Μουσικό αφιέρωμα στον στιχουργό Χαράλαμπο Βασιλειάδη (Τσάντα)

• Υπήρξε ο πρώτος μεγάλος επαγγελματίας στιχουργός. Τον αποκαλούσαν «Τσάντα» γιατί κυκλοφορούσε πάντα με μια τσάντα γεμάτη στίχους. Συνεργάστηκε με όλους τους κορυφαίους συνθέτες του καιρού του, ιδιαίτερα με τους Γιάννη Παπαϊωάννου και Γιώργο Ζαμπέτα. Ανάμεσα στα τραγούδια του, περιλαμβάνονται τα: «Δυο καρπούζια σ' ένα χέρι», «Πριν το χάραμα», «Ανοιξε άνοιξε», «Παραπονιάρικό μου», «Σβήσε το φως», «Ο κυρ Αλέκος», «Ηρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου»...

• Στον μεγάλο στιχουργό Χαράλαμπο Βασιλειάδη (Τσάντα) αφιερώνεται το πρόγραμμα, που θα παρουσιάζεται από αύριο, κάθε Τετάρτη (10μμ), στο «Χαμάμ» (Δημοφώντος 97, Α. Πετράλωνα, 210 3421212). Τραγούδια του θα ερμηνεύουν οι Σοφία Εμφιετζή και Δημήτρης Κωσταβασίλης. Το πρόγραμμα επιμελήθηκε ο συνθέτης -σολίστας του μπουζουκιού Χρήστος Κωνσταντίνου. Συμμετέχουν οι μουσικοί: Στέφανος Σιδηρόπουλος, Τάσος Ταπίνης, Γρηγόρης Βασιλάκης, Φώτης Μαυρίδης.

Γιάννης Μηλιώκας: «Είναι να μη μας πάρει από κάτω η πλήξη»

• Μια συλλογή με τέσσερα νέα τραγούδια ξαναφέρνει τον Γιάννη Μηλιώκα στην καθημερινότητά μας, 17 χρόνια μετά. Για το καλό μας... προβλέπεται. Μπορούμε να μιλάμε για επιστροφή στο τραγούδι; Με τον Γιάννη Μηλιώκα είναι καλύτερα να λείπουν αυτές οι ερωτήσεις. Ούτε ο ίδιος δεν τολμάει να τις κάνει στον εαυτό του... Ένα είναι σίγουρο: «Ύστερα από αποχή 17 χρόνων, είμαι πιο χαλαρός. Και διαπραγματεύομαι καλύτερα αυτά που θέλω. Όλοι τώρα λένε, "αυτός είναι παλαβός, άμα του πούμε και κάτι παραπάνω μπορεί να φύγει για άλλα πέντε χρόνια"».

• Ο κύριος απέναντί μου ξέρει να κρατάει τις αποστάσεις και να μη χαμογελάει με το «καλημέρα σας». Πιο ψηλός από ό,τι τον περίμενα, πιο νέος από ό,τι τον δείχνει ο φακός (τελευταία τον είδαμε να τραγουδάει τον «Χαραμοφάη» στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου). «Τελευταία έκανα μια σκέψη που μου βγήκε σε καλό» λέει κάποια στιγμή. «Υπάρχουν τέσσερις διαθέσεις με τις οποίες εκφραζόμαστε. Οι δύο είναι "καθιστικές", οι άλλες δύο "τρεχάτες". Η λύπη είναι "καθιστική", αλλά σε ρίχνει. Η άλλη είναι η ηρεμία. Μετά έχουμε τη χαρά και τον θυμό, είναι οι "τρεχάτες". Εγώ απέρριψα τον θυμό και τη λύπη και προτιμώ την ηρεμία. Η ηρεμία είναι το μόνο σκαλοπάτι που μπορεί να σε βγάλει στη χαρά. Τα άλλα δύο, προσπάθησα πολύ και τα πέταξα».

