρρίκνωση του προϋπολογισμού των δύο μεγάλων κρατικών ορχηστρών, Αθηνών και Θεσσαλονίκης, που παραμένουν χωρίς καλλιτεχνικό διευθυντή και με τα κενά σε μουσικούς και διοικητικό προσωπικό συνεχώς να διευρύνονται, ενώ φημολογείται η κατάργηση του Ειδικού Ταμείου Οργάνωσης Συναυλιών, που διαχειρίζεται τα χρήματα για να οργανώνονται οι συναυλίες τους.
Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης
Ο Β. Φιδετζής σημειώνει ότι ο προϋπολογισμός της ορχήστρας έχει μειωθεί κατά 60% σε σχέση με το 2009. «Για το 2009 κόπηκαν 200.000 ευρώ και από 1.800.000 που ήταν έγιναν 1.600.000. Το 2010 έγιναν 1.200.000. Φέτος ήρθε ένα χαρτί που λέει μείον 30% από το 2010, δηλαδή 850.000. Με δεδομένο ότι τα ανελαστικά έξοδα είναι περίπου 600.000, για τον προγραμματισμό της πρώτης ορχήστρας της χώρας μένουν 200.000 ευρώ». Αξίζει να σημειωθεί ότι η ΚΟΑ πληρώνει ενοίκιο 10.000 ευρώ το μήνα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για την αίθουσα που κάνει πρόβες και 11.000 το μήνα για το κτίριο των γραφείων της.
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
- Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης
Μεγάλη είναι η μείωση (επίσης 30%) και του προϋπολογισμού της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης για το 2011, ο οποίος αφορά σε λειτουργικές δαπάνες, έργο, συμπράξεις κ.ά. Η θητεία του καλλιτεχνικού διευθυντή της ορχήστρας έληξε τον περασμένο Ιούνιο και δεν έχει ανανεωθεί ούτε έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός για την πλήρωσή της. Αυτό δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία του οργανισμού, καθώς σύμφωνα με το νόμο δε δίνεται εξουσιοδότηση υπογραφής για σοβαρά ζητήματα που απασχολούν την ορχήστρα και γεννά ερωτήματα για ενδεχόμενη αλλαγή του καθεστώτος λειτουργίας της ορχήστρας. Η Kρατική Oρχήστρα Θεσσαλονίκης έχει, όπως και η ΚΟΑ, 126 οργανικές θέσεις, όμως μόνο τις 100 καταλαμβάνουν μόνιμοι μουσικοί, ενώ δεκαέξι μουσικοί είναι με σύμβαση αορίστου χρόνου. Τα υπάρχοντα κενά στα όργανα γίνεται προσπάθεια να καλύπτονται από εκτάκτους μουσικούς.
Η ΚΟΘ αντιμετωπίζει και στεγαστικό πρόβλημα, καθώς το Μέγαρο Μουσικής αξιώνει από την ορχήστρα ενοίκιο για τη χρήση της αίθουσας συναυλιών. Πριν λίγα χρόνια, δόθηκε 1 εκατ. ευρώ για την ανακαίνιση του πρώην «Παλλάς», το οποίο μετά από χρόνια περιπλάνηση της ορχήστρας, έγινε μόνιμη αίθουσα δοκιμών της. Βάσει της σύμβασης που υπογράφτηκε με τον ιδιοκτήτη - για 10 χρόνια και με δικαίωμα παράτασης για άλλα 5 - η ορχήστρα καλείται να πληρώνει ενοίκιο 12.000 ευρώ μηνιαίως. Ομως, η αίθουσα παρά την ανακαίνιση και τις παρεμβάσεις έχει προβλήματα ως προς την ακουστική. Το κτιριακό πρόβλημα της ορχήστρας παραμένει ουσιαστικά άλυτο. Θα μπορούσε πιθανώς να έχει λυθεί αν το ποσόν που δόθηκε για την ανακαίνιση του «Παλλάς» και το ενοίκιο που είναι αναγκασμένη να πληρώνει η ορχήστρα στον ιδιώτη για τη χρήση του, πήγαιναν για τη δημιουργία μιας μόνιμης σύγχρονης στέγης, αντάξιας της ορχήστρας.
