Από τη ρίζα ενός κάκτου, το κρουστό που κατέκτησε τον κόσμο

• Ο Γ. ΜΠΑΡΑΜΠΑΡΟΥΣΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΜΕ ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ

• Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΟΥΤΣΩΝΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010

• Ο Γιάννης Μπαραμπαρούσης, στα 32 του χρόνια, πούλησε τα νυχτερινά μαγαζιά του αφήνοντας πίσω του τη ζωή της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για τη γαλήνη των Κυκλάδων.

Το κρουστό που άρχισε να φτιάχνει ο νεαρός Θεσσαλονικιός το 1990 στη Νάξο πουλάει σε όλη την Ευρώπη, Αμερική, ακόμα και Μέση Ανατολή

Οχι πως οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά, το αντίθετο -η χώρα ευημερούσε και η οικονομική κρίση ήταν μακρινός... εφιάλτης. Ο επιχειρηματίας, αναζητώντας νέα κατεύθυνση, έζησε ένα προσωπικό θαύμα που του άλλαξε τη ζωή. Το καλοκαίρι του 1990 στη Νάξο, βολτάροντας στις πλαγιές του νησιού, είδε κάτι -στη μέση του πουθενά- που του κέντρισε το βλέμμα. Ηταν η ρίζα ενός κάκτου. Εμοιαζε σαν μικρό κρουστό, παρατημένο. Τη μετέφερε στο καφενείο που διατηρούσε, αποφασίζοντας να το μετατρέψει σε ό,τι έμοιαζε με την πρώτη ματιά. Ενα μουσικό όργανο.

«Αρκεί να εμπιστευτείς τη ζωή» λέει ο Γιάννης. «Αν κανείς πηδήξει στα βαθιά ρισκάροντας, τότε θα βρει λύση» προσθέτει· «Σήμερα που η κρίση μοιάζει αδιέξοδο, χρειάζεται τόλμη -να παρατήσει ο καθένας ό,τι τον βαραίνει και χωρίς φόβο ν' αφεθεί στη ζωή· όλοι μπορούν να προχωρήσουν, είτε με Ρολς Ρόις είτε καλλιεργώντας τομάτες κι αγγουράκια».

Ο Γιάννης και η φίλη του Μάρθα μέρα με τη μέρα κατεργάζονταν τη ρίζα, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός οργάνου με καλό ήχο που να «στέκεται» σε μουσικές μπάντες. Γνωστοί και φίλοι και τουρίστες δεν άργησαν να προσέξουν το νέο όργανο. Το τουμπερλέκι ονομάστηκε «Μάγια» (από σύντμηση των ονομάτων Γιάννης και Μάρθα). Σύντομα, ο Δήμος Νάξου παραχώρησε δωμάτιο στο Κάστρο του Σανούδου ως εργαστήριο. Το κρουστό παραγόταν μαζικά αλλά πάντα χειροποίητα.

«Εμβάθυνα στον ήχο με τη βοήθεια του Τάκη Μπάρμπα, του σημαντικότερου γνώστη κρουστών σήμερα, μαθαίνοντας μυστικά της κατασκευής και της τεχνικής παιξίματός τους» θυμάται ο Γιάννης. «Αρχισα να παίζω όπου υπήρχε ένα καλό μεροκάματο». Οι επισκέπτες του εργαστηρίου έφευγαν από το νησί με ένα «Μάγια» στις αποσκευές τους.

Το κρουστό με το γλυκό και βαθύ ήχο πουλούσε σαν ζεστό ψωμί σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αμερική με επιχειρηματικό όχημα μια επαγγελματική κάρτα! Γιάννης και Μάρθα δίδαξαν την κατασκευή του κρουστού σε μια ομάδα νέων Ισπανών. Από τότε, η πορεία του κρουστού δεν γνώρισε σύνορα και σήμερα ακούγεται σε μπάντες (οι «Χαΐνηδες» ή το συγκρότημα του Γ. Αγγελάκα) σε όλο τον κόσμο.