• Συγκρατημένος. Σοβαρός. Σίγουρα λίγο φοβισμένος μπροστά στο ανοιχτό μαγνητόφωνο. Σιγά σιγά, πιο χαλαρός. Μιλάει για τη ζωή του. Τη ζωή γενικά. Γιατί 17 χρόνια αποχής; «Κλείσ΄ το» μου λέει. «Αυτά μεταξύ μας». Κλείνω το μαγνητόφωνο και αρχίζει. Ούτε λέξη για όλα αυτά; Ούτε έναν υπαινιγμό; Κάτι; Ξαφνικά έκανε μια ανακάλυψη για κάτι που του άλλαξε τη ζωή. Που τον έβαλε σε άλλη τροχιά. «Αυτό το "κάτι" μου έδωσε τέτοια όρεξη να ερευνήσω, που του αφιέρωσα όλο μου τον χρόνο, όλο μου το δυναμικό. Το βιβλίο δεν θα αργήσει να βγει. Μέχρι τότε δεν θέλω να μιλάω. Δεν μου αρέσει να μιλάω για κάτι που θα γίνει...». Κάθε άνθρωπος είναι ένας άγνωστος κόσμος (σκέφτομαι), αλλά ο Γιάννης Μηλιώκας μάλλον ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που ούτε πρέπει να σου περάσει από το μυαλό ότι θα τους «διαβάσεις». Να γυρίσουμε στη μουσική λοιπόν. Τελευταίος δίσκος το «Νομίζω» το ΄98. «Δεν πούλησε. Μόνο δέκα χιλιάδες κομμάτια» λέει.

• Φαντάζομαι το ξέρεις ότι αυτός ο αριθμός είναι μέχρι και άπιαστος σήμερα..

Το ξέρω. Αλλά όταν έχεις συνηθίσει να πουλάνε οι δίσκοι σου εξήντα και εβδομήντα χιλιάδες, καταλαβαί- νεις πώς σου φαίνεται οι δέκα.

• Η μουσική υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια στη ζωή σου...

Πάντα. Άλλωστε όταν έφυγα, έφτιαξα το δικό μου στούντιο, έμαθα ηχοληψία, μείξη.

• Νομίζεις ότι η «έκθεση» που έχει ένας πετυχημένος καλλιτέχνης μπορεί να τον τρομάξει από κάποια στιγμή κι έπειτα;

Είχα φτάσει σε σημείο που δεν μου έλεγε τίποτα αυτό που είχα πετύχει. Θυμάμαι άνοιξε μια μέρα η πόρτα στο καμαρίνι και μπήκε μια κοπελίτσα να μου ζητήσει αυτόγραφο. Και λέω μέσα μου, από ΄δώ και πέρα αυτό θα είσαι. Αυτό θα κάνεις, θα μοιράζεις αυτόγραφα. Εγώ όμως ήθελα άλλα πράγματα στη ζωή μου.

• Λένε ότι ο... έρωτας της σκηνής είναι πολύ δυνατός για να του γυρίσεις την πλάτη.

Είχα τόσες δυσκολίες στη ζωή μου από παιδάκι, που αυτό μου φάνηκε μηδαμινό.

• Και τώρα να μπεις στο Ίντερνετ καταλαβαίνεις πόση αποδοχή έχουν τα τραγούδια σου. Φαντάσου τότε...

Το χειροκρότημα ήταν παραπάνω από αυτό που άξιζα. Έπρεπε να φύγω, να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Το να συγκρίνεσαι με τον διπλανό σου μπορεί και να είναι εύκολο. Όταν όμως πάει το μυαλό σου στο τέλειο...

• Ποιο ήταν το τέλειο για εσένα;

Η γνώση της αρχαίας Ελλάδας. Με αυτό ασχολήθηκα όλα αυτά τα χρόνια.

• Αισθάνεσαι ότι έχεις αλλάξει εντελώς, έπειτα από αυτή τη μαθητεία σε εκείνη την εποχή;

Είναι σαν να ξανακοιτάζω με μια άλλη ωριμότητα, μια άλλη συνείδηση τα πράγματα. Μια δεύτερη βόλτα από τα ίδια στέκια, που όμως τώρα δεν είναι ακριβώς ίδια.

• Πώς σου φαίνεται ο κόσμος έτσι όπως τον κοιτάς πάνω από τη σκηνή;

Είναι μια χαρά, μια μεγάλη χαρά που είχα ξεχάσει. Ξέρεις τι ωραίο είναι που το ξαναζώ σαν να είναι η πρώτη φορά;

ΙΝFΟ: Εμφανίζεται με τους Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Κώστα Μακεδόνα, Δημήτρη Σταρόβα στον «Ζυγό» (Κυδαθηναίων).

