Τζιμ Σκλαβούνος: Καλύτερα στη μουσική παρά στο πορνείο

Απολαμβάνει την ελληνική καταγωγή του και ακούει ρεμπέτικα. Είναι το δεξί χέρι του Νικ Κέιβ. Πιστεύει ότι τα περισσότερα από αυτά που ακούγονται σήμερα είναι μέτρια και υπακούουν στη λογική των μίντια και της κουλτούρας των διασημοτήτων

• ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ | Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Τζιμ Σκλαβούνος είναι το δεξί χέρι του Νικ Κέιβ. Μισός Ελληνας, μισός Ιταλός, γεννήθηκε στο Μπρούκλιν όπου και μεγάλωσε ακούγοντας όλα τα σπουδαία που συνέβαιναν στη ροκ μουσική από το τέλος των σίξτις. Εχει θητεύσει ως ντράμερ και πολυοργανίστας σε μερικά από τα πιο αξιόλογα συγκροτήματα, όπως είναι οι Cramps, οι Sonic Υouth και οι Βad Seeds του Νικ Κέιβ, και πλέον είναι στο εκπληκτικό συγκρότημα που δημιούργησε ο Κέιβ, τους Grinderman. Τόσο ο πρώτος δίσκος τους όσο και ο δεύτερος που μόλις κυκλοφόρησε με τον διόλου ευφάνταστο τίτλο «Grinderman 2» έχουν αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από τον διεθνή Τύπο, ενώ μεγάλη συζήτηση έγινε για το πολύ έξυπνο και προβοκατόρικο βιντεοκλίπ που σκηνοθέτησε ο Τζον Χίλκοουτ για το τραγούδι «Ηeathen Child». Πανύψηλος, ευγενής και με χιούμορ, ο Τζιμ Σκλαβούνος μίλησε στο «Βήμα» για την ελληνική καταγωγή του αλλά και για το νέο άλμπουμ τους.

- Πόσο δημοκρατικοί μπορεί να είστε σε ένα συγκρότημα όπου συμμετέχει ο Νικ Κέιβ;

«Ο Νικ δεν αισθάνεται καθόλου άνετα με τη δημοκρατία. (γελώντας) Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου αρέσει κι εμένα, κι εκεί υψώνω τη φωνή μου με τον παλιό κλασικό ελληνικό τρόπο. Η αλήθεια είναι ότι το δημοκρατικό μοντέλο δεν είναι ιδανικό όταν θέλεις να κάνεις μια δουλειά ή να έχεις ένα συγκρότημα. Είναι άβολο. Από την άλλη, δεν πρόκειται για το βόλεμα, γιατί έτσι θα καθόταν ο καθένας σπίτι του και δεν θα έκανε τίποτε. Πιστεύω ότι υπάρχει ένας μαγικός τρόπος που ορίζει το πώς λειτουργούν τα πράγματα σε ένα συγκρότημα».

- Εχετε κάποιους συγκεκριμένους ρόλους που μοιράζεστε στο συγκρότημα;

«Είμαστε ευέλικτοι, θα έλεγα. Από την άλλη, ο Νικ θέλει να επιβλέπει το εικαστικό κομμάτι της δουλειάς, το κάλυμμα του δίσκου, τα βιντεοκλίπ, αλλά σε γενικές γραμμές έχουμε μοιράσει τους ρόλους». 

- Γιατί ο δίσκος ονομάζεται απλά «Grinderman 2»;

«Οσους τίτλους και αν προσπαθήσαμε να βρούμε, όλοι έδιναν την αίσθηση ενός θεματολογικού άλμπουμ και αυτό δεν το θέλαμε. Οι τίτλοι 1 και 2 προσδίδουν μια αίσθηση συνέχειας, θα ακολουθήσει το τρίτο και το τέταρτο και βλέπουμε. Είναι σαν τα σίκουελ του κινηματογράφου, το “Spider-Μan” και το “Superman”. Συνειδητά επίσης θέλαμε να ξεχωρίζουν τα άλμπουμ όχι από τον τίτλο, αλλά από την εικόνα που τα κοσμεί. Το πρώτο ήταν του πιθήκου και το δεύτερο του λύκου».

- Υπήρχε κάποιου είδους μανιφέστο όταν δημιουργήσατε τους Grinderman;

«Θεωρήσαμε αυτονόητο από την αρχή ότι δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του Νικ. Του είπαμε ότι στους στίχους δεν θα μιλάει για τον έρωτα και για τον Θεό και δεν θα παίζει πιάνο αλλά κιθάρα, πράγματα τα οποία έκανε. Ξέραμε όμως από την αρχή ότι ο ήχος μας θα ήταν διαφορετικός».

- Σε τι διαφέρει το δεύτερο άλμπουμ από το πρώτο;

«Πιστεύω ότι είναι λιγότερο άμεσο και πιο πολύπλοκο αυτό το άλμπουμ και οι συνθέσεις είναι πιο δουλεμένες».

- Διάβασα στον βρετανικό Τύπο ότι αυτό το άλμπουμ το κυκλοφορήσατε προκειμένου να μην επισκεφθείτε τον ψυχίατρο ή το πορνείο όπου θα αντιμετωπίζατε τις σεξουαλικές δυσλειτουργίες σας... Υπάρχει αλήθεια σε αυτό;

(γελώντας) «Προφανώς ο δημοσιογράφος μιλάει για τον εαυτό του... Εχω πάει στη ζωή μου μία μόνο φορά σε πορνείο και μου ήταν αρκετή γιατί ήταν σκέτη αποτυχία. Αν είχε καταλήξει αλλιώς, σε διαβεβαιώ ότι θα ήμουν τακτικός πελάτης. Είναι αλήθεια ότι στη ζωή μου περισσότερο με έχουν κυνηγήσει οι γυναίκες παρά εγώ αυτές· και τέλος, δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχίατρο και όντως ένα κομμάτι τέχνης μπορεί να σου κάνει την καλύτερη ψυχανάλυση».

- Ο άγριος ήχος σας είναι μια υποσυνείδητη αντίδραση στις ελαφρές, πιο ποπ, ημέρες που ζει το τραγούδι σήμερα;

«Δεν θα έλεγα ότι είναι πιο ποπ, αλλά πιο μπανάλ. Η ποπ μουσική δεν ήταν πάντα κάτι βαρετό και κακό όπως σήμερα. Στη δεκαετία του ΄60 ήταν συναρπαστική και περιπετειώδης. Μεγάλωσα ακούγοντας ποπ μουσική στο ραδιόφωνο τη δεκαετία του ΄70. Σήμερα δυστυχώς τα περισσότερα που ακούγονται είναι μέτρια και καθοδηγούνται από τη λογική των μίντια και των διασημοτήτων. Μια ακόρεστη δίψα για αναγνώριση και διασημότητα που δεν οδηγεί σε γόνιμα μονοπάτια».

