Την Ηµέρα του Δισκάδικου, 17η Απριλίου, διαλέγουν οι Βlur για να κυκλοφορήσουν καινούργια τους τραγούδια. Θα είναι ένα limited 7ιντσο βινύλιο για τους φαν που περίµεναν καιρό αυτή την επιστροφή.
Πρόκειται για τα πρώτα τραγούδια µετά την επανασύνδεσή τους για συναυλίες πέρσι το καλοκαίρι. Τα οποία ο Ντέιµον Αλµπαρν και η παρέα ηχογράφησαν µόλις πριν από δυο εβδοµάδες. Θα είναι η πρώτη καινούργια κυκλοφορία των Βlur άλλωστε µετά το 2003 και το σινγκλ τους «Good Song».
Η κίνησή τους να κυκλοφορήσουν τα τραγούδια τους τη συγκεκριµένη ηµέρα που γιορτάζεται η Record Store Day, έχει σηµασία:
«Θέλουµε να συνεχίσουν να υπάρχουν τα δισκάδικα» λέει ο Ντέιµον Αλµπαρν. «Εχουν βασικό ρόλο στην µουσική µας κουλτούρα» δηλώνει ο Βρετανός που µαζί µε άλλους πολλούς µουσικούς ,όπως ο Τζακ Γουάιτ και ο Μπρους Σπρίνγκστιν βγαίνουν ανοιχτά και στηρίζουν τα δισκοπωλεία, ειδικά τα µικρά και ανεξάρτητα, που κλείνουν σιγά σιγά το ένα µετά το άλλο.
Τελευταία µάλιστα όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν βινύλια σε περιορισµένα αντίτυπα για να τονώσουν τα δισκοπωλεία και να «γιορτάσουν» µαζί τους. «Δεν υπάρχει άνθρωπος που να αγαπάει τη µουσική και να µην του αρέσει να χάνεται µε τις ώρες ανάµεσα στα ράφια µε τα CD και τα βινύλια» λένε οι Βlur λίγο πριν ακούσουµε τα καινούργια τους τραγούδια.
Wednesday, April 14, 2010
Η µεγάλη επιστροφή των Βlur στη δισκογραφία
Ο Τζέρι Λι Λιούις στο θέατρο του Λυκαβηττού 23 Ιουλίου
ΤΟ ΒΗΜΑ: Τρίτη 13 Απριλίου 2010
- Ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του rock ‘n’ roll, ο Τζέρι Λη Λιούις, έρχεται για μία μοναδική συναυλία στις 23 Ιουλίου στο θέατρο του Λυκαβηττού.
Η επίσκεψή του στην Ελλάδα εντάσσεται στο πλαίσιο μεγάλης περιοδείας που έχει ήδη ξεκινήσει. Μαζί του θα εμφανιστούν η Λίντα Γκέιλ Λιούις (αδελφή του) με τους Some Like it Hot και οι Memphis Beats.
Ο Τζέρι Λι Λιούις είχε εμφανιστεί ξανά την Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές της δεκαετίας του '90.
Το rock 'n' roll αποτελεί τον πρόγονο της ροκ μουσικής και γεννήθηκε στις ΗΠΑ την δεκαετία του '40. Ωστόσο, η μεγάλη έκρηξη αυτής της μουσικής έγινε το 1955 με το σάουντρακ της ταινίας Η Ζούγκλα Του Μαυροπίνακα και το διάσημο «Rock around the clock».
Ανάμεσα στις προσωπικότητες και τους θρύλους που το δημιούργησαν είναι οι Έλβις Πρίσλεϊ, Τσακ Μπέρι, Λίτλ Ρίτσαρντ, Μπιλ Χάλεϊ και ο Τζέρι Λι Λιούις.
Η καριέρα του ξεκίνησε στο Μέμφις, με την ηχογράφηση στην Sun Records το 1956. Η πρώτη επιτυχία ήταν το σίνγκλ «Crazy Arms» το 1956 και το «Whole Lotta Shakin' Goin' On» το 1957 έγινε η σημαία του τραγουδιστή.
