Σε νοσοκομείο εισήχθη ο Δημήτρης Μητροπάνος

Νέα περιπέτεια με την υγεία του είχε στη Νέα Υόρκη ο Δημήτρης Μητροπάνος. Μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε την Πέμπτη το βράδυ (τοπική ώρα) η συναυλία του στο φημισμένο Radio City Music Hall του Μανχάταν, όπου πάνω από 3,500 ομογενείς αποθέωσαν τον βάρδο του λαϊκού μας τραγουδιού, ο Μητροπάνος αισθάνθηκε αδιαθεσία. Την επόμενη μέρα μετέβη για ιατρικές εξετάσεις και οι γιατροί έκριναν αναγκαία την εισαγωγή του σε νοσοκομείο. Σήμερα, ο Δημήτρης Μητροπάνος έλαβε εξιτήριο από το νοσοκομείο και αισθάνεται πολύ καλύτερα, αλλά έχουν ακυρωθεί οι υπόλοιπες τρεις συναυλίες που θα έδινε στο Κονέτικατ (χθες), στο Μόντρεαλ (την ερχόμενη Πέμπτη) και στο Σικάγο (το ερχόμενο Σάββατο) μαζί με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά.

Μουσικό «παρών» από καλλιτέχνες στο Σύνταγμα ενάντια στην οικονομική πολιτική

Τη φωνή τους ενάντια στα οικονομικά μέτρα ενώνουν καλλιτέχνες, τραγουδιστές, ηθοποιοί και άλλοι άνθρωποι του πνεύματος, στη μεγάλη συναυλία που θα δώσουν την Τρίτη 6 Ιουλίου, στις 19:00, στο Σύνταγμα.

Συμμετέχουν οι τραγουδιστές: Βαγγέλης Κορακάκης, Βασίλης Λέκκας, Παντελής Θαλασσινός, Χρήστος Θηβαίος, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Ευσταθία, Αφροδίτη Μάνου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μίλτος Πασχαλίδης,  Βασίλης Παπακωνσταντίνου,  Μάνος Πυροβολάκης, Λάκης Χαλκιάς

Τη συναυλία διοργανώνουν το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος και το ΠΑΜΕ.

«Εμείς οι ηθοποιοί, νιώθοντας ότι η θέση μας είναι δίπλα στους εργαζόμενους, δηλώνουμε και το δικό μας 'παρών' στον αγώνα κατά της βαρβαρότητας των αντιδραστικών μέτρων, που απειλούν να σαρώσουν κάθε δικαίωμα στην ανθρώπινη ζωή» αναφέρουν στην κοινή έκκλησή τους για συμμετοχή στην εκδήλωση οι ηθοποιοί: Αντώνης Αντωνίου, Νικολέττα Βλαβιανού, Αννα Γεραλή, Θανάσης Θεολόγης, Γιώργος Κορμανός, Ελισάβετ Ναζλίδου, Θέμις Πάνου, Χρήστος Σιμαρδάνης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Αγγελος Αντωνόπουλος, Μπέτυ Βαλάση, Γρηγόρης Βαλτινός, Κώστας Βουτσάς, Ελένη Γερασιμίδου, Κώστας Καζάκος, Θύμιος Καρακατσάνης, Νίκος Καραγιώργης, Λίλα Καφαντάρη, Βασίλης Κολοβός, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Παύλος Ορκόπουλος, Ιωάννα Πηλιχού, Ελένη Ράντου, Τιτίκα Σαριγγούλη, Παύλος Κοντογιαννίδης, Aλέξανδρος Ρήγας.

Ο Βραζιλιάνος Μπομπ Ντίλαν στο Ηρώδειο

• Ο Καετάνο Βελόζο, πρωταγωνιστής του κινήματος tropicalismo, μπόλιασε τη βραζιλιάνικη ποπ με το αμερικανικό ροκ

ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ | Τρίτη 6 Ιουλίου 2010

Αν ρωτήσεις κάποιον να σου πει στα γρήγορα τι του έρχεται στο μυαλό ακούγοντας τη λέξη Βραζιλία, θα σου πει αμέσως το ποδόσφαιρο και το καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο. Συνδυαστικά με το δεύτερο θα σου πει και για τη μουσική, κυρίως όμως αυτήν που ακούγεται στο καρναβάλι, δηλαδή για την μπόσα νόβα και τη σάμπα. Ωστόσο, εκτός από αυτό το πολύ γνωστό εμπορικό κομμάτι, η Βραζιλία από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 έγινε γνωστή σε όλη την υφήλιο για το κίνημα tropicalismo, ένα κατά βάση μουσικό κίνημα, που αγκάλιασε όμως και την ποίηση και το θέατρο, και το οποίο μέσα από ισχυρές προσωπικότητες όπως ο Καετάνο Βελόζο, ο Ζιλμπέρτο Ζιλ, η Γκαλ Κόστα, ο Τομ Ζε και οι Οs Μutantes αντιστάθηκε στο δικτατορικό καθεστώς αυτής της περιόδου στη Βραζιλία.

Ο Καετάνο Βελόζο - ο Βραζιλιάνος Μπομπ Ντίλαν, όπως συχνά αναφέρεται-, ο οποίος θα επισκεφθεί τη χώρα μας στις 12 Ιουλίου στο Ηρώδειο, είναι χωρίς αμφιβολία μία από τις προσωπικότητες που ξεπέρασε κατά πολύ τα σύνορα της χώρας στην 50χρονη καριέρα του.