• «Μου απαγόρευαν να μιλάω ελληνικά»

- Πόσο Ελληνας νιώθετε;

«Είναι δύσκολη ερώτηση επειδή μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη. Δεν είχα άμεση επαφή με την ελληνοευρωπαϊκή κουλτούρα και την εποχή όπου μεγάλωσα η ελληνοαμερικανική κουλτούρα ήταν ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα. Την εποχή όπου μεγάλωνα η Ελλάδα βίωνε μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση, όπως ήταν η χούντα, και το περιβάλλον το δικό μου στην Αμερική ήταν πολύ απομονωμένο και μακριά από όλα αυτά. Ο πατέρας μου, από την άλλη, είχε βιώσει όλες τις προκαταλήψεις σχετικά με τους Ελληνες αλλά και τους άλλους μετανάστες στην Αμερική και αυτό που τον ενδιέφερε πιο πολύ ήταν να αμερικανοποιηθεί. Μου απαγόρευε να μιλάω ελληνικά. Δεν ήθελε να μάθω ελληνικά και μου απαγόρευε ακόμη και να πηγαίνω στην ορθόδοξη εκκλησία- με έστελνε στην καθολική, αν και ο ίδιος ήταν έλληνας ορθόδοξος».

- Και τι άλλαξε στη συνέχεια; 

«Οταν μεγάλωσα θεώρησα σχεδόν υποχρέωσή μου να εξερευνήσω τις ρίζες μου, να μάθω από πού κατάγομαι. Αρχισα να μαθαίνω ελληνικά, πράγμα που δεν ήταν εύκολο, και τελικά βρήκα μεγάλο ενδιαφέρον και στη μουσική και ιδιαίτερα στα ρεμπέτικα. Αρχισα να διαβάζω λογοτεχνία, κυρίως τους κλασικούς, Σοφοκλή, Ομηρο, Ευριπίδη, αλλά ποιος δεν τους έχει διαβάσει αυτούς... Δυστυχώς δεν γνωρίζω τίποτε από τη σύγχρονη λογοτεχνία».

- Ποια είναι η σχέση σας πλέον με την Ελλάδα;  

«Είναι μια συνειδητή επιλογή μου και την απολαμβάνω ως τέτοια. Δεν είναι καταναγκαστική λόγω οικογενειακών δεσμών, όπως γίνεται συνήθως. Οταν βρίσκομαι στην Ελλάδα νιώθω όμορφα και οικεία, και ίσως έτσι τελικά να είναι και καλύτερα».

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=356821&dt=26/09/2010#ixzz11IuprxDQ

ΒΙΜ ΜΕΡΤΕΝΣ: Η Ελλάδα θα παίξει αβανγκάρντ ρόλο

• Ο βέλγος συνθέτης, πιανίστας και βοκαλίστας, με το φανατικό κοινό στη χώρα μας, μιλάει για την ελληνική οικονομική κρίση αλλά και για τη νέα εποχή του απρόοπτου που θα αναστατώνει κράτη και οικογένειες

• ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ | Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010 

Δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεται τη χώρα μας ο βέλγος μινιμαλιστής πιανίστας και συνθέτης Βιμ Μέρτενς, που το Σάββατο βράδυ εμφανίστηκε στο Μέγαρο.

Ο Μέρτενς μάς πρωτοσυστήθηκε ως μέλος του συγκροτήματος Soft Verdict, ενώ η σόλο δισκογραφία του αριθμεί περισσότερα από 40 CD. Στους έλληνες μουσικόφιλους έγινε γνωστός από το σάουντρακ της ταινίας του Πίτερ Γκρίναγουεϊ «Η κοιλιά του αρχιτέκτονα» και έκτοτε είναι ένας από τους πιο σταθερούς επισκέπτες μας. Δίσκοι όπως τα «For Αmusement Οnly», «Μaximizing Τhe Αudience» και «Αfter Virtue», οι οποίοι σηματοδότησαν την άνθηση του μινιμαλισμού στην Ευρώπη, αλλά και η ιδιαίτερη κόντρα τενόρο φωνή του Μέρτενς, πολλές φορές σε μια δικής του επινόησης γλώσσα, δικαιολογούν το σταθερό ενδιαφέρον του συναυλιακού κοινού.

- Ξανά στην Ελλάδα, λοιπόν, κύριε Μέρτενς;

«Ναι. Την πρώτη φορά που είχα έρθει στο Μέγαρο ήταν τη δεκαετία του 1980, λίγο μετά τα εγκαίνιά του. Εκτοτε οι εμφανίσεις μου εκεί έχουν συνδυαστεί με πολύ σημαντικά έργα αλλά και περιόδους της ζωής μου. Η εφετινή συναυλία ήταν λίγο επετειακή για τον συγκεκριμένο χώρο.. Η αλήθεια είναι ότι έχω εμφανιστεί σε τόσες ελληνικές πόλεις ώστε όλα να μου φαίνονται πολύ οικεία πλέον. Μου αρέσει το κοινό που ζητάει κάθε φορά να ακούσει αγαπημένες συνθέσεις και μου κάνει εντύπωση ότι κάθε φορά εκπλήσσεται: δεν έρχεται με τη λογική ότι θα ακούσει μια από τα ίδια. Ψάχνω άλλωστε την ευκαιρία να συνεργαστώ με μια συμφωνική ορχήστρα στην Ελλάδα, όπως έχω κάνει και σε άλλες χώρες».

- Γιατί πιστεύετε ότι αρέσετε τόσο πολύ στο ελληνικό κοινό;

«Νομίζω πως οι βοκαλισμοί μου, το είδος τραγουδιού που παρουσιάζω, έχουν κάποια κοινά με την ελληνική μουσική παράδοση».

- Πώς αρχίσατε να τραγουδάτε με αυτόν τον τρόπο;

«Ακόμη και στην αρχή της καριέρας μου, όταν η φωνή απουσίαζε παντελώς από τη μουσική μου, πολλές συνθέσεις μου τις έγραφα έχοντας κατά νου το τραγούδι. Οταν πια το τραγούδι εντάχθηκε στη μουσική μου, επειδή ακριβώς στο Βέλγιο έχουμε τρεις επίσημες γλώσσες (γαλλικά, φλαμανδικά και γερμανικά), έπρεπε να ανακαλύψω μια τέταρτη που να μην περιορίζεται στις τρεις αυτές κοινότητες του Βελγίου και κυρίως να είναι πιο “μουσική”. Μια γλώσσα που να εκφράζει ολόκληρη την Ευρώπη».