Ακολούθησαν τα τραγούδια «Great Balls Of Fire», «Mean Woman Blues», «Breathless», «High School Confidential» που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους της rock ‘n’ roll.
Η καριέρα του σχεδόν γκρεμίζεται από το σκάνδαλο που σκάει σαν βόμβα τον Μάιο του 1958 κι ενώ βρίσκεται σε περιοδεία στην Αγγλία και τη Σκοτία. Η είδηση του γάμου του με την κόρη του πρώτου του ξάδερφου δημιουργεί οργή στα ΜΜΕ της Αγγλίας που τον καταδικάζουν και τον αναγκάζουν σε διακοπή της περιοδείας και την άμεση επιστροφή του στην πατρίδα, όπου και εκεί τον περιμένει παρόμοια υποδοχή.
Τα τραγούδια του για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαφανίστηκαν από τον αέρα των ραδιοφώνων.
Το 1960 κι ενώ το σκάνδαλο είχε σιγά-σιγά ξεχαστεί, ο Τζέρι Λι Λιούις αποκτά ξανά μεγάλη δημοτικότητα στο ευρωπαϊκό κοινό και ιδιαίτερα στην Μεγάλη Βρετανία και την Γερμανία.
Η γενική είσοδος κοστίζει 55 ευρώ, ενώ για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων η τιμή θα είναι 35 ευρώ. Η προπώληση θα ξεκινήσει στις 26 Απριλίου.
«Εβαλα την τζαζ στην παράδοση της Κούβας»
- «ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΑΒΑΝΑ», ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΛΑΤΙΝ ΤΖΑΖ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ
«Οπως ξέρετε, η τζαζ είναι αυτοσχεδιασμός. Θα παίξουμε ο καθένας ξεχωριστά και μετά μαζί με τον Γκονσάλο Ρουμπαλκάμπα, αυτοσχεδιάζοντας. Εκείνη τη στιγμή θα αποφασίσουμε τι θα ακούσετε. Ο Γκονσάλο για μένα είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή πιανίστες. Είναι φαινόμενο, από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου».
«Η μουσική της Κούβας κατέκτησε τον κόσμο χάρη στους ανεξάντλητους και ελκυστικούς ρυθμούς της», λέει ο Τσούτσο Βαλντές
Αλλά και ο Τσούτσο Βαλντές δεν πάει πίσω. Με σπουδές στο πιάνο, γιος του Μπέμπο Βαλντές, μεγάλου Κουβανού πιανίστα, δημιουργός της μπάντας των Irakere, που τη δεκαετία του '70 έγιναν διάσημοι ανακατεύοντας την κουβανική παράδοση με την τζαζ, ο Βαλντές στα εξήντα εννέα του χρόνια είναι ένας από τους κορυφαίους πιανίστες της λάτιν τζαζ. Το Σάββατο το βράδυ θα παίξει στο Μέγαρο Μουσικής μαζί με τον άλλο θρύλο, τον Γκονσάλο Ρουμπαλκάμπα, για πρώτη φορά. Λίγο πριν βρεθεί στη σκηνή, μας μίλησε για την πορεία και τη μουσική του.
«Ξεκίνησα από τα τρία μου χρόνια να ακούω μουσική», διηγείται. «Το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν το πιάνο και μάλιστα να το παίζει για μένα ο πατέρας μου, ο Μπέμπο Βαλντές».
Οπως ήταν φυσικό, σπούδασε πιάνο και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο της Αβάνας και στα δεκαπέντε του χρόνια γνώρισε την τζαζ. «Με συνεπήρε ο αυτοσχεδιασμός αυτού του ήχου», θυμάται. «Είχε ένα εντελώς διαφορετικό στιλ από τη μουσική της Κούβας, μπορούσε, όμως, να λειτουργήσει μέσα από αυτή. Ετσι αντιλήφθηκα την τζαζ ή τη λάτιν τζαζ, όπως θέλουν να την αποκαλούν. Διαπίστωσα ότι άφηνε πολύ έδαφος για αυτοσχεδιασμούς, ότι είχε πλούτο στην αρμονία και τα μουσικά θέματα, στη μελωδία. Και έκρυβε πίσω της μια τεράστια κουλτούρα».