Μαζί με τον φίλο του και πρώην υπουργό της κυβέρνησης Ντα Σίλβα, Ζιλμπέρτο Ζιλ, ο Βελόζο μπόλιασε τη βραζιλιάνικη ποπ με το αμερικανικό ροκ και την αβανγκάρντ και ηχογράφησε μερικά από τα άλμπουμ με τη μεγαλύτερη επίδραση τον προηγούμενο αιώνα. Καλλιτέχνες όπως ο Ντέιβιντ Μπερν, ο Κερτ Κομπέιν, η Νέλι Φουρτάντο, ο Μπεκ και ο Ντεβέντρα Μπάνχαρτ επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τη μουσική και τη μετέδωσαν στη νεότερη γενιά, ώστε με τη σειρά του ο Βελόζο να χαίρει εκτίμησης σήμερα από τους πάντες. Γεννημένος στην Μπαΐα, μικρός ήθελε να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Η μουσική όμως του σπουδαίου Ζοάο Ζιλμπέρτο όταν την πρωτάκουσε στα 17 του χρόνια ήταν και ο σημαντικός λόγος που άρχισε να γράφει μουσική, ενώ παράλληλα σπούδασε φιλοσοφία. Συχνά αναφέρει μάλιστα ότι σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη του διαμόρφωσαν ο Ζαν Πολ Σαρτρ και ο Μάρτιν Χάιντεγκερ. Το 1968 ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησαν μερικά από τα σπουδαιότερα τροπικάλια άλμπουμ, με το ομώνυμο δικό του να δίνει το παρασύνθημα ενάντια στη χούντα και σε ένα από τα φεστιβάλ που πραγματοποιούνταν τότε γιουχαΐστηκε από ένα μέρος του κοινού όταν είπε το μότο του κινήματος «Ε proibido proibir», δηλαδή «απαγορεύεται να απαγορεύεις». Το 1969, στη δίνη της σκληρότερης περιόδου της χούντας, ο Βελόζο με τον Ζιλ φυλακίζονται για τρεις μήνες για «ανυπακοή και έλλειψη σεβασμού στη σημαία και στον εθνικό ύμνο» και αφήνονται με την προειδοποίηση ότι, αν τραγουδήσουν ξανά δημοσίως, θα έλθουν τα χειρότερα. Με τον φόβο της φυλάκισης αυτοεξορίζονται στο Λονδίνο, όπου και αρχίζουν να πειραματίζονται και να προσθέτουν στη μουσική τους και άλλα στοιχεία της βρετανικής και ευρωπαϊκής ποπ μουσικής.

Το 1992 προκειμένου να τιμήσουν τα 25χρονα από την κυκλοφορία του κλασικού πλέον άλμπουμ τους «Τropicalia» οι δύο φίλοι συναντιούνται και πάλι στο στούντιο για την ηχογράφηση ενός σίκουελ με τον τίτλο «Τropicalia 2», το οποίο κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά. Η δήλωσή του στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 «Βαρέθηκα τη Βραζιλία» δημιούργησε έναν μικρό σάλο στη γενέτειρά του.

Το ίδιο διάστημα όμως αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον του για τη χώρα του ανακαλύπτοντας τα κείμενα του υπέρμαχου για την κατάργηση της δουλείας Ζοακίμ Ναμπούκο, από τα οποία εμπνεύστηκε και ηχογράφησε ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της καριέρας του, το «Νoites do Νorte». «Αρχίζοντας να διαβάζω» είπε τότε στους «Los Αngeles Τimes» «αντιλήφθηκα ουσιαστικά ότι το κλειδί στο φαινόμενο που ονομάζεται Βραζιλία είναι το φυλετικό ζήτημα. Και αυτό για το οποίο πρέπει τελικώς να μιλάμε σήμερα στη Βραζιλία είναι μια δεύτερη κατάργηση της δουλείας, και εκείνος - ο Ναμπούκο - ήταν ο πρώτος που το είχε δει». Φυσικά ο Βελόζο μιλάει για τη μεγάλη πλειονότητα των Βραζιλιάνων που ζει σε άσχημες οικονομικές συνθήκες.

• Η μουσική της «Φρίντα»

Σταθμός στη δισκογραφία του Καετάνο Βελόζο ήταν το άλμπουμ «Α Foreign Sound» του 2004, το πρώτο με αγγλόφωνο στίχο, όπου με τον δικό του μοναδικό τρόπο διασκευάζει από Νirvana έως Κόουλ Πόρτερ. Οι συμμετοχές του σε σάουντρακ γνωστών ταινιών δεκάδες, με πιο γνωστά πρόσφατα το «Μίλα της» του Αλμοδόβαρ και τη «Φρίντα» της Τζούλι Τέιμορ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=341617&dt=06/07/2010#ixzz0ssFVKXR9

Το βρετανικό συγκρότημα Faithless με τη φωνή του Μάξι Τζαζ ξανάρχεται στη Μαλακάσα

• Ο «ιεροκήρυκας» ξεσηκώνει τα πλήθη  

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΠΑΝΤΑ-ΧΑΡΒΑ | Τρίτη 6 Ιουλίου 2010

Στην πρώτη εμφάνιση των Βρετανών Faithless στην Αθήνα στο Ρόδον το 1999 ο Μάξι Τζαζ, ο «ιεροκήρυκας» όπως πολλές φορές αποκαλούν τον τραγουδιστή του συγκροτήματος οι φαν, παρέσυρε με τη βαθιά, υπνωτιστική φωνή του επί περίπου δύο ώρες τον κόσμο σε ένα παραλήρημα χορού. Οι φωνές του κοινού, που τραγουδούσε τις πρώτες τους επιτυχίες «Salva mea», «Ιnsomnia» και «God is a Dj», αντηχούσαν έως το απέναντι πεζοδρόμιο της οδού Μάρνη. Σήμερα, πάνω από μία δεκαετία αργότερα, οι Faithless εξακολουθούν να ξεσηκώνουν τα πλήθη είτε όταν παίζουν για 500 άτομα (περίπτωση σπάνια) είτε όταν εμφανίζονται μπροστά σε 50.000 μουσικόφιλους.