- Πριν από λίγο καιρό είχατε βρεθεί ξανά στην Ελλάδα, για διακοπές...

«Για την ακρίβεια, πριν από μερικές εβδομάδες έκανα διακοπές στην Τουρκία και από εκεί βρέθηκα στη Σάμο, την πατρίδα του Πυθαγόρα. Με ενδιαφέρει πολύ η σχέση του με τη μουσική και ο τρόπος που τη συνέδεσε με τα μαθηματικά και την αστρονομία».

- Ερχεστε βέβαια σε μια περίοδο που ελάχιστη σχέση έχει με τα μεγαλεία της αρχαιότητας.

«Σκέφτομαι πολύ τελευταία τα προβλήματα που περνά η Ελλάδα. Νομίζω ότι η χώρα σας αντιμετωπίζει σε μεγέθυνση ένα πρόβλημα που υπάρχει γενικότερα στην Ευρώπη και πως αυτή θα δείξει τον δρόμο και στις υπόλοιπες χώρες. Είναι πολύ μεγαλύτερο από την οικονομική του διάσταση και κατά κάποιον τρόπο η Ελλάδα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο περήφανη που ηγείται αυτών των αλλαγών. Είναι ευκαιρία για την Ελλάδα και είναι ευκαιρία για την Ευρώπη».

- Σαν πολύ αισιόδοξα δεν βλέπετε τα πράγματα; Εμείς πάλι δεν το βλέπουμε καθόλου έτσι...

«Η Ελλάδα θα παίξει έναν... αβανγκάρντ ρόλο- είμαι σίγουρος γι΄ αυτό- σε αυτή την ευρωπαϊκή πολυπλοκότητα. Εχει φθάσει πλέον το τέλος της περιόδου της πιθανολογίας. Δεν μπορείς να ποντάρεις άλλο στο μέλλον πιθανολογώντας. Πλέον σε όλους τους τομείς της ζωής, στα οικονομικά, στην εκπαίδευση, στις σχέσεις, στην οικογένεια, τελειώνει η εποχή της πιθανολογίας και ξεκινά η εποχή του απροόπτου. Αυτό φυσικά αποτελεί πρόβλημα για τους Ελληνες και το ίδιο θα ισχύσει και για τους υπόλοιπους λαούς που θα ακολουθήσουν- και ας είναι δύσκολο να το αντιληφθούν σήμερα. Θα είναι μια πολύ δυναμική και ενδιαφέρουσα περίοδος, η οποία βεβαίως απαιτεί νέες ισορροπίες».

• «ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ»

- Οσον αφορά τις μουσικές επιλογές σας, νιώθετε να ανήκετε σε μια μειονότητα;

«Φυσικά,αλλά αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τη μουσική μου ή με το γεγονός ότι είμαι Βέλγος- Φλαμανδός για την ακρίβεια.Με αφορά με μια γενικότερη έννοια: βρισκόμαστε σε μια σημαντική περίοδο εξέλιξης της ανθρωπότητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκεσαι αρκετά βήματα πίσω από αυτά που θα ακολουθήσουν τα επόμενα 30 ή 40 χρόνια.Καθήκον μου είναι να...μουσικοποιώ οτιδήποτε σχετικό με την ανθρώπινη ύπαρξη, όλες τις παραμέτρους που καθορίζουν την πορεία της. Και πάλι όμως θα χρειαστώ τόσο χρόνο ώστε,όταν θα έχω τελειώσει,ακόμη πίσω θα βρίσκομαι... Υπό αυτή την έννοια,ναι,αποτελώ μειονότητα.Γι΄ αυτό και θεωρώ τις επισκέψεις στη χώρα σας αναγκαίες έτσι ώστε να χρησιμοποιώ τα εργαλεία που υπάρχουν από την αρχαιότητα για να εξελίσσω τη μουσική μου».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=358217&dt=03/10/2010#ixzz11ItIuN2U

Ορέστης Ντάντος: Την εβδομάδα δάσκαλος, το Σαββατοκύριακο ρόκερ

• Εργάζεται ως καθηγητής Μουσικής στο Γυμνάσιο Αστρους Κυνουρίας. Την Παρασκευή επιστρέφει στην Αθήνα και ηχογραφεί τα τραγούδια του, τα οποία χαρακτηρίζει «αστικά ηλεκτρικά». Ανήκει στη γενιά των τριαντάρηδων και αισιοδοξεί ότι κάτι καλό θα βγει από την κρίση 

• ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΙΝΤΣΑΣ | Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

Την περυσινή σχολική χρονιά ήταν καθηγητής Μουσικής στο Γυμνάσιο Λεωνιδίου. Η νέα σχολική χρονιά που μόλις άρχισε τον βρίσκει λίγο πιο κοντά στην Αθήνα αλλά πολύ κοντά στο Λεωνίδιο: στο Γυμνάσιο Αστρους Κυνουρίας. «Τι να κάνουμε; Πρέπει να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα μόρια. Δευτέρα με Παρασκευή στο σχολείο και Παρασκευή επιστροφή στην Αθήνα». Οι περισσότεροι στο τέλος της εβδομάδας επιλέγουν να βρεθούν εκτός Αθηνών, ο Ορέστης Ντάντος επιλέγει την αντίθετη διαδρομή. «Τι να κάνουμε, εδώ είναι τα στούντιο, οι μουσικοί, οι πρόβες και τα live.Και τώρα που μιλάμε για live, την περασμένη Κυριακή, αμέσως μετά το τέλος της εμφάνισής μου, επέστρεψα στο Αστρος. Το πρωί είχα μάθημα». Και δεν είναι σωστός ένας καθηγητής να δείχνει ότι είναι νυσταγμένος.

Ο Ορέστης Ντάντος δεν είναι μόνο καθηγητής Μουσικής. Είναι και τραγουδοποιός.