Ολος αυτός ο πλούτος που του αποκαλύφθηκε τον οδήγησε να φτιάξει τους Irakere αρχές της δεκαετίας του '70, μαζί με ονόματα όπως του τρομπετίστα Αρτούρο Σαντοβάλ -παίζει κι αυτός το Σάββατο στο Μέγαρο- και του σαξοφωνίστα Πακίτο Ντε Ριβέρα. «Ηταν μια ιδέα που είχαμε από τη δεκαετία του '60, όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε σαν μπάντα, μόνο που τότε ονομαζόμασταν Chucho Valdes y su Combo», λέει ο Βαλντές που ήταν ο βασικός συνθέτης. «Θέλαμε να φτιάξουμε μια μπάντα αφροκουβανέζικης μουσικής με στοιχεία από την τζαζ και από μουσικές που ήταν συμβατές με την κουβανέζικη. Αρχίσαμε να δουλεύουμε την ιδέα το '73 ως Irakere πλέον και η τομή ήταν ότι πρώτοι βάλαμε παραδοσιακά στοιχεία στη μουσική μας. Συμπληρώσαμε τη λάτιν τζαζ με μπατά (τα κρουστά της θρησκευτικής μουσικής της Κούβας), ένα εντελώς διαφορετικό είδος, και με στίχους στη γλώσσα των Γιορούμπα (αφρικανικά). Ουσιαστικά αλλάξαμε τον τρόπο που παιζόταν η κουβανέζικη μουσική, την έννοια της ορχήστρας που έπαιζε σε συναυλίες. Και ήμασταν η πιο δημοφιλής χορευτική μπάντα της Κούβας εκείνη την εποχή».
Οταν οι Irakere διαλύθηκαν, ο Βαλντές συνέχισε την προσωπική του πορεία με άλλους μουσικούς. Εχει ηχογραφήσει δεκάδες δίσκους και έχει βραβευθεί με επτά Γκράμι. Τα δύο, μάλιστα, τα πήρε με τον πρόσφατο δίσκο του, το «Juntos Para Siempre», όπου παίζει με τον υπέργηρο πατέρα του, τον Μπέμπο Βαλντές.
«Συνθέτω αντλώντας έμπνευση από την καθημερινότητα», λέει. «Από τον έρωτα, από μια όμορφη γυναίκα, από οτιδήποτε μπορεί να συμβεί στη ζωή. Δεν κάνω τον κόπο να την ψάχνω, πιστεύω ότι η έμπνευση έρχεται μόνη της και πολλές φορες χωρίς να τη θέλεις».
Τώρα παίζει και ηχογραφεί με τη δική του μπάντα. «Από τον Μάιο, το κουαρτέτο που έχω αλλάζει σχήμα και συμπληρώνεται με δύο πνευστά και έναν τραγουδιστή που παίζει και μπατά», εξηγεί. «Νέος ήχος, άρα και νέα τραγούδια».
Οσο για τη μουσική της Κούβας, ο Βαλντές πιστεύει ότι έχει κατακτήσει τον κόσμο «χάρη στον πλούτο των ρυθμών της. Είναι ανεξάντλητοι και εξαιρετικά ελκυστικοί». Για αυτό και ο ίδιος έχει δικό του σάιτ (http://www. valdeschucho. com) όπου προωθεί τη μουσική του. «Με το Ιντερνετ δεν είναι μόνο ότι ενημερώνεσαι και επικοινωνείς άμεσα», λέει. «Για μας τους μουσικούς είναι ένα πολύτιμο εργαλείο. Το χρησιμοποιούμε για να "επικοινωνήσουμε" τη μουσική μας, για να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, ενημερωνόμαστε για όσα γίνονται στη μουσική, ψάχνουμε στο YouTube και το myspace για νέους ήχους, βλέπουμε τις σελίδες άλλων μουσικών».