- Ορχήστρα Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Συρρίκνωση προσωπικού μέσα από απολύσεις, υποχρεωτικές συνταξιοδοτήσεις και φημολογούμενες μετατάξεις, επαναξιολογήσεις εργαζομένων αορίστου χρόνου, ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και αφαίρεση ημερομισθίων, με στόχο την οικονομική εξόντωση των εργαζομένων που αντιστέκονται κι ένα διάχυτο κλίμα τρομοκρατίας, είναι κάποιες από τις «ψηφίδες» που δίνουν το στίγμα της κατάστασης η οποία επικρατεί στο μοναδικό λυρικό θέατρο της χώρας. Πολλές είναι οι καταγγελίες ότι όποιος δε συμφωνεί με τον πρόεδρο πέφτει σε δυσμένεια, πως καταστρατηγείται η ΣΣΕ και ερμηνεύεται κατά το δοκούν, ότι δεν αποδίδονται τα πνευματικά δικαιώματα για μαγνητοσκοπήσεις παραστάσεων και δεν καταβάλλονται οι υπερωρίες των τεχνικών.
Επίσης, ότι μειώνουν τις απολαβές των καλλιτεχνών, ενώ συχνά συμβαίνει να πληρώνουν περισσότερα για αντίστοιχες μετακλήσεις από το εξωτερικό και πως με γνώμονα το οργανόγραμμα του Ιδρύματος «Στ. Νιάρχος» αναθέτουν δουλειές σε εξωτερικά συνεργεία απαξιώνοντας το ήδη υπάρχον δυναμικό. Κατά τ' άλλα κάνουν οικονομία!
Η Ορχήστρα Εθνικής Λυρικής Σκηνής δεν μπορεί παρά να είναι συνδεδεμένη με όλα αυτά που συμβαίνουν στο Θέατρο, τις δυσμενείς εξελίξεις και την παραχώρηση της ΕΛΣ στο Ιδρυμα «Στ. Νιάρχος». Οι μουσικοί της έγιναν μόνιμοι το 1993, μ' ένα νόμο που φαινόταν ν' ανοίγει το δρόμο ώστε να υπάρξει κάτι ανάλογο και για τα άλλα «σώματα» του μοναδικού λυρικού κρατικού θεάτρου, που τότε ακόμη ήταν Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Αντ' αυτού, λίγους μήνες αργότερα, το 1994, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πέρασε το νόμο που διέπει και σήμερα την ΕΛΣ, μετατρέποντάς την σε Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου. Αυτό έδωσε ένα μεγάλο χτύπημα στη Λυρική και όπως λέγεται από μουσικούς και άλλους εργαζόμενους «χάλασε τη συνοχή που έπρεπε να υπάρχει σ' ένα θέατρο».
Η ορχήστρα μεταφέρθηκε στο ΥΠΠΟ με νέο νόμο. Το πρόβλημα που προκύπτει είναι ότι με την υπάρχουσα σχέση εργασίας και λόγω των δυσμενών εξελίξεων, δε γίνεται κατορθωτή η διεύρυνση της ορχήστρας, ενώ «οι θέσεις προκηρύσσονται κάθε φορά με δυσκολία και με κυνηγητό», όπως αναφέρουν μουσικοί. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ορχήστρα έχει 82 οργανικές θέσεις - καλύπτονται οι 80. «Επρεπε, όπως και στις άλλες κρατικές ορχήστρες, και σ' εμάς ν' αυξηθεί η δύναμή της. Το έχουμε ζητήσει επανειλημμένα, όμως συναντάμε πάντα την αδιαφορία», λένε, τονίζοντας την ανάγκη ύπαρξης ενός «στιβαρού κρατικού λυρικού θεάτρου, που να παράγει πολιτισμό συγκροτημένο και με άποψη».
- Μουσικά Σύνολα ΕΡΤ
Ουσιαστικά υπό διάλυση και με μεγάλα κενά είναι οι δύο ορχήστρες και η χορωδία της ΕΡΤ, σύνολα με μακρόχρονη ιστορία και προσφορά, που πλέον υπάγονται στο ΥΠΠΟ. Μετά τις απολύσεις των συμβασιούχων, τον περασμένο Ιούλιο, η σύνθεσή τους σήμερα είναι ως εξής: 1) Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα (ιδρύθηκε το 1938): Από τους 88 μουσικούς που εργάζονταν πριν τις απολύσεις, έμειναν 64 αορίστου χρόνου. 2) Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής: Από 67 μουσικούς έχει μειωθεί στους 52. 3) Χορωδία (ιδρύθηκε το 1977 από τον Μ. Χατζιδάκι): Από τους 55 πριν τις απολύσεις απέμειναν 42.