Τον Νοέμβριο του 2009 παρουσίασε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Είναι κι άλλοι σαν κι εμάς» μέσω του label Ακτή Live Ν΄ Studio, σε παραγωγή του συνθέτη Γιώργου Ανδρέου. Επτά τραγούδια ελληνόφωνου ροκ, «αστικά ηλεκτρικά τραγούδια θα τα έλεγα εγώ». Οπως και να τα χαρακτηρίσει ο ίδιος, σημασία έχει ότι είναι ένας μικρός-μεγάλος σταρ για τους μαθητές του. «Σαφώς και ξέρουν ποιος είμαι και τι κάνω. Μπορείς να κρυφθείς σήμερα από τα παιδιά,νομίζεις;Τα ξέρουν όλα μέσα από το Ιnternet. Και τα τραγούδια μου ξέρουν και τις συναυλίες μου και με ρωτάνε. Μάλιστα τις προάλλες ένα από αυτά μου έκανε και πλάκα. Οταν του είπα να βγει έξω από την τάξη,στο διάλειμμα,μου απάντησε “θα πάω όταν γουστάρω”,γελώντας φυσικά (σ.σ.:“Θα πάω όταν γουστάρω” είναι το σινγκλ του άλμπουμ του).
Ενδιαφέρον έχει». Για τον Ορέστη Ντάντο ενδιαφέρον έχει και το μάθημα που διδάσκει, παρ΄ όλο που «το μάθημα της μουσικής έχει υποφέρει και συνεχίζει να υποφέρειστα σχολεία. Ολοι δίνουν σημασία στη γλώσσα και στα μαθηματικά.
Συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν το σχολείο ως τον προθάλαμο για το πανεπιστήμιο. Και δεν μιλάω για τους μαθητές. Μιλάω και για τους γονείς. Τους απασχολεί μόνο πώς θα μπουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο.Και όλα αυτά παρ΄ όλο που και τα βιβλία έχουν ενδιαφέρον και υπάρχει δυνατότητα ελευθερίας των καθηγητών μέσα από το πρόγραμμα του υπουργείου». Ως καθηγητής ο Ορέστης Ντάντος φαίνεται ότι έχει λύσει το πρόβλημα επιβίωσης, με αποτέλεσμα να ασχοληθεί με τη μουσική. «Το ένα βοηθάει το άλλο. Η επαγγελματική μου αποκατάσταση με κάνει να μη νιώθω άγχος και να αφοσιώνομαι στη μουσική». Και αν για τον ίδιο το θέμα της επιβίωσης είναι λυμένο, αυτό δεν συμβαίνει για πολλούς άλλους, ιδιαιτέρως την τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα. «Τον τελευταίο καιρό κινούμασταν στη λογική τού “φάτε, πιείτε, διασκεδάστε”. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη μουσική, που ίσχυε και εκεί. Αλλωστε και εγώ με αυτήν μεγάλωσα. Θέλω να πω ότι οι καλλιτέχνες δεν πέφτουμε από τον ουρανό. Από την άλλη, όμως, υπάρχει ένα κλίμα φόβου. Φοβάται ο κόσμος. Και αυτό είναι το χειρότερο που μπορούν να σου κάνουν,αλλά ευτυχώς έχει αρχίσει να γυαλίζει το μάτι κάποιων. Μπορεί ακόμη να μην έχει κατεύθυνση αλλά γυαλίζει. Αυτό είναι θετικό, αλλά πιστεύω ότι θα εξελιχθεί σε κάτι βίαιο». Δεν τα βλέπει πάντως όλα αρνητικά και για να προσδώσει τα εύσημα στη γενιά του (σ.σ.: thirty something) και στις νεότερες σημειώνει το εξής: «Για όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα φταίνε οι προηγούμενες γενιές. Τη δική μου γενιά όμως δεν την ενδιαφέρει το μέσον. Δεν κάνει λόγο για αυτό. Κανείς. Και αυτό πιστεύω ότι είναι θετικό και θα βγάλει καλά πράγματα. Και θέλω να προσθέσω κάτι με παράδειγμα τη μουσική. Οταν κάποιος πεινάει δεν μπορεί να βλέπει τη λαμπερή γκόμενα να λικνίζεται στο βιντεοκλίπ. Και αν ακόμη το βλέπει σε λίγο θα το βλέπει σαν πρόκληση».

Ωσπου να έρθουν αυτά τα καλά πράγματα ο Ορέστης Ντάντος θα συνεχίσει να γράφει τα «αστικά τραγούδια» του, όπως τα χαρακτηρίζει, «αν και είναι σχετικά δύσκολο να ζεις μακριά από την Αθήνα, στην περιφέρεια, στη φύση, και από την άλλη να γράφεις για τις συνθήκες ζωής στις πόλεις ενώ ακούς τα πουλιά να κελαηδούν». Θεωρεί ότι λείπουν τα μεγάλα ονόματα από τον χώρο της μουσικής- «πολλοί μικροί αλλά κανένας μεγάλος, τουλάχιστον ακόμη. Υπάρχουν συμπαθητικά τραγούδια αλλά όχι βαριές προσωπικότητες, δεν έχει η νέα γενιά τον “ογκόλιθό” της»- και ότι σε λίγο τα λαμόγια θα εξαφανιστούν, «έρχεται η κυριαρχία των καλών» και περιμένει επιτέλους να δει τη «ζωντανή» ανταπόκριση του κοινού. «Ενώ στο Ιnternet και στο ραδιόφωνο τα τραγούδια μου πάνε καλά, ακόμη όλους αυτούς που με στηρίζουν δεν τους έχω... δει στα live. Αναμένω».
Ο Ορέστης Ντάντος εμφανίζεται στις 3,10 και 17 Οκτωβρίου στον «Σταυρό του Νότου».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=358219&dt=03/10/2010#ixzz11HSbqVpX

Εκδηλώσεις ζωντανής μουσικής

Θ. Μικρούτσικος και Χρ. Θηβαίος

Με την έλευση του Οκτωβρίου - και ενώ η καλοκαιρινή σεζόν μόλις τώρα ολοκληρώνεται με τις τελευταίες εμφανίσεις σε ανοιχτούς χώρους - σχεδόν «παραδοσιακά» ξεκινάει πάντα, έστω και «συγκρατημένα» στην αρχή, η χειμερινή συναυλιακή σεζόν και έτσι ήδη από αυτή την εβδομάδα έχουμε αρκετές ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις ζωντανής μουσικής να συμβαίνουν στην Αθήνα.

Σήμερα κιόλας εγκαινιάζει τη σεζόν το «Half Note Jazz Club» με μια αρκετά τολμηρή επιλογή, για τα μέχρι τώρα δεδομένα του χώρου τουλάχιστον. Μέχρι και την Πέμπτη 7 Οκτωβρίου θα εμφανίζονται από κοινού ο θαυμάσιος νέος Έλληνας τραγουδοποιός και ερμηνευτής Lolek με τον Matt Elliott και με τη συνοδεία της τετραμελούς μπάντας του πρώτου. Για τους μη γνωρίζοντες ο Matt Elliott είναι ένας ιδιαίτερα σημαντικός Βρετανός μουσικός, ο οποίος, από εκλεκτό μέλος της πειραματικής / electronica σκηνής του Μπρίστολ ως Third Eye Foundation και με αρκετά άλλα ψευδώνυμα, έκανε μια απότομη αλλά και καθόλου δυσάρεστη στροφή στην πορεία του περνώντας σε ακουστικά στη βάση τους folk τραγούδια, τα οποία δίνουν έμφαση στην φωνή και την κιθάρα του και με το αληθινό του όνομα πλέον. Ένας συνδυασμός διαφορετικών μεν όσον αφορά τα περισσότερα δημιουργών, που όμως όχι μόνο δεν φαίνεται καθόλου παράταιρος, μα και προβάλλει πολλά υποσχόμενος και πιθανότατα και πολύ όμορφος...