«Θρηνούμε πλέον με το παραμικρό»

• Kαι ο θάνατος μπορεί να είναι γιορτή, λέει το τραγούδι που έδωσες στον Δημήτρη Μητροπάνο. Τι σημαίνει αυτό;

Ότι έχουμε γίνει πολύ γκρινιάρηδες, θρηνούμε με το παραμικρό. Μια εκδρομή είναι η ζωή, μια μαγική διαδρομή. Μέσα και ο θάνατος. Αρκεί να μην αφεθούμε να μας πάρει από κάτω η πλήξη.

• Η σχέση σου με τη ζωή;

Έxω κάνει πολλή... γυμναστική στη ζωή μου και με πάρα πολλές εκδοχές. Ύστερα απ΄ όλα αυτά, επιλέγει κανείς τι θέλει να ζήσει.

• Μια από τις γυμναστικές- τις ψυχικές γυμναστικές εννοώ- είναι και ο έρωτας υποθέτω...

Σίγουρα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερο σχολείο από αυτό. Με τον σύντροφό σου σπουδάζεις τη ζωή, από εκεί ξεκινούν όλα. Σε μια ιδανική κοινωνία του μέλλοντος, θα ήταν καλό να υπάρχει ένα σχολείο να μαθαίνουν τα παιδιά πώς να βρουν το ταίρι τους και μετά τι δουλειά να κάνουν...

• Τώρα μάλλον ζούμε το αντίθετο: Πώς να πηγαίνουν στο επόμενο...

Το μοντελάκι αυτό μας τελείωσε. Με τον νόμο των πιθανοτήτων, θα έρθει η εποχή που θα μετρήσει το συναίσθημα.

Με μια ματιά

• Γεννήθηκε: 1955 στη Θεσσαλονίκη. Πρώτα άλμπουμ: 1985, «Εδώ Θεσσαλονίκη» και 1986 «Για το καλό μου».
• Πρώτες εμφανίσεις: «Rodeo» με τον Ζωρζ Πιλαλί. Μετά με Ανδρέα Μικρούτσικο, Σοφία Βόσσου, Κώστα Θωμαΐδη, Ανδρέα Καζούλη στο «Κύτταρο».
• Επιτυχίες: «Γκρέκο Μασκαρά», «Για το καλό μου», «Ποιμενικό ροκ», «Κακοσάλεσι», «Ερωτεύτηκα», «Αλλού τρως», «Ανοργασμικιά» κ.ά.
• Νέα τραγούδια: «ΔΕΗ» (με τη Γεωργία Γραμματικού), «Χαραμοφάης» (πάνω στη μουσική του ελληνόφωνου «Άντρα μου πάει»), «Vamos αλάνια», «Για την αγάπη».
• Τελευταίο άλμπουμ: 1998, «Νομίζω».
• Τελευταίες εμφανίσεις: 1991-1992, «Ρεξ» με Δημήτρη Μητροπάνο, Γλυκερία, Χρήστο Νικολόπουλο και «Σφεντόνα» με Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Εμφάνιση: Στο σίριαλ του Μega «Αριστοτέλης ο Άριστος».
• Επιστροφή: 2008 με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη.

• ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 3 Μαρτίου 2009. Της Χάρης Ποντίδα

Η καλή ζαριά του Μάριου Στρόφαλη

• Ο συνθέτης του μιούζικαλ «Τα μαγικά του έρωτα» μιλά για τη συνεργασία του με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και για τα σάουντρακ στην Ελλάδα

«Οι δισκογραφικές εταιρείες ευνουχίζουν τους δημιουργούς» υποστηρίζει ο συνθέτης Μάριος Στρόφαλης. Εχοντας και ο ίδιος βιώσει την απόρριψη, στράφηκε στην ανεξάρτητη παραγωγή... και βγήκε κερδισμένος