«Το οργανάκι μου προσέφερε άνετη ζωή για μια δεκαετία» λέει ο Γιάννης που επέστρεψε στις επιχειρήσεις (μεσιτείες σπιτιών στη Χαλκιδική). Αραγε θυμάται εκείνη την πρώτη ρίζα; «Είναι νούμερο ένα στη ζωή μου, ένα θαύμα που συνέβη όταν έψαχνα διέξοδο» απαντά. «Κοίταξα χωρίς φόβο στο πουθενά κι άλλαξε η ζωή μου» τονίζει. «Ονειρό μου,να ασχοληθώ πάλι αποκλειστικά με αυτό».

Νίκος Ξυδάκης: Ψάχνω στην Αθήνα το άσπρο σακάκι του Καβάφη

• Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010

• «Στη σκηνή απολαμβάνω την πολυκοσμία, σε μια εποχή μάλιστα που οι περισσότεροι λένε «μπορείτε να 'ρθετε με έναν μουσικό ή και μόνος σας;». Το μόνο που δεν ζητούν είναι να πηγαίνεις μ' ένα cd και να το βάζεις να παίζει!».

Να τος πάλι ο οξυδερκής σαρκασμός του Νίκου Ξυδάκη, που συχνότερα στρέφεται κατά... αυτού του ιδίου. Και τότε απορεί κανείς πώς αυτή η ποιητική προσωπικότητα υπονομεύει τον λυρισμό της με τόσο χιούμορ. Τέτοιες αντιθετικές ιδιότητες συνυπάρχουν και στο έργο τού άλλοτε λαϊκότροπου και άλλοτε πιο λόγιου συνθέτη. Συνυπάρχουν επίσης στον τίτλο της μουσικής παράστασης που ετοιμάζει για την 1η Νοεμβρίου στο «Παλλάς»: το «Συνέβη στην Αθήνα» παραπέμπει και στις αντιφατικές εικόνες της Αθήνας, που αλλιώς την έβλεπε εντός του ο Ξυδάκης κι αλλιώς αναπτυσσόταν γύρω του, από το 1963 που την πρωταντίκρισε με τα έκθαμβα μάτια ενός Ελληνα του Καΐρου.

Η παράσταση στο «Παλλάς» επιστρέφει στις προηγούμενες δεκαετίες, με συμμετόχους την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Τάση Χριστογιαννόπουλο, τη Μάρθα Φριντζήλα, την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, το συγκρότημα Αραβικής Μουσικής Al Mahaba και γκεστ σταρ τον Νίκο Πορτοκάλογλου. Γι' αυτό ζητήσαμε από τον Νίκο Ξυδάκη να μας ταξιδέψει στην Αθήνα, με αφορμή μερικές από τις πιο αγαπημένες δουλειές.

- Κάνετε μια μουσική αναδρομή;

«Κυρίως είναι μια συναυλία-αφήγηση που θα 'θελα να ξεφεύγει από την αυτοβιογραφική αναδρομή και να αγγίζει τους άλλους».

- Και η Αθήνα;

«Είναι το σημαντικό σκηνικό μέσα στο οποίο συμβαίνουν μετακινήσεις, φυγές ή παλινδρομήσεις».

- Ας επιστρέψουμε στο 1963: πρώτο βράδυ στην Αθήνα...

«Εχοντας γαλουχηθεί με το όνειρο της επιστροφής στην Ελλάδα, στην Αθήνα πια έψαχνα κοινούς τόπους που θα με συνέδεαν μαζί της. Δεν ξέρω αν τους βρήκα. Ισως τα τραγούδια μου να ήταν η έκφραση μιας διαρκούς αναζήτησης».

- Αργότερα βγάλατε και τον δίσκο «Πρώτο βράδυ στην Αθήνα»...

«Περιείχε πολλά προσωπικά στοιχεία. Εκεί χρησιμοποιώ, π.χ. τελείως ερασιτεχνικά αλλά αναγκαία, κανονάκι -άγνωστο "είδος" τότε στην Ελλάδα- ως αναφορά στη δική μου μνήμη».