Την Τετάρτη 6 Οκτωβρίου και με αφορμή τον εορτασμό εκατό χρόνων από τη γέννηση του σπουδαίου ποιητή ο Διονύσης Φραγγόπουλος παρουσιάζει στο «Black Duck Multiplarte» «Μία βραδιά με τον Καββαδία» με τραγούδια τα οποία προφανώς αποτελούν μελοποιήσεις ποιημάτων του. Έχοντας ήδη ξεκινήσει από την προηγούμενη εβδομάδα κάθε Τετάρτη, στον «Σταυρό Του Νότου» θα βρίσκονται δύο καλοί νέοι δημιουργοί και ερμηνευτές, οι Γιώργος Περαντάκος και Βαγγέλης Ασημάκης, με τη συνοδεία πενταμελούς μπάντας (ηλεκτρική κιθάρα, μπουζούκι / ακουστική κιθάρα, keyboards, μπάσο και ντραμς).

Την Παρασκευή 8 Οκτωβρίου ανοίγει για εφέτος και το «Gagarin 205» με το σπουδαίο αγγλικό post punk συγκρότημα Killing Joke. Έχουν βέβαια περάσει τουλάχιστον είκοσι πέντε χρόνια από την ακμή τόσο του είδους όσο και του συγκεκριμένου γκρουπ, οι νοσταλγοί όμως μπορούν να σπεύσουν ανεπιφύλακτα καθώς τουλάχιστον δεν πρόκειται για μία από τις αρκετά συνηθισμένες σε τέτοιες περιστάσεις περιπτώσεις... κοροϊδίας.

Αυτό που θα δουν και θα ακούσουν είναι η αυθεντική τετραμελής σύνθεση του γκρουπ, η οποία εκτός από τον αμφιλεγόμενο - για ορισμένες απόψεις του - τραγουδιστή και ηγέτη τους Jaz Coleman, περιλάμβανε και τον μπασίστα Youth, ο οποίος μετά τη διάλυσή τους έγινε διάσημος - και εξακολουθεί να είναι - ως ένας από τους καλύτερους παραγωγούς της electronica.

Την ίδια ημέρα όμως ξεκινάει στον «Σταυρό Του Νότου» και θα συνεχίζεται για αρκετό καιρό κάθε Παρασκευή και Σάββατο το πρόγραμμα «Στην ίδια πόλη υπό βροχήν», το οποίο προκαταβολικά θεωρούμε ότι αποτελεί ένα από τα πλέον εγγυημένα ως προς την ποιότητά τους του εφετινού χειμώνα καθώς αποτελεί τη σύμπραξη -αρκετό καιρό μετά την τελευταία- του Θάνου Μικρούτσικου με τον Χρήστο Θηβαίο με τέσσερις αληθινά εξαιρετικούς μουσικούς (πνευστά, κιθάρα, μπάσο και ντραμς) να τους συνοδεύουν.

Πολλά και ενδιαφέροντα τέλος θα συμβούν εφέτος στο θέατρο «Κάππα» και, αν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος τους, το θεατρικό, είναι αρμοδιότητα άλλων, εμείς οφείλουμε να επισημάνουμε έναν καθόλου στερούμενο ενδιαφέροντος μουσικό. Πρόκειται για τον «Μουσικό Οκτώβριο», μια σειρά ζωντανών εμφανίσεων στον γνωστό θεατρικό χώρο όχι μόνο μουσικών αλλά και ηθοποιών, κυριολεκτικά σε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο από αυτούς στους οποίους τους είχαμε συνηθίσει έως τώρα.

Την αρχή κάνει επίσης την Παρασκευή 8 και το Σάββατο 9 Οκτωβρίου η Σαβίνα Γιαννάτου με το «Πάω να πω στο σύννεφο», το υλικό δηλαδή ενός παλαιότερου και ομότιτλου δίσκου της, ο οποίος αποτελείτο αποκλειστικά από θαυμάσιες διασκευές τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι. Συμμετέχει ο Τάσος Μισυρλής και θα τους συνοδεύει τετραμελής ορχήστρα.

Ελτον Τζον, η «ντούρασελ» της ποπ

• Ο βρετανός μουσικός «ανέστησε» τον ξεχασμένο Λίον Ράσελ και ηχογράφησε μαζί του ένα εξαιρετικό άλμπουμ

• ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ | Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Αν κάτι χαρακτηρίζει την πρόσφατη δισκογραφική περίοδο, αυτό είναι οι έξυπνες συνεργασίες. Ο ένας σταρ μετά τον άλλον συμμετέχουν στα άλμπουμ... των άλλων και το ανάποδο προκειμένου έτσι το δισκογραφικό προϊόν να καταναλωθεί πιο εύκολα και σε μεγαλύτερες ποσότητες. Το «Τhe Union» του Ελτον Τζον με τον Λίον Ράσελ θα μπορούσε να έχει φτιαχτεί για αυτούς ακριβώς τους λόγους... αν δεν ίσχυαν δύο παράγοντες. Πρώτον, ότι κανένας πια δεν θυμάται αυτόν τον εξαιρετικό συνθέτη και μουσικό με τα χαρακτηριστικά μούσια και μαλλιά- αλλά και τα απαραίτητα μαύρα γυαλιά- που ονομάζεται Λίον Ράσελ. Δεύτερον, το ίδιο το περιεχόμενο του δίσκου, το οποίο «φωνάζει» από μακριά για την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του οντότητα.

Με αυτό το νέο άλμπουμ του ο Ελτον Τζον δείχνει να συμφωνεί με όσους αναρωτιούνται δυνατά: «Μα, τόσα χρήματα έχει, και άλλη τόση επιτυχία, ποιος ο λόγος να κάνει στα 63 του άλλο ένα ποπ άλμπουμ;». Ετσι απάντησε και ο ίδιος στη δισκογραφική εταιρεία όταν του πρότεινε να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ με διασκευές σόουλ επιτυχιών της Μotown ή ακόμη ένα χριστουγεννιάτικο άλμπουμ στα βήματα του Ροντ Στιούαρτ και του Μπάρι Μάνιλο: «Δεν πρόκειται ποτέ να ηχογραφήσω ένα γ... χριστουγεννιάτικο άλμπουμ. Δεν κάνω ποπ άλμπουμ πια. Και σιχαίνομαι τα βιντεοκλίπ. Πρόσφατα έβλεπα VΗ1 και κόντεψα να ξεράσω».

