Θρήνος στην Κροατία για τον ροκ σταρ

Σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα ο Τόσε Προέσκι, ένας από τους μεγαλύτερους ποπ σταρ των Βαλκανίων, σε ηλικία 26 ετών. Ο Τόσε ήταν από την ΠΓΔ της Μακεδονίας και ήταν δημοφιλής τόσο στην πατρίδα του όσο και στη Σερβία, τη Βοσνία και την Κροατία.

Η κρατική τηλεόραση της Κροατίας μετέδωσε ότι το τζιπ του τραγουδιστή προσέκρουσε στην προστατευτική μπάρα της εθνικής οδού Ζάγκρεμπ - Βελιγραδίου και στη συνέχεια έπεσε σε χαντάκι. Καθόταν στη θέση του συνοδηγού. Μόλις κυκλοφόρησε η είδηση του θανάτου του, άνθρωποι άρχισαν να κλαίνε στους δρόμους και οι μαθητές θρηνούσαν στις τάξεις των σχολείων τους.

Η Τετάρτη ανακηρύχθηκε ημέρα πένθους. Τα τηλεοπτικά κανάλια της Κροατίας διέκοψαν την κανονική ροή του προγράμματός τους, ενώ τα ραδιόφωνα παίζουν συνεχώς κομμάτια των άλμπουμ του. [17/10/2007]

Vladimir Samoylovich Horowitz

Vladimir Samoylovich Horowitz (ρωσικά: ВладимирСамойловичГоровиц, Vladimir Samojlovič Gorovits Ουκρανός: Ο ВолодимирСамійловичГоровиць, Volodymyr Samiylovich Horovyts) (1 Οκτωβρίου 1903 έως τις 5 Νοεμβρίου 1989) ήταν ένας σπουδαίος ρωσο-αμερικανός πιανίστας. Η τεχνική του, και ο ενθουσιασμός του παιξίματός του είναι θρυλικοί. Εντούτοις μερικές φορές επικρίθηκε για υπερβολική επιτήδευση. Θεωρείται ένας από τους μέγιστους πιανίστες του εικοστού αιώνα. Ο Χόροβιτς ήταν μια σπουδαία φυσιογνωμία: έξοχος ως καλλιτέχνης και ωραίος άνθρωπος. Ευκαιρία να τον ακούσουμε να παίζει Shopin.

Giacomo Meyerbeer

Ο Τζιάκομο Μάγιερμπερ [Giacomo Meyerbeer] που γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1791 στο Βερολίνο και πέθανε στις 2 Μαΐου 1864 στο Παρίσι, υπήρξε μια εξαιρετική φυσιογνωμία της μουσικής. Εννιάχρονος ακόμη έκανε το ντεμπούτο του παίζοντας Μότσαρτ σ’ ένα κοντσέρτο στο Βερολίνο. Δυσκολεύτηκε ν’ αποφασίσει για το μουσικό του μέλλον – αν θα γινόταν οργανοπαίχτης ή συνθέτης, παρά το γεγονός ότι θεωρήθηκε μεταξύ των σπουδαιότερων βιρτουόζων της εποχής του.

Η κατανόηση της ιταλικής όπερας ήταν γι’ αυτόν όρος απαραίτητος για τη μουσική του εξέλιξη κι έτσι αποφάσισε να πάει για σπουδές στην Ιταλία. Εκεί τελικά υιοθέτησε και το όνομα Giacomo. Εντυπωσιάστηκε από το έργο του σύγχρονού του Gioacchino Rossini.

Το όνομά του έγινε γνωστό όταν η όπερά του Il crociato in Egitto παρουσιάστηκε στο θέατρο Fenice της Βενετίας in 1824. Ωστόσο, εκείνο το έργο του που τον έκανε διάσημο ήταν το ρομαντικό μελόδραμα Ροβέρτος ο διάβολος [Robert le Diable -Robert the Devil], με λιμπρέτο των Eugène Scribe και Casimir Delavigne, που παρφουσιάστηκε στο Παρίσι το 1831 και από πολλούς θεωρήθηκε ως η πρώτη μεγάλη όπερα.