Στην ερώτησή μας για την πολιτική κατάσταση στην Κούβα αρνείται να απαντήσει, όπως πάντα. «Δεν μου αρέσει να μιλάω για πολιτική», εξηγεί. «Ούτε θα μιλήσω ποτέ μου. Δεν είναι δική μου δουλειά, εγώ ξέρω μόνο από μουσική». *
«Το λυρικό τραγούδι είναι πρωταθλητισμός»
Ενα νέο όνομα στον χώρο του λυρικού τραγουδιού είναι η μεσόφωνος Κατερίνα Ρούσσου. Το Σάββατο βράδυ θα τραγουδήσει στο πλευρό του Χοσέ Κούρα, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης»).
Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντιέται με τον Χοσέ Κούρα. Λίγα χρόνια πριν είχε παρακολουθήσει ένα master class του που την άφησε ενθουσιασμένη
Η συνεργασία με τον διεθνούς φήμης τενόρο ήταν ένα ανέλπιστο δώρο για τη νεαρή μέτζο σοπράνο που κάνει τα πρώτα βήματα της καριέρας από την έδρα της -τα τελευταία δύο χρόνια- τη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας και την εκεί Ακαδημία Μουσικής.
Υπότροφος «Μαρία Κάλλας», καθώς και του Ιδρύματος «Α. Ωνάση», σπούδασε για τρία χρόνια στη Βασιλική Μουσική Ακαδημία του Λονδίνου, ενώ έχει αποσπάσει το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό Isabel Jay Memorial Prize for Opera. Εχει συνεργαστεί με ορχήστρες διεθνούς φήμης και το μέλλον προδιαγράφεται λαμπρό...
«Δέος» είναι η λέξη που περιγράφει τα συναισθήματά της για τη συναυλία του Σαββάτου. «Και λιγάκι φόβος, λίγο άγχος και πολύς ενθουσιασμός. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα master class του στο Λονδίνο και είχα διαπιστώσει πόσο καταπληκτικός είναι», μας λέει λίγες ώρες μετά την άφιξή της στην Αθήνα. Μπορεί η μουσική να ήταν για την Κατερίνα Ρούσσου από πολύ νωρίς μέρος της καθημερινότητάς της -3 ετών ξεκίνησε βιολί και αργότερα πιάνο-, δεν βρισκόταν όμως πάντοτε σε πρώτο πλάνο.
Μεγαλωμένη ώς τα 11 στο Μόντρεαλ, σπούδασε στο Πολυτεχνείο και είναι πτυχιούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός. Εργάστηκε μάλιστα για ένα χρόνο σε μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών. Η καρδιά της όμως ήταν αλλού. «Με στήριξε τότε πολύ η δασκάλα μου στο Ωδείο Αθηνών, η Ιουλία Τρούσσα. Πίστεψε στο ταλέντο μου και με παρότρυνε να το ακολουθήσω μέχρι τέλους».
Ακόμη θυμάται με συγκίνηση τη μέρα που έτρεμε ανοίγοντας τον φάκελο με τη θετική απάντηση από τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου. «Μου άνοιξε έναν ολόκληρο κόσμο», λέει. «Εκεί διαμορφώθηκα ως μουσικός. Ελαβα πολλή, συγκεντρωμένη πληροφορία που με τον καιρό ωριμάζει μέσα μου και μου φαίνεται όλο και πιο χρήσιμη. Το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό και η Ακαδημία πολύ οργανωμένη. Κάναμε από μαθήματα κινησιολογίας και υποκριτικής μέχρι ξένες γλώσσες και διαφορετικό μάθημα για το κάθε είδος τραγουδιού, γαλλικό, γερμανικό κτλ.».