Η συνεργασία αυτή ήταν απρόσμενη ακόμη και για τον ίδιο τον Ελτον Τζον, ο οποίος υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του Ράσελ από τη δεκαετία του ΄70: «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί εξαφανίστηκε από τον χάρτη» δηλώνει στο περιοδικό «GQ» ο βρετανός σουπερστάρ. «Στη δεκαετία του ΄70 όχι μόνο συμμετείχε σε δεκάδες ηχογραφήσεις του Φιλ Σπέκτορ αλλά κυκλοφόρησε και ο ίδιος άλλα τόσα αριστουργήματαόπως το “Α Song For Υou”».

Θυμάται τις τότε συναυλίες του, τις οποίες ποτέ δεν έχανε: «Εμενες εντυπωσιασμένος τόσο από την προσωπικότητά του όσο και από το ταλέντο του». Οι δυο τους, αν και βρέθηκαν μαζί σε αρκετές περιοδείες, δεν είχαν ηχογραφήσει ποτέ από κοινού. Και με το πέρασμα των χρόνων χάθηκαν. Η νέα συνάντησή τους οφείλεται σε ένα... σαφάρι.

Ο Ελτον Τζον βρέθηκε πρόσφατα στην Αφρική. Εκεί άκουσε στο iΡod του συντρόφου του Ντέιβιντ Φέρνις ένα παλιό τραγούδι του Ράσελ, με αποτέλεσμα να αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον του. «Επαιζε σε μικρά κλαμπ ενώ αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας που τον οδήγησαν σε μια πεντάωρηδύσκολη εγχείρηση. Η αυτοπεποίθησή του είχε φτάσει στο ναδίρ και αναρωτιόταν αν θα μπορούσε πλέον να παίξει πιάνο και να τραγουδήσει».

Την αμηχανία των πρώτων ημερών και τη δυσκολία επικοινωνίας - παρά τη φιλία τους- «έσπασαν» η κοινή αγάπη τους για τα γκόσπελ και ειδικά για τη Μαχάλια Τζάκσον, την οποία άκουγαν με τις ώρες στο στούντιο. Αυτό γίνεται αντιληπτό στα περισσότερα τραγούδια και ιδίως στο αριστουργηματικό νεο-γκόσπελ «Τhere΄s Νo Τomorrow». Εμπνευση άντλησαν επίσης από το «Εxile Οn Μain Street» των Ρόλινγκ Στόουνς αλλά και από τον «βελούδινο» ήχο του «Μodern Τimes» του Μπομπ Ντίλαν, ο οποίος είναι κοινός τους φίλος.

• Με λίγη βοήθεια από (πολλούς) φίλους

Οι εντυπωσιακές συμμετοχές είναι ακόμη ένα από τα πολλά θετικά στοιχεία του «Τhe Union». Μεταξύ άλλων, διαβάζουμε τα ονόματα των Μπράιαν Γουίλσον, Ντον Γουόζ, Νιλ Γιανγκ, ενώ παραγωγός του άλμπουμ είναι ο Μπούκερ Τι, υπεύθυνος μεταξύ πολλών άλλων και για το βραβευμένο με Γκράμι άλμπουμ των Ρόμπερτ Πλαντ και Αλισον Κράους «Raising sand». Ανάλογη τύχη αναμένεται να έχει και το «Τhe Union»... στα επόμενα Γκράμι.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=358045&dt=02/10/2010#ixzz11DTMifbY

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ: «Πιστεύω μόνο στη χημεία των ανθρώπων»

• Το ντοκυμαντέρ «Ταξιδιάρα ψυχή» καταγράφει την καθημερινότητα ενός μουσικού και στιχουργού που ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του

• ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

O Γιάννης Αγγελάκας έλεγε πάντα αυτό που πίστευε και ποτέ δεν επαναπαύθηκε στην επιτυχία του. Γεννημένος το 1959 στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε στον μουσικό χώρο τη δεκαετία του 1980, απογειώθηκε με τις Τρύπες, ενώ τα τελευταία χρόνια πέρασε σε διαφορετικού τύπου μουσικές αναζητήσεις με τους Επισκέπτες, συγκρότημα το οποίο επίσης ανήκει πλέον στο παρελθόν.

Οι στίχοι του δεν έπαψαν ποτέ να αφουγκράζονται την ελληνική καθημερινότητα, κάτι που μας θυμίζει το ντοκυμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου «Ταξιδιάρα ψυχή», το οποίο προβάλλεται με επιτυχία στον Μικρόκοσμο. Ο Αγγελάκας ζήτησε να μην υπάρξει συνεργείο ούτως ώστε η σκηνοθέτρια να «διεισδύει» χωρίς να εμποδίζει τον ίδιο και τους υπόλοιπους μουσικούς την ώρα που δούλευαν. «Κάποιο μέρος της αλήθειαςέτσι κι αλλιώς είναι καταδικασμένο να χαθεί από τη στιγμή που υπάρχει μια κάμερα και καταγράφει» μας είπε ο μουσικός. «Αλίμονο αν μπορούσαμε να καταγράφαμε τελείως την αλήθεια.Το αποτέλεσμα όμως είναι αξιοπρεπές,μια επί της ουσίας προσέγγιση γι΄ αυτό που κάνουμε στην καθημερινότητά μας».
- Πώς νιώσατε όταν πρωτοείδατε την «Ταξιδιάρα ψυχή»;
«Ολοκληρωμένη την είδα στην αίθουσα στο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης. Οταν τέλειωσε, θυμάμαι ότι με την υπόλοιπη παρέα μουσικών κοιταχτήκαμε και είπαμε: “Εντάξει, ωραία μας κατέγραψε”. Δεν μπορούμε και να ενθουσιαστούμε επειδή βλέπουμε τους εαυτούς μας».

- Αν υποθέσουμε ότι δεν είστε ο Αγγελάκας αλλά ένας θεατής που βλέπει μια ταινία για τον Αγγελάκα, τι θα λέγατε ότι εισπράξατε;

«Δύσκολο να μπω σε αυτή τη θέση, αλλά ώρες ώρες έβλεπα έναν μονόχνωτο τύπο που ασχολείτο διαρκώς με τη μουσική».

- Ποια μουσικά ντοκυμαντέρ που έχετε δει σας έχουν κάνει εντύπωση;

«Εχω δει κατά καιρούς ταινίες για τον Τζίμι Χέντριξ. Μου άρεσε πολύ και το ντοκυμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για τον Μπομπ Ντίλαν, αν και υπάρχει ένα προηγούμενο, σχετικό με την επίσκεψή του στην Αγγλία, που μου άρεσε περισσότερο».