Δεκαετία του '70

- «Η εκδίκηση της Γυφτιάς» αποδείχτηκε τομή στο τραγούδι. Συμβάδιζε με αναλόγως θαρραλέες αλλαγές στην κοινωνία;

«Θυμάμαι μια αλλαγή που συνδέεται κυρίως με τη μεταπολίτευση. Ηταν σαν να άρχισε να υπάρχει μια αντίδραση σε καθετί που ορίζαμε ως "πολιτικοποιημένο". Ενας κόσμος ανακάλυπτε τα ρεμπέτικα, τη μουσική της Ανατολής, μουσικά όργανα όπως κανονάκια και ούτια και άλλες μουσικές, "αποκλεισμένες" μέχρι τότε λόγω ενός ιδεολογικού πλαισίου. Αρα εκείνα τα τραγούδια πήγαζαν από την ανάγκη μιας διακριτικής αντίστασης ή μιας στροφής στην ίδια τη μουσική».

- Ανιχνεύατε ανάλογες τάσεις και στην καθημερινότητα της πόλης;

«Αλλαζαν πολλά. Καφενεία ή ουζερί, όπως ο "Απότσος", του "Ορφανίδη", του "Φλόκα" ή το "Μπραζίλιαν" λειτουργούσαν ως μύθος. Σιγά σιγά όμως αυτό το αστικό σκηνικό που έφερνε αισιοδοξία και μια νότα δημιουργικότητας άρχισε να εξαφανίζεται. Μαζί κι ένας κόσμος πιο λαϊκός, ο οποίος στα μάτια μας είχε αυθεντικότητα και την ικανότητα να διηγείται τις δικές του ιστορίες -οι οποίες συχνά έρχονταν σε αντίθεση με το αστικότερο πρόσωπο της πόλης».

- Είχατε συναίσθηση ενός κόσμου υπό κατάρρευση;

«Περισσότερο λειτουργούσε μια διαίσθηση που κατέγραφε την παρακμή. Γι' αυτό "Η εκδίκηση της Γυφτιάς" είχε αυτοσαρκασμό, ειρωνεία και κριτική που προερχόταν από διάθεση αυτεπίγνωσης. Ηταν μια έρευνα του εαυτού μας κι όχι μιας κοινωνίας ή μιας ιδεολογίας. Αλλά αυτό για μένα είχε ημερομηνία λήξεως. Αν συνεχιζόταν, θα κατέληγε σε παρωδία του ύφους ή του είδους».

Δεκαετία του '80

- Ερχεται το «Κοντά στη δόξα μια στιγμή».

«Επειδή μου γινόταν κριτική, αυτή η δουλειά αντανακλούσε εν μέρει τις τύψεις μου: ήταν σαν να ξαναγύριζα σε μία μορφή λαϊκού τραγουδιού, όχι όμως με το στενό πλαίσιο της "Εκδίκησης της Γυφτιάς". Εκείνη η εποχή είχε τις μεγαλύτερες τάσεις φυγής. Κι ακριβώς επειδή η πόλη κι ο κόσμος της δεν αποτελούσαν πια για μένα μια μυθολογία, πάνω στην οποία μπορούσα να στηριχτώ, το κλίμα του δίσκου ήταν πολύ ψυχεδελικό. Ηχογραφήθηκε σ' ένα σπίτι στην Κυψέλη από τον φίλο μου, φωτογράφο και ζωγράφο Κώστα Γουδή και μάλιστα "παράνομα" -είχα έρθει σε ρήξη με την εταιρεία μου».

Δεκαετία '90

- Μέσα σας συνυπήρχε η λαϊκότητα με την πιο λόγια πλευρά. Το «προς τον κύριον Γεώργιο Δε Ρώσση» κλίνει μάλλον προς τον λόγιο Ξυδάκη.

