Φλαμένκο από...υπέροχους «Κινέζους»

Η τραγουδίστρια και χορεύτρια Ελσα Ροβάγιο των Μαδριλένων «Λα Σίκα» μιλά για τη μουσική και τις εμπειρίες της. Μακριά από το τουριστικό φλαμένκο που απολαμβάνουν Αμερικανοί τουρίστες σε γκροτέσκο μεζεδοπωλεία της Μαδρίτης, πιο κοντά στο «χύμα» κλίμα μιας πανκ μπάντας οι Λα Σίκα, το σχήμα της τραγουδίστριας και χορεύτριας Ελσα Ροβάγιο, κάνουν καριέρα μιξάροντας διαφορετικές μουσικές, διαφορετικές κουλτούρες. Οι Λα Σίκα δεν είναι σικ. Δεν είναι τρέντι. Δεν θα γίνουν ποτέ θέμα σε λάιφ στάιλ περιοδικό.

Αν θα μπορούσαν ποτέ οι Σεξ Πίστολς αντί για χύμα ροκ εν ρολ να παίξουν φλαμένκο θα ακούγονταν όπως ακούγεται η παραπάνω μπάντα από τη Μαδρίτη, που από απόψε έως την Πέμπτη θα εμφανίζεται στο «Χαφ Νόουτ Τζαζ Κλαμπ» (Τριβωνιανού 17 - Μετς). Το τελευταίο άλμπουμ των Λα Σίκα λεγόταν «Τραμπαχίτο Ντε Τσίνος» (σ.σ.: στα Ελληνικά: «Μικροδουλειές των Κινέζων»). Η πρώτη ερώτηση που έγινε στην Ελσα Ροβάγιο είχε ως εξής:

Πίσω από τον τίτλο του τελευταίου άλμπουμ των Λα Σίκα κρύβεται κάποια προσωπική εμπειρία σας;

Ναι. Μέχρι να τελειώσω αυτόν τον δίσκο δεν είχα ποτέ την τύχη να δω μια ομάδα μουσικών, τεχνικών ήχου, παραγωγών να εργάζεται τόσο ευσυνείδητα, με τόση συνέπεια. Αισθάνθηκα λες και ήμουν περιτριγυρισμένη από μια ομάδα «υπέροχων» Κινέζων. Πιστεύω πως οι Κινέζοι έχουν μια αντίληψη για τη δουλειά πολύ διαφορετική από τον υπόλοιπο κόσμο.

Κατά τη γνώμη σας, πού συμβαίνουν πιο σημαντικά πράγματα γύρω από τη μουσική στην Ισπανία: στη Μαδρίτη ή στη Βαρκελώνη;

Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση ευθέως. Υπάρχουν καταπληκτικοί μουσικοί και στη Μαδρίτη και στη Βαρκελώνη. Στα καλλιτεχνικά ζητήματα δεν μ αρέσει ο ανταγωνισμός.

Πότε καταλάβατε πως η μουσική και ο χορός μπορούν να συνυπάρξουν χωρίς «πρόβλημα»;

Από πάντα, απλώς φοβόμουν να αναλάβω αυτήν την ευθύνη. Με τον χορό πιστεύω πως είσαι περισσότερο προστατευμένος. Ολα γίνονται πιο ομαδικά και έτσι τα βλέμματα του κοινού μοιράζονται σε πολλούς. Απλώς, όταν κάποιος τραγουδάει είναι σαν να ξεγυμνώνεται. Και οποιοσδήποτε κάθεται να σε ακούσει, μπορεί να διακρίνει την ψυχή σου, μπορεί να δει ποιος είσαι, για ποια πράγματα υποφέρεις, τι σε φοβίζει. Η φωνή είναι η ψυχή της μουσικής.

Γιάννης Παναγόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 06/02/2009

Τα μυστικά της κιθάρας από την Αμάλια Ραμίρεθ. Εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς

Κρατά την παράδοση της οικογένειάς της, τη συνεχίζει και την εξελίσσει. Η Αμάλια Ραμίρεθ, κόρη του περίφημου κατασκευαστή κλασικών κιθαρών Χοσέ Ραμίρεθ ΙΙΙ και διευθύντρια σήμερα του ομώνυμου κορυφαίου κατασκευαστικού οίκου στην Ευρώπη, έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας από την Ισπανία για να παραβρεθεί σε εκδήλωση που πραγματοποιείται το Σάββατο στο Μουσείο Μπενάκη και αφορά στην ιστορία της κλασικής κιθάρας.

Γιατί μπορεί ο πατέρας της Χοσέ Ραμίρεθ ΙΙΙ, καθώς και όλοι οι πρόγονοί της να κρατούσαν ως επτασφράγιστο μυστικό τον τρόπο κατασκευής της ιδανικής κλασικής κιθάρας, όμως ένας Ελληνας, ο κιθαριστής, καθηγητής και παράλληλα κατασκευαστής Γιώργος Κερτσόπουλος, κατάφερε να σπάσει τον «κώδικα» και να αποκαλύψει το λεγόμενο «Μαθηματικό Μοντέλο» της κιθάρας στη Διεθνή Εκθεση Μουσικής της Φρανκφούρτης το 1983.