- Γενικότερα πηγαίνετε στον κινηματογράφο;

«Μου αρέσει να πηγαίνω σινεμά, αλλά τα τελευταία χρόνια πηγαίνω μόλις δυο-τρεις φορές τον χρόνο. Αν μου διαφεύγουν ταινίες, τις αναζητώ σε DVD».

- Γιατί δεν είχατε συνέχεια ως ηθοποιός μετά την ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Ο χαμένος τα παίρνει όλα»;
«Δεν έχω το ψώνιο του ηθοποιού, άρα δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθώ παραπάνω. Ημουν φίλος με τον Νίκο και χρειάστηκαν πολλές κουβέντες για να πειστώ να κάνω τον ηθοποιό. Ηταν ωραία εμπειρία και δύσκολη, με πολλά ζόρια για έναν άνθρωπο που δεν είναι εξοικειωμένος σε αυτήν. Είχα δίπλα μου έναν δάσκαλο που δεν θα με εξέθετε. Επίσης βοηθήθηκα και ως μουσικός για το σάουντρακ. Είχα μπει τόσο βαθιά στην ταινία ως ηθοποιός που μπόρεσα να δω και τη μου σική της από μέσα».

- Στην «Ταξιδιάρα ψυχή» αναφέρετε ότι η περίοδος των Τρυπών δεν σας λείπει καθόλου και ότι δεν νιώθατε καλά με τις Τρύπες λίγο προτού διαλυθούν. Θα θέλατε να το αναπτύξετε περισσότερο;

«Γιατί; Τι νόημα έχει; Εχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, έχουν γίνει τόσα πράγματα... Δεν έχω κάτι παραπάνω να πω. Αυτή τη στιγμή και οι Επισκέπτες έχουν τελειώσει και νιώθω εξίσου καλά που συνεχίζω να κάνω μουσική βρίσκοντας ανθρώπους και συνεργάτες. Τι περισσότερο θα θέλατε να μάθετε;».

- Αντιλαμβάνομαι τι σημαίνει «κλείνει ένας κύκλος». Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί να μη νιώθει κάποιος καλά όταν ο κύκλος κλείνει.
«Για μένα η μουσική ήταν πάντα υπόθεση σχέσεων. Βαριόμουν τη συνεργασία με μουσικούς που όλη η σχέση μας ήταν απλώς η συνάντηση στο στούντιο. Εμένα με ενδιαφέρει να κάνω μουσική με φίλους, με παρέες, με ερασιτέχνες. Η χαρά του να προετοιμάζουμε κάτι είναι σπουδαιότερη από το να το παρουσιάζουμε. Οταν λοιπόν σταματά να υπάρχει αυτή η συντροφικότητα σε μια ομάδα, δεν έχει πια κανένα νόημα και δεν έχω και καμιά όρεξη να κάνω μουσική μαζί της. Εγώ πιστεύω μόνο στη χημεία των ανθρώπων. Αν δεν υπάρχει χημεία, δεν υπάρχει και κανένα νόημα».

- Δεν υπάρχει το ενδεχόμενο ενός comeback των Τρυπών;
«Τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες, τα comeback γίνονται για οικονομικούς λόγους. Μόλις κάποιος δει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος, ξαναχρησιμοποιεί το παρελθόν του. Δεν με ενδιαφέρει να βγάλω περισσότερα λεφτά, ζω αξιοπρεπώς και θέλω να κάνω τα πράγματα που μου βγαίνουν. Δεν θέλω να πιεστώ για πράγματα που δεν θα ήθελα να κάνω απλά και μόνο επειδή θα είχαν κόσμο και έξτρα εισοδήματα. Αδιαφορώ».

Το ντοκυμαντέρ «Ταξιδιάρα ψυχή» προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στην αίθουσα Μικρόκοσμος (λεωφ. Συγγρού, στάση μετρό Φιξ).

• «Από το ΄90 το έλεγα ότι θα χρεοκοπήσουμε»

- Η δύσκολη εποχή που διανύουμε έχει επηρεάσει τον χώρο σας;

«Είναι δυνατόν να μην την έχει επηρεάσει; Δεν ξέρω πόσο ακριβώς και σε ποιο κομμάτι. Στον μουσικό χώρο; Στη σκέψη μου; Στα συναισθήματά μου; Προφανώς κάτι θα βγει από αυτό το πράγμα, γιατί η μουσική μας ήταν πάντα αντανάκλαση της καθημερινότητάς μας. Χρόνια το φωνάζαμε. Και εγώ ειδικά από τη δεκαετία του ΄90 έλεγα ότι αυτή η κοινωνία αν συνεχίσει έτσι θα χρεοκοπήσει. Αλλά και τώρα μήπως γίνεται κάτι; Μου φαίνεται πάρα πολύ περίεργη όλη αυτή η σιωπή. Δεν καταλαβαίνω πού μπορεί να βγει».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=358043&dt=02/10/2010#ixzz11DSao6GW

22o ETHNO-JAZZ FESTIVAL

Η μεγάλη γιορτή της Τζαζ στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου

Ήταν ο Fryderyk Chopin τζαζ;

Ρεσιτάλ πιάνου με έργα Σοπέν σε jazz μεταγραφή από τον πιανίστα

Artur Dutkiewicz

SOLO PIANO JAZZ MAZURKAS

«2010, Διεθνές Έτος Chopin»

Έκθεση και συναυλία αφιερωμένη στα 200 χρόνια από την γέννηση του συνθέτη

Ο μεγάλος Πολωνός και Ευρωπαίος συνθέτης Fryderyk Chopin, γεννήθηκε το 1810, σε ένα μικρό χωριό κοντά στην Βαρσοβία. Γιαυτό το λόγο, το έτος 2010 γιορτάζεται με μουσικές εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο ως Διεθνές Έτος Chopin.

Στο πλαίσιο αυτών των εορτασμών η Πρεσβεία της Πολωνίας  παρουσιάζει στο Φεστιβάλ των Δημητρίων 2010  ( 22^ο Εθνο-Τζαζ Φεστιβάλ), μια έκθεση αρχειακού χαρακτήρα για την ζωή και το έργο του Fryderyk Chopin και ένα ρεσιτάλ πιάνου τζαζ μουσικής από τον διάσημο Πολωνό καλλιτέχνη Artur Dutkiewicz.