Λείπει μια Μουσική Ακαδημία
Με αυστηρά πειθαρχημένο πρόγραμμα και πολλές ώρες μελέτης («συχνά έμενα στην Ακαδημία από τις 9 το πρωί ώς τις 9 το βράδυ», λέει) κατάφερε να καλύψει τις γνώσεις που της έλειπαν. «Δυστυχώς στην Ελλάδα το κενό των μουσικών σπουδών είναι τεράστιο. Οσο καλό κι αν είναι το Ωδείο Αθηνών, δεν υπάρχει μια Μουσική Ακαδημία».
Επόμενος σταθμός που ξεχωρίζει στη διαδρομή της ήταν η Σλοβένα δασκάλα της, Αλένκα Ντερνάτς- Μπούντα. «Είναι ο μέντοράς μου και είναι πάντα δίπλα μου. Εξαιρετική ως άνθρωπος, ως δασκάλα, ως μουσικός, με εμπνέει διαρκώς».
Η ήσυχη και παγωμένη τον περισσότερο χρόνο πόλη της Λιουμπλιάνας είναι έτσι κι αλλιώς από μόνη της ένα περιβάλλον που ευνοεί τη συγκέντρωση. Τελειομανής και αυστηρή με τον εαυτό της, η Κατερίνα Ρούσσου δεν σταματά να μελετά σκληρά. Το πρόγραμμά της δεν διαφέρει πολύ από αυτό μιας πρωταθλήτριας. «Γυμνάζομαι καθημερινά, προσέχω τι τρώω, κοιμάμαι νωρίς, δεν βγαίνω σε μέρη με καπνό και δυνατή μουσική. Οι θυσίες είναι πολλές», μας εξηγεί.
Πέρα όμως από τη δυνατότητα συγκέντρωσης και την επαφή με τη φύση -«η άνοιξη στα πάρκα της πόλης είναι υπέροχη», λέει- η Σλοβενία έχει πολύ πλούσια μουσική παράδοση και κουλτούρα. «Με πληθυσμό μόλις 2 εκατομμυρίων έχει δύο όπερες, τη στιγμή που στην Ελλάδα έχουμε μόνο τη Λυρική Σκηνή, κι αυτή με τα γνωστά προβλήματα», μας εξηγεί.
Και η Ελλάδα; «Την αγαπώ πολύ. Μου λείπουν πολλά πράγματα. Θα επιστρέψω, αλλά όχι ακόμα. Θέλω να κάνω κι άλλα πράγματα έξω», μας εξομολογείται. Υπάρχουν άλλωστε πολλοί ρόλοι που ονειρεύεται. «Λατρεύω τον Ροσίνι. Τη "Σταχτοπούτα" του, αλλά και τη Ροζίνα από τον "Κουρέα της Σεβίλης". Και τη Σαρλότ από τον "Βέρθερο" του Μασνέ. Κάθε χρόνο ανακαλύπτω κι έναν άλλο ωραίο ρόλο».
* Η συναυλία γίνεται για τους σκοπούς του Ιδρύματος «ΘΩΡΑΞ» και συγκεκριμένα για την κατασκευή της νέας πτέρυγας και της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Χορηγός είναι η εταιρεία Alapis. Εχουν απομείνει ελάχιστα εισιτήρια των 60 ευρώ .
Πληροφορίες: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τηλ. 210- 7282333 και Ιδρυμα «ΘΩΡΑΞ» τηλ. 210-7222394. *
Οι «Scorpions» στην Ελλάδα τον Ιούνιο
Τρεις συναυλίες θα δώσουν οι «Scorpions» στην Ελλάδα, τον Ιούνιο σε Ιωάννινα (5/6), Θεσσαλονίκη (7/6) και Πάτρα (9/6). Οι συναυλίες θα δοθούν στο πλαίσιο της αποχαιρετιστήριας περιοδείας του συγκροτήματος, που θα διαλυθεί μετά από 40 χρόνια πορείας.
Κλάους Μάινε, τραγουδιστής του θρυλικού συγκροτήματος, βρέθηκε Θεσσαλονίκη για να μιλήσει γι’ αυτή την απόφαση των μελών του γκρουπ, αλλά και για τις τρεις συναυλίες.
"Ήταν ένα βήμα που έπρεπε να είχαμε κάνει πριν από 10 χρόνια", είπε. "Το αποφασίσαμε τώρα, μετά από την ηχογράφηση του τελευταίου μας cd 'Sting in the tail', που είναι πολύ δυναμικό και βρισκόμαστε ακόμη σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο", πρόσθεσε.
Άλλωστε, όταν ολοκληρωθεί η αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους, που θα διαρκέσει 2,5 με 3 χρόνια, τα μέλη του θρυλικού συγκροτήματος θα διανύουν την έκτη δεκαετία της ζωής τους και δεν θα μπορούν, όπως είπε, να ανταποκριθούν όπως θα ήθελαν στις απαιτήσεις των συναυλιών.
Παρ’ όλα αυτά, πρόσθεσε ο Κλάους Μάινε, θα συνδέονται πάντα μουσικά, ενώ δεν απέκλεισε να κυκλοφορήσουν κάποια από τα πάρα πολλά ακυκλοφόρητα τραγούδια τους.
- enet.gr, 20:14 Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ: Η μουσική κυλούσε στο αίμα του...
«Εφυγε» πρόωρα και ξαφνικά ο σημαντικός καλλιτέχνης
Η μουσική «κυλούσε» κυριολεκτικά στο αίμα του Μάνου Ξυδούς, καλλιτέχνη που έβαλε την ιδιαίτερη σφραγίδα του στην ελληνική μουσική σκηνή, μένοντας συνεπής στην ποιότητα, στην ουσία, στο μουσικό ύφος που τον εξέφραζε και τον συγκινούσε. Από την εποχή των «Πυξ Λαξ», των οποίων υπήρξε ιδρυτικό μέλος, στην προσωπική του πορεία και στις συνεργασίες του με άλλους καλλιτέχνες έγραφε τραγούδια που ξεχώριζαν μουσικά και στιχουργικά, ενώ με γνώση και αγάπη στήριζε νεότερους ταλαντούχους καλλιτέχνες, με την παραγωγή δίσκων τους.
Παράλληλα, ο Μάνος Ξυδούς αποδείκνυε την ευαισθησία του στα μεγάλα κοινωνικά αιτήματα του καιρού μας. Κοινωνικά ανήσυχος, με σεμνότητα και συνέπεια έδινε το «παρών» σε εκδηλώσεις διεκδίκησης και αλληλεγγύης, καθώς και σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Δική του ήταν η εκπομπή «Κόκκινα Παράσιτα», που παρουσίαζε στον «902 Αριστερά στα FM».
Γεννημένος στις 15 Μάη 1953 στους Αγ. Αναργύρους, φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών Επιστημών. Παράλληλα με τις σπουδές μάρκετινγκ, έπαιζε μουσική ως DJ στις «Καρυάτιδες» (Πλάκα). Εργαζόταν, ήδη, στη ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ ως διευθυντής μάρκετινγκ και παραγωγός, έχοντας κερδίσει αρκετούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους όταν συναντήθηκε με τους «Πυξ Λαξ». Ηδη είχε μεγάλη επιτυχία με τους «Dreamer and the fool moon» και το αγγλόφωνο τραγούδι «Sandrina», που είχε ανέβει στις πρώτες θέσεις των καταλόγων πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Συμμετείχε στην παραγωγή του πρώτου και του τρίτου δίσκου των «Πυξ Λαξ» και έγινε μέλος του συγκροτήματος γράφοντας στίχους, μουσική και κάνοντας φωνητικά. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος ακολούθησε προσωπική πορεία, συνεργαζόμενος με πολλούς καλλιτέχνες, όπως οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου («Προσέχω δυστυχώς»), «Οναρ», Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας («Μέχρι να πάρεις παγωτό, σε βρίσκει ο Χειμώνας» κ.ά.). Τελευταίο του άλμπουμ «Τ' αστέρια θα 'ναι πάντα μακριά». Τελευταία η συναυλία του, τον περασμένο Μάρτη, με τους αδερφούς Κατσιμίχα (Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο), με τους οποίους ετοίμαζε καλοκαιρινή περιοδεία.