• «Στα ταξίδια συνήθως η εύκολη και η γρήγορη λεωφόρος δεν είναι τόσο ωραία όσο ένα ορεινό μονοπάτι». Ο συνθέτης Μάριος Στρόφαλης εμμέσως πλην σαφώς παρομοιάζει την πορεία του στη μουσική με ένα ταξίδι, όπου οι ορεινοί δρόμοι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Από την άλλη, γνωρίζει καλά ότι ένας συνθέτης κινηματογραφικής, θεατρικής και τηλεοπτικής μουσικής μένει, συνήθως, πίσω από τα φώτα... Εφέτος υπογράφει τη μουσική στο μιούζικαλ «Τα μαγικά του έρωτα», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Δίπυλον». Είναι βασισμένο στο «Άσμα Ασμάτων», το οποίο αποδίδεται στον Σολομώντα, ενώ η μεταγραφή- μετάφραση είναι του Λευτέρη Παπαδόπουλου. «Η εν λόγω συνεργασία ήλθε στο περιθώριο μιας δουλειάς (η οποία θα δισκογραφηθεί στο άμεσο μέλλον) που δουλεύουμε εδώ και έναν χρόνο με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο» σημειώνει ο συνθέτης. «Είναι μια καλή ζαριά: χρειάζεται και τύχη για να μπορείς να προχωρήσεις. Και σαφώς είναι τύχη το να συνεργάζεσαι με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, όπως και με τη Ράια Μουζενίδου η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία».

• Έχονταςγράψει μεταξύ άλλων μουσική για αρκετές ταινίες («Πίσω πόρτα», «Να μ΄ αγαπάς», «Οι γενναίοι της Σαμοθράκης») και σίριαλ («Νυχτερινό δελτίο», «Δούρειος Ίππος», «10η εντολή», «Αχ και να ΄ξερες»), υποστηρίζει ότι « το σάουντρακ στην Ελλάδα είναι αδικημένο. Ο κόσμος βλέπει τόσο πολύ τηλεόραση ή κινηματογράφο αλλά δεν ξέρει τι ακούει. Δεν στέκεται να δει ποιος υπογράφει τη μουσική. Γι΄ αυτό αισθάνομαι τυχερός που έχω στεριώσει σε αυτόν τον χώρο. Και κάνω τη δουλειά που ονειρεύτηκα: επαγγελματίας μουσικός επενδυτής πρωτότυπης μουσικής ».

• Παράλληλα, το κουαρτέτο του Μάριου Στρόφαλη συμπλήρωσε πέντε χρόνια «ζωής». Πρόσφατα κυκλοφόρησε το «Εuropean taxim», η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά σε ανεξάρτητη παραγωγή, με τη δεύτερη αλλά και την τρίτη να βρίσκονται ήδη στα σκαριά. «Ουσιαστικά πρόκειται για τρία μέρη ενός ταξιδιού που καλύπτει μουσικά τη Νότια Ευρώπη... Μέσω των ανεξάρτητων παραγωγών ορίζουμε οι ίδιοι τη μοίρα μας. Το “Εuropean taxim” το έβγαλα μόνος μου- όπως θα κάνω και με το επόμενο. Οι δισκογραφικές εταιρείες το είχαν απορρίψει ως αντιεμπορικό, ωστόσο έχει σημειώσει καλές πωλήσεις, ενώ κινείται- μέσω Ιnternet- και στο εξωτερικό».

Δίπυλον, Καλογήρου Σαμουήλ 2 και Διπύλου, πλ. Κουμουνδούρου, τηλ. 210 3229.771, 210 3228.881. Παραστάσεις κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Ωρα έναρξης: 21.00.

Γ. ΣΚΙΝΤΣΑΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 5 Μαρτίου 2009

Το Πεκίνο «κόβει» τους Oasis!

«Η μουσική των Oasis είναι ακατάλληλη για το κοινό», ήταν η επίσημη κυβερνητική εκδοχή για την απαγόρευση των συναυλιών του βρετανικού σχήματος στο Πεκίνο και τη Σανγκάη τον ερχόμενο μήνα. Η αλήθεια όμως είναι ότι το 1997 ο κιθαρίστας Νόελ Γκάλαχερ είχε παίξει σε ένα φεστιβάλ υποστήριξης του Δαλάι Λάμα στις ΗΠΑ. Για τους διοργανωτές τουλάχιστον, αυτή είναι η πραγματική αιτία της ματαίωσης των συναυλιών των Oasis στην Kίνα. .