«Κι αυτός ο δίσκος έγινε μέσα από ιδιάζουσες συνθήκες. Τον ηχογράφησα κι αυτόν "παράνομα", καταγράφοντας ένα υλικό που 'χε βγει πολύ αυθόρμητα. Μια περίοδο είχα πάθει τέτοια υστερία με τον Σολωμό, ώστε διαβάζοντάς τον νυχθημερόν μου δημιούργησε τέτοια υπερένταση, που άρχισα, αναζητώντας ανακούφιση, να ψιθυρίζω κάποια τραγούδια. Δεν διεκδικούσα εθνικές δάφνες, ούτε ήταν για μένα στροφή. Ηταν μια φυσική αντίδραση. Κάποια στιγμή άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάποιοι μεταμφιέζονταν σε ρεμπέτες ή σε λαϊκούς, αναζητώντας πιθανόν μια καινούργια ιδεολογική φόρμα σε αντιδιαστολή με κάτι πιο λόγιο. Ηταν ένα σχήμα που δεν λειτουργούσε εντός μου».

- Εχει προηγηθεί το '80 το «Κάιρο-Ναύπλιο-Χαρτούμ» με τον Γκόνη και μαζί συνεχίζετε να κάνετε ένα είδος μελωδικής «τοπιογραφίας»: «Τένεδος» και «Ακρωτήριον Ταίναρον».

«Δεν είναι μια απλή "γεωγραφία". Ολες μου οι συνεργασίες γίνονταν με ανθρώπους με τους οποίους, παρ' ότι προέρχονταν από άλλο κόσμο και είχαν άλλη "γλώσσα", μοιραζόμουν ένα συγγενικό αίσθημα: του αποκλεισμού και του "άλλου". Λειτουργούσε ένα είδος αλληλεγγύης του τύπου, "θα μου δώσεις τον κόσμο σου κι εγώ τη μουσική μου"».

- Η Αθήνα πώς ήταν;

«Είχε αρχίσει η φθορά είτε αυτού που είχα στη φαντασία μου, είτε αυτού που είχα ζήσει όταν πρωτοήρθα. Η Αθήνα άρχιζε να γίνεται για μένα ένας τόπος που θα 'πρεπε να του αλλάξεις το χρόνο. Εξ ου και το "Συνέβη στην Αθήνα" που, βασισμένο σε μία σύνθεση ποιημάτων του Καρούζου, είναι ένα είδος πρώιμου ραπ».

Δεκαετία του 2000

- Επιμένετε στις μελοποιήσεις ποιητών: Σαπφώ, Διονύσης Καψάλης και τελικά ο Καβάφης, που σηματοδοτεί ένα είδος επιστροφής στη γενέτειρά σας.

«Δεν ξέρω πώς λειτουργούν σ' εμένα αυτές οι επιστροφές ή οι αναχρονισμοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο "Παλλάς" ξεκινάω με τις αναφορές στην Αίγυπτο και τον Καβάφη, κάνω τη διαδρομή που λίγο-πολύ περιγράψαμε, σταθμεύω και στον Καψάλη, ποιητή των αθηναϊκών μου αναφορών, και καταλήγω στη Σαπφώ. Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που κάνει την αρχή ή το καινούργιο που ανακαλύπτεις επιστρέφοντας. Εχει, όμως, να κάνει πάντοτε με τον χρόνο».

- Δέχεστε ότι είστε αστικός δημιουργός;

«Τι άλλο θα μπορούσα να είμαι; Εν πάση περιπτώσει, τη μουσική μου οι Ανατολίτες τη θεωρούν ως δυτικό εξάμβλωμα και οι Δυτικοί ως απολιτίκ οριενταλισμό. Εξάλλου πρόσφατα με κατηγόρησε ένας συνάδελφος για έλλειψη πολιτικού περιεχομένου».

- Αν χρησιμοποιούσαμε ενεστώτα, τι «συμβαίνει στην Αθήνα»;

«Παρά την κρίση, δεν έχει κανείς την αίσθηση ότι δεν συμβαίνει τίποτα;».