Sunday, April 11, 2010
ΤΣΙΚΟ ΦΡΙΜΑΝ Ενας Θεσσαλονικιός από το Σικάγο
Είναι η βασική μορφή της βραδιάς κουβανέζικης τζαζ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ο αμερικανός σαξοφωνίστας ζει στην Ελλάδα, αγαπάει τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη και τον Πλέσσα, κινείται μεταξύ Λάρισας και Ξάνθης αλλά και σε όλον τον κόσμο... μέσω του Ιnternet
Αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε σύντομα τον σαξοφωνίστα Τσίκο Φρίμαν, θα λέγαμε ότι αποτελεί την επιτομή του σύγχρονου τζάζμαν. Μεγαλωμένος σε ένα μουσικό περιβάλλον, με πατέρα τον εξαιρετικό επίσης σαξοφωνίστα Βον Φρίμαν, συνεργάστηκε στη μεγάλη καριέρα του με όλα σχεδόν τα ονόματα της παλιάς φρουράς, όπως ο Ντίζι Γκιλέσπι, ο Ελβιν Τζόουνς, ο Τσαρλς Μίνγκους, ο Αρτ Μπλέικι, ο Χανκ Τζόουνς ή ο Τζακ ντε Ζονέτ, έριξε γέφυρες στη μέινστριμ ποπ κουλτούρα ηχογραφώντας ή παίζοντας με τους Τemptations, τους Four Τops, τους Ιsley Βrothers αλλά και τους Εurythmics και βεβαίως- και αυτό μας ενδιαφέρει σήμερα- ένωσε τις δυνάμεις με τα μεγαλύτερα ονόματα της λάτιν τζαζ, όπως είναι ο Τίτο Πουέντε, η Σέλια Κρους, ο Νάνα Βανσκοσέλος, οι Ιrakere και ο Τζιοβάνι Ιντάλγο.
Εχει εμφανιστεί αρκετές φορές στη χώρα μας, μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία τρία χρόνια και στις 17 Απριλίου εμφανίζεται στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Μια νύχτα στην Αβάνα» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
- Ζείτε στη Θεσσαλονίκη τρία χρόνια. Μετανιώσατε ποτέ που επιλέξατε αυτή την ελληνική πόλη για να ζήσετε μόνιμα;
«Οχι, γιατί πιστεύω βαθιά ότι οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται έπειτα από ώριμη σκέψη αλλά και γιατί όποια άλλη επιλογή και αν έκανα θα είχε τα συν και τα πλην της, όπως συμβαίνει και με τη Θεσσαλονίκη».
- Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε ώστε να μείνετε στη Θεσσαλονίκη;
θα πω ο ήλιος και η θάλασσα, γιατί έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου, έχω φί λους και έχω περάσει αρκετό καιρό σε μέρη όπως είναι η Τζαμάικα, τα οποία, αν και διαφορετικά, προσφέρουν αυτή τη μόνιμη εικόνα των διακοπών। Είχα ήδη παίξει αρκετές φορές στο Sani Festival και στη Θεσσαλονίκη, όπως και στην Αθήνα, και πρέπει να σου πω ότι αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν το φαγητό, το οποίο βρήκα από την πρώτη φορά μοναδικό। Βεβαίως μέσα στα χρόνια πολλά έχουν αλλάξει। Η πρώτη επαφή μου με την τοπική κουζίνα ήταν με ένα γνωστό εστιατόριο, όπου την πρώτη φορά πραγματικά πίστεψα ότι είχε το καλύτερο φαγητό του κόσμου και όντως έτσι ήταν τώρα που το σκέφτομαι. Στην πορεία όμως άλλαξε η διεύθυνση και η κουζίνα του αποτελεί σκιά του παλιού καλού εαυτού της».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=325062&dt=11/04/2010#ixzz0kmeHBJgo
Subscribe to:
Posts (Atom)