Με τη σφραγίδα Synch - 12 και 13 Ιουνίου στην Τεχνόπολη

• Απόλυτα συγχρονισμένο με την πρωτοπορία και τους νέους ήχους -ό,τι δηλαδή συμβαίνει τώρα- το Synch είναι το μοναδικό ελληνικό φεστιβάλ που δικαιώνει τον τίτλο του. Κάθε χρόνο (ξεκίνησε το ταξίδι του το 2004 από το Λαύριο) λειτουργεί ως τόπος συνάντησης μουσικών και συγκροτημάτων από όλο τον κόσμο, καλλιτεχνών και σκηνοθετών. Φέτος, επιστρέφει δριμύτερο με την 6η εκδοχή του (η 3η κάτω από τη σκέπη του Φεστιβάλ Αθηνών) για 3 ημέρες και νύχτες. Το ραντεβού έχει οριστεί για τις 12 και 13 Ιουνίου στην Τεχνόπολη και στις 14 του μηνός στο Μουσείο Μπενάκη-Κτίριο οδού Πειραιώς. Μάλιστα, αν κρίνουμε από τα πρώτα ονόματα που έχουν κλείσει θέση στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, τότε με σιγουριά μιλάμε για ένα πολύ δυνατό line up.

• Για την ώρα λοιπόν (σύντομα θα ανακοινωθεί όλο το πρόγραμμα), θα δούμε στο Synch 2009: τους Αμερικανούς Tortoise από το Σικάγο, ένα από τα σημαντικότερα post-rock συγκροτήματα, όπου θα παρουσιάσουν το νέο τους άλμπουμ που κυκλοφορεί το Μάιο. Τον Βρετανό πρωτοπόρο Matthew Herbert, στην πρώτη αθηναϊκή του εμφάνιση, με την απίστευτη Big Band, όπου παντρεύει την τζαζ με την electronica, τα φωνητικά και τα samples. Tο νέο «καυτό» όνομα της βρετανικής σκηνής Friendly Fires, που όταν δεν παίζουν κιθάρες χορεύουν ντίσκο.

• Για πρώτη φορά τo διάσημο ηλεκτρονικό ντουέτο Junior Boys από τον Καναδά με νέο εξαιρετικό άλμπουμ στις αποσκευές τους. Τους Βρετανούς Fujiya & Miyagi, που δύσκολα προσφέρεις το όνομά τους, αλλά δεν σταματάς να χορεύεις όταν ακούς τα ποπ κομμάτια τους. Επίσης, τους Βέλγους Aeroplane με ντίσκο απογειώσεις, τον Γάλλο Mr. Oizo και το μοναδικό Fennesz από την Αυστρία.

Και βίντεο

• To Synch δεν μας φέρνει κοντά μόνο με τους σύγχρονους ήχους, αλλά και με την κινούμενη εικόνα και τα νέα μέσα. Στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας «Moving Image», καλεί δημιουργούς από όλο τον κόσμο να στείλουν βίντεο έργα (διάρκεια έως 2 λεπτά). Τα επιλεγμένα βίντεο θα προβληθούν σε υπαίθριες οθόνες καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ. Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ: www.synch.gr [Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη, 03.03.09]

Νέοι U2 με ροκ, ντανς και μελωδία

O κόσμος περίμενε τη μεγάλη επιστροφή. Οι U2 έκαναν τη μεγάλη απόδραση. Με οργανωμένο σχέδιο και όχι «πηδάμε τον φράχτη και τρέχουμε». Αν ο φράχτης είναι το ροκ, το έχουν οι ίδιοι χτίσει με τα χεράκια τους (και ίσως κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσουν γι΄ αυτό).

Από σήμερα όμως, που το καινούργιο άλμπουμ παίρνει θέση στις βιτρίνες- επίσημη μέρα κυκλοφορίας (αν και διέρρευσαν κομμάτια από την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς σύμφωνα με μία εκδοχή κάποιος τα ηχογράφησε έξω από το σπίτι του Μπόνο στη Νότια Γαλλία)-, μετράει αλλιώς το θέμα. Στο Νo Line Οn Τhe Ηorizon (το θέμα) oι U2 τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που δείχνει η πινακίδα με το όνομά τους. Και τι θα πει αυτό; Όχι πάντως ότι δεν ακούγονται σαν τους U2 που ξέραμε- αυτό θα ήταν εύκολο. Η απόδραση γίνεται από άλλο «κελί». Από αυτό της ροκ αριστοκρατίας και της U2 ενοχής.