• Η ΕΚΘΕΣΗ

Η έκθεση αποτελείται από 3 βασικές ενότητες:

Οικογένεια και φίλοι, Τόποι που συνδέθηκαν με την ζωή και το έργο του, Προσωπικά αντικείμενα και άλλα ντοκουμέντα.

Μέσα από φωτογραφίες, προσωπικά αντικείμενα, και κείμενα η έκθεση αυτή επιχειρεί να εξιστορήσει την ζωή και το έργο του Fryderyk Chopin και να εξοικειώσει τον θεατή με την ιδαίτερη προσωπικότητα του συνθέτη.

Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από το αρχείο του Ινστιτούτου Chopin στην Βαρσοβία

ARTUR DUTKIEWICZ  -  SOLO PIANO JAZZ MAZURKAS

Το πρόγραμμα του Artur Dutkiewicz αποτελείται από Μαζούρκες  που έχει συνθέσει ο ίδιος επηρεασμένος από τον Frederyk Chopin και την παραδοσιακή μουσική της Πολωνίας. Στο ρεσιτάλ ο ακροατής μπορεί να ακούσει την επίδραση του Fryderyk Chopin μέσα από την μελωδία και το αίσθημα των συνθέσεων, αλλά ο ρυθμός και το στυλ αποδίδονται με ύφος jazz.

Οι Μαζούρκες παίζονται με τρόπο δυναμικό που προσεγγίζει μοναδικά την μουσική αυτού του είδους. Πρόκειται για ένα στυλ που δεν ακούγεται πολύ συχνά στην πολωνική μουσική. Ο αυτοσχεδιασμός που τόσο συχνά χρησιμοποιούσε ο Frydeyk Chopin αποτελεί σημαντικό κομμάτι της μουσικής του Artur Dutkiewicz.

Ένα τμήμα του ρεσιτάλ περιλαμβάνει τις συνθέσεις του καλλιτέχνη από το σόλο άλμπουμ «Γαλάζιο Μονοπάτι»  (Blekitna Sciezka) όπου διακρίνονται καθαρά οι επιδράσεις της κλασσικής μουσικής στο έργο του.

Το έργο JAZZOWE MAZURKI βραβεύτηκε 2009 από το Υπουργείο Πολιτισμού της Πολωνίας. Πρόκειται για ένα έργο που συνδέει με μοναδικό τρόπο την πολωνική μουσική παράδοση με την σύγχρονη τζαζ μουσική.

 Η πρεμιέρα του JAZZOWE MAZURKI πραγματοποιήθηκε στο Βασιλικό Ανάκτορο στην Βαρσοβία στα πλαίσια των εορτασμών του Διεθνούς ¨Ετους Chopin 2010. Το έργο παρουσιάστηκε επίσης στην Ουάσινγκτον, στο Χονγκ Κονγκ, στο Πεκίνο στην Βιέννη στην Βουδαπέστη στην Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη, στην Γλακσόβη και αλλού.                      

Kατά την διάρκεια των ρεσιτάλ του, ο Artur Dutkiewicz αυτοσχεδιάζει με τρόπο μοναδικό και πρωτότυπο, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία μουσικών τύπων, παίζοντας αναμέσα στο ρομαντικό και το rhythm & blues έως και το ethnic μουσικό στυλ. Τα ρεσιτάλ  του καλλιτέχνη συναντούν πάντα θερμή υποδοχή στις συναυλιακές αίθουσες της Πολωνίας και της Ευρώπης

• ARTUR DUTKIEWICZ       Βιογραφικό Σημείωμα

Διάσημος Πολωνός πιανίστας και συνθέτης τζάζ μουσικής. Έλαβε δίπλωμα εξαιτερικών επιδόσεων από την Μουσική Ακαδημία της πόλης Katowice (Πολωνία). Το 1987 ο Dutkiewicz ήταν φιναλίστ στον ιδιαίτερα σημαντικό διαγωνισμό Thelonious Monk στην Washington (USA)

Κατά την διάρκεια της μουσικής του καριέρας ο  Dutkiewicz είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με σπουδαίους μουσικούς, όπως: Tomasz Szukalski, Zbigniew Namyslowski, Darek Oles Oleszkiewicz, Urszula Dudziak, Grażyna Auguścik, Lora Szafran, Tadeusz Nalepa, Jorgos Skolias, Carlos Johnson, Deborah Brown, Michelle Hendrics, Alaine Brunet, Pierre Michelot, Hiram Bulock και πολλούς άλλους.

Συνθέτει και παίζει με το δικό του γκρουπ - ARTUR DUTKIEWICZ TRIO, ενώ πολύ συχνά δίνει σόλο ρεσιτάλ. Έχει εμφανιστεί στο MIDEM στις Cannes, στην Φιλαρμονική της Βαρσοβίας, στην Όπερα του Παρισιού,στο Barbican Centre του Λονδίνου, στην Φιλαρμονική της Πράγας, στην Εθνική Όπερα στην Δαμασκό, καθώς επίσης και στο Βερολίνο, στην Μόσχα, στην Ρώμη, στο Αμμάν, στην Κύπρο, στο Los Angeles και αλλού.

Έχει δώσει παραστάσεις σαν πιανίστας αλλά και σαν ηθοποιός στο μοναδικό στον κόσμο INSTRUMENTAL THEATER (Gdynia, Poland).

Έχει παίξει επανηλλημενα για την Πολωνική τηλεόραση και το ραδιόφωνο.

Έχει πραγματοποιήσει ηχογραφήσεις με το γκρουπ του καθώς και με solo jazz πιανιστικά έργα. Ενδεικτικά αναφέρονται: Νiemen Improwizacje - Artur Dutkiewicz Trio, Błękitna Ścieżka – Artur Dutkiewicz Solo Piano, Lady Walking - Artur Dutkiewicz Electric Concert.

Ο Artur Dutkiewicz εκτός από μουσικός είναι και καταξιωμένος δάσκαλος. Από το 1987 διδάσκει πιάνο σε Διεθνή Εργαστήρια Jazz στο Puławy και συμμετέχει σε επιτροπές Διεθνών Διαγωνισμών Πιάνου Jazz στο Kalisz. Το 2006 έδωσε ένα Master Class κατά την διάρκεια του Carthage Jazz Festival στην Τυνησία. Ήταν Πρόεδρος της επιτροπής του International Jazz Piano Competition στο Vilnius (Λιθουανία) το 2006 και το 2008.

Συμπαραγωγή με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Chopin της Βαρσοβίας και  την Πρεσβεία της Πολωνικής Δημοκρατίας στην Αθήνα.

Φουαγιέ Μεγάρου - Ώρα έναρξης  21.00

Είσοδος  10 Ευρώ

Για περισσότερες πληροφορίες - φωτο :

Νίκος Θεοδωράκης 6945 037527