- Κι από τότε που πρωταντικρίσατε την πόλη, τι συνέβη;

«Δεν ξέρω αν είμαι πάντα ακριβώς εδώ ή λίγο εξοστρακισμένος. Επίσης δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα κουσούρι που κάποιος το κουβαλάει διά βίου ή αν τελικά ενσωματώνεται και γίνεται αποδεκτός. Σκέφτομαι την περίφημη στιγμή που ο Καβάφης έρχεται στην Αθήνα, κυκλοφορώντας στο κέντρο και ψάχνοντας να αγοράσει "ένα άσπρο πρωινό σακκάκι". Το μόνο που ξέρω, λοιπόν, είναι ότι θέλω να κρατάω για την Αθήνα αυτό το σακάκι». *

Αφιέρωμα στον Δημήτρη Μητρόπουλο

Τιμώντας την προσφορά του μεγάλου Ελληνα αρχιμουσικού και συνθέτη Δημήτρη Μητρόπουλου, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών συμμετέχει στις εκδηλώσεις για τα πενήντα χρόνια από το θάνατό του, διοργανώνοντας ένα αφιέρωμα, που περιλαμβάνει: Ενα ρεσιτάλ - διάλεξη του πιανίστα Χάρη Δημαρά (25/10), το Διεθνή Διαγωνισμό «Δημήτρης Μητρόπουλος» για Διεύθυνση Ορχήστρας σε συμπαραγωγή με την Ορχήστρα των Χρωμάτων (3/11), το Συνέδριο: «Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960). Πενήντα χρόνια μετά», σε συνδιοργάνωση με τη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» και τα Περιοδικά «Μουσικολογία» και «Πολυφωνία» (12,13/11), καθώς και τη συναυλία του Κουαρτέτου Εγχόρδων, της Χορωδίας και Οργανικού Συνόλου του Ιονίου Πανεπιστημίου, με τίτλο «Δημήτρης Μητρόπουλος, ένας πολύπλευρος δημιουργός». Τη συναυλία διευθύνει ο Μίλτος Λογιάδης, ενώ συμπράττουν οι Αγγελική Καθαρίου - μέτζο σοπράνο, Σπύρος Γκικόντης - βιολί, Χρήστος Σακελλαρίδης και Θοδωρής Τζοβανάκης - πιάνο (14/11).

Μουσικές ιχνηλασίες

Ελλη Πασπαλά

Ο ποιητικός λόγος του Νίκου Γκάτσου, μελοποιημένος από μεγάλους συνθέτες, πλημμυρίζει σήμερα (9μμ) το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στη συναυλία - «Αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο», που ετοίμασε ο Σταύρος Ξαρχάκος. Ο συνθέτης ανέλαβε την ενορχήστρωση διαχρονικών τραγουδιών, σε ποίηση Ν. Γκάτσου, που υπογράφουν ο ίδιος και οι Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης και Δήμος Μούτσης. Ερμηνεύει η Ελλη Πασπαλά. Διευθύνει ο συνθέτης.

• Με την «πυξίδα» σταθερά προσανατολισμένη στα αυθεντικά ακούσματα ψυχής, η «Αλλη Οχθη» (Αρτεμωνος 9, Μ. Κόσμος, 210 9270628) ξεκίνησε για έβδομη χρονιά το ταξίδι της. Στη σκηνή της, σήμερα (10μμ.), ο αγαπημένος γλεντιστής από την Ολυμπο Καρπάθου, Μιχάλης Ζωγραφίδης, με λυροτσάμπουνο, λαούτα, Πάνω και Κάτω Χορό, συρματικούς και ανεξάντλητες μαντινάδες.
• Νότιοι ήχοι και μελωδίες της Κρήτης από τρεις δεξιοτέχνες του είδους, σήμερα (10.30μμ), στην «Αυλαία» (Αγ. Ορους 15, Βοτανικός, 2103474074). Παίζουν: Ψαρογιώργης: λαούτο, τραγούδι, Αχιλλέας Περσίδης: λαούτο, κιθάρα, Ζαχάρης Σπυριδάκης: λύρα, τραγούδι.
• «Το Τσέμπαλο στον 20ό αιώνα - Τρεις σύγχρονοι ιχνηλάτες...» τιτλοφορείται η συναυλία με έργα για τσέμπαλο και ορχήστρα, αύριο (8.30μμ), στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών (κεντρικό κτίριο, οδός Πανεπιστημίου 30). Η καταξιωμένη διεθνώς τσεμπαλίστα Κατερίνα Κτώνα συμπράττει με μουσικούς της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων (διεύθυνση Παύλου Σεργίου), σε έργα Ντε Φάγια, Κάουελ και Δίωνος Αρύβα - Αττικού (πρώτη παγκόσμια εκτέλεση). Είσοδος ελεύθερη.

Αφιέρωμα σε Σοπέν και Λιστ στον «Παρνασσό»

Το μουσικό τμήμα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» πραγματοποιεί αφιέρωμα στους ρομαντικούς συνθέτες Σοπέν και Λιστ, το Σάββατο 30/10, στην αίθουσα εκδηλώσεων (πλ. Αγ. Γεωργίου Καρύτση 8). Στο πρώτο μέρος ο Παναγιώτης Γώγος θα ερμηνεύσει τα έργα του Σοπέν, Μπαλάντα Νο 2, Τρία πρελούδια, Σκέρτσο Νο 1, Νυχτερινό Νo 1 και Σκέρτσο Νο 3. Στο δεύτερο μέρος θα ακουστούν τα έργα του Λιστ, Νυχτερινό, «Les cloches de Geneve», Μπαλάντα Νo 2 και «La Vallee d΄ Οbermann». Ενδιαμέσως η ηθοποιός και σκηνοθέτις Μάγδα Μαυρογιάννη (φωτογραφία) θα αφηγείται στιγμιότυπα από τη ζωή των δύο συνθετών. Παράλληλα θα λειτουργεί έκθεση φωτογραφίας, διοργανωμένη με την υποστήριξη της πολωνικής πρεσβείας στην Αθήνα. Πρόκειται για φωτογραφική έκθεση αρχειακού χαρακτήρα για τη ζωή και το έργο του Σοπέν. Η έκθεση αποτελείται από τρεις βασικές ενότητες: «Οικογένεια και φίλοι», «Τόποι που συνδέθηκαν με τη ζωή και το έργο του», «Προσωπικά αντικείμενα και άλλα ντοκουμέντα». Μέσα από κείμενα και φωτογραφίες φίλων και συγγενών, χώρων που έζησε και επισκέφθηκε και προσωπικών αντικειμένων η έκθεση αυτή επιχειρεί να εξιστορήσει τη ζωή και το έργο του πολωνού συνθέτη και να εξοικειώσει τον θεατή με την ιδιαίτερη προσωπικότητά του. Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από το αρχείο του Ινστιτούτου Σοπέν στη Βαρσοβία.

ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΪΚΛ: Σεξ, ναρκωτικά και πριβέ ρεσιτάλ για κροίσους

• Πώς ο κυπριακής καταγωγής βρετανός ποπ σουπερστάρ των δεκαετιών ΄80 και ΄90 κατέληξε να μπαινοβγαίνει στις φυλακές και να κερδίζει αρκετά εκατομμύρια εμφανιζόμενος για μισή ώρα σε πάρτι ρώσων μεγιστάνων

 

ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ | Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή» δήλωσε ο Τζορτζ Μάικλ βγαίνοντας από τις φυλακές του Σάφολκ και έχοντας εκτίσει μόνο τη μισή από την οκτώ εβδομάδων ποινή φυλάκισης που του είχε επιβληθεί τον Σεπτέμβριο. Το ζήτημα είναι πώς ακριβώς εννοεί την «αρχή», καθώς τα τελευταία δώδεκα χρόνια ο κόσμος ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τις... αστυνομικού τύπου περιπέτειές του και ελάχιστα με τη μουσική του. Και πάλι δικαίωμά του, θα πει κανείς. Αλλωστε σε πρόσφατη συνέντευξή του στον «Guardian», η οποία είχε συζητηθεί αρκετά, δήλωνε χαρακτηριστικά ότι δεν το ενδιαφέρει πλέον το τι λέγεται για τη ζωή του: «Ο κόσμος θέλει να με βλέπει ως ένα τραγικό πρόσωπο έπειτα από όλα αυτά περί απομάκρυνσής μου από τα φώτα της δημοσιότητας αλλά και τη σχέση μου με τα ναρκωτικά. Δεν είναι συναρπαστικά τα όσα μου συμβαίνουν. Κινούνται έξω από το σταρ σύστεμ και δεν τραβούν τόσο το ενδιαφέρον του κόσμου. Εχω την εντύπωση ότι τα εκλαμβάνει ως αδυναμία και αυτό διεγείρει τη ζήλια του. Αλλά εγώ δεν τα βλέπω ως αδυναμίες όλα αυτά. Απλώς έτσι είμαι».