Η επανίδρυση των Μουσικών Συνόλων είχε γίνει το 1993, μετά από ακροάσεις και η μονιμοποίηση των μουσικών, μετά από αγώνες χρόνων, έγινε μόλις το 2006. Είναι γεγονός ότι ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν από την ΕΡΤ προς όφελος του ελληνικού λαού, όπως άξιζε σ' ένα σημαντικό πολιτιστικό «εργαλείο». Ομως, τώρα, λόγω των δραστικών περικοπών η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα, ουσιαστικά αδυνατεί να λειτουργεί. Ο προγραμματισμός της είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος, παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες των μουσικών και του καλλιτεχνικού της διευθυντή Βλαδίμηρου Συμεωνίδη. Κάποια ζωντανά που έχουν γίνει απευθείας από το στούντιο της ΕΡΤ, ραδιοφωνικά με μικρότερη σύνθεση, δε μας επιτρέπουν να μιλάμε για συμφωνική ορχήστρα, αλλά μάλλον για ορχήστρα δωματίου, που λόγω σύνθεσης έχει περιορισμένο ρεπερτόριο. Γιατί για μία συμφωνική απαιτούνται τουλάχιστον 90 μόνιμοι μουσικοί και όχι να υπάρχει ένα μεγάλο μέρος τους που να πηγαινοέρχεται κάθε 8μηνο, χωρίς να εντάσσεται στο σύνολο.
Η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής δεν έχει μαέστρο και οι περικοπές την έχουν οδηγήσει σε πολύ δύσκολη θέση, ενώ επίσης, λόγω περικοπών του προσωπικού, και η Χορωδία βρίσκεται σε τραγική κατάσταση. Η επιδείνωση της κατάστασης στα τρία Σύνολα εγκυμονεί πλέον κινδύνους ακόμη και για την ίδια τους την ύπαρξη.Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 5 Δεκέμβρη 2010
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ25/7/1999-- Δέσμια κυβερνητικής αναλγησίας12/11/2006-- Καλλιτεχνική εξουθένωση26/10/2003-- Ως πότε «περιφερόμενη»;19/11/1999-- Ασφυκτικά προβλήμ
Περιπλάνηση στις μουσικές του κόσμου
Από το ρώσικο ρομαντισμό στα ελληνικά «αρώματα» και από το αργεντίνικο πάθος στον αισθησιακό κόσμο της Ιβηρικής Χερσονήσου συνεχίζει να «ταξιδεύει» η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, κάθε Δευτέρα (μέχρι τις 20/12, 9 μ.μ.), στο Θέατρο «Κάππα» (Κυψέλης 2, 210-8831.068). Καλλιτέχνης μεγάλων ερμηνευτικών και φωνητικών δυνατοτήτων, η Μ. Ζορμπαλά ξεδιπλώνει μια γοητευτική μουσική αναδρομή και διαδρομή μέσα από τις χώρες, τις γλώσσες και τις κουλτούρες που βίωσε. Εχοντας ξεχωρίσει με την πορεία της στο ελληνικό τραγούδι και τις συνεργασίες της με τους Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Ρίτσο, Μάνο Χατζιδάκι, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Λάκη Παπαδόπουλο, καθώς και με την ιδιαίτερη αισθαντικότητά της στο κλασικό ελαφρό τραγούδι (Κ. Γιαννίδη, Αττίκ κ.ά.), η Μ. Ζορμπαλά βρίσκεται σε μία διαρκή δημιουργική συνάφεια με τις μουσικές του κόσμου. Οι καλλιτεχνικές κινήσεις της είναι επιλεγμένες, είτε πρόκειται για προσωπικά ακουστικά προγράμματα είτε για συνεργασίες με μεγάλες ορχήστρες, όπως τον περασμένο μήνα με «Ossipov» στην Αγ. Πετρούπολη και Κύπρο ή παλαιότερα με τη Συμφωνική Αγ. Πετρούπολης.Οι διαρκείς μουσικές αναζητήσεις της την οδήγησαν σ' αυτό το μουσικό οδοιπορικό με τίτλο «Στην άκρη ενός φιλιού», δέκα χρόνια μετά την έκδοση του ομώνυμου άλμπουμ της - δισκογραφική περιπλάνηση στις μουσικές του κόσμου. Στο «ταξίδι» της πλαισιώνεται από τρεις σπουδαίους σολίστες μουσικούς, τους Θοδωρή Οικονόμου (επιμέλεια, ενορχήστρωση, διεύθυνση ορχήστρας), Κώστα Ράπτη (ακορντεόν) και Μιχάλη Πορφύρη (βιολοντσέλο).
