Sunday, April 11, 2010

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Ο βάρδος που δεν έγινε κιτς

  • Στα 23 του έκανε το βήμα απόηθοποιός τραγουδιστής. Τραγουδάει είκοσι χρόνια, αλλά είναι ακόμη ακατάτακτος

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΙΝΤΣΑΣ | Κυριακή 11 Απριλίου 2010

Saturday, April 10, 2010

«Χρώματα» δισκογραφίας



Σε ενενήντα τέσσερις ανέρχονται οι κύκλοι των τραγουδιών - λαϊκών και λόγιων - που έχουν καταγραφεί στην εργογραφία του Μίκη Θεοδωράκη, ορίζοντας ένα χρονικό φάσμα εξήντα επτά χρόνων (1939 - 2006) και έναν τεράστιο, πολύμορφο μελωδικό «γαλαξία». Τέσσερις απ' αυτούς τους κύκλους περιλαμβάνονται στο διπλό cd, με τίτλο «Μίκης Θεοδωράκης: Του έρωτα και του θανάτου» (Legend) - ηχογράφηση του συναυλιακού αφιερώματος στον συνθέτη, πριν δύο χρόνια στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με ερμηνευτές τη Μαρία Φαραντούρη και τον Χρήστο Θηβαίο. Την τραγουδίστρια, που συμπορεύεται αδιάκοπα με τα τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη για περισσότερα από σαράντα χρόνια, σφραγίζοντάς τα με τη φωνή της και τον τραγουδοποιό - τραγουδιστή, που με συνέπεια και ήθος υπηρετεί το ελληνικό τραγούδι και ο οποίος συνεργάζεται δισκογραφικά για πρώτη φορά με το συνθέτη. Και οι δύο μαζί ερμηνεύουν τον θρυλικό «Ενα Ομηρο», σε ποίηση του Ιρλανδού Μπρένταν Μπίαν και ελληνική απόδοση από τον Βασίλη Ρώτα. Η Μαρία Φαραντούρη τραγουδά τη συγκλονιστική «Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν», σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη, καθώς και την «Οδύσσεια», σε στίχους του Κώστα Καρτελιά. Επίσης, τον «Κύκλο Μαρία Φαραντούρη», κύκλο έξι τραγουδιών, που ο Μ. Θεοδωράκης συνέθεσε ειδικά για τη φωνή της σπουδαίας τραγουδίστριας.



«Οταν ανακαλύπτεις την ομορφιά, θέλεις να τη μεταδώσεις και στους άλλους. Ετσι λίγο - λίγο κτίζεις αυτό τον κόσμο, συμπληρώνεις το κοινό αυτής της μουσικής ομορφιάς, συμβάλλεις στο να επικοινωνήσουν, να τη νιώσουν και άλλοι άνθρωποι...». Τα παραπάνω λόγια της μεγάλης ερμηνεύτριας του δημοτικού και παραδοσιακού μας τραγουδιού Γιώτας Βέη, επιβεβαιώνονται με τον καλύτερο τρόπο μέσα από μια ακόμη ξεχωριστή δισκογραφική δουλειά της, με τίτλο «Σπήλαιο». Εχοντας η ίδια ανακαλύψει πολλά από τον αστείρευτο και μαγικό κόσμο της δημοτικής μουσικής και των δημοτικών τραγουδιών και με μια πολύχρονη, συνεπή πορεία στο χώρο, η σπουδαία ερμηνεύτρια, με τη συνοδεία εξαιρετικών μουσικών, ερμηνεύει παραδοσιακά τραγούδια από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Ηπειρο, τη Ρούμελη, τη Λέσβο, την Αμοργό, την Κρήτη αλλά και γενικότερα το Αιγαίο, σε δική της διασκευή. Στα Ηπειρώτικα «Κοντούλα λεμονιά» και «Γιάννη μου το μαντήλι σου» συμμετέχει η Κρίστη Στασινοπούλου, ενώ στο ποντιακό «Αναστορώ τα παλαιά» οι στίχοι και η μουσική είναι του Χρύσανθου Θεοδωρίδη. Ο δίσκος είναι ζωντανή ηχογράφηση από συναυλία της Γιώτας Βέη στο Σπήλαιο της Παιανίας (το 2000), σε επιμέλεια παραγωγής της Θάλειας Ιακωβίδου, στη μνήμη της οποίας αφιέρωσε το άλμπουμ η τραγουδίστρια.