Προφανώς ο κυπριακής καταγωγής βρετανός τραγουδιστής θέλει να επανέλθει στην πριγκιπική θέση που κατείχε στη δισκογραφία επί αρκετά χρόνια. Ωστόσο έχει δηλώσει πως κάτι τέτοιο δεν τον ενδιαφέρει πλέον και ότι, με τα χρήματα που έχει κερδίσει αλλά και αυτά που λαμβάνει από τα πνευματικά δικαιώματα, καθώς και τις περιοδείες που πραγματοποιεί αραιά και πού, μπορεί να ζήσει πλουσιοπάροχα όχι μία αλλά δέκα ζωές. Επίσης τονίζει ότι έχει αηδιάσει με το καθεστώς της δισκογραφίας, τόσο ώστε οτιδήποτε ηχογραφήσει στο μέλλον, θα το κυκλοφορεί μέσω Ιnternet.

Το περίφημο περιστατικό του στις δημόσιες τουαλέτες στο Λος Αντζελες το 1998 ακολούθησαν ένα σχετικό με το θέμα τραγούδι, το «Οutside», και η δημόσια παραδοχή του σεξουαλικού προσανατολισμού του. Τώρα σπεύδει να ξεκαθαρίσει πως, παρά το γεγονός ότι βγαίνει από τη φυλακή με πολλές νέες ιδέες και ένα τραγούδι στα σκαριά, αυτό δεν θα έχει καμία σχέση με τη διαμονή του πίσω από τα κάγκελα.

Δύσκολα όμως μπορούμε να φανταστούμε τον Τζορτζ Μάικλ να γίνεται και πάλι ο δροσερός σταρ της δεκαετίας του ΄80. Τα 47 χρόνια του και η χρόνια χρήση μαριχουάνας σε τεράστιες ποσότητες - κάπνιζε περισσότερα από 25 τσιγάρα την ημέρα- σε συνδυασμό με πιο δυνατά ναρκωτικά, τον έχουν βαρύνει τόσο ώστε, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, ελάχιστα κοινά έχει με τον σημερινό κόσμο της ποπ.

Αρχής γενομένης από το 1998, όλες οι κινήσεις του φανέρωναν αυτοκαταστροφική διάθεση. Ο θάνατος του συντρόφου του Ανσέλμο Φελέπα από ΑΙDS, ο θάνατος της μητέρας του και η χρόνια σεξουαλική καταπίεση τον έκαναν να συμπεριφέρεται δημοσίως με έναν τρόπο ξένο προς τον καθωσπρέπει ποπ σταρ που γνωρίζαμε. Ακολούθησαν συλλήψεις επί συλλήψεων. Αλλοτε επειδή κοιμόταν σε κατάσταση μέθης στη ρόδα του αυτοκινήτου του στο κέντρο του Λονδίνου, άλλοτε για άκρως επικίνδυνες διαδρομές με το Range Rover του υπό την επήρεια ναρκωτικών- οπότε και φυλακίστηκε στις φυλακές του Πέντονβιλ, από τις οποίες έχουν περάσει ο Οσκαρ Γουάιλντ και ο Μπόι Τζορτζ.