Λίγο πριν από την αυριανή εμφάνιση των Faithless στην Αθήνα η Σίστερ Μπλις, η οποία μαζί με τον Ρόλο, το τρίτο μέλος του γκρουπ, ντύνει μουσικά τους στίχους-μανιφέστο του Μάξι, είπε στο «Βήμα» ότι «η μπάντα στην πραγματικότητα είναι το όχημα που χρειάζεται ο Μάξι για να μπορέσει να σκορπίσει τη φιλοσοφία του στον κόσμο. Οι στίχοι του Μάξι μάς αγγίζουν όλους γιατί μιλάνε για όλα αυτά που βασανίζουν κάθε άνθρωπο » συνεχίζει η Σίστερ Μπλις, και αυτό φαίνεται μέσα από τραγούδια όπως το «We come 1», που φανερώνουν την επιθυμία του τραγουδιστή-αφηγητή να δει έναν κόσμο ενωμένο, χωρίς ισχυρούς και αδύναμους. « Μιλούν για τη ζωή, την αγάπη, την απώλεια, τον πόνο, για την ένωσητων ψυχών μας. Και θέλω να πιστεύω ότι εμείς μπορούμε να ενώσουμε τον κόσμο. Θέλουμε να περάσουμε το μήνυμά μας, να φυτέψουμε κάτι και να ανθίσει, όχι απλώς να χορεύουμε όλοι μαζί ρυθμικά ».

• Η αποτυχία της πολιτικής

Τα μηνύματα των στίχων του συγκροτήματος πηγάζουν μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι βρετανοί συμπολίτες τους. Η Σίστερ Μπλις δηλώνει αριστερή και την εξοργίζει που κανένα πολιτικό κόμμα δεν είναι ικανό να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στον λαό. Τα βάζει με τους συντηρητικούς και είναι ανήσυχη για το μέλλον της χώρας της, αφού δεν πιστεύει απόλυτα στην κυβέρνηση συνεργασίας: « Κανείς μας δεν ξεχνά τη διαφθορά και τους φόρους που έχουμε αναγκαστείνα πληρώνουμε για να διατηρήσουν τις περιουσίες τους τα μέλη της Βουλής. Γιατί πρέπει να πληρώσω για την τάφρο του κάστρου σου και γιατί πρέπει να έχεις κάστρο στην τελική; Γιατί πρέπει να γίνονται πάντα περικοπές στην κατώτερη οικονομική τάξη; Ποια κυβέρνηση θα μπορέσει να το αλλάξει αυτό; ».

• ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ  

• Στο Rockwave Festival στη Μαλακάσα, αύριο Τετάρτη 7 Ιουλίου.
• Πληροφορίες: www. rockwavefestival.gr

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=341624&dt=06/07/2010#ixzz0ssEI45ab

Η αμοιβή του καλλιτέχνη είναι ηθική υποχρέωση

• Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

• «Για μένα αυτός ο δίσκος μεταφέρει μια αισιοδοξία. Σίγουρα έχει μια μελαγχολική χροιά, από την άλλη όμως τα γυναικεία φωνητικά τού προσφέρουν έναν παράξενο ερωτισμό. Ηθελα να φτιάξω έναν δίσκο γιν και γιανγκ, άσπρο και μαύρο, όπου θα συνυπήρχαν το σκοτάδι και το φως. Θα το δείξω και ζωντανά στη συναυλία στην Αθήνα, όπου η ατμοσφαιρική μουσική θα συνδυάζεται με τον ροκ θόρυβο».

Ετσι περιγράφει ο Βρετανός Τζέιμς Λαβέλ τον νέο δίσκο με τίτλο «Where did the night fall», που κυκλοφόρησε τον Μάιο. Και τώρα έρχεται μαζί με τον συνεργάτη του Τιμ Γκολντσγουόρθι για να τον παρουσιάσει ζωντανά στις 13 Ιουλίου στο Ejekt Φεστιβάλ, ανάμεσα στο ροκ των Faith no more και το πανκ των Bad religion.

«Αυτή τη φορά ήθελα να προχωρήσω πέρα από την ηλεκτρονική μουσική», μας εξηγεί από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου, στο Λονδίνο όπου βρίσκεται. «Αναζητούσα έναν πιο φυσικό ήχο, που να προκύπτει αβίαστα, χωρίς να είναι αυτό το σφιχτοδεμένο και καθαρό πράγμα που έχει επικρατήσει στην ελεκτρόνικα. Χρησιμοποίησα πολλή ψυχεδελική μουσική από νεόκοπες μπάντες και πρόσθεσα αφρομπίτ ρυθμούς. Το αποτέλεσμα είναι αλλόκοτο. Οπως ο δίσκος μας "War Stories" ήταν, όχι για τον πόλεμο, αλλά για την κατάσταση που διαμορφώνονταν σε όλο τον κόσμο εξαιτίας του πολέμου, έτσι και εδώ δεν υπάρχουν τραγούδια για την οικονομική κρίση. Υπάρχει, όμως, αυτή η παράξενη ατμόσφαιρα που δείχνει να πλανάται στον κόσμο, όπου η μελαγχολία αντικαθίσταται από τη χαρά και μετά επιστρέφει η απελπισία».

• Νέοι μουσικοί

Το κλειδί στην καινούργια δουλειά του Τζέιμς Λαβέλ είναι οι νέοι μουσικοί. Παλαιότερα χρησιμοποιούσε στα φωνητικά από τους Massive attack μέχρι τον Τομ Γιορκ των Radiohead. Τώρα, εκτός από τον Μαρκ Λάνεγκαν, όλοι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες είναι καινούργιες μπάντες, όπως οι Τεξανοί Black angels και οι Autolux από το Λος Αντζελες, αλλά και τραγουδίστριες, όπως η Κατρίνα Φορντ των Celebration και η Ρέιτσελ Γουίλιαμς των Sleepy Sun.