Κρατάει χρόνια η σχέση του Μίλτου Πασχαλίδη με την Κρήτη και τη μουσική της, η οποία στον ένα ή άλλο βαθμό έχει σφραγίσει τη δημιουργική του διαδρομή. Από την εποχή των «Χαΐνηδων» αλλά και στη συνέχεια, στη γόνιμη, προσωπική του πορεία, ο γνωστός τραγουδοποιός μαγεύτηκε και άντλησε έμπνευση από την κρητική μουσική παράδοση, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές σύμπραξής του σε κρητικούς καλλιτέχνες. Σ' αυτόν τον τόπο και τη μουσική του που τον γήτεψε μέσω μιας πολύχρονης βιωματικής διαδικασίας, είναι αφιερωμένη η νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Ξένιος - Η Κρήτη εντός μου». Ενας δίσκος, πλημμυρισμένος από αγάπη, γνώση, νοσταλγία...Και όπως ο ίδιος ο Μ. Πασχαλίδης λέει «αν φανταστώ τα 16 χρόνια της ζωής μου στο νησί σαν ταινία, το υλικό αυτό είναι η μουσική τους υπόκρουση». Στο δίσκο, περιλαμβάνονται τρία καινούρια τραγούδια, ο «Ξένιος» και η «Παρουσία», το «Δεν πίνω μονάχος» στην πρώτη του εκδοχή - παρέα με τον Χρήστο Θηβαίο, τα «Παλιά καλοκαίρια» του Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα (σε στίχους Λένας Παπά) ενορχηστρωμένα απ' τον Θάνο Μικρούτσικο, δύο ορχηστρικά και τρία παραδοσιακά, καθώς και ο «Ακροβάτης», το γνωστό τραγούδι από την εποχή των «Χαΐνηδων». Σ' ένα εμβόλιμο στιγμιότυπο ακούγεται ο Βασίλης Σκουλάς, ενώ τη δική του κατάθεση κάνει και ο Ψαραντώνης, τραγουδώντας «Ερωτόκριτο». Η ενορχήστρωση των τραγουδιών έγινε από έναν σπουδαίο μουσικό, τον Θύμιο Παπαδόπουλο.


Μια αξιόλογη πορεία είκοσι πέντε χρόνων, με πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό και συμπράξεις με σημαντικούς τραγουδιστές έχει στο ενεργητικό της, η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων Δήμου Πατρέων, τη διεύθυνση της οποίας έχει ο Θανάσης Τσιπινάκης. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα διπλό άλμπουμ με τραγούδια που ηχογραφήθηκαν σε συναυλίες της, την περίοδο 1994-2009, με τη συμμετοχή γνωστών και καταξιωμένων ερμηνευτών. Τίτλος του, «Τραγούδια κάτω απ' το φεγγάρι». Περιλαμβάνει τριάντα αγαπημένα τραγούδια των Τσιτσάνη, Καλδάρα, Χατζιδάκι, Λοΐζου, Σπανού, Ξαρχάκου, Μαυρουδή, Κραουνάκη, Ανδρέου και άλλων, ερμηνευμένα από τον Μανώλη Μητσιά, την Τάνια Τσανακλίδου, τον Χρήστο Θηβαίο, την Μελίνα Κανά, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Δημήτρη Μπάση, τον Κώστα Θωμαΐδη, την Ελένη Πέτα και το φωνητικό σύνολο «Ηχώ».

Ρ। Σ।, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 11 Απρίλη 2010

Thursday, April 8, 2010

Ματαιώθηκε η περιοδεία του Μπομπ Ντίλαν στην Ασία

Μετά την άρνηση του κινεζικού υπουργείου Πολιτισμού να του επιτρέψει να εμφανιστεί στη χώρα.

Η περιοδεία στην Ασία του διάσημου Αμερικανού καλλιτέχνη Μπομπ Ντίλαν ματαιώθηκε μετά την άρνηση του υπουργείου Πολιτισμού της Κίνας να του επιτρέψει να εμφανιστεί στη χώρα, αναφέρουν δημοσιεύματα του τύπου.

Οι διοργανωτές των συναυλιών του Ντίλαν είχαν προγραμματίσει να επεκτείνουν την περιοδεία του και πέραν της Ιαπωνίας με μια σειρά συναυλιών στο Χονγκ Κονγκ, το Πεκίνο, την Σαγκάη και την Ταϊβάν.

Ωστόσο τα σχεδία τους ανατράπηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού, αξιωματούχοι του οποίου δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή των συναυλιών σε Πεκίνο και Σαγκάη.

«Με το Πεκίνο και την Κίνα να αποκλείεται, δεν είναι δυνατόν για τον Μπομπ Ντίλαν να δώσει συναυλίες στο Χονγκ Κονγκ, στη Νότια Κορέα και στην Ταϊβάν» δήλωσε ο Τζέφρι Γου, επικεφαλής της διοργανώτριας εταιρίας στην εφημερίδα Sunday Morning Post.

«Η ευκαιρία να παίξει και να τραγουδήσει στην Κίνα ήταν η μεγάλη πρόκληση για εκείνον. Όταν αυτό αποκλείστηκε όλα τα άλλα ματαιώθηκαν» προσθέτει ο ίδιος.

Ο Ντίλαν θα συνεχίσει με την περιοδεία του σε διάφορες πόλεις της Ιαπωνίας.

Ο Γου εκτιμά ότι η ευαισθησία που επιδεικνύει η Κίνα προς τους καλλιτέχνες από τη Δύση οφείλεται στην δηλώσεις που είχε κάνει η Ισλανδή τραγουδίστρια Μπιορκ, υπέρ του Θιβέτ, πριν δύο χρόνια στην συναυλία της στη Σαγκάη.

Η γνωστή στάση του Ντίλαν ενάντια στον πόλεμο, υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ανθρωπιστικών διεκδικήσεων τον καθιστούν «ανεπιθύμητο» (persona non grata) στην Κίνα, κατέληξε ο Γου.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δύο καλλιτέχνες ανταλλάσσουν μουσικά «στρατόπεδα»

  • Η σοπράνο-σουπερστάρ Ρενέ Φλέμινγκ τραγουδάει ροκ και ο ροκ τραγουδιστής Ρούφους Γουέινραϊτ γράφει όπερα

Η πρώτη είναι η πιο διάσημη αμερικανίδα υψίφωνος των ημερών μας. Ο δεύτερος ένας μικρός θεός της ανεξάρτητης ροκ σκηνής. Και οι δυο τους αποφάσισαν, έστω και προσωρινά, να αλλάξουν θέσεις. Ετσι, η μεν σοπράνο Ρενέ Φλέμινγκ ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με διασκευές μερικών από τα σημαντικότερα ροκ τραγούδια των τελευταίων χρόνων, ο δε ροκ τραγουδιστής Ρούφους Γουέινραϊτ - ο οποίος θα εμφανιστεί στις 5 Ιουνίου στη χώρα μας - αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην όπερα: το έργο του «Ρrima Donna» έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ του Μάντσεστερ και τώρα θα κυκλοφορήσει και σε DVD.

Η «αγαπημένη της Αμερικής», όπως συχνά αποκαλείται η Ρενέ Φλέμινγκ, έχει ξεπεράσει προ πολλού τα σύνορα του λυρικού τραγουδιού. Η εξπέρ στον Στράους, την οποία ντύνουν οι πιο διάσημοι μόδιστροι του πλανήτη, με άρωμα και... πιάτο στο εστιατόριο Daniel της Νέας Υόρκης που φέρουν το όνομά της, έχει εδώ και καιρό προσεγγίσει τον χώρο της τζαζ- συνεργάστηκε με τον πιανίστα Μπραντ Μελντάου, διασκεύασε Ντιουκ Ελινγκτον, δάνεισε τη φωνή της στις έθνικ αναζητήσεις του Γιο Γιο Μα - αλλά και του μιούζικαλ, συνεργαζόμενη με τον ουαλλό μπασοβαρύτονο Μπρυν Τέρφελ .

Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, αφού το άλμπουμ «Dark Ηope» περιέχει τραγούδια όπως το «Εndlessly» του βρετανικού συγκροτήματος Μuse, το «Ιntervention» των γαλλοκαναδών ίντι ρόκερ Αrcade Fire, τον ποπ ύμνο «Stepping Stone» της ποπ «Μπάρμπι» Ντάφι, αλλά και τα κλασι κά «Τoday» των Jefferson Αirplane, «Ηallelujah» του Λέοναρντ Κοέν και «Ιn Υour Εyes» του Πίτερ Γκάμπριελ . Ενδεικτικό της ερμηνείας της Φλέμινγκ είναι το γεγονός ότι, όταν ο παραγωγός Πίτερ Μένστς παρουσίασε στα διευθυντικά στελέχη της Universal τη δοκιμαστική ηχογράφηση χωρίς να τους αποκαλύψει ποια τραγουδούσε, όλοι πίστεψαν ότι επρόκειτο είτε για την Ανι Λένοξ, είτε για κάποια άλλη σπουδαία ποπ τραγουδίστρια. Επόμενο από τη στιγμή που η Φλέμινγκ άλλαξε παντελώς τρόπο ερμηνείας. Αποτέλεσμα, η μεγαλύτερη δισκογραφική έκπληξη της χρονιάς.

O Ρούφους Γουέινραϊτ είναι μία από τις πιο αινιγματικές φιγούρες της σύγχρονης μουσικής. Η μητέρα του Κέιτ Μακ Γκάριγκλ και ο πατέρας του Λάουντον Γουέινραϊτ είναι δύο πολύ γνωστοί φολκ καλλιτέχνες. Τα τελευταία χρόνια ο γιος τους έχει εντυπωσιάσει τους πάντες με την ταχύτητα που ωριμάζει ως συνθέτης, αλλά και με την ευρεία γκάμα του ρεπερτορίου του. Οσον αφορά πάντως την όπερα «Ρrima Donna», τον τοποθετεί σε άλλη κλίμακα- αν λάβουμε υπόψη και τις διθυραμβικές κριτικές του διεθνούς Τύπου.

Το λιμπρέτο αναφέρεται στην ιστορία της υψιφώνου Ρεζίν Σεν Λοράν. Πρόκειται για ένα φανταστικό πρόσωπο που αποσύρθηκε από τη σκηνή στον κολοφώνα της δόξας της μόλις έμαθε ότι ο εραστής της είχε άλλη σχέση και επιστρέφει ύστερα από έξι χρόνια- αν και η απόφαση είναι λιγότερο δική της και περισσότερο του πεινασμένου για δόξα μπάτλερ της, Φιλίπ. «Από τότε που ήμουν 14 ετών είχα μυηθεί στη σκοτεινή θρησκεία της όπερας» λέει ο 37χρονος τραγουδιστής και συνθέτης. «Μου έσωσε τη ζωή βγάζοντάς με έξω από μερικές πολύ δύσκολες καταστάσεις». Δηλώνει άλλωστε φανατικός θαυμαστής της «Τραβιάτα», ενώ ο Βέρντι είναι ο αγαπημένος του συνθέτης.


ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

  • To άλμπουμ της Ρενέ Φλέμινγκ «Dark Ηope» θα κυκλοφορήσει στις 17 Μαΐου
  • Το DVD του Ρούφους Γουέινραϊτ «Ρrima Donna- Τhe Story Οf Αn Οpera» θα κυκλοφορήσει στις 3 Μαΐου.
  • Ηδη κυκλοφορεί το νέο ποπ άλμπουμ του Γουέινραϊτ «Αll Days Αre Νights: Songs For Lulu», όπου μεταξύ άλλων μελοποιεί τρία σονέτα του Σαίξπηρ. Η συναυλία του στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στις 5 Ιουνίου, στο θέατρο του Λυκαβηττού.

Βαγγέλης Γερμανός, τραγουδοποιός, 60 ετών


Σπούδασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εχει γράψει μουσική και στίχους για περισσότερους από δέκα δίσκους («Τα μπαράκια», «Ο τροβαδούρος σου», «Ελεύθερος χρόνος» κ.ά.), ενώ ως ηθοποιός έχει εμφανιστεί στις ταινίες «Βαριετέ» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Ο αδελφός μου κι εγώ» του Αντώνη Κόκκινου κ.ά.


Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά, σε μια λαϊκή γειτονιά. Θυμάμαι ένα τοπίο με χώμα, μολόχες και σπίτια χαμηλά. Θυμάμαι επίσης έντονα τη θάλασσα και τη μυρωδιά της.

Δεν έχει και τόση σημασία αν θα γεννηθείς σε παλάτι ή σε παράγκα. Σημασία έχει να έχεις κάποια σταθερά σημεία αναφοράς. Οταν οι γονείς έχουν συνέπεια στη συμπεριφορά τους, παρέχουν στο παιδί αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας. Οι γονείς μου ήταν έτσι, και αυτό τους το αναγνωρίζω.

Η βασική επαφή μου με τη μουσική έγινε μέσω ενός εργολάβου που δούλευε δίπλα στο σπίτι μας και στα διαλείμματα από τη δουλειά έπαιζε κιθάρα. Εγώ, πιτσιρικάς τότε, έστηνα αφτί. Ο ήχος αυτός με γοήτευσε, με αιχμαλώτισε. Πήγα στη μητέρα μου και της είπα ότι ήθελα κιθάρα. Δεν μου έφερε αντίρρηση και είναι κάτι για το οποίο την ευγνωμονώ.

Από μικρός είχα έφεση στη ζωγραφική αλλά, λόγω γονέων, πείστηκα πως έπρεπε να σπουδάσω κάτι που στο μέλλον να μου δίνει κάποιο εισόδημα. Δήλωσα αρχιτεκτονική αλλά τελικά πέρασα στο μαθηματικό. Εκείνη την εποχή βέβαια το μυαλό μου δεν ήταν στις σπουδές, αλλά στα κορίτσια, στις κιθάρες και στις βόλτες – κάτι που θεωρώ απόλυτα φυσικό για αυτή την ηλικία.

Ο,τι σου παρέχεται άνευ κόπου δεν το εκτιμάς. Για να σπουδάσεις κάτι, πρέπει να έρθει ο καιρός του. Να το νιώσεις σαν βαθιά ανάγκη μέσα σου. Αλλιώς είναι καταναγκασμός.

Μεταξύ σπουδών και μουσικής συνέβη ένα «κοσμοϊστορικό» γεγονός στη ζωή μου. Αγαπούσα μια κοπέλα, αλλά οι γονείς μας αντιδρούσαν – μας έλεγαν να σπουδάσουμε πρώτα, να βρούμε μια δουλειά και μετά να μείνουμε μαζί. Εμείς όμως παντρευτήκαμε και κάναμε και ένα μωρό – ήμασταν κάπου 20 ετών τότε. Αυτό με έφερε προ των ευθυνών μου: Τελείωσα το πανεπιστήμιο και με έναν φίλο μου ανοίξαμε φροντιστήριο μαθηματικών.

Μου κόστιζε που η μουσική είχε μπει σε δεύτερη μοίρα στη ζωή μου και κάποια στιγμή είπα στον εαυτό μου: «Θες να συνεχίσεις ως καθηγητής Μαθηματικών ή να ακολουθήσεις το όνειρό σου;». Βέβαια απάντησα το δεύτερο, οπότε παράτησα το φροντιστήριο και αφοσιώθηκα στη μουσική.

Δεν είμαι άνθρωπος της θεωρίας, αλλά της πράξης. Η «θεωρία» μού προκύπτει μέσα από την πράξη. Δεν ψάχνω κάποια ιδεολογική ομπρέλα να «χωθώ» από κάτω. Εξετάζω τα πράγματα σύμφωνα με το βίωμα που έχω.

Στόχος της οποιασδήποτε τέχνης δεν είναι η αλήθεια, αλλά η χαρά. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να ταλαιπωρείται, αλλά για να ζήσει τη ζωή του με πληρότητα, να γεράσει και να πεθάνει χαρούμενος.

Η χαρά βρίσκεται μέσα από τη δημιουργία. Και όχι απαραίτητα φτιάχνοντας τραγούδια. Και ένα παπούτσι να φτιάξεις ή να ονειροπολήσεις χαζεύοντας τα σύννεφα, μπορεί να είναι εξίσου δυνατή εμπειρία.

Τι νόημα έχει η αναζήτηση του νοήματος της ζωής; Η αλήθεια είναι πικρή και το τέλος ίδιο για όλους. Σημασία έχει τι κάνεις με τον χρόνο που σου δίνεται μέχρι τότε.

Δεν μου αρέσει να νοσταλγώ το παρελθόν. Η νοσταλγία είναι ένα μάλλον παθητικό συναίσθημα, εκτός αν τη χρησιμοποιείς σε κάτι δημιουργικό.

Στους ανθρώπους αρέσει αυτό που τους θυμίζει κάτι που ξέρουν, το οικείο – το άγνωστο τους φοβίζει. Αν ένας Ελληνας ακούσει τη μουσική που παίζουν οι Μογγόλοι, θα τον ξενίσει. Ο Μογγόλος όμως κλαίει με αυτόν τον ήχο. Οταν λοιπόν λέω ότι με συγκινεί ο λαϊκός ήχος, σημαίνει ότι μέσα σε αυτόν αναγνωρίζω κάποια κομμάτια μου.

Συνήθως ο άνθρωπος ενηλικιώνεται αφού φύγουν οι γονείς του από αυτόν τον κόσμο. Για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του μόνος του, χωρίς «δεκανίκι».

Κάποιος είχε πει ότι «η μία από τις δύο μεγαλύτερες δυστυχίες του ανθρώπου είναι να μη βρει τον έρωτα της ζωής του. Η άλλη είναι να τον βρει». Οσο όμως κάποιος ψάχνει να βρει τον έρωτα τόσο δεν τον βρίσκει. Συνήθως είναι μπροστά μας, δεν είναι κρυμμένος πουθενά. Μόνο που για να τον δούμε χρειάζεται μαθητεία.

Μπορεί να μην είναι ένας ο άνθρωπος που μας συμπληρώνει, αλλά περισσότεροι. Και, τελικά, μπορεί να είναι και οποιοσδήποτε.

Με ενδιαφέρει να βλέπω και άλλες όψεις του κόσμου στον οποίο ζω. Γι’ αυτό αγαπώ πολύ τα ταξίδια, μου αρέσει η ιδέα της αναχώρησης και της επιστροφής. Το ταξίδι είναι πράξη επαναστατική.

Οπως η μουσική, έτσι και η θάλασσα είναι ένα φυσικό μοντέλο της ζωής, ένας καθρέφτης της. Με συγκινεί το γεγονός ότι ο συναισθηματικός κόσμος του ανθρώπου μοιάζει με τη θάλασσα. Οτι η ζωή μπορεί να διαρκεί όσο μια καταιγίδα, μια φουρτούνα. Με παρηγορεί να κάθομαι στην άκρη της θάλασσας και να την κοιτάζω. Είναι θεραπευτικό.

  • Δημοσιεύτηκε στο BHMAMEN, τεύχος 48, σελ. 146-147, Απρίλιος 2010.
  • ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΛΑΔΗ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΣ. | Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Σε ηλικία 64 ετών πέθανε ο «πατέρας του πανκ» Μάλκομ Μακλάρεν


ΑΠΕ
O ΜακΛάρεν ήταν μία από τις σημαντικότερες φιγούρες στην ιστορία του πανκ

Ο πρώην μάνατζερ του βρετανικού συγκροτήματος Sex Pistols Μάλκολμ Μακλάρεν και θεωρούμενος «πατέρας του πανκ» πέθανε την Πέμπτη μετά από σύντομή μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία 64 ετών, όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός του, Λες Μολόι.

«Πήγαινε καλά αλλά η υγεία του επιδεινώθηκε ξαφνικά» ανέφερε, προσθέτοντας ότι η οικογένεια του Μακλάρεν κατέρρευσε με την είδηση του θανάτου του.

Σύμφωνα με την τελευταία σύντροφό του, Γιανγκ Κιμ, ο 64χρονος μάνατζερ πέθανε σε νοσοκομείο της Ελβετίας όπου νοσηλευόταν αφού είχε διαγνωστεί ότι έπασχε από μεσοθηλίωμα, ένα σπάνιο τύπο καρκίνου.

Ο Μάλκολμ Μακλάρεν γεννήθηκε το 1946 στο Λονδίνο και θεωρείται από πολλούς ως ο «πατέρας του πανκ» αφού ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισαν και προώθησαν το νέο μουσικό είδος βρισκόμενος πίσω από συγκροτήματα όπως των Sex Pistols και των New York Dolls.

