ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

Τιμώντας την Αυστρία και τους καλλιτέχνες της

Αφιερωμένο στη χώρα με τη μεγαλύτερη παράδοση στην κλασική μουσική είναι το 17ο Φεστιβάλ Ναυπλίου υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιάννη Βακαρέλη

---

Η Μαρλίς Πέτερσεν

---

Την Αυστρία και τους καλλιτέχνες της τιμά το εφετινό, 17ο κατά σειρά Μουσικό Φεστιβάλ Ναυπλίου που από τις 19 Ιουνίου και για έντεκα συνολικά ημέρες φιλοδοξεί να «κατακλύσει» με γοητευτικές μελωδίες την πρωτεύουσα της Αργολίδας. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του πιανίστα Γιάννη Βακαρέλη, διακεκριμένοι μουσικοί και σύνολα - ανάμεσά τους η Παιδική Χορωδία Mozart της Βιέννης (21/6, Παλαμήδι), το Κουαρτέτο Εγχόρδων Artis (25/6, Βουλευτικό), το σύνολο Unicorn (27/6, Μπούρτζι) κ.ά. - καλούν ντόπιους και επισκέπτες σε μια ελκυστική περιήγηση στη χώρα με τη μεγαλύτερη παράδοση στον τομέα της κλασικής μουσικής.

Στο πλαίσιο αυτό η έναρξη θα γίνει την προσεχή Πέμπτη στο Βουλευτικό, με συναυλία που θα δώσει το Δημοτικό Ωδείο Ναυπλίου «Κ. Νόνης», ενώ την Παρασκευή 20 Ιουνίου, στο Παλαμήδι, οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν με το Altenberg Piano Trio της Βιέννης. Αποτελούμενο από τους Αμιραμ Γκαντς (βιολί), Αλεξάντερ Γκέμπερτ (βιολοντσέλο) και Κλάους Κρίστιαν Σούστερ (πιάνο), από την πρώτη του επίσημη εμφάνιση κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Μότσαρτ στο Σάλτσμπουργκ, το 1994, το εν λόγω σύνολο δωματίου έχει δώσει περισσότερες από 1.000 συναυλίες και έχει κερδίσει τη φήμη ενός από τα πλέον τολμηρά και συνεπή σχήματα στο είδος του. Εν προκειμένω θα ερμηνεύσει έργα Χάυδν, Τσέρχα και Μπετόβεν.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει εξάλλου η εμφάνιση του Κουαρτέτου Εγχόρδων της Σκάλας του Μιλάνου στις 22 Ιουνίου, στο Παλαμήδι, με ένα πρόγραμμα έργων Σούμπερτ και Ντβόρζακ. Σε ό,τι αφορά τις υπόλοιπες εκδηλώσεις, αξίζει να αναφερθούν η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών υπό τον Νίκο Αθηναίο στις 28 Ιουνίου στην πλατεία Αρβανιτιάς, αλλά και το αφιέρωμα στον Μότσαρτ που θα παρουσιάσουν δύο ημέρες νωρίτερα (26 Ιουνίου) στο Βουλευτικό οι μαθητές του Αρη Χριστοφέλη. Στις 23/6 ο γάλλος κλαρινετίστας Michel Lethiec, η Χαρά Σειρά (βιόλα) και ο βραζιλιάνος πιανίστας Σέρτζιο Μελάρντι θα παρουσιάσουν - επίσης στο Βουλευτικό - ένα πρόγραμμα που, μεταξύ άλλων, θα περιλαμβάνει έργα Μότσαρτ και Σούμαν. Ο ίδιος χώρος εξάλλου θα φιλοξενήσει την επόμενη ημέρα και τη συναυλία του κουιντέτου πνευστών Penta το οποίο, στη διάρκεια των έξι χρόνων της ύπαρξής του, έχει σημαντικές κατακτήσεις στο ενεργητικό του.