«Η συνεργασία με διάσημους καλλιτέχνες είναι δίκοπο μαχαίρι», εξηγεί ο Λαβέλ. «Ο κόσμος δίνει περισσότερη προσοχή στη δουλειά σου όταν υπάρχει ένα ηχηρό όνομα. Από την άλλη, όμως, πέφτεις στην παγίδα να είσαι απλώς ο τύπος που έγραψε το τραγούδι του Τομ Γιορκ. Οπότε, αυτή τη φορά δούλεψα με ανερχόμενους μουσικούς. Ακουσα διάφορες μπάντες και επέλεξα αυτές που το μόνο τους κοινό είναι ότι όλες παίζουν ψυχεδέλεια».

Αλλωστε ο Τζέιμς Λαβέλ δεν χρειάζεται φημισμένους συνεργάτες. Από τα δεκαπέντε του χρόνια, όπου έμπλεξε με τη μουσική, έχει αφήσει το σημάδι του. Με κλασική παιδεία στο τσέλο, έστηνε από τα δεκαπέντε του υπαίθρια πάρτι όπου έκανε τον dj, στα δεκαοκτώ του δημιούργησε την ανεξάρτητη εταιρεία Μο'Wax, που έγραψε ιστορία στην ηλεκτρονική σκηνή, ενώ παράλληλα έφτιαξε τους UNKLE.

«Ηθελα να διηγούμαι ιστορίες μέσα από τη μουσική», λέει. «Οι UNKLE έγιναν το όχημά μου με μια μουσική όπου συνδύασα τις επιρροές μου από τους Beatles μέχρι τον Τζόνι Κας. Και όλα αυτά τα έντυσα με ηλεκτρονικούς ρυθμούς, από χιπ χοπ μέχρι χάουζ». Οσο για το όνομα UNKLE, «δεν σημαίνει τίποτα απολύτως. Μια ανορθόγραφη βλακεία του uncle είναι, που σκέφθηκα στα δεκάξι μου και με κυνηγάει μία εικοσαετία τώρα».

Για τον Λαβέλ η ηλεκτρονική μουσική δείχνει το μέλλον. «Τώρα που ξεκαθάρισε η κατάσταση, η ηλεκτρονική σκηνή θυμίζει όλο και πιο πολύ τα χρόνια του πανκ», υποστηρίζει. «Ολο και πιο πολύ νέοι μουσικοί μπαίνουν στη σκηνή, η τεχνολογία, που συνεχώς εξελλίσσεται, βοηθάει ώστε να παραμείνεις ανεξάρτητος και να πειραματίζεσαι δοκιμάζοντας διαρκώς νέα πράγματα. Και το πιο σημαντικό είναι ότι υπάρχει πολλή και καλή μουσική, που κινείται έξω από τη βιομηχανία και τα ραδιόφωνα. Μπορεί η δική μου εταιρεία, η Μο'Wax, να είναι παρελθόν, αλλά από παντού ξεπετάγονται νέες ανεξάρτητες εταιρείες».

• Λείπει η παιδεία

Φυσικά το Ιντερνετ έπαιξε μεγάλο ρόλο σε αυτή την άνθηση. «Από την άλλη, όμως, η τεχνολογία κινείται πολύ γρήγορα», απαντάει ο Λαβέλ. «Αλλάζει ο τρόπος επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους, στο κοινό και στον καλλιτέχνη. Κυριαρχεί και η αντίληψη ότι η μουσική είναι δωρεάν, πράγμα που αποθαρρύνει τους νέους μουσικούς. Και, τέλος, το πιο σημαντικό είναι ότι τίποτα δεν κρατάει για πολύ. Κάθε τραγούδι στο Ιντερνετ είναι εφήμερο, αφού, είτε αξίζει είτε όχι, αντικαθίσταται από κάποιο άλλο, πολύ γρήγορα. Γι' αυτό μόνη λύση θεωρώ την παιδεία στη μουσική. Να εκπαιδεύσουμε τους νέους, να τους μάθουμε από την ιστορία της ποπ μουσικής μέχρι την ηθική υποχρέωση περί ανταμοιβής του καλλιτέχνη. Να τους κάνουμε συνειδητούς ακροατές. Αλλιώς θα προκύψει μια γενιά που θα κάθεται όλη μέρα στον υπολογιστή κατεβάζοντας τραγούδια που πιθανότατα δεν θα ακούσει ποτέ». *

• info
• Οι UNKLE παίζουν στο Eject Φεστιβάλ, στις 13 Ιουλίου, στο Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας, στο Ελληνικό. Πριν από αυτούς θα εμφανισθούν οι Faith no more, οι Bad religion, οι δικοί μας Zebra tracks και οι Σέρβοι Obojeni program. Εισιτήρια: 50 ευρώ. Προπώληση: Public Συντάγματος, Tickethouse Αθήνας (Πανεπιστημίου 42), Tickethouse Θεσσαλονίκης (Μητροπόλεως 102) και στο www.ticketarena.gr.

Οι UNKLE έρχονται με το «Where did the night fall», ένα ψυχεδελικό σάουντρακ για τους αλλόκοτους καιρούς της οικονομικής ύφεσης

Ενα ντουέτο που αψηφά το μελαγχολικό καλοκαίρι

• Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

Μια μουσική περιοδεία-αντίδοτο στη μελαγχολία των ημερών. Δύο σπουδαίες φωνές, με τη σκηνική της προσωπικότητα κάθε μία και το ξεχωριστό της στίγμα στο ελληνικό τραγούδι. Δύο διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες, που κάνουν μια αρμονική αντίθεση. Αλλωστε, όσοι έχουν παρακολουθήσει ήδη τη συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη και της Τάνιας Τσανακλίδου, σε κάποια από τις ελληνικές πόλεις της περιοδείας τους, βεβαιώνουν ότι ίσως η ωραιότερη στιγμή είναι όταν οι δυο τους και δύο πιάνα, ερμηνεύουν, εναλλάξ ή μαζί, τα πιο εσωστρεφή και λυρικά τους τραγούδια.