Ο ίδιος ο Χοσέ Ραμίρεθ είχε τότε αναγνωρίσει την εργασία του κ. Κερτσόπουλου. Σήμερα η κόρη του Αμάλια πιάνει το νήμα από εκείνη την αποκάλυψη και έρχεται ως τιμώμενο πρόσωπο στην εκδήλωση που έχει τίτλο «Μορφές και χορδές», κατά την οποία οι σολίστες Γιώργος Κερτσόπουλος και Σμαρώ Γρηγοριάδου θα δώσουν ρεσιτάλ κιθάρας.

«Είναι για μένα μεγάλη ευχαρίστηση και τιμή η πρόσκληση να συμμετέχω σε αυτήν την εκδήλωση, που έχει ιδιαίτερη σημασία για τον κόσμο της κιθάρας», λέει στον ΕΤ η Αμάλια Ραμίρεθ. «Ολες αυτές οι κινήσεις έχουν ως αποτέλεσμα την εξέλιξη στην κατασκευή της κιθάρας».
Εκείνη, αν και διευθύνει τον κορυφαίο οίκο κατασκευής κιθάρων Ραμίρεθ, δεν έχει καθόλου μουσικές γνώσεις: «Δεν σπούδασα Μουσική και δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο. Στην Ισπανία είναι συνηθισμένο κάτι τέτοιο. Στη χώρα μου είναι άλλο να κατασκευάζεις κιθάρα και άλλο να είσαι σολίστ κιθάρας. Θεωρώ, ωστόσο, ότι η κατασκευή της ιδανικής κλασικής κιθάρας είναι επιστήμη».

Info

■ «Μορφές και χορδές»
Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου), Σάββατο 8.00 μ.μ.
Είσοδος ελεύθερη.

• ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή, 06.02.09

«Μικροαστικά» σε δύσκολα χρόνια...

Eνα μήνα μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, το Δεκέμβρη του 1973, με τα δάκρυα για τους χαμένους φοιτητές να καίνε ακόμα τα μάγουλα, κυκλοφόρησαν τα «Μικροαστικά» του Λουκιανού Κηλαηδόνη, σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη. Ενας δίσκος που έμελλε να αποτελέσει σταθμό όχι μόνο για την προσωπική πορεία του Λουκιανού Κηλαηδόνη, αλλά και για το σύνολο της ελληνικής δισκογραφίας. Το κόκκινο βινίλιο πάνω στο οποίο είχε τυπωθεί, μια εντελώς πρωτοποριακή κίνηση για την εποχή, δίνει το σήμα στους ακροατές για το χαρακτήρα και το περιεχόμενό του. Αυτόν το δίσκο αναφοράς προσφέρει ο ΕΤ.Κ αυτή την Κυριακή στους αναγνώστες του, μετά το «Μεγάλο μας τσίρκο» των Ξαρχάκου - Καμπανέλλη και το «Σαββατόβραδο» των Σπανού - Παπαδόπουλου.

Θα ακολουθήσει τη μεθεπόμενη Κυριακή το «Παρών» του Ακη Πάνου με τον Μανώλη Μητσιά. Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, που είχε ως τότε στο ενεργητικό του δύο πολύ επιτυχημένους δίσκους, την «Πόλη μας» και την «Κόκκινη κλωστή», κάνει με αυτή τη δουλειά την πρώτη του απόπειρα να τραγουδήσει ο ίδιος τις μελωδίες του, ενώ από τότε ακολουθεί αυτό το ύφος που με χιούμορ καταπιάνεται με τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της εποχής. Από τα «Μικροαστικά» ξεπηδούν αγαπημένα τραγούδια όπως τα «Κολλήγα γιος», «Πρωινή γυμναστική», «Οικονομία κάνε», «Ντροπή τέτοιο παιδί», «Εργένης» κ.ά. Στην ερμηνεία των τραγουδιών συμμετέχουν οι Μ. Χρυσομάλλης, Λ. Χαλκιάς, Γ. Κιουρκτσόγλου, Ν. Ρουσέας. «Είναι αρχές του 1971 όταν γνωρίζω τον Γιάννη Νεγρεπόντη, που μόλις έχει γυρίσει από εξορία», θυμάται ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. «Λίγες μέρες αφότου γνωριστήκαμε, μου δίνει τα “Μικροαστικά”, που στην πρώτη τους μορφή ήταν 5 ή 6 τραγούδια. Είναι 1971, είναι δικτατορία, τα τραγούδια σαφώς αριστερά. Αποφασίζω να τα μελοποιήσω ως “άσκηση ύφους”.

Η λογοκρισία χαλαρώνει Το ‘73, το καλοκαίρι, ακούγεται ότι θα γίνει κυβέρνηση Μαρκεζίνη και ότι θα χαλαρώσει κάπως η λογοκρισία, ότι θα επιτραπούν τα τραγούδια του Μίκη κ.λπ. Τότε αποφασίζουμε και στέλνουμε τα “Μικροαστικά” στη λογοκρισία. Κάποια τα κόβουν εντελώς, κάποια δεν τα στέλνουμε σίγουροι πως θα κοπούν και σε κάποια μάς διορθώνουν μερικές λέξεις. Σ’ ένα στίχο που έλεγε “ντροπή τέτοιο παιδί, επαναστάτη βγάλαμε στην οικογένειά μας” έγινε “αντάρτη βγάλαμε στην οικογένειά μας”». Ο δίσκος κυκλοφορεί και το κοινό τον αγκαλιάζει αμέσως.

Ο Λουκιανός πηγαίνει στο