Ηχογράφησε επίσης και δικούς του δίσκους, όπως τον επιτυχημένο Double Dutch το 1983. Πριν από μερικά χρόνια κατέβηκε στις εκλογές διεκδικώντας το δήμο του Λονδίνου, όμως τελικά απέσυρε την υποψηφιότητά του.

Είχε αποκτήσει ένα γιο, τον Τζόζεφ, από την πρώην σύντροφό του, τη σχεδιάστρια μόδας Βίβιεν Γουέστγουντ.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό/Γερμανικό

Wednesday, April 7, 2010

Ευγενία Παπαδήμα Της αρέσει ο Μπραμς

H Eυγενία Παπαδήμα ανταποκρίνεται και δεν ανταποκρίνεται ταυτόχρονα στην εικόνα που έχει κανείς για μια πιανίστρια. Εξωστρεφής και όμορφη, μιλάει με την ίδια άνεση για κλίμακες και συχνότητες, καθώς και για το είδος μπίρας που προτιμά, σερβίροντας καφέ σε κούπα πάνω στην οποία απεικονίζεται η μορφή του Βάγκνερ.

Χαρισματική μουσικός (www.evgeniapapadimas.gr), κυκλοφόρησε (από τη Sony Classical) πρόσφατα το CD Atmosphera, το οποίο ηχογραφήθηκε στη Βρετανία με παραγωγό τον γνωστό στον χώρο της κλασικής μουσικής, Αλεξ βαν Ινγκεν, και περιλαμβάνει κομμάτια για πιάνο συνθετών όπως οι Σοπέν, Λιστ, Ραχμάνινοφ και Παρτ, μεταξύ άλλων.

  • Πότε άρχισες να παίζεις πιάνο;

Ξεκίνησα στα τέσσερα στο πιάνο της προγιαγιάς μου, στο οποίο μάθαινε μουσική η αδελφή μου. Ακουγα λοιπόν τη μουσική, πρόσεχα τους ήχους και κάποια στιγμή πήγα μόνη μου και έπαιξα. Νομίζω ότι από τότε ήξερα ότι θα ασχολιόμουν με αυτό στη ζωή μου. Τη μουσική την έμαθα με χρώματα, δεν ήξερα ακόμη να διαβάζω. Ολα προέκυψαν βέβαια πολύ φυσικά, δεν είχα καμία αμφιβολία ότι μου άρεσε. Ακόμη και αν δεν υπήρχε το πιάνο στο σπίτι, πάλι με τη μουσική νομίζω ότι θα καταπιανόμουν. Μου αρέσουν βέβαια η φυσική αλλά και τα μαθηματικά που συγγενεύουν με τη μουσική. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο πρώτος ακαδημαϊκός μουσικός ήταν ο Πυθαγόρας, εκείνος έφτιαξε το μουσικό σύστημα στο οποίο παίζουμε.

  • Μπήκες ποτέ σε δίλημμα σχετικά με το αν η μουσική θα γινόταν το επάγγελμα ή το χόμπι σου;

Στα 16 μου έκανα την επανάστασή μου, παράτησα τις σπουδές μουσικής και δεν έπαιξα πιάνο για ενάμιση χρόνο, δεν άντεξα όμως περισσότερο. Ηταν και οι γονείς μου εντάξει σε σχέση με αυτό, δεν με πίεσαν ποτέ, οπότε με το που πέρασα τη φάση της αντίδρασης επέστρεψα σε αυτό που αγαπούσα.

  • Την πειθαρχία που είναι συνυφασμένη με τη ζωή ενός μουσικού πώς τη διαχειρίζεσαι;

Πειθάρχησα συνειδητά μετά τα 20, ως τότε έβλεπα τη μουσική σαν παιχνίδι και δεν με κούραζε ο κόπος. Επτά χρόνια στο Λονδίνο έζησα την καλογερική. Ξυπνούσα στις 6.00 το πρωί, για να δουλέψω στο πιάνο μέχρι αργά το βράδυ. Οταν πέρασε αυτό το δύσκολο διάστημα προσπάθησα πολύ για να βρω μια ισορροπία στη ζωή μου, διότι όταν είσαι επαγγελματίας και γίνεσαι σπεσιαλίστας σε κάτι, σε απορροφά τόσο αυτή η δραστηριότητα που ξεχνάς όλα τα άλλα.

  • Εχεις τώρα μια μόνιμη βάση;

Ακόμη ζω στο Λονδίνο, πηγαινοέρχομαι στην Ελλάδα και ταξιδεύω πάρα πολύ στην Ευρώπη, αλλά και εκτός της ηπείρου για εμφανίσεις.

  • Εχεις μπει στον πειρασμό να συνθέσεις μουσική;

Πολύ συνειδητά δεν γράφω μουσική, διότι δεν αισθάνομαι ότι θα μπορούσα να πάω τη μουσική μπροστά. Ισως κάποια στιγμή να διευθύνω, θα με ενδιέφερε αυτό, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν αισθάνομαι ότι με περιορίζει δημιουργικά το να ερμηνεύω απλώς τη μουσική και να μην τη συνθέτω εγώ.

  • Το τρίπτυχο «νέα, ωραία, φωτογενής» παίζει ρόλο και στον χώρο της κλασικής μουσικής;

Ο συνδυασμός αυτός παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή γενικότερα. ?ς μουσικός δεν απευθύνομαι σε αυτόν που του αρέσει αυτό που βλέπει, αλλά σε εκείνον που του αρέσει αυτό που ακούει.

  • Σε ενοχλεί που στην Ελλάδα δεν υπάρχει παιδεία σε ό,τι αφορά το είδος μουσικής που υπηρετείς;

Δεν υπάρχει ευρεία παιδεία. Δεν φταίει η Ελλάδα, χάσαμε άλλωστε την Αναγέννηση, όλη την κλασική και ρομαντική εποχή, έχουμε περισσότερο ανατολίτικες επιρροές. Σε τελική ανάλυση ό,τι μπορούμε κάνουμε. Εχουμε πάντως πολλούς σημαντικούς μουσικούς που κάνουν καριέρα διεθνώς. Λίγες είναι οι γυναίκες σολίστ, η Ντόρα Μπακοπούλου, για παράδειγμα, είναι εξαιρετική. Είναι πάντως ανδροκρατούμενο επάγγελμα, δεν υπάρχει καν μια αποδεκτή ορολογία στο θηλυκό, με αποκαλούν σολίστα, σολίστρια, αλλά δεν το σκέφτομαι αυτό ούτε το λαμβάνω υπόψη. Κάνω απλώς τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ.

  • Οι άντρες πώς αντιμετωπίζουν το επάγγελμά σου;

Εχουν μαζί του μια σχέση αγάπης-μίσους. Στην αρχή τους αρέσει, το βρίσκουν γοητευτικό, μετά τους απωθεί. Ισως επειδή καταναλώνω πολύ χρόνο ασχολούμενη με αυτό, είμαι πολύ συγκεντρωμένη σε αυτό και δεν χαρίζομαι. Επίσης, κάποιοι για να με προσεγγίσουν κάνουν λογοπαίγνια, λίγο κακόγουστα είναι η αλήθεια, με τη λέξη πιάνο.

  • Με μουσικό είχες ποτέ σχέση;

Είναι η χειρότερη ιδέα, σκοτώνεσαι. Καλύτερα με τραπεζίτη, που λέει ο λόγος.

  • Στα ράφια έχεις πάντως μόνο CD με μουσική που ονομάζουμε συνήθως κλασική.

Ναι. Ακούω όμως και πολλή τζαζ, η Μπίλι Χόλιντεϊ είναι υπέροχη. Μου αρέσει η μουσική που προέρχεται από κάτι πραγματικό, όχι ότι απαξιώνω τελείως την ηλεκτρονική μουσική, αλλά μου αρέσουν τα όργανα. Θαυμάζω πολύ επίσης τον Δήμο Μούτση και τη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.

  • Ποια σημεία στην Αθήνα και στο Λονδίνο σε ηρεμούν;

Στην Αθήνα δεν βρίσκομαι πολύ συχνά, όταν είμαι εδώ πηγαίνω για φαγητό και μου αρέσει πολύ η Πανεπιστημίου στο ύψος της Κοραή. Η Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο, η Βιβλιοθήκη. Στο Λονδίνο μου αρέσει πολύ το πάρκο Σεν Τζέιμς. Με ένα iPod και Μπραμς, εκεί είσαι στον παράδεισο.