Για να τις δούμε στην Αθήνα θα πρέπει να περιμένουμε τη δική τους βραδιά, στις 12 Ιουλίου, στο Θέατρο των Βράχων του Φεστιβάλ Βύρωνα. Αλλά εν τω μεταξύ τις αναζητούμε για να μας μιλήσουν για τη σκηνική τους συνάντηση αυτό το δύσκολο καλοκαίρι. Ηταν, συμφωνούν και οι δύο, μια συνεργασία που την ήθελαν καιρό. Κάνουν άλλωστε χρόνια παρέα και ήδη από πέρυσι σχεδίαζαν κοινές εμφανίσεις. Και αν προς στιγμήν το «βαρύ κλίμα» τις προβλημάτισε, είπαν πώς... «Κύμα το κύμα, η πέτρα λιώνει / του ονείρου η αύρα μάς ενώνει». Ετσι λέει και το τραγούδι του Γιώργου Ζήκα, που τους «δάνεισε» τίτλο στις εμφανίσεις τους.

Τάνια Τσανακλίδου

«Τα «πριγκιπάκια» μάς τελείωσαν...»

Στο «καταφύγιό» της στο Πήλιο για λίγες μέρες, προτού επιστρέψει στη μουσική δράση, η Τάνια Τσανακλίδου δεν κρύβει πόσο την έχουν επηρεάσει όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες. «Μου έχουν κοπεί τα φτερά», λέει. «Τουλάχιστον είναι ευλογία που αυτό το καλοκαίρι έχω δίπλα μου την Ελευθερία, έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούμε να κουβεντιάζουμε, να συνεννοούμαστε και να μη διαφωνούμε...».

- Εχετε ζηλέψει κάποιο τραγούδι της;

«Χιλιάδες. Κατ' αρχήν όλα αυτά τα υπέροχα "Τραγούδια για τους μήνες". Υστερα το "Ερωτικό" του Ξυδάκη κι όλα της τα τραγούδια από το "Μένω εκτός"».

- Τραγούδια σαν κι αυτά σάς κάνουν να αισθάνεστε καλύτερα;

«Ετσι όπως είμαι, δύσκολο να με ξεσηκώσει η μουσική πια. Η μπιρίμπα μόνο με ξεκουράζει και η σιωπή. Δεν μπορώ να βρω παρηγοριά στη μουσική. Μόνο σαν εκτόνωση το βλέπω, για να μου φύγει το "ωχ"».

- Δεν έχετε επιδιώξει συχνά συνεργασίες με ντουέτα ή σχήματα...

«Μου είναι δύσκολο να αυτοπεριορίζομαι στα ντουέτα. Γιατί όταν συνεργάζομαι με κάποιον, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να φροντίζω να 'χει χώρο εκείνος. Ετσι έχω μεγαλώσει απ' το σπίτι μου κι αυτό δεν αλλάζει. Αφήνω πρώτα χώρο για τον άλλον και μετά βλέπω τι θα κάνω κι εγώ. Ετσι έχει νόημα η συνύπαρξη. Οταν είσαι αρπακτικό, τα πράγματα γίνονται άγρια μετά. Εγώ δεν τα θέλω καθόλου τα αρπακτικά».

- Ο κόσμος είναι μελαγχολικός. Δεν βγήκε να πανηγυρίσει ούτε καν όταν η Εθνική μας κέρδισε τη Νιγηρία.

«Για να πω την αλήθεια, τις προάλλες που παρακολουθούσα το ματς με την Αργεντινή ήθελα πολύ να κερδίσουμε. Βέβαια, αν εξαιρέσεις τον Σαμαρά που έκανε βλακείες, οι δικοί μας έπαιξαν καλά -και ο τερματοφύλακας έσκισε. Ευχόμουν "ας πάρουμε από κάπου μια ανάταση". Γιατί κάποιοι μας έκαναν να ντρεπόμαστε που είμαστε Ελληνες. Κι εμένα αυτό μού στοιχίζει. Γιατί γούσταρα πολύ που γεννήθηκα στην Ελλάδα. Παρά τα συν-πλην που έχουμε σαν λαός, δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Εδώ ήθελα μόνο να ζω κι εδώ συνεχίζω να θέλω να ζω».

- Πού νομίζετε ότι οφείλεται όλη αυτή η κατάσταση;

«Μα, δεν ξαφνιάστηκα. Το περίμενα από τη δεκαετία του '80, που μπήκε στη ζωή μας η "γκλαμουριά" και το πλαστικό χρήμα, και διάβαζα μελέτες ανθρώπων που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για το Ασφαλιστικό. Εβλεπα τον κόσμο δίπλα μου να 'ναι στη "λούφα και παραλλαγή", έβλεπα πανάκριβα αυτοκίνητα, τεράστια σπίτια, ακριβά ρούχα και χρέος στις τράπεζες. Αναρωτιόμουν πού βρίσκουν όλα αυτοί τόσα λεφτά και τι θα κάνουν όταν θα 'ρθει ο λογαριασμός. Ε, ο λογαριασμός ήρθε».