Friday, December 3, 2010
Μουσικά βράδια
 |
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, σε μια εποχή που οι ψίθυροι έγιναν κραυγές, αφήνει την έντονα ηλεκτρική διάθεση και «στήνει» μια αλλιώτικη εκρηκτική και αφυπνιστική παράσταση, κάθε Παρασκευή και Σάββατο (11μ.μ.), στη σκηνή «Πορτοκάλι» (Ιερά Οδός 22, Γκάζι, 210 3463.308). «Περπατώντας» με τη φωνή του σε γνώριμα μονοπάτια που έχουν ανοίξει μεγάλοι Ελληνες ποιητές και συνθέτες, παρουσιάζει ένα απρόβλεπτο πρόγραμμα, με τίτλο «Κραυγές και Ψίθυροι». Συμμετέχει η Τάνια Κικίδη.
- Οι «KollektivA» «καταλαμβάνουν» αύριο (10.30μ.μ.) το «Κοο Κοο» (Ιάκχου 17, Γκάζι, 210 3450.930), γιορτάζοντας την κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου «KollektivA» (Lyra), σε επιμέλεια παραγωγής του Μάνου Ξυδούς. Φόρος τιμής στον αγαπημένο τους δάσκαλο, αποτελεί πάντα το τραγούδι «Μαίρη μην λυπάσαι πια» που ενορχήστρωσαν και έπαιξαν μαζί του, στο δίσκο του «Οταν θα φύγω ένα βράδυ από δω». Το συγκρότημα, με τη διαφορετική ματιά του, ξεδιπλώνει μια παράσταση με νέες δημιουργίες και αγαπημένες μελωδίες, όπου συνυπάρχουν ρυθμός, groove, σπουδαίες ερμηνείες και εκρηκτική ενέργεια. Η πρωτοποριακή ομάδα «Eyellusion» οπτικοποιεί τους μουσικούς συνειρμούς, με τη χρήση original video art και live show. Τη βραδιά ανοίγουν o «Νίκος Πονηρός και οι Jethro Talibans».
- Με κοινό σημείο το τραγούδι και την κρητική λύρα, οι Βασίλης Σκουλάς και Μάνος Πυροβολάκης, ξεδιπλώνουν το πρόγραμμά τους, (κάθε Παρασκευή - Σάββατο, 10.30μ.μ.), «Δίπλα στο ποτάμι» (Λάμπρου Κατσώνη 189 , Αγ. Ανάργυροι, 210-2610.444). Οι δύο Κρητικοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν παραδοσιακές μελωδίες μέχρι και σύγχρονη pop-rock. Μαζί τους ο Πάρις Περυσινάκης και η Λιάνα Παπαλέξη.
Συναυλία στις Βρυξέλλες
Συναυλία στις Βρυξέλλες, στο «Palais des Beux Arts», δίνει (5/12, 7μμ) ο Θάνος Μικρούτσικος, με συντροφιά τους Γιάννη Κούτρα και Θύμιο Παπαδόπουλο (πνευστά). Ξεκινώντας από το «Σταυρό του Νότου» οι καλλιτέχνες θα προσφέρουν μια μουσική στα μονοπάτια της ποίησης των Καββαδία, Καβάφη, Μπρεχτ, Χικμέτ, Ρίτσου, Μπίρμαν, Βιγιόν, αλλά και νεότερων Ελλήνων στιχουργών. Η συναυλία, που εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού του Ετους Καββαδία, ταυτόχρονα αποτελεί τιμητικό αφιέρωμα στα σαράντα χρόνια καλλιτεχνικής προσφοράς του μουσικού δημιουργού. Διοργανώνεται από τον «Ελληνικό Κύκλο Σύγχρονων Μελετών» και την αίθουσα τέχνης «Περίπλους». Φιλολογική επιμέλεια: Νίκος Παπαγεωργίου, διδάκτωρ Φιλολογίας.
«Πάθος»...
...τιτλοφορείται η καινούργια μουσική παράσταση του Δημήτρη Μαραμή, που θα παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη, μέχρι τις 29/12, στο «BΕΤΟΝ 7» (Πύδνας 7, Βοτανικός, 210 7512.625). Συνοδοιπόροι του συνθέτη είναι οι ερμηνευτές Κορίνα Λεγάκη και Θανάσης Χουλιαράς και οι ηθοποιοί Σταυριανός Κιναλόπουλος και Κατερίνα Σαβράνη. Βιολί: Λαέρτης Κοκολάνης. Στο πιάνο ο συνθέτης.
Subscribe to:
Posts (Atom)