Ακρως εντυπωσιακό αναμένεται το φινάλε του φεστιβάλ την Κυριακή 29 Ιουνίου, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Η ιδιαίτερα αγαπητή στη χώρα μας γερμανίδα υψίφωνος Μαρλίς Πέτερσεν - την οποία έχουμε δει τόσο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όσο και στο Ναύπλιο ενώ τη σεζόν 2008-2009 θα ερμηνεύσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Θαΐδα» του Μασνέ που θα παρουσιαστεί στην αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη -, ο Γιάννης Βακαρέλης και η επίσης πιανίστρια Αλεξάνδρα Νομίδου θα παρουσιάσουν έργα για φωνή και πιάνο καθώς και συνθέσεις για δύο πιάνα. Το φεστιβάλ, τέλος, θα πλαισιώσουν παράλληλες εκδηλώσεις, αφιερωμένες στην κουλτούρα της Αυστρίας. [ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ, Το ΒΗΜΑ, 15/06/2008]

ΑΛΕΚΑ ΚΑΝΕΛΛΙΔΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ

Το παρελθόν σε κίνδυνο

Η δισκογραφία πάντα γοητευόταν από τα μεγάλα λόγια! Είχε μάλιστα την ψευδαίσθηση ότι το ίδιο συνέβαινε και σε μας, το κοινό. Κάθε φορά εφεύρισκε μια «μεγάλη ιδέα» και την έριχνε στην αγορά. Σήμερα η «μεγάλη ιδέα» λέγεται «επιστροφή». Ολο και κάποιος επιστρέφει, και συχνά αναζητείται ο λόγος. Οπως στην περίπτωση της Αλέκας Κανελλίδου και της Ελένης Βιτάλη. Η Κανελλίδου υπήρξε «κλειστού κυκλώματος» ερμηνεύτρια, αλλά οπωσδήποτε ιδιαίτερη. Ηξερε να διαχειρίζεται θέματα καρδιάς και να υπακούει σε ατμόσφαιρες φορτισμένες με τζαζ αίσθηση. Τώρα κυκλοφόρησε έναν δίσκο χωρίς στίγμα, που δεν αντέχει σε δεύτερη ακρόαση. Γιατί λοιπόν να επιστρέψει και να διαταράξει τον υπέροχο εσωστρεφή μύθο που απολάμβανε;

Η Βιτάλη είναι ακόμη πιο ισχυρή περίπτωση. Σπουδαία λαϊκή φωνή, μεγάλων ακροατηρίων, καθαρών εξηγήσεων. Επέστρεψε με δικά της τραγούδια που δεν οδηγούν πουθενά το αίσθημα της φωνής της. Δεν υπήρχαν συνθέτες να γράψουν γι' αυτήν; Τι νόημα έχει μια επιστροφή αδιάφορη και πληκτική, για μια φωνή που ευαισθητοποιεί τον ακροατή όσο ελάχιστες πια; Πριν από χρόνια, στη μεγάλη διαμάχη ερμηνευτών - συνθετών, δεν είχε λυθεί το ποιος είναι απαραίτητος σε ποιον. Σήμερα, στην απόλυτη κρίση της δισκογραφίας, το ερώτημα έχει μάλλον απαντηθεί: χωρίς τραγούδια η φωνή είναι «πουκάμισο αδειανό» και καλύτερα να σιωπά. Πόσο μάλλον όταν είναι σπουδαία. [ΑΝΝΑ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ, Το ΒΗΜΑ, 15/06/2008]

ΑΙΧΜΗΡΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΒΕΛΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΗΠΑ

Η Λόρι Αντερσον στην καινούργια δουλειά της, Homeland, αφηγείται τις ιστορίες της χωρίς οπτικά εφέ και ηλεκτρονικά κόλπα

Πριν από λίγο καιρό, η Λόρι Αντερσον παρουσίαζε ένα βράδυ την καινούργια δουλειά της, Homeland, στη Βοστώνη, όταν κάτι μάλλον παράξενο συνέβη. Είχε μόλις αρχίσει ένα κομμάτι όπου μιλούσε για τις τακτικές στρατολόγησης στις ΗΠΑ και τις συνέπειές τους στα πεδία μάχης της Μέσης Ανατολής. «Θα σας ανατινάξω τις εκκλησιές, θα σας ανατινάξω τα τζαμιά σας», τραγουδούσε γλυκά με συνοδεία ηλεκτρονικών ήχων, «όλα τα κυβερνητικά σας κτίρια, γιατί είμαι κακό παιδί». Διαμαρτυρίες άρχισαν να ακούγονται και σε λίγο μια ομάδα θεατών έφυγαν επιδεικτικά από την αίθουσα. «Δεν μπορούσαν να το πιστέψω», λέει η Αντερσον ενώ βρισκόμαστε στο καταφύγιό της, ένα σπηλαιώδες νεοϋορκέζικο διαμέρισμα που βλέπει στον ποταμό Χάτσον. «Με όλα αυτά που γίνονται, είναι αδύνατον να μη βάλεις την πολιτική στη δουλειά σου. Από τη μια μεριά, ικανοποιήθηκα που προκάλεσα αντίδραση, αλλά προτού ικανοποιηθώ, είχα εκπλαγεί».

Πρωτοπόρος

Ισως η αντίδραση να είχε να κάνει με την άγνοια του σημερινού κοινού για τη 40χρονη σταδιοδρομία της Λόρι Αντερσον παρά με το περιεχόμενο του Homeland, όπου επί περίπου 100 λεπτά σχολιάζει τα πάντα, από τον πόλεμο στο Ιράκ μέχρι τα διαφημιστικά πανό στους δρόμους. Με πωλήσεις εκατομμυρίων άλμπουμ και αναρίθμητες περιοδείες στο ενεργητικό της, η Αντερσον θεωρείται ακόμα από πολλούς η βασίλισσα του ποπ πειραματισμού του ’80, που θα περίμενε κανείς να κάνει μερικά κοινωνικά σχόλια αλλά όχι και να πυροδοτεί συγκρούσεις. Ξεχνούν ότι ξεκίνησε ως πρωτοποριακή καλλιτέχνις και περφόρμερ στη Νέα Υόρκη του ’70. Σχεδόν μόνη της, λάνσαρε την παράσταση multimedia, διαδρομή που κορυφώθηκε με την οκτάωρη όπερα «United States I–IV», μια καυστική πραγματεία για τη Αμερική του Ρέιγκαν, όπου αναμείγνυε μουσική, αφήγηση και πρωτοπόρες τεχνικές οπτικής προβολής που τώρα είναι κοινός τόπος. Είναι η πρώτη χάι–τεκ ποιήτρια του κόσμου, λέει η φίλη και συνεργάτις της, η καλλιτέχνις Τζιν Χάιστιν. «Πρέπει να θυμόμαστε πως όταν ξεκινούσε, εμείς δεν είχαμε ακόμα ούτε φαξ».

«Τα ΜΜΕ μάς πρόδωσαν»

Λεπτή και μικροκαμωμένη, με τα κοντά κόκκινα μαλλιά της ανακατωμένα όπως πάντα, η Αντερσον λέει πως πηγή έμπνευσης για το Homeland «ήταν το γεγονός ότι υπάρχει ελάχιστη πληροφόρηση στην Αμερική. Ξέρω πολύ καλά ότι τα μίντια μας πρόδωσαν. Οι δημοσιογράφοι έχουν γίνει διασκεδαστές, γι’ αυτό σκέφτηκα να κάνω το επόμενο βήμα και να ρωτήσω: Γιατί οι διασκεδαστές να μη γίνουμε δημοσιογράφοι;»

Οι στίχοι του Homeland έχουν σίγουρα έναν τόνο σκληρής δημοσιογραφίας. Οπως, π.χ., στο «Only an Expert»: «Κι αν μια χώρα βασανίζει ανθρώπους/ και κρατάει πολίτες φυλακισμένους χωρίς αιτιολογία/ και στήνει στρατοδικεία/ ούτε κι αυτό αποτελεί πρόβλημα/ εκτός κι αν ένας ειδικός βρεθεί να πει ότι είναι η αρχή ενός προβλήματος». Καθώς όμως πρόκειται για σόου της Λόρι Αντερσον, υπάρχουν επίσης παράξενα χιουμοριστικά κομμάτια, όπως το «The Underwear Gods» και ένα πανέμορφο λυρικό τραγούδι για τα παιδικά της χρόνια στο Σικάγο.

Η πραγματικότητα της ανατροφής της δεν φαίνεται να ήταν τόσο λυρική, με τη μητέρα και τον πατέρα της να είναι η προσωποποίηση των πιεστικών γονιών. Στα 12 χρόνια της, όλες οι γονεϊκές φιλοδοξίες βουλιάξανε από ένα σοβαρό ατύχημα. «Εκανα επίδειξη πηδώντας από μια ψηλή εξέδρα», λέει, «έπεσα έξω από την πισίνα και χτύπησα την πλάτη μου. Είχα παραλύσει». Χρειάστηκε δύο χρόνια για να αναρρώσει, στη διάρκεια των οποίων διάβασε όλα τα έργα του Ζαν–Πολ Σαρτρ.

Η Αντερσον έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1966, αποφασισμένη να γίνει καλλιτέχνις. Ακόμα και μέσα στην παλαβή ατμόσφαιρα της εποχής, ξεχώριζε σαν μια ασυνήθιστη φιγούρα. Ανάμεσα στα πρώτα έργα της ήταν το «O–Range», όπου 10 άνθρωποι σ’ ένα στάδιο έλεγαν με δυνατή φωνή ιστορίες μέσα από μεγάφωνα, και το «Object, Objection, Objectivity» που περιλάμβανε φωτογραφίες άστεγων και τοξικομανών από τους δρόμους γύρω από το σπίτι της.

Το 1975, με το «As:If», είχε περάσει σε αυτό που θα αναγνωριζόταν αργότερα ως τυπική «περφόρμανς Λόρι Αντερσον»: Μείγμα αφηγημάτων, μουσικής και τεχνολογίας. Ηταν τώρα εξοπλισμένη για να δημιουργήσει το maglus opus της, την τρομερά φιλόδοξη όπερα «United States I–IV». Η ενθουσιώδης ανταπόκριση εκτόξευσε τη φήμη της πέρα από τους κύκλους της νεοϋορκέζικης αβάν–γκαρντ, υπήρχε όμως άλλη μια έκπληξη που θα ερχόταν. Ηταν μια μινιμαλιστική οκτάλεπτη ωδή στην αυτοματοποιημένη κοινωνία της υψηλής τεχνολογίας, με τίτλο «O Superman». Σκοπεύοντας να κυκλοφορήσει τον δίσκο μόνο ανάμεσα στους φίλους της, τύπωσε μόνο 100 αντίτυπα. Τότε όμως το τραγούδι μεταδόθηκε από τη ραδιοφωνική εκπομπή του Τζον Πιλ. «Ξαφνικά, οι πάντες τραγουδούσαν το ρεφρέν, “Α, α, α, α”. Μου τηλεφώνησαν από το Λονδίνο για παραγγελία 20.000 αντιτύπων και σε λίγες μέρες παραγγείλανε άλλα 20.000. Κοίταζα το κασόνι με τους δίσκους που είχε αδειάσει και έλεγα, “συγγνώμη, μπορώ να σας πάρω τηλέφωνο σε λίγο;”»

Το «O Superman» έφτασε στο νούμερο 2 στη Βρετανία, εδραιώνοντας την Αντερσον ως την πρώτη ποπ σούπερ στάρ που βγήκε από την αντεργκράουντ πρωτοπορία. Υπέγραψε συμβόλαιο με τη Γουόρνερ και κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, «Big Science», το 1982, για να ακολουθήσει το «Mister Heartbreak το 1984». Παράλληλα, η δουλειά της μακριά από τα φώτα της ποπ σκηνής υπήρξε όλο αυτό το διάστημα εξίσου δυναμική: Το «Stories from the Nerve Bible» ήταν μια κλασική παράσταση με αφηγήσεις πλημμυρισμένες στη μουσική, το «Songs and Stories from Moby Dick», μια ωδή στον Μέλβιλ, και το «The End of the Moon» βασιζόταν στην εμπειρία της ως το πρώτο (και τελευταίο) πρόσωπο από τον καλλιτεχνικό χώρο που φιλοξενήθηκε ως υπότροφος από τη NASA.

Με τον Λου Ριντ

Οι συνεργασίες της Αντερσον με άλλους καλλιτέχνες είναι αναρίθμητες – Ουίλιαμ Μπάροουζ, Πίτερ Γκάμπριελ, Ζαν Μισέλ Ζαρ, Μπράιαν Ινο, Φίλπ Γκλας, Μπόμπι Μακ Φέριν, Αντι Κάουφμαν, Τρίσα Μπράουν… Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, συνδέθηκε με τον Λου Ριντ και οι δυο τους συνεργάστηκαν σε διάφορες ηχογραφήσεις. Η Αντερσον συμμετείχε στο μουσικοθεατρικό έργο του Ριντ «The Raven», καθώς και σε διάφορα άλμπουμ του, ενώ ο Ριντ συμμετείχε στις δικές της δουλειές «Bright Red» και «Life on a String». Φέτος, στις 12 Απριλίου, παντρεύτηκαν, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Επιστροφή στο χειροποίητο τραγούδι

Στο Homeland η Αντερσον φαίνεται να επιστρέφει στις μέρες που δεν την απασχολούσε ακόμα η τεχνολογία. «Είναι ένα χειροποίητο σόου, κατά κάποιο τρόπο», λέει. Λείπουν οι εμβληματικές της χάι–τεκ προβολές, τα μαγικά οπτικά κόλπα. «Αυτά τα πράγματα μπαίνουν εμπόδιο στον δρόμο της μουσικής», προσθέτει, σε μια ιερόσυλη δήλωση αν λάβουμε υπόψη το παρελθόν της. «Κάθε μουσική παράσταση πρέπει τώρα να έχει τέτοια οπτικά εφέ. Είναι πλέον εκνευριστικά, μου αποσπούν την προσοχή. Ηθελα να κάνω κάτι απαλλαγμένο από ηλεκτρονικά κόλπα».

Στη θέση του παραμένει, ωστόσο, ο αφηγηματικός ζήλος. Επιμένει ότι δεν υπάρχει καλύτερος καιρός για να αφηγηθείς ιστορίες. «Εχουμε μια κυβέρνηση με μεγάλη έφεση στα παραμύθια», λέει. «Κοιτάξτε πώς ανακατασκεύασε πρόσφατα ο Μπους το παραμύθι του για το Ιράκ, με τον σατανικό δικτάτορα και τα όπλα μαζικής καταστροφής. Και τώρα, με τη Χίλαρι και τον Μπαράκ Ομπάμα, έχουμε άλλη μια υπέροχη ιστορία. Είναι αδιάφορο ποιος θα νικήσει, γιατί οι νέοι έχουν ενδιαφερθεί και ίσως έτσι κάτι να αλλάξει. Καθώς είναι χρονιά εκλογών και ο Μπους θα φύγει, θα μετακινηθούμε σύντομα σε μια εντελώς καινούργια ιστορία. Η Αμερική είναι ωραίο μέρος για να αφηγείσαι ιστορίες». [Τhe Guardian, Η Καθημερινή, 15/6/2008]

Το 42ο Φεστιβάλ Τζαζ του Μοντρέ

www.montreuxjazz.com. Το 42ο Φεστιβάλ Τζαζ του Μοντρέ, στην Ελβετία, ξεκινά στις 4 Ιουλίου με πλήθος εξαιρετικές συμμετοχές στο πρόγραμμά του. Εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, ο Λέοναρντ Κοέν, η Σέρυλ Κρόου, η Τζόαν Μπαέζ, ο Πολ Σάιμον, ο Ζιλμπέρτο Ζιλ, ο Μίλτον Νασιμέντο, ο Τσικ Κορία, ο Αλ Ντιμέολα, ο Χέρμπι Χάνκοκ με την Τσάκα Καν, ο Μπάντι Γκάι με τον Γκάρι Μουρ, τον Οτις Τέιλορ και τον Τζον Μάγιαλ, η Αλίσια Κις, οι Raconteurs, οι Nazareth και οι Deep Purple, ενώ στις 14 Ιουλίου έχει προγραμματιστεί μια βραδιά για τα 75 χρόνια του Κουίνσι Τζόουνς. Ως τις 19 Ιουλίου.

Soirée exceptionnelle hommage à Quincy Jones : plus d’une vingtaine d’artistes se partageront la scène de l’Auditorium Stravinski à l’occasion des 75 ans du géant de la musique. Ils seront accompagnés par le Swiss Army Big Band sous la direction de Pepe Lienhard et du Montreux In the House Band avec Greg Phillinganes, Paul Jackson Jr., Nathan East, John Robinson et Paulinho da Costa.

Return to Forever est un groupe de Jazz fusion créé dans les années 70 par le pianiste Chick Corea. Au fil du temps, le groupe change de forme et est rejoint par des musiciens de classe mondiale. Il reçoit un Grammy Award en 1975 pour la meilleure performance instrumentale de jazz. En 2008, Return to Forever revient sur scène avec Chick Corea, Stanley Clarke, Al di Meola et Lenny White.

James Blunt: μπορεί και να μας κατακτήσει!

Εγραψε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια αγάπης για μια άγνωστη κοπέλα που είδε μια μέρα στον υπόγειο. «Είσαι όμορφη!» («You ’re Beautiful!») τραγουδούσε σαν τροβαδούρος αλλοτινών εποχών και με αυτό το απλό, θλιμμένο άσμα ανεκπλήρωτου έρωτα, ο Βρετανός James Blunt κατέκτησε τα charts των Αμερικανών το 2006 φτάνοντας το Νο 1. Κάτι τέτοιο -ένας Βρετανός να κατακτήσει την Αμερική- είχε να συμβεί από το 1997, όταν ο Ελτον Τζον τραγουδούσε το «Candle in the Wind». Το «You ’re Beautiful», όπως και τα «Goodbye my Lover», «High», «Tears and Rain» κ.ά., συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο, απρόσμενα επιτυχημένο, άλμπουμ του Μπλαντ «Back to Bedlam». Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ο Μπλαντ επέστρεψε με ένα ακόμα επιτυχημένο άλμπουμ, το «All the lost souls», στο οποίο υπάρχει το νέο του χιτ «1973». Ολα αυτά και άλλα πολλά τραγούδια του θα ακούσουμε στον Λυκαβηττό την Πέμπη 19 και την Παρασκευή 20 Ιουνίου, στην πρώτη του συναυλία στη χώρα μας.

Mark Knopfler: ένας ακόμη θρύλος της ροκ στην Αθήνα!

Η ψυχή και ο εγκέφαλος των Dire Straits, ο Mark Knopfler, ένας ολοκληρωμένος μουσικός, δεξιοτέχνης κιθαρίστας [από τους κορυφαίους στον κόσμο] και εξαίρετος συνθέτης [ενδεικτικά αναφέρουμε την εξαίσια μουσική που συνέθεσε το 1992 για την ταινία «Τελευταία έξοδος για το Μπρούκλιν»] και ζωντανός θρύλος της ροκ θα βρίσκεται απόψε [Κυριακή, 15/6] στο Θέατρο του Λυκαβηττού, καθώς η Αθήνα ήταν ένας από τους σταθμούς της νέας του περιοδείας. Ο Σκωτσέζος μουσικός [γεννήθηκε στη Γλασκώβη το 1949] αναμένεται να σαγηνεύσει το ελληνικό κοινό παίζοντας τραγούδια και συνθέσεις από την εποχή των Dire Straits [υπήρξε συν-ιδρυτής τους, το 1977 - η μπάντα διαλύθηκε το 1995], αλλά και επιτυχίες από τη σόλο καριέρα του, δεδομένου ότι από το 1995 έως τις μέρες μας ο Knopfler συνέχισε να είναι ενεργός και δημιουργικός, ενώ έχει διατελέσει και παραγωγός άλλων μεγάλων καλλιτεχνών, όπως του Μπομπ Ντίλαν, του Ράντι Νιούμαν και της Τίνα Τάρνερ.

Μάνος Χατζιδάκις «Δεν άνθισαν ματαίως...»

Πέρασαν 14 χρόνια από τότε που ο Μάνος Χατζιδάκις ξεκινούσε το «ταξίδι» του προς τ' άστρα. Για τον σπουδαίο αυτό δημιουργό, που, στο διάβα του από το σύγχρονο πολιτισμό μας, πρόλαβε να σμιλέψει τον κοινό μας μύθο με μουσικές και τραγούδια εξαίσια, αληθινά και να μας προσφέρει ανείπωτες συγκινήσεις, μιλούν στην εκπομπή «Δεν άνθισαν ματαίως...» ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, ο ερμηνευτής πολλών τραγουδιών του Βασίλης Λέκκας και ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης. Πνεύμα ασυμβίβαστο, που αντιτάχθηκε στους κρατούντες, στην όποια κολακεία και αναρρίχηση, ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε πάνω απ' όλα κορυφαίος αναμορφωτής του ελληνικού τραγουδιού, δρομολογώντας το σε νέους μουσικούς ορίζοντες. «Το τραγούδι», έλεγε, «δεν είναι σύνθημα ή πράξη εκτονώσεως. Ούτε μαστίχα για το στόμα αθλητικών εφήβων ή συντροφιά νυχτερινή για οδηγούς ταξί και φορτηγών. Είναι μία μαγική στιγμή κι εγώ ένας πανηγυριώτης μάγος εκπρόσωπός σας - αφού γεννήθηκα τον ίδιο καιρό με σας και μες στον ίδιο χώρο - που θα φωτίσω τις κρυφές αθέατες γωνιές σας...». Επιμέλεια - Παρουσίαση: Σοφία Αδαμίδου (Τρίτη, 17/6, «902» TV, 23.00).