Υποθέτω πως πριν στρωθούν στη δουλειά για το Νo Line, έκαναν εντατικές ασκήσεις χαλάρωσης. Ξαναβρήκαν το «τσι» της μπάντας στις απλές αξίες.

Το μανιφέστο της απόδρασης κρύβεται στο Stand Up Comedy... «Υou and Ι have been asleep for hours». Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε, εννοεί ο Μπόνο. «Ι can stand up for hope, faith, love... Ι gotta stand up to ego but my ego΄s not really the enemy» (Το big ego δεν είναι ο εχθρός/ ένα παιδάκι είναι, μόνο στη μεγάλη λεωφόρο/ σε ένα ταξίδι για να ανακαλύψει τον κόσμο». Ο Μπόνο έχει συνεργούς στο prison break του τον Εdge (μεγάλο μέρος του σχεδίου είναι δικό του) και τους άψογα προετοιμασμένους Κλέιτον και Μιούλεν. Έτσι, στο Νo Line Οn Τhe Ηorizon (από τα προσωπικά αγαπημένα μου) που ανοίγει το άλμπουμ, τρέχουν απενοχοποιημένοι στους αγρούς, ενώ στο ατμοσφαιρικό και μελωδικό Μoment Οf Surrender απολαμβάνουν τα δώρα αυτής της ελευθερίας. Πίσω από την κουρτίνα κρύβονται οι σημαντικοί παραγωγοί Μπράιαν Ίνο, Ντανιέλ Λανουά και Στιβ Λιλιγουάιτ- και με καθόλου τραγούδια κάτι θα έκαναν αυτοί οι κύριοι.

Το άλμπουμ λέει πολύ περισσότερα από πολλά εκεί έξω που δήθεν «ανακαλύπτουν» το ροκ και λέει αρκετά λιγότερα από άλλα που δεν λάμπουν από μακριά. Ύστερα από χρόνια οι U2 θα περηφανεύονται για το Νo Line Οn Τhe Ηorizon- είναι το άλμπουμ που τους φόρτισε τις μπαταρίες. Εγώ κρατάω τρία, τέσσερα τραγούδια και περιμένω τη δράση στη σκηνή.

• Και συναυλία στην Αθήνα

Σχέδια για την περιοδεία κάνουν οι U2, την πρώτη με τον συναυλιακό κολοσσό Live Νation. Ήδη μελετούν ένα νέο στήσιμο, ώστε να αξιοποιήσουν κυκλικά όλο το στάδιο, σύμφωνα με μια νέα τεχνική, όπως δήλωσε ο Μπόνο στο «Rolling Stone». Όλα δείχνουν μάλιστα πως θα δούμε U2 και στην Αθήνα. Αν και δεν έχουν ανακοινωθεί ημερομηνίες, υπάρχουν συζητήσεις για συναυλία μέσα στον Σεπτέμβριο (ενώ μια άλλη εκδοχή τούς φέρνει την επόμενη χρονιά). Σχετικά με το λάιβ, ανακοίνωσαν πως το κοινό θα βρίσκεται πολύ κοντά στη σκηνή, ενώ με κάθε τρόπο θα προσπαθήσουν να κρατήσουν χαμηλές τιμές εισιτηρίων.

• Με μια ματιά

Νo Line Οn Τhe Ηorizon, με 11 καινούργια τραγούδια. Το πρώτο άλμπουμ μετά το Ηow Τo Dismantle an Αtomic Βomb (2004) και δωδέκατό τους. Ηχογραφήθηκε στη Νότια Γαλλία, στο Μαρόκο, το Δουβλίνο. Στην παραγωγή οι Μπράιαν Ίνο, Ντάνιελ Λανουά, Στιβ Λιλιγουάιτ. «Μου άρεσε που έγραφα για διαφορετικούς χαρακτήρες στα τραγούδια αυτή τη φορά» είπε ο Μπόνο. [Της Μαρίας Μαρκουλή, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 3 Μαρτίου 2009]

Εξοχο αφιέρωμα στα 250 χρόνια του Χέντελ

• Στο Μέγαρο Μουσικής

• Κριτική Νίκος Α. Δοντάς

• Ενα από τα κορυφαία σύνολα παλαιάς μουσικής, η Ορχήστρα Μπαρόκ του Φράιμπουργκ, εμφανίστηκε στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής στις 11 Φεβρουαρίου. Το πρόγραμμα περιλάμβανε μουσική του Χέντελ, αποσπάσματα από τις όπερές του «Ρινάλντο», «Αμαδης της Γαλατίας» και «Ιούλιος Καίσαρας», όπως επίσης το κοντσέρτο γκρόσο σε ρε ελάσσονα, έργο 3 αρ.5 και την πρώτη από τις σουίτες από τη «Μουσική των νερών». Διηύθυνε το πρώτο βιολί του συνόλου, η Πέτρα Μίλεγιανς και τραγούδησε ο Γάλλος κόντρα-τενόρος Κριστόφ Ντιμό.

• Ολο και περισσότερο ακούγονται στην Αθήνα άξια σύνολα μουσικής μπαρόκ. Μεταξύ άλλων, η εμπειρία επιτρέπει τη διά ζώσης –όχι δισκογραφική- επανεκτίμηση γνωστών έργων, που συνηθέστερα αποδίδονται από σύγχρονα σύνολα. Από μόνες τους οι διαφορετικές ισορροπίες των ηχοχρωμάτων και των ηχητικών δυνάμεων, σε σχέση με τις οικείες επιλογές μιας σύγχρονης ορχήστρας, αποδεικνύονται αποκαλυπτικές. Οι συσχετισμοί ανάμεσα στα δεκαοκτώ αντίγραφα ιστορικών οργάνων, των οποίων ο ήχος ήταν έτσι κι αλλιώς πιο οξύς και εστιασμένος από αυτόν των σύγχρονων, αναδείκνυε διαφορετικές ποιότητες της μουσικής. Τα αργά μέρη, φωνητικά ή καθαρά ενόργανα, διέθεταν λιτότητα και σαφήνεια ολότελα διαφορετική από αυτήν που τους προσφέρει ο παχύρρευστος, βελούδινος ήχος σύγχρονων οργάνων και –κυρίως- ερμηνειών ρομαντικής αισθητικής. Αντίστοιχα, τα γοργά μέρη, σπινθηροβολούσαν χάρη στην ακρίβεια και την ταχύτητα των κινήσεων.

• Ωστόσο, η Ορχήστρα Μπαρόκ του Φράιμπουργκ δεν διέθετε μόνον δύο ταχύτητες και δύο εντάσεις. Κυρίως, δεν απέδιδε τα ζωηρά μέρη με τη συνήθη υστερία που διακατέχει αρκετά σύνολα μπαρόκ μουσικής, όπου το άκρως αθλητικό παίξιμο αποβαίνει σε βάρος της έκφρασης. Ο ήχος ήταν σφριγηλός, αλλά δεν έχανε την κομψότητά του, επειδή οι φράσεις, αν και σύντομες, δεν διακόπτονταν απότομα, διατηρώντας τη γλυκύτητά τους.

Νέας τεχνολογίας

• Ο Κριστόφ Ντιμό ανήκει στη νεότερη γενιά κόντρα-τενόρων. Τα περισσότερα θέματα τεχνικής έχουν επιλυθεί με εμφανή αποτελέσματα στην ομοιογένεια της φωνής, ιδιαίτερα στο πέρασμα προς τις χαμηλές νότες, αλλά και στον έλεγχο της ψηλής περιοχής της φωνής. Επίσης, η δεξιοτεχνία είναι εφάμιλλη με εκείνη άλλων φωνών. Ο τραγουδιστής απέδωσε τις άριες άρτια και με μουσικότητα. Παραμένει το ζήτημα της εκφραστικότητας, ιδιαίτερα σε φωνές όπως του Ντιμό, εξαιρετικά εστιασμένες και με περιορισμένο εύρος αρμονικών, κατά συνέπεια από τη φύση τους λιγότερο εύπλαστες. Καλόγουστες ήσαν οι διανθίσεις του στις επαναλήψεις του πρώτου μέρους κάθε άριας, ενώ εξαιρετικοί ήσαν οι δύο μουσικοί, το φυσικό κόρνο και το βιολί, που συνδιαλέχθηκαν μαζί του σε άριες από τον «Ιούλιο Καίσαρα».

Η Καθημερινή, 01-03-09