Η επιστροφή του στο εξοχικό του 16ου αιώνα που διατηρεί μαζί με τον αμερικανό σύντροφό του Κένι Γκος ενδέχεται να του δώσει και πάλι την απαραίτητη ενέργεια ώστε να επιστρέψει στον κόσμο της μουσικής ποπ. Δύσκολα όμως θα μας ξαφνιάσει: εξ ορισμού η ποπ αφορά νέα πρόσωπα, ενώ ο ίδιος δεν χρειάζεται να κοπιάσει ιδιαιτέρως αρκεί να κάνει μια ακόμη περιοδεία για να βγάλει και με το παραπάνω το ψωμί του: οι συναυλίες που πραγματοποίησε μεταξύ 2006-2008 με τίτλο «25 LiveΤour» του απέφεραν 100 εκατ. δολάρια, ενώ αρκετά εκατομμύρια κερδίζει για εμφανίσεις μισής ώρας σε πριβέ εκδηλώσεις δισεκατομμυριούχων, όπως ο ρώσος μεγιστάνας Βλαντίμιρ Ποτάνιν και ο βρετανός επιχειρηματίας σερ Φίλιπ Γκριν.

• Αμφισεξουαλικό αντικείμενο πόθου

Από το 1982, ως το ήμισυ του ποπ ντουέτου Wham!, ο Γεώργιος Παναγιώτου, γνωστότερος ως Τζορτζ Μάικλ, κέρδισε την αγάπη του νεανικού κοινού σημειώνοντας μεγάλες επιτυχίες όπως τα «Wake Μe Up Βefore Υou GoGo» και «Careless Whispers», ενώ η αμφισεξουαλική εικόνα που προέβαλλε, με τα καυτά σορτσάκια, τη φουντωτή μες κόμμωση, το βγαλμένο φρύδι και τους τεράστιους κρίκους, τον έκανε ερωτεύσιμο για κορίτσια και αγόρια. Η διάλυση του συγκροτήματος σήμανε μια ακόμη πιο επιτυχημένη προσωπική πορεία με τελικό απολογισμό πωλήσεις άνω των 100 εκατομμύρια δίσκων, επτά Νο1 επιτυχίες στη Βρετανία και οκτώ στις ΗΠΑ. Μεταξύ 1984 και 2004 ο Τζορτζ Μάικλ ακουγόταν περισσότερο από κάθε άλλον στο βρετανικό ραδιόφωνο. Και ξαφνικά όλα γύρισαν ανάποδα.

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=362613&dt=23/10/2010#ixzz13B4Ir0PS

Πορεία των μουσικών

Πορεία διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εσωτερικών έκαναν χτες ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, η Πανελλήνια Ενωση Μουσικών ΟΤΑ και ο Σύλλογος Καθηγητών Ωδείων Αναγνωρισμένων, απαιτώντας την επίλυση των σοβαρότατων προβλημάτων που μαστίζουν τον κλάδο. Σε δεκάδες δήμους, πολιτιστικές δομές που λειτουργούν δεκαετίες, βρίσκονται ένα βήμα πριν το κλείσιμο, με αποτέλεσμα εκατοντάδες απολύσεις, υποαπασχόληση και ανεργία για έναν κλάδο που ήδη έχει πολύ αυξημένα ποσοστά. Δημοτικά Ωδεία και Πολιτιστικά Κέντρα, ενώ έχουν σπουδαστές, δεν μπορούν να ανανεώσουν συμβάσεις καθηγητών, ενώ εκατοντάδες συμβασιούχοι, που απασχολούνται σε Φιλαρμονικές και Ορχήστρες, αναμένεται να απολυθούν το επόμενο διάστημα. Οι τρεις μουσικοί σύλλογοι, στο κοινό υπόμνημα που επέδωσαν στο υπουργείο, ζητούν μεταξύ άλλων την άμεση κάλυψη των κενών οργανικών θέσεων με σταθερή και πλήρη απασχόληση, να μη γίνει καμία απόλυση συμβασιούχου μουσικού στα Μουσικά Σύνολα και Ωδεία, καθώς και την άμεση κατάταξη των μουσικών - επιτυχόντων σε διαγωνισμούς. Η χτεσινή κινητοποίηση υπογράμμισε για άλλη μια φορά την ανάγκη συσπείρωσης και ξεσηκωμού των μουσικών για την υπεράσπιση των εργασιακών και ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων.