Μετάλλιο στον Λευτέρη για «το χάρισμα της σαγήνης»

• ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ- ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ

Χιλιάδες θυμήθηκαν και τραγούδησαν στο Ολυμπιακό Στάδιο τα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου, στον οποίο ο Δήμος Αθηναίων απένειμε χτες το μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών
H οδός Αριστοτέλους είναι ο δρόμος στον οποίο μεγάλωσε. Η οδός Φωκαίας, η Χέυδεν, η Δεριγνύ, η Πλατεία Κυριακού είναι οι χώροι όπου έπαιξε, ερωτεύθηκε, τραγούδησε και εξακολουθεί να τραγουδάει. Η καρδιά της Αθήνας (που αυτή την εποχή υποφέρει πιο πολύ από κάθε άλλη περιοχή) ήταν για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο η καρδιά της έμπνευσής του, ενώ σήμερα είναι η πηγή ενός μεγάλου παραπόνου- ενός παραπόνου που μοιραζόμαστε όλοι: να σταματήσει κάποια στιγμή αυτή η διακλάδωση των υπουργείων, των υπηρεσιών, των νόμων, των «υπευθύνων» που είναι η αιτία να γίνεται αφόρητα δυσκίνητο το κράτος.

«Πάει να κάνει ένα έργο ο Δήμος και μπερδεύεται το ΥΠΕΧΩΔΕ, το υπουργείο Εργασίας, το υπουργείο Γεωργίας και ούτω καθεξής» σημείωσε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Ακόμη και σε μια τελετή απονομήςτην τελετή απονομής του μεταλλίου του Δήμου Αθηναίων που έγινε χθες στο Δημαρχιακό Μέγαρο, λίγες ώρες πριν από τη μεγάλη συναυλία στο ΟΑΚΑ- ο τιμώμενος Λευτέρης Παπαδόπουλος είχε την ανάγκη να πει τα πράγματα με το όνομά τους για την πόλη του, την πόλη μας.

«Πιστεύουμε ότι οι δήμαρχοι είναι παντοδύναμοι- είναι. Όμως, από πάρα πολλές μεριές είναι και ευάλωτοι. Αυτό το έχω διαπιστώσει προσωπικά, από την επαγγελματική μου ζωή. Όπου πήγαινα και έβλεπα ένα αλσύλλιο, το οποίο ήταν έτοιμο να καταρρεύσει- γιατί τα δέντρα έχουν καεί επειδή κανένας δεν τα προσέχει-, έψαχνα να βρω τον υπεύθυνο. Και μου έλεγε κάποιος πως υπεύθυνος είναι ο δήμαρχος. Πήγαινα στον δήμαρχο, μου έλεγε υπεύθυνος είναι το υπουργείο Γεωργίας. Πήγαινα στο Γεωργίας, μου έλεγε είναι το ΥΠΕΧΩΔΕ. Και όλοι είχαν δίκιο.

Εάν καταφέρουμε να γλιτώσουμε από αυτήν τη διακλάδωση των υπηρεσιών, των νόμων, των διαφόρων με τις μαγκιές και τις επωμίδες που βρίσκονται στη ζωή μας, θα αλλάξει η Ελλάδα, θα αλλάξουν τα πάντα. Και η Αθήνα, της οποίας ο Δήμος είναι δέκα υπουργεία μαζί, θα μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα στον δημότη. Διότι αν αποφασίσει να κάνει κάπου μία δενδροφύτευση ας πούμε κι ένας από εμάς αφήσει το αυτοκίνητό του εκεί, τότε δεν θα μπορέσει να γίνει».

Συνέντευξη του Λ. Παπαδόπουλου στην Έλενα Ακρίτα


Όχι ότι δεν έκανε και την αυτοκριτική του: «Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι είμαστε όλοι μας, και πρώτος εγώ, ελεεινά κακομαθημένοι. Σε όλη μας τη ζωή τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Ποτέ δεν κάνουμε κάτι σαν χρέος μας. Εγώ προσπαθώ να κάνω το χρέος μου. Δεν το κάνω πάντα, αλλά αυτό προσπαθώ και θα το κάνω».

Η απονομή του μεταλλίου στον Λευτέρη Παπαδόπουλο έγινε στην Αίθουσα Τελετών του Δημαρχιακού Μεγάρου της Πλατείας Κοτζιά, παρουσία της οικογένειάς του, φίλων και θαυμαστών του.

«Τι είναι αυτό που κάνει τον Λευτέρη Παπαδόπουλο τόσο αγαπητό, τόσο ιδιαίτερο;» αναρωτήθηκε στην προσφώνησή του ο δήμαρχος της Αθήνας, Ν. Κακλαμάνης. «Είναι η ικανότητά του να σαγηνεύει. Το χάρισμα να νιώθει αυτό που κάνει. Η κατάκτησή του να είναι αληθινός».

Μεταξύ των παρευρισκομένων, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεόδωρος Μπεχράκης, ο πρόεδρος των Μουσικών Συνόλων του Δήμου Γιώργος Κατσαρός (που παρενέβη με την τρομπέτα του παίζοντας την «Οδό Αριστοτέλους»), οι βουλευτές Γιώργος Λιάνης και Μιλένα Αποστολάκη, ο Αδαμάντιος Πεπελάσης κ.ά.

Η εκδήλωση έκλεισε με το Κουαρτέτο Εγχόρδων και τη Μεικτή Χορωδία των Μουσικών Συνόλων του Δήμου Αθηναίων, υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Μπερή.

"Οδός Αριστοτέλους"

"Που να βρω ένα ζεϊμπέκικο"

"Έχω έναν καφενέ"

"Όλες του κόσμου οι Κυριακές"

"Βάρα νταγερέ"

"Βαποράκι του Μπουρνόβα"

"Όλα δικά σου μάτια μου"

"Το άγαλμα"

"Το παλιό ρολόι"

"Τζαμάικα"

"Το μερτικό μου απ’ τη χαρά"

"Σεβάχ ο θαλασσινός"

Τα τραγούδια νίκησαν τη βροχή

Μεταξύ βροχής και τραγουδιού νίκησε το τραγούδι. Όχι οποιοδήποτε τραγούδι- εννοείται. Το τραγούδι-soundtrack της ζωής μας- όσων τουλάχιστον έχουν μνήμες από τα χρόνια του ΄70 κι έπειτα- έχει μυρωδιές από γειτονιές της Αθήνας, έρωτες εφηβικούς, γαλάζια καλοκαιρινά χρώματα, μνήμες από απόβραδα με ασετυλίνη. Όλοι αγαπάμε τα τραγούδια μας- και τα τραγούδια αυτά (περίπου 1.200) τα έγραψε ο ποιητής του ελληνικού τραγουδιού Λευτέρης Παπαδόπουλος. Πώς θα μπορούσε να ανοίξει μια συναυλία-αφιέρωμα στα 50 χρόνια της μάχιμης πορείας του; Τίποτα καλύτερο από τις παιδικές φωνές. Παιδιά από τις χορωδίες του Δήμου Αθηναίων, από περιοχές δήμων που επλήγησαν από τις φωτιές και από ωδεία της Φλώρινας, με τις πρώτες ψιχάλες της βροχής να πέφτουν πάνω στις ανοιχτές ομπρέλες, τραγούδησαν «Τζαμάικα», «Δελφίνι, δελφινάκι», «Γέλαγε η Μαρία» και ζέσταναν τις κερκίδες, όπου ο κόσμος είχε φορέσει τα μπουφάν του. Άστατος ο χθεσινός καιρός, αλλά εξαιρετικά θερμή η ατμόσφαιρα. Περίπου 60.000 άνθρωποι υποδέχθηκαν στη συνέχεια τη Χαρούλα Αλεξίου και την Ευανθία Ρεμπούτσικα, που άνοιξαν επισήμως τη συναυλία με το καινούργιο τραγούδι «Δεν έχει τούτη η νύχτα τέλος», που έγραψε η Ευανθία με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Στη συνέχεια η Χαρούλα έμεινε μόνη της στη σκηνή ερμηνεύοντας τα «Όλες του κόσμου οι Κυριακές», «Ανεστάκι», «Τι γλυκό να σ΄ αγαπούν». Και όταν κάλεσε τον Γιάννη Σπανό στο πιάνο, όλο το στάδιο γέμισε με τους συγκινητικούς στίχους της «Αριστοτέλους».

Ήταν μια μεγάλη συναυλία. Με όλο το ελληνικό τραγούδι επί σκηνής. Μαχαιρίτσας, Ασλανίδου, Μητροπάνος, Αρβανιτάκη, Νταλάρας, Σαββόπουλος, Τσανακλίδου, Πάριος, Χατζηγιάννης, Τερζής, Ρέμος, Γλυκερία, Μητσιάς. Στη σκηνή επίσης είδαμε τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Στέφανο Κορκολή, τον Γιώργο Χατζηνάσιο και τον Μίμη Πλέσσα. Ανάμεσα στα τραγούδια, οπτικοποιημένα αποσπάσματα από τη ζωή του Λευτέρη Παπαδόπουλου, αλλά και σημαδιακές στιγμές από την ιστορία του τραγουδιού, όπως εκείνη με τον Μάνο Λοΐζο να τραγουδάει το «Αχ, χελιδόνι μου». Προς το τέλος της συναυλίας, ο Μίκης Θεοδωράκης με βιντεοσκοπημένο μήνυμα του είπε για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο ότι «κατάφερε με τον ανθρώπινο, πηγαίο στίχο του, να φέρει την ελληνική ποίηση στα μέτρα των απλών ανθρώπων. Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο κατόρθωμα απ΄ αυτό, δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση».

• Της Χάρης Ποντίδα, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009

Βράβευση του Λευτέρη Παπαδόπουλου από το Δήμο Αθηναίων

• Για τα 50 χρόνια προσφοράς του στα γράμματα και τον πολιτισμό.

Παρουσία των μελών της οικογένειάς του αλλά και μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου βραβεύτηκε από τον δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη ο στιχουργός και ποιητής Λευτέρης Παπαδόπουλος για τα 50 χρόνια προσφοράς του στα γράμματα και τον πολιτισμό.

Η απονομή του Μεταλλίου πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Τελετών του Δημαρχιακού Μεγάρου και η εκδήλωση πλαισιώθηκε από το Κουαρτέτο Εγχόρδων και τη Μικτή Δημοτική Χορωδία των Μουσικών Συνόλων του Δήμου.

«Ο Λευτέρης έχει 'περπατήσει' τη ζωή και για το λόγο αυτό είναι σε θέση να αφουγκραστεί την κοινωνία», αλλά και «έχει καταφέρει να δώσει σε εκατομμύρια ανθρώπους στιγμές μεγάλης χαράς και πάθους», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Κακλαμάνης.

«Με ρωτάνε καμιά φορά να τους δώσω τον ορισμό της ευτυχίας», είπε με τη σειρά του ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, «και τους απαντάω -πρόσθεσε- ότι ευτυχία είναι να είμαι παιδί 14 ετών, να έχω σχολάσει από το 2ο γυμνάσιο Αρρένων και να είμαι μόνος μου με ένα τόπι, σε ένα σπιτάκι, ένα δωμάτιο, στην οδό Φωκαίας 18, μέσα στη μοναξιά και τη φτώχεια. Εχω ζήσει πολύ αυτή τη γειτονιά, αυτήν την Αθήνα. Είναι οι δρόμοι που μεγάλωσα, έπαιξα, ερωτεύτηκα, τραγούδησα και εξακολουθώ να τραγουδώ».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σίγησαν τα πλήκτρα του Γουάκλιφ Τζόνσον

Ο κιμπορντίστας του Μπομπ Ντίλαν, ο Τζαμαϊκανός παραγωγός της ρέγκε Γουάκλιφ «Στίλι» Τζόνσον έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 47 ετών. Αφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης όπου νοσηλευόταν ύστερα από καρδιακή προσβολή που υπέστη. Ο Τζόνσον έγινε γνωστός για τις καινοτομίες του σε κάποια από τα μεγαλύτερα χιτ των δεκαετιών του 80 και του 90, καθώς ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησε την ψηφιακή τεχνολογία. Ηταν μέλος του συγκροτήματος «Stili & Clevie», το οποίο επικρατούσε στη μουσική παραγωγή της Τζαμάικα για δεκαετίες ολόκληρες.

Η φωνή των Πίστολς ξανά στη σκηνή

Ο διάσημος πανκ τραγουδιστής Τζον Λάιντον, γνωστός στους πολλούς ως Τζόνι Ρότεν των «Σεξ Πίστολς», ανακοίνωσε την επανένωση του συγκροτήματος «Πάμπλικ Ιματζ LΤD» για μια μίνι περιοδεία πέντε συναυλιών που θα πραγματοποιηθούν μέσα στον Δεκέμβριο. Ο Ρότεν είπε σε συνέντευξη που έδωσε στη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν» πως το ισχυρό γκρουπ που δημιούργησε το 1978, έναν χρόνο μετά τη διάλυση των «Σεξ Πίστολς», και με το οποίο πορεύτηκε καλλιτεχνικά για 14 ολόκληρα χρόνια, θα πραγματοποιήσει ζωντανές εμφανίσεις, με νέα όμως σύνθεση.

Οι ανανεωμένοι «Πιλ» -είναι η συντομογραφία του ονόματος του συγκροτήματος- θα ξεκινήσουν την περιοδεία τους στις 14 Δεκεμβρίου από το Μπέρμιγχαμ. «Θα δούμε πού αλλού μπορούμε να πάμε» είπε ο Λάιντον και συμπλήρωσε: «Κάποια πράγματα μπορεί να θυμίζουν το παλιό συγκρότημα και κάποια άλλα όχι».

Το σίγουρο πάντως είναι πως στις συναυλίες αυτές θα παιχτούν μεγάλες επιτυχίες, όπως τα «Πάμπλικ Ιματζ» και «Δις ιζ νοτ ε λαβ σονγκ». Ο Λάιντον φαίνεται πως τον τελευταίο καιρό επιθυμεί να ξαναζήσει στιγμές του παρελθόντος, καθώς πέρσι επανενώθηκε με άλλα μέλη των «Σεξ Πίστολς» για μια σειρά συναυλιών.

Παρ όλα αυτά ο ίδιος δηλώνει πως οι «Πιλ» είναι η πρώτη του αγάπη. [ΕΘΝΟΣ, 08/09/2009]

Βερμούδα, καπελάκι και χιπ χοπ

3.500 νέοι είχαν κατακλύσει ασφυκτικά την «αρένα» της «Τεχνόπολις» για το 2ο Χιπ Χοπ Φεστιβάλ με ονόματα της ελληνικής σκηνής

Μία από τις πιο δυνατές στιγμές του 2ου Χιπ Χοπ Φεστιβάλ ήταν η συναυλία των «Ευθύμη και Αρτέμη» (πρώην Terror-X Crew)

Αν είσαι πάνω από 21, στο φεστιβάλ της χιπ χοπ καίγεσαι. Εκτός αν έχεις τόση ενέργεια και αδρεναλίνη ώστε να αντέχεις φωνάζοντας και χορεύοντας ανάμεσα στους περίπου 3.500 ασφυκτικά στριμωγμένους και ιδρωμένους πιτσιρικάδες, που είχαν κατακλύσει προχθές την «αρένα» της «Τεχνόπολις», για να ακούσουν μερικά από τα πιο δυνατά ονόματα της ελληνικής σκηνής στο 2ο Χιπ Χοπ Φέστιβαλ.

Εφηβοι, αλλά και γονείς και παιδιά, ντυμένοι κυρίως με τον επιβεβλημένο κώδικα της χιπ χοπ -βερμούδα, αθλητικό παπούτσι και καπελάκι-, παρακολουθούν το συγκρότημα του μπιτ-μποξ, «Word of Μouth» που βραβεύτηκαν πέρσι σε διεθνή διαγωνισμό στο Βερολίνο. Οταν ο Μπίτμαν και ο Ελ Παπ Τσίκο (οι Word of Mouth) ανοίγουν το στόμα τους, ψάχνεις να δεις μήπως παίζει κρυφά κάποιο cd ή κάποιο βινύλιο. Κι όμως δεν υπάρχει τίποτα. Ακόμα κι ο καθένας μόνος του μπορεί να παίξει με το στόμα του ολόκληρο τραγούδι. Εχουν χιούμορ και θεατρικότητα, ενώ αργότερα ανεβαίνει μαζί τους η Sugahspank!, η μοναδική γυναικεία παρουσία επί σκηνής σε όλο το φεστιβάλ, δυναμική και παιχνιδιάρα.

Η νικήτρια ομάδα των «Βreakers Without Fear» παρακολουθεί την ομάδα «Lucky Dice» στον τελικό του διαγωνισμού μπρέικ ντανς «Βattle of Athens 2009»

Μερικές φορές τον Μπίτμαν τον λένε και Αποστόλη. Του ζητάμε να μας μιλήσει για το χιπ χοπ, το τελευταίο χρονικά μουσικό κίνημα που δημιουργήθηκε στις αρχές τις δεκαετίες 70 από Αφροαμερικανούς και Λατίνους: «Το χιπ χοπ μού έχει προσφέρει τη δυνατότητα να εκφράζομαι και να έχω αντιλήψεις, που δεν θα τις είχα αν δεν είχε έρθει στη ζωή μου. Οσο άσχημα κι αν ακούγεται, το χιπ χοπ έχει αλητεία που σου δίνει ελευθερία. Είναι η ποίηση του δρόμου. Οι άνθρωποι που δεν έχουν άλλο μέσο παρουσιάζουν τις απόψεις τους λαϊκά με αυτόν τον τρόπο», καταλήγει ο Μπίτμαν. Γιατί μπορεί το κοινό της σήμερα να είναι υπερταξικό, αλλά μην ξεχνάμε ότι το χιπ χοπ γεννήθηκε στις κακόφημες συνοικίες των ΗΠΑ μέσα στην ανεργία και τη φτώχεια.

Χιπ χοπ χωρίς μπρέικ ντανς δεν υπάρχει. Παρακολουθούμε τον ημιτελικό της Battle of Athens 09 με τις καλύτερες ομάδες της Ελλάδας να αγωνίζονται για 1.000 ευρώ. Η κατάσταση αρχίζει να φεύγει εκτός ελέγχου όταν τα επικίνδυνα ακροβατικά, οι πολλαπλές ανάποδες περιστροφές και στηρίξεις εξελίσσονται σε σπρωξιές και ο κριτής τούς χωρίζει. Εμείς νομίζουμε ότι θα πέσει ξύλο, αλλά «απλώς έτσι γίνεται», όπως μας εξηγεί ο Αγγελος, που χορεύει μπρέικ ντανς. «Οταν γίνεται διαγωνισμός, ξεκινάει σαν μάχη. Με τη λογική "είμαστε καλύτεροι και θα σας λιώσουμε"». Νικητές ανακηρύσσονται οι Breakers Without Fear.

Οι συναυλίες πάνε πολύ καλά. Πώς το καταλαβαίνουμε; Οι χιπ χόπερς το δείχνουν έχοντας το ένα χέρι σηκωμένο να κρατάει τον ρυθμό. Ακόμα περισσότερο με τη φωνή τους. «Είσβο Είσβο» φωνάζουν όταν βγαίνει ο Εισβολέας για να θυμίσει την καταγγελτική πολιτική διάσταση του χιπ-χοπ, με το τραγούδι «Το Νου σου», αφιερωμένο στο Αλεξ: «Το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο/ το παραδικαστικό πιο μεγάλο/ άι στο διάολο...Θα κάνω ντου /Το νου σου!».

Οι φεστιβαλιστές ξέρουν και τραγουδούν όλους τους στίχους των γκρουπ που εμφανίζονται (Τάκι Τσαν, Μηδενιστής, Βόρεια Αστέρια, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Warriorz). Και ας είναι πολλοί οι στίχοι, κι ας λέγονται με μια ανάσα. Ο «Ευθύμης και ο Αρτέμης», πρώην Terror-X Crew, ξεσηκώνουν τα πλήθη με το «τσιφτετέλι» τους: «Καμία δύναμη δεν είναι πλέον ικανή ώστε να τα καταφέρει να μας σταματήσει/ έχει γίνει η αρχή/ σπιθαμή προς σπιθαμή ανακτούμε την Ηλιακή μας Φύση».

• ΣΟΦΙΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Φώτο: κ. ΠΟΛΥΒΙΟΣ, [ΕΘΝΟΣ, 07/09/2009]
  

Κλασικοί ήχοι στον Ναό του Απόλλωνα

Ο ναός του Απόλλωνα στο Μοσχάτο Καρδίτσας, που είναι ο καλύτερα διατηρημένος αρχαϊκός ναός σε όλη τη Θεσσαλία, άνοιξε για το κοινό και φιλοξένησε μια συναυλία κλασικής μουσικής.

Ο αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα στο Μοσχάτο Καρδίτσας

«Στόχος μας είναι η προβολή του αρχαιολογικού χώρου, καθώς αποτελεί τον καλύτερα διατηρημένο αρχαίο μνημειακό ναό σε όλη τη Θεσσαλία και πηγή πληροφόρησης όχι μόνο για την ιστορία και τις λατρευτικές πρακτικές της περιοχής αλλά και την εξέλιξη της τεχνικής στους τομείς της αρχιτεκτονικής και της πλαστικής», δήλωσε, με αφορμή την εκδήλωση, στο «Εθνος» ο προϊστάμενος της ΛΔ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, Λεωνίδας Χατζηαγγελάκης. Ο ναός του Απόλλωνα βρίσκεται στη θέση «Λιανοκόκκαλα» στο Μοσχάτο Καρδίτσας και, σύμφωνα με τον κ. Χατζηαγγελάκη, διασώζεται σχεδόν ακέραιος στη βάση του.

