Τι έλεγε ο Δημήτρης Μητροπάνος για τη μουσική, ποιες ήταν οι απόψεις του για την πολιτική, ενώ τόνιζε για τον θάνατο: Κάποτε, μοιραία, θα έρθει, την ανημπόρια δεν θέλω εγώ
«Βγαίνω για να τραγουδήσω. Αυτό είναι. Εγώ δεν μπορώ καταρχήν να πετάω λουλούδια στον έναν, να μου μιλάει ο άλλος, να χαιρετάω. Βγαίνω για να τραγουδήσω για όλους», είχε πει για την παρουσία του στη σκηνή
Στιβαρός και λιτός. Απλός και μεγαλοπρεπής. Με λεβεντιά, δύναμη, αλλά και δωρικότητα τέτοια σαν να γνώριζε το αρχαιοελληνικό μέτρο, ο Δημήτρης Μητροπάνος αυτό που «έφερε» στο πάλκο αυτό το ίδιο εξέπεμπε μέσα από τις συνεντεύξεις του. «Οχι λέω μόνο στα τραγούδια που θεωρώ ότι δεν έχω κανέναν λόγο να τα πω. Δεν με αφορά το είδος, αν είναι καλό το τραγούδι. Θεωρώ ότι ο τραγουδιστής πρέπει να τραγουδά διάφορα είδη. Αρκεί να μη φοβάται ότι δεν θα αποδεχτεί το κοινό του, μια ενδεχόμενη στροφή του σε κάτι διαφορετικό. Προσωπικά αυτό δεν με απασχόλησε ποτέ...», δήλωνε ο αγαπημένος τραγουδιστής στην τελευταία του συνέντευξη στο «Εθνος».
Στην ίδια συνέντευξη τόνιζε: «Δεν υπάρχει πολιτική πια, σε κανένα επίπεδο. Και όταν τους λες να αλλάξουν το Σύνταγμα για να υπάρχει κάποιος έλεγχος, σου λένε ότι δεν μπορούν να το κάνουν. Στις 2 το πρωί όμως που πηγαίνουν και ψηφίζουν και περνάνε ό,τι θέλουν, μπορούν να κάνουν αλλαγές. Ολες οι κομπίνες υπογεγραμμένες είναι. Απλά και μόνο παραγράφονται αδικήματα για συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν νομίζω ότι αυτοί οι πολιτικοί που έχουμε σήμερα, σε όλες τις παρατάξεις, μπορούν να αλλάξουν τη σημερινή κατάσταση». Παρακάτω σταχυολογούμε μερικές από τις δηλώσεις του τα τελευταία χρόνια.
Για τη σχέση του με τη μουσική: «Δεν έμαθα ποτέ μουσική, δεν ξέρω μουσική. Δεν ξέρω πού γράφεται το ντο, δεν ξέρω κανένα όργανο, δεν ξέρω τίποτα. Μια φορά αποφάσισα να μάθω λίγη κιθάρα και πήγα στον Γεράσιμο τον Μηλιαρέση, έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες. Αυτός όμως το ΄δε να με κάνει Σεγκόβια! ''Είναι κρίμα'', μου 'λεγε, ''έχεις καταπληκτικά χέρια, έχεις ταλέντο''. Τον χαιρέτησα κι έφυγα. Δεν το 'χα σκοπό να μάθω, ούτε διάθεση -είχα το σχολείο μου, είχα τόσα πράγματα, δεν ήθελα να βάλω κι άλλο μπελά στο κεφάλι μου. Βέβαια, τόσα χρόνια που δουλεύω, με τόσους κιθαρίστες, κάτι θα μπορούσα να ΄χω πιάσει. Ε, τεμπελάκος ήμουνα, τ' άφησα και πέρασε έτσι το πράγμα».
Για τη σχέση του με το επάγγελμα του τραγουδιστή: «Δεν ήθελα να γίνω τραγουδιστής ? αρχιτέκτονας, αυτό ήταν το όνειρό μου. Από ανάγκη ξεκίνησα το τραγούδι. Επρεπε να κάνω μια δουλειά για να βοηθήσω την οικογένεια. Να σπουδάσω, έτσι κι αλλιώς μου ήταν απαγορευμένο. Εννιά δέκα χρονών, με φώναξαν στην Ασφάλεια και μου 'παν «Κοίτα, βρες καμιά τέχνη γιατί για να σπουδάσεις, ξέχασέ το. Ο πατέρας σου ήταν κομμουνιστής, ο θείος σου κομμουνιστής, χαρτί Κοινωνικών Φρονημάτων δεν θα πάρεις?»... Πέρασαν χρόνια μέχρι να ερωτευτώ το τραγούδι. Πολλά χρόνια... Μου άρεσε το τραγούδι αλλά για επάγγελμα δεν το 'θελα. Πότε αποφάσισα πως αυτή θα είναι η δουλειά μου; Ουου, χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο μου ? μη σου πω και δέκα χρόνια!».