Ας πάρουμε και μια γεύση του Robert le Diable από την Αμερικανίδα σοπράνο June Anderson...

Γιορτή ήχου, εικόνας στο Γκάζι

Ψηφιακός κινηματογράφος, new media και μουσικές εμφανίσεις στο Synch... Τη σχέση της τεχνολογίας με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία εξακολουθεί να διερευνά το φεστιβάλ Synch, που στη φετινή, τέταρτη διοργάνωσή του, εντάσσεται στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών.

Μια γιορτή νέων ήχων και εικόνων, το Synch μεταφέρεται από το Λαύριο στο κέντρο της Αθήνας και πραγματοποιείται φέτος στις 22, 23 και 24 του μήνα στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.

Σε ό,τι αφορά τη χρήση των νέων τεχνολογιών στην τέχνη, το πιο χαρακτηριστικό τμήμα του Synch είναι εκείνο της κινούμενης εικόνας και των νέων μέσων. Στη φετινή διοργάνωση, η θεματική ενότητα της Κινούμενης Εικόνας επικεντρώνεται στον ψηφιακό κινηματογράφο, δηλαδή τη σύγχρονη κινηματογραφική παραγωγή που χρησιμοποιεί animation και ειδικά ψηφιακά εφέ.

Σύμφωνα με τους υπεύθυνους προγραμματισμού του φεστιβάλ, στόχος της θεματικής ενότητας του Ψηφιακού Kινηματογράφου είναι να γίνει ένας χώρος παρουσίασης της ελληνικής παραγωγής ειδικών εφέ και animation, και των σημαντικότερων διεθνών τάσεων στους αντίστοιχους τομείς.

Η ελληνική μυθολογία στο λυρικό τραγούδι

Ενα εντυπωσιακό πρόγραμμα κλασικής μουσικής, κυρίως Ελλήνων δημιουργών, με θέματά του από την ελληνική μυθολογία, επέλεξε η Ελληνίδα υψίφωνος Ελσα Καστέλα, παρουσιάζοντάς το στη συνέχεια με μαθητές της σε συναυλία στο πλαίσιο των φετινών Φεστιβάλ της Βιέννης, ενώπιον πολυπληθούς κοινού και εκπροσώπων της πνευματικής ζωής στην αίθουσα τελετών του διοικητηρίου του 13ου τομέα της αυστριακής πρωτεύουσας.

Η Ελληνίδα καλλιτέχνις, με τη λαμπρή σταδιοδρομία σε φημισμένα λυρικά θέατρα και αίθουσες συναυλιών της Ευρώπης και το πλούσιο παιδαγωγικό της έργο των τελευταίων χρόνων, παρουσίασε με τρεις μαθητές της από το Ωδείο Πράινερ της Βιέννης, έργα των Μ. Καλομοίρη, Θ. Καρυωτάκη, Δ. Λεβίτη, Μ. Παλλάνδιου, Γ. Σκλάβου, Ε. Βαρβόγλη, αλλά και Μότσαρτ, Σούμπερτ, Κερουμπίνι, Γκλουκ και Βολφ.

Οπως σχολίασαν οι Βιεννέζοι κριτικοί, ήταν ένα πρόγραμμα που δεν είχε μόνο στο μεγαλύτερο μέρος του κλασική μουσική από Ελληνες δημιουργούς, αλλά ήταν και ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στο ρόλο και τη θέση της ελληνικής μυθολογίας στην κλασική μουσική, και εκεί αναγόταν η πρωτοτυπία του και τελικά η επιτυχία του.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από τον Τύπο (5)

Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν... **ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ: ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΚΟΜΑ (ΠΑΡΑΓΩΓΗ: IMPACT MUSIC): Δέκα καινούργια τραγούδια υπογράφει ο Ορφέας Περίδης, τα οποία, αν και καινούργια, θυμίζουν τα παλαιότερά του. Σε γενικές γραμμές οι «γεύσεις» παραμένουν ίδιες: λίγο από εδώ και λίγο από εκεί (ροκ, μπαλάντα, χαμηλοί τόνοι, ατμοσφαιρικές καταστάσεις). Ακόμα μια φορά ο δημιουργός υπογραμμίζει αυτό που πολλοί θαυμαστές του θεωρούν πως υπάρχει εν γένει: ένα συνδυασμό του ποιοτικού με το εμπορικό. Ευλόγως, θα πει κανείς, αφού η παρουσία του Περίδη σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας του συνοδεύτηκε και από εμπορική επιτυχία (χρυσοί δίσκοι κ.λπ.). Αλλά όσο σχετική είναι η εμπορική επιτυχία -μια και σ' αυτήν εμπλέκονται και οι μηχανισμοί προβολής με τους αβανταδόρους της δισκοπαραγωγής και τα τεχνάσματά τους- άλλο τόσο σχετική είναι και η έννοια του ποιοτικού, αφού εδώ εμπλέκονται τα γούστα, οι ορέξεις και άλλοι υποκειμενικοί παράγοντες... [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Σε ήχο ελληνικό, ΓΙΩΡΓΟΣ Ε. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ]

Στέγη ορχήστρας: Ετοιμος είναι ο πρώτος στην ιστορία της χώρος δοκιμών της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Το πρώην κινηματοθέατρο «Παλλάς», στη λεωφόρο Νίκης. Οι εργασίες θα ολοκληρωθούν ώς το τέλος του μήνα, ενώ τα εγκαίνια θα γίνουν τον Σεπτέμβριο. Τον χώρο επισκέφτηκε χθες ο γενικός γραμματέας του ΥΠΠΟ, Χρήστος Ζαχόπουλος, και επισήμανε ότι οι εργασίες, που κόστισαν 900.000 ευρώ, έγιναν με εθνικούς πόρους κάτι που, όπως είπε, αντανακλά και την εμπιστοσύνη του ΥΠΠΟ στη διοίκηση, τη διεύθυνση, τους μουσικούς και το προσωπικό της ορχήστρας. Τόνισε ότι το έργο της ΚΟΘ αγκαλιάζεται από το κοινό της πόλης και της χώρας και υπογράμμισε ότι έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας με τις συνεργασίες με καταξιωμένους μουσικούς (Αλντο Τσικολίνι, Ιαν Γκίλαν), αλλά και με τις δισκογραφικές της συνεργασίες με διεθνείς εταιρείες... [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΣΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ]

Το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο παίζει μουσική του 20ού αιώνα στην Πειραιώς 260 (φωτ. Μπίλιος)

Το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο σε σύγχρονο ρεπερτόριο. Τους ταιριάζουν τα σύγχρονα: Στη διάρκεια του οκταημέρου 24/6 έως 1/7, στο οποίο συσσωρεύτηκαν, αλλεπάλληλες, περίπου οι μισές από τις εκδηλώσεις σοβαρής μουσικής του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, ακούσαμε το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο υπό τη νέα του σύνθεση σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον πρόγραμμα μουσικής του 20ού αιώνα (26/7/07). Οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε ήταν καλές, καθ' όσον φαίνεται ότι τα χαρακτηριστικά που δεσπόζουν στις εκτελέσεις του συνόλου ταιριάζουν καλύτερα στο σύγχρονο ρεπερτόριο με τις κάπως ανοιχτές προδιαγραφές ύφους παρά στο κλασικό/ρομαντικό, όπου η απόλυτη ακρίβεια της ανάγνωσης και η ανοχή ως προς τα όσα υπαγορεύει η στενά σχηματοποιημένη γραφή των έργων είναι σαφώς μικρότερη... [Ελευθεροτυπία, Ηχοι ζωντανοί, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΒΩΛΟΣ]

Οι ΤΥΠΑΝΑ παίζουν Στιβ Ράιχ: Την επομένη το ελληνικό σύνολο κρουστών ΤΥΠΑΝΑ πρόσφερε στον ίδιο χώρο την πρώτη ελληνική παρουσίαση της σύνθεσης Drumming (Τυμπάνισμα) του Αμερικανού μινιμαλιστή Στιβ Ράιχ σε επεξεργασία από το σολίστα κρουστών Δημήτρη Δεσύλλα. Ηταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρουσίαση με στοιχεία... δοκιμασίας, που αποτεινόταν στους μυημένους και φανατικούς θιασώτες του μινιμαλισμού.