- Αισθάνεστε τουλάχιστον ότι τώρα είμαστε σε καλύτερα χέρια;

«Οχι. Από τη στιγμή που ο έλεγχος της χώρας μου παραδόθηκε σε ξένους, ποια είναι τα καλά χέρια; Το ΔΝΤ; Ή ο Γιώργος Παπανδρέου; Ως άνθρωπος μου είναι συμπαθής αλλά, ρε παιδάκι μου, φοβάμαι πάρα πολύ τι θα συμβεί στα εθνικά μας θέματα. Φοβάμαι πάρα πολύ που απ' την αρχή ήταν αντίθετος για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Στη μονομερή μας εξάρτηση από την Αμερική και την Ευρωπαϊκή Ενωση εγώ συνεχίζω να είμαι τρομοκρατημένη, γιατί είμαι και μια γενιά που τα πλήρωσε όλα αυτά. Και τη δικτατορία είδα, και είχα κι ένα χαφιέ έξω απ' το σπίτι μου όσο ήμουν παιδάκι. Αλλά αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι μήπως έρθει πολύ σύντομα μια παγκόσμια οικονομική δικτατορία. Διότι όλα αυτά δεν τα τραβάμε μόνον εμείς. Μήπως η Αμερική είναι καλά; Οπου να 'ναι θα σκάσει το κανόνι της».

- Ο δικός σας χώρος αντιμετώπιζε ούτως ή άλλως κρίση...

«Η αλήθεια είναι ότι εγώ με τα πράγματα που έκανα δεν τη βίωσα την κρίση. Εκανα ιδιαίτερα πράγματα που γούσταρα τρελά, αλλά δεν απευθύνονταν σε χιλιάδες. Και συνεχίζω να μην απευθύνομαι σε χιλιάδες. Δεν ξέρω να μιλήσω αυτή τη λαοπλάνα γλώσσα. Και με τη δισκογραφία είχα πάντα άλλες σχέσεις γιατί τράβηξα τον δικό μου δρόμο. Ευτυχώς μου βγήκε σε καλό - γιατί θα μπορούσα να φάω τα μούτρα μου. Αλλά, δόξα τω Θεώ, δεν έχω παράπονο».

- Ο κόσμος, όμως, γίνεται όλο και απαιτητικότερος ως προς το πού θα δώσει τα λεφτά του.

«Αυτό είναι πολύ καλό, θα κάνει κι εμάς τους καλλιτέχνες πιο προσεκτικούς και λιγότερο αλαζόνες. Νομίζαμε ότι είμαστε και λιγάκι πριγκιπάκια. Τώρα τέρμα οι πρίγκιπες κι οι πριγκιποπούλες. Εγώ πάντως αυτό τον χειμώνα αποφάσισα να μη δουλέψω. Εχω και μια διάθεση να πω επαναστατικά τραγούδια. Δεν μου λέει τίποτα να πω παλιά τραγούδια, ούτε μπορώ πια να τραγουδάω για αγάπες και λουλούδια. Εχω την ανάγκη να γραφτούν καινούργια».

- Από ποιους;

«Ερχεται μια νέα γενιά που κάπως θα βρει τον τρόπο να εκφραστεί. Παιδιά που δεν έζησαν τις καλές εποχές της δισκογραφίας και κανείς δεν τα χάιδεψε - εκτός από τους γονείς τους, που τους είχαν λύσει όλα τα προβλήματα. Αυτά τα παιδιά θα αρθρώσουν λόγο. Και εμείς ας τους δώσουμε χώρο. Ας κάτσουμε λίγο και στο σπίτι μας...».**

• info: 

• Για τη συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη και της Τάνιας Τσανακλίδου (12/7, Θέατρο Βράχων, Βύρωνας) το εισιτήριο στοιχίζει 20 ευρώ. Πληροφορίες για την προπώληση στα τηλέφωνα: 210-7626438 και 7626738.

Ελευθερία Αρβανιτάκη

«Να ελπίσουμε σε καλύτερες μέρες;»

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη είναι προβληματισμένη αλλά διατηρεί την αισιοδοξία της. «Βγαίνουμε με την Τάνια», εξομολογείται, «σε μια κακή περίοδο, αλλά είναι πολύ καλή η συνάντησή μας. Λειτούργησε τελικά αυτό το «τι ωραία που τραγουδάμε κι ανταλλάσσουμε θετική ενέργεια με τον κόσμο»».

- Εσείς έχετε πάνω στη σκηνή κάτι αιθέριο, εκείνη κάτι χοϊκό...

«Παρότι είμαστε πολύ διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες, στρώνει η μία το χαλί στην άλλη να πατήσει και να αισθανθεί τη γλύκα ότι μπορείς να μοιράζεσαι τη σκηνή μ' έναν άνθρωπο που αγαπάς κι εκτιμάς. Και στο ρεπερτόριο, ίσως, απέχουμε, αλλά τι ωραία που τέτοιες αντιθέσεις μπορούν και πλησιάζονται. Κι ακριβώς επειδή υπάρχουν, λειτουργούν και απρόσμενα στοιχεία, που εμπεριέχουν και μια ίντριγκα».

- Ποιο τραγούδι της θα θέλατε να 'χετε πει;

«Το "Μαμά γερνάω" και το "Πάτωμα", δύο τραγούδια που τ' αγαπάω πολύ. Και το "Εγώ για δύο", απ' τον τελευταίο της δίσκο».

- Καταλύετε, πάντως, το στερεότυπο περί γυναικείου ανταγωνισμού.

«Ολοι οι άνθρωποι είμαστε ανταγωνιστικοί. Ανταγωνιστική μπορεί να είναι και η γυναίκα με τον άνδρα ή ακόμη και με τα παιδιά της. Το θέμα είναι πόσο μπορεί να υπερβεί η τέχνη τη φύση μας. Κι εγώ έχω κάνει συνεργασίες που ευλογήθηκαν μ' αυτή την υπέρβαση του ανταγωνισμού και του "α, εκείνος το 'πε καλύτερα". Μόνο έτσι λειτουργεί μια συναυλία. Το υπόλοιπο είναι μια αρρώστια που δεν με αφορούσε ποτέ».

- Εμφανίζεστε συχνά και μόνη σας...

«Αυτή είναι η χαρά της ελευθερίας. Και μετά έρχεται η χαρά της δέσμευσης. Είναι φυσικό άλλες φορές να αισθάνεσαι ότι θέλεις να είσαι μόνος κι άλλες με παρέα. Ομολογώ ότι το να είμαι μόνη είναι κάτι που με έλκει και γι' αυτό επιδιώκω συχνά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, να είμαι μόνη ή με νεότερους συναδέλφους, έχοντας ουσιαστικά όλη την ευθύνη. Είναι, όμως, εξίσου ωραίο να μοιράζεσαι τη σκηνή με συναδέλφους που αγαπάς και τιμάς».

- Ωραία είναι τα live. Αλλά είναι κι ο κόσμος μελαγχολικός...

«Οχι μόνο. Ο κόσμος είναι κλεισμένος, μαγκωμένος και κυρίως φοβισμένος. Αλλά ποιος κόσμος; Μήπως δεν είμαστε κι εμείς σ' αυτόν; Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Οσα βλέπουμε, αλλάζουν πλήρως τον τρόπο που σκεφτόμαστε τη ζωή μας, τους γονείς μας, τα παιδιά μας και την ψυχή μας. Κοινωνικά το πράγμα μοιάζει να ορίζεται από μια πάρα πολύ σκληρή διεθνή πολιτική, που εφαρμόζεται και στην Ελλάδα και θυμίζει περιόδους τις οποίες εμείς τουλάχιστον δεν είχαμε ζήσει ποτέ. Βλέπουμε κεκτημένα δικαιώματα να αμφισβητούνται και να διαλύονται εν μια νυκτί».

- Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;

«Νομίζω ότι κάποια χρόνια πίσω αυτοί που έπρεπε δεν φρόντισαν για τη χώρα όπως έπρεπε, μόνο και μόνο για να μην έχουν πολιτικό κόστος. Γι' αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Επειδή δεν είχαμε τολμηρούς πολιτικούς, με όραμα, που να μη σκέφτονται τον εαυτό τους αλλά τη χώρα».

- Αισθάνεστε τουλάχιστον ότι τώρα είμαστε σε καλύτερα χέρια;

«Το μόνο σίγουρο είναι ότι είδαμε τα μαλλιά του Γιώργου Παπανδρέου ν' ασπρίζουν. Νομίζω ότι για όλους μας η κατάσταση είναι πρωτόγνωρη. Δεν νομίζω, πάντως, ότι και η τωρινή πολιτική ηγεσία περίμενε κάτι τέτοιο. Ισως όμως να κάνω και λάθος κι όλο αυτό να είναι πλήρως συνεννοημένο και οργανωμένο. Δεν ξέρω. Εκτός από βαθιά θλίψη, νιώθω πάντως ότι είναι ανάγκη να σοβαρευτούμε και να δούμε ψύχραιμα τα πράγματα ώστε να μη γίνουμε "κανίβαλοι" προσπαθώντας να φάει ο ένας τον άλλο. Μακάρι να επιτρέψουμε και στον λυρισμό να μπει λίγο στην ψυχή μας. Και να ελπίσουμε σε καλύτερες μέρες; Αυτό μ' ερωτηματικό».

- Συνάδελφοί σας δεν κρύβουν την ανασφάλειά τους όταν λένε ότι στον μουσικό χώρο η κρίση προϋπήρχε, η δισκογραφία τελείωσε και ότι το μόνο που μένει είναι τα live κι αυτά όμως με άγνωστο μέλλον...

«Μα, οι περισσότερες συναυλίες φέτος αυτοδιοργανώνονται - πράγμα που είναι ένα τεράστιο ρίσκο για τους παραγωγούς. Παρ' όλα αυτά νομίζω ότι εάν περιοριστεί το κέρδος -που έτσι κι αλλιώς περιορίζεται- μπορείς να κερδίσεις σύμπνοια με αυτό που υπήρξε το κοινό σου τόσα χρόνια. Ετσι κι αλλιώς, ο δικός μας χώρος πάντα είχε τον ρόλο της λύτρωσης για "όσους" και για "όποτε"... Αυτός είναι ο ρόλος της τέχνης. Η λύτρωση και η βαθύτερη συνεννόηση».**

«Πλησίασα τον Καβάφη σαν να 'μουν η μητέρα του»

• Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

• «Ενα μεσημέρι άκουσα το όνομά του μέσα στο κεφάλι μου κι έτσι, αστραπιαία σαν κομήτης, μου ήρθε η ιδέα να μελοποιήσω ποιήματά του», λέει η «ιέρεια της ελληνικής electronica» Λένα Πλάτωνος, για την απόφασή της να συνθέσει μουσική για 13 ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη.

Εχει προηγηθεί το 1982, μετά τη θητεία της στη θρυλική «Λιλιπούπολη» του χατζιδακικού Τρίτου Προγράμματος, η εξαιρετική μελοποίηση που χάρισε σε 13 ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη. Ποιος δεν θυμάται τη φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου να τραγουδά, εν μέσω των ηλεκτρονικών ηχητικών τοπίων της Πλάτωνος, το καρυωτακικό «Βράδυ», με «τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι».

Η πρώτη παρουσίαση του νέου έργου της συνθέτριας σε ποίηση Κωνσταντίνου Καβάφη («ηλεκτρονικά λίντερ» αποκαλεί τα τραγούδια του κύκλου η ίδια) παρουσιάζεται αποκλειστικά για το Ελληνικό Φεστιβάλ την Παρασκευή στις 9 και το Σάββατο 10 Ιουλίου στη Μικρή Επίδαυρο. Στο πρώτο μέρος των συναυλιών η Σαβίνα Γιαννάτου θα ερμηνεύσει επιλεγμένα κομμάτια από τη δισκογραφία της Πλάτωνος, ενώ στο δεύτερο μέρος ο Γιάννης Παλαμίδας θα παρουσιάσει τον κύκλο με τα 13 ποιήματα του «Καβάφη». Ανάμεσά τους βρίσκονται και τα: «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον», «Μακρυά», «Περιμένοντας τους βαρβάρους», «Τα παράθυρα», «Προθήκη του καπνοπωλείου», «Πόλις», «Δέησις» και «Επιθυμίες».

Η ποίηση είναι, πάντως, θεμελιώδες συστατικό ολόκληρου του έργου της Πλάτωνος. Από το ξεκίνημά της, άλλωστε, στο Τρίτο Πρόγραμμα είχε μελοποιήσει Ανδρέα Εμπειρίκο, ενώ ειδικότερα με την ποίηση του Κ. Καβάφη ήταν εξοικειωμένη από τα παιδικά της χρόνια. Ενδιαφέρον έχει και η άποψή της για το έργο και την προσωπικότητα τόσο του Κ. Καρυωτάκη όσο και του Κ. Καβάφη, δυο ποιητών τους οποίους, όπως λέει, λατρεύει και έχει αισθανθεί πολύ κοντά της. «Και οι δύο δεν βλέπουν φως, αν και ο Καρυωτάκης είναι περισσότερο νάρκισσος, παίζει με τον πόνο του, σε αντίθεση με τον Καβάφη, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο και γι' αυτό είναι περισσότερο τραγικός. Το μόνο φως στον κύκλο "Καβάφη" έρχεται από το ποίημα "Η Θάλασσα του πρωϊού", με το οποίο και κλείνουμε, πιο φωτεινά, την ενότητα. Τον Καρυωτάκη τον είχα πλησιάσει σαν φίλη, ενώ τον Καβάφη μάλλον σαν μητέρα και γι' αυτό και δεν με τρόμαξε αυτή τη φορά. Παλιότερα είχα δηλώσει πως δεν μελοποιείται, γιατί με είχε φοβίσει κυρίως ο πεζογραφικός του λόγος. Ο χρόνος που πέρασε και η ωριμότητα με ξεκλείδωσαν».

Προκειμένου να τον μελοποιήσει, η Λένα Πλάτωνος σταμάτησε να ακούει οποιοδήποτε είδος μουσικής για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Για χάρη του Καβάφη έκλεισα ακόμα και το ραδιόφωνο, που παίζει διαρκώς στο σπίτι. Εχει, πάντως, μεγάλη μουσικότητα ο λόγος του. Οι ρίμες συνυπάρχουν κρυφά μέσα στα ποιήματα. Ο ποιητικός του λόγος είναι βαθιά ανθρώπινος, πανανθρώπινος θα έλεγα, και έντεχνος με την καλή έννοια».

Οταν της ζητήσαμε να μιλήσει για τη μουσική του νέου της έργου, είπε με σχεδόν παιδικό ύφος: «Πώς να περιγράψω τη μουσική;» Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις, μας μεταφέρει με μικρές, υπαινικτικές φράσεις λίγο από το αίσθημα της μουσικής της.

Για τα «Παράθυρα», ποίημα που ξεκινά με τη φράση «Σε αυτές τις σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές...», αποτύπωσε «μια δυσφορία έντονη και μια έκλαμψη, όπου η φωνή του τραγουδιστή «περνά μέσα από ένα εφέ γλυκό». Για το «Μακρυά» και την εφηβική μνήμη του ποιητή που «εσβύσθη», αφέθηκε στην ονειροπόληση και την αναπόληση, «σε μια μουσική μάλλον ιμπρεσιονιστική, ρομαντική μ' ένα τόνο αρρωστημένου βιολοντσέλου».

Την «Προθήκη του Καπνοπωλείου», που αναφέρεται στην τυχαία ερωτική συνάντηση δύο νέων, η Λένα Πλάτωνος τη χαρακτηρίζει «πολύ ιδιαίτερο ερωτικό ποίημα». Και εξηγεί: «Πρόσεξα πόσο συναισθηματικά αντιμετώπιζε ο Καβάφης τη στιγμή που οι δύο άγνωστοι άνθρωποι ανταλλάσσουν βλέμματα πριν συναντηθούν και ακουμπήσουν τα χέρια τους. Το άγγιγμα των χεριών σηματοδοτεί ένα ισχυρό συναίσθημα και ψυχική επαφή, την οποία προσπάθησα να τονίσω με τη μουσική, χωρίς να παραβλέψω την ερωτική διάσταση της επαφής. Δυκολεύτηκα λιγάκι να εκφράσω την ατμόσφαιρα της απαγόρευσης, αλλά τελικά πιστεύω ότι τα κατάφερα».

Στη «Μονοτονία» ο Γιάννης Παλαμίδας εκφράζει την τρέλα που προέρχεται από την αίσθηση της επαναληπτικότητας, ενώ στο γνωστό ποίημα «Πόλις» οι μουσικές εκπλήξεις εναλλάσσονται με έντονα ροκ στοιχεία, όπως και στη «Θάλασσα του πρωϊού». Στις μελαγχολικές «Επιθυμίες», ποίημα για τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, η Λένα Πλάτωνος θέλησε να μεταφέρει μουσικά και μ' ένα περίεργο μπάσο «την αίσθηση των κρυστάλλων μέσα στο μαυσωλείο. Μέσα σε κρύσταλλα είναι οι νεκρές επιθυμίες, οι νέοι που δεν εγέρασαν με ρόδα στα μαλλιά».

Οσο για το πασίγνωστο «Περιμένοντας τους βαρβάρους», δεν λέει κουβέντα: «Δεν θέλω να αποκαλύψω τίποτε. Είναι η έκπληξή μου». *

• info

• Τιμές εισιτηρίων 30 ? (Α' Ζώνη), 20 ? (Β' Ζώνη), 10 ? (φοιτητικά, ΑμεΑ). Προπωλούνται στα ταμεία του Ελληνικού Φεστιβάλ (Πανεπιστημίου 39, εντός στοάς Πεσμαζόγλου, τηλ.: 210-3272000).