Πρόκειται για έναν εκατόμπεδο, περίπτερο, δωρικό, αρχαϊκό ναό που ιδρύθηκε στα μέσα του 6ου αι. π.Χ. και καταστράφηκε από πυρκαγιά τον 2ο αι. π.Χ. Το κτίριο διαθέτει πέντε λίθινους κίονες στις στενές του πλευρές και ένδεκα στις μακρές, ενώ το βάρος της σκεπής υποβάσταζε μια εσωτερική ξύλινη κιονοστοιχία. Λίθινοι ήταν οι ορθοστάτες του σηκού, ενώ ψηλότερα οι τοίχοι του είχαν κτιστεί με ωμά πλιθιά.

Τα κεραμίδια ήταν πήλινα, κορινθιακού τύπου, και κατέληγαν στις μακρές πλευρές σε τριγωνικά ακροκέραμα με ανάγλυφη φυτική διακόσμηση. Από τα ακρωτήρια πάνω στη στέγη σώθηκε μόνο μια πήλινη προτομή αλόγου που αποτελούσε το κεντρικό ακρωτήριο του ανατολικού αετώματος.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής του ναού είναι η ανάγλυφη διακόσμηση του εχίνου των κιονοκράνων με φυτικά κοσμήματα, το σχέδιο των οποίων διαφοροποιείται από κιονόκρανο σε κιονόκρανο. Στο εσωτερικό του ναού βρέθηκε χάλκινο λατρευτικό άγαλμα του Απόλλωνα, που εκτίθεται, όπως και όλα τα άλλα ευρήματά του, στο Μουσείο Καρδίτσας.[ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ, ΕΘΝΟΣ, 07/09/2009]

Μεθυσμένοι νεαροί διέκοψαν τη συναυλία Μπρέγκοβιτς

Μεθυσμένοι νεαροί διέκοψαν τη συναυλία του Γκόραν Μπρέγκοβιτς στα Γιάννενα. Οι διοργανωτές δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την είσοδο μεθυσμένων νεαρών που μιλούσαν Ιταλικά, οι οποίοι θέλησαν να ανέβουν στην εξέδρα και να χορέψουν, ενώ ταυτόχρονα -και σε κατάσταση εκτός εαυτού- αποδοκίμαζαν τον Μπρέγκοβιτς πετώντας του μπουκάλια με νερό.

Η συναυλία του Σέρβου δημιουργού και της μπάντας του «Για γάμους και κηδείες» ξεκίνησε κανονικά το βράδυ της Παρασκευής και ο Γκ. Μπρέγκοβιτς έπαιζε και διηύθυνε την ορχήστρα για περισσότερη από μιάμιση ώρα στο υπαίθριο θέατρο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών στο Φρόντζο.

Ξαφνικά μια παρέα νεαρών αλλοδαπών επιχείρησαν να φτάσουν στην εξέδρα και λόγω των ελλιπών μέτρων ασφάλειας το πέτυχαν. Αρχισαν λοιπόν να πετούν μπουκάλια με νερό προς τον Μπρέγκοβιτς και να τον αποδοκιμάζουν με γιουχαϊσματα.

Ο γνωστός συνθέτης και δημιουργός μερικών από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του κινηματογράφου αποχώρησε και η συναυλία διακόπηκε, σε λίγα λεπτά όμως επέστρεψε γιατί προς στιγμή φάνηκε ότι τα πνεύματα ηρέμησαν και οι νεαροί απομακρύνθηκαν.

Ωστόσο δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί το πρώτο μουσικό κομμάτι μετά τη διακοπή της συναυλίας και η παρέα των νεαρών βρέθηκε πάνω στην εξέδρα με διάθεση να... χορέψει. Το κοινό τούς αποδοκίμαζε, ζητούσε από τους υπευθύνους του Πολιτιστικού Συλλόγου Πανωσουδενιωτών -που διοργάνωσαν τη συναυλία- να προστατεύσουν τον Μπρέγκοβιτς και τους μουσικούς του και τελικά η βραδιά ολοκληρώθηκε βίαια.

Οι 3.000 θεατές αποχώρησαν απογοητευμένοι για την απότομη διακοπή της συναυλίας, ενώ ο Μπρέγκοβιτς δεν έκρυψε την έντονη ενόχλησή του. [ΕΘΝΟΣ, 07/09/2009]