Οι ΤΥΠΑΝΑ επί το έργον παρουσιάζοντας τη σύνθεση Drumming του Στιβ Ράιχ (φωτ. Μπίλιος)

Η μουσική κράτησε περισσότερο από μία ώρα, δίχως να μεσολαβήσει διάλειμμα. Εκείνο που αποτέλεσε πρόβλημα ήταν η ακουστική του χώρου: οι κυρτές ανακλαστικές επιφάνειες που περιέβαλλαν τη σκηνή παγίδευαν τον ήχο σε φαύλο κύκλο διαδοχικών ανακλάσεων, οι οποίες στις κορυφώσεις προκαλούσαν φοβερή συμφόρηση... [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΒΩΛΟΣ]

Από τον Τύπο (4)

Σύγχρονα μπλουζ στο χιπ χοπ καμίνι

* «The Undisputed Truth» - Brother Ali (Hitch Hyke): Αλμπίνος μισότυφλος, διωγμένος από την οικογένειά του και άστεγος στους δρόμους της Μινεάπολις, αλλά από την άλλη πιστός μουσουλμάνος και ταλαντούχος μουσικός, ο «αδερφός Αλι» ραπάρει σαν λυσσασμένο αιλουροειδές των μητροπόλεων. Η δική του «αδιαμφισβήτητη αλήθεια» είναι ο εφιάλτης της αμερικανικής ενδοχώρας. Ρατσισμός, συντηρητισμός και μισαλλοδοξία μέσα από την ειρηνική εικόνα των μεσοαστικών προαστίων και των εμπορικών κέντρων. Με την ευθύτητα και την ακρίβεια πολυβόλου, ο Αλι ραπάρει εκτοξεύοντας παντού ριπές, στον πόλεμο του Ιράκ και σε αυτούς που τον κοιτάνε με λύπη στο δρόμο, στην πρώην γυναίκα του και στη μουσική σκηνή που έχει κολλήσει στο ανώδυνο r'n'b, στην ανάγκη του να ζει στο σκοτάδι και στη θηριωδία των μπάτσων.[.. ]

* «Gutterfly: The Original Soundtrack»- Lifesavas
(Hitch Hyke): Ξέφρενο φανκ και σέξι σόουλ, ένας ιλιγγιώδης χιπ χοπ ρυθμός και συμμετοχές από τον «πατριάρχη» Τζορτζ Κλίντον μέχρι τους «ποιητές του δρόμου» Dead Prez. Οι Lifesavas, το χιπ χοπ τρίο από το Πόρτλαντ, δεν κολλάνε στη σκηνή ούτε με τους γκάνγκστα ούτε με το σαλονάτο r'n'b. Το δικό τους μίγμα έρχεται από τη δεκαετία του '70 όταν η φανκ συνδυασμένη με το ροκ γινόταν το αλήτικο σάουντρακ για τους δρόμους του γκέτο. Το δεύτερο άλμπουμ τους, το «Gutterfly», είναι η μουσική για μια φανταστική ταινία που κλέβει την πλοκή των ταινιών της εποχής της Blaxploitation, την κιτς αισθητική της και μουσικές σαν του θρυλικού Κέρτις Μέιφιλντ. [...]

* «Rise Up» - Zeph & Azeem (Hitch Hyke): «Η εξέγερση ενάντια στην τυραννία είναι υποχρέωση...». Τέτοιους στίχους ξεστομίζει αυτό το ντουέτο των ράπερ, που ντύνονται με μαύρα συντηρητικά κοστούμια σαν τους Μπλουζ Μπράδερς και θέλουν να «ζωγραφίσουν ορχιδέες μέσα στα συντρίμμια αεροπλάνων». Δυο τέκνα του Οκλαντ, φημισμένου για τις ταραχές του, οπλισμένοι με πανκ φιλοσοφία και φανκ-τζαζ-ροκ ήχους που κηρύττουν στο ντεμπούτο τους τον «ξεσηκωμό». [...]
[Ελευθεροτυπία, Στερεο-φονικά, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ]