«Εδειχνε τον δρόμο, αναπάντεχα, συναρπαστικά, απορροφούσε αχόρταγα τα κοινωνικά και τα πολιτικά ρεύματα του καιρού και με τη δύναμη της προσωπικότητάς του δοξολογούσε ό,τι φοβόμασταν, έγραφε μουσική και στίχους που σε εκτόξευαν εκεί από όπου ήθελες να φύγεις. Σου έλεγε ότι μπορείς να είσαι εκατό πράγματα ταυτόχρονα, ότι δεν έγινε και τίποτα αν είσαι σε σύγχυση, αν δεν ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις, αν δεν θέλεις να ριζώνεις, αν είσαι διαφορετικός, αν είσαι αντιφατικός, αν μέσα σου βασιλεύει το χάος, αν αμφιβάλλεις. “Still don’t know what I was waiting for”, τραγουδούσε. “Don’t believe in yourself, don’t deceive with belief” και όχι μόνο, αλλά “κάνε και λάθη, αρκεί να είσαι μόνο εσύ το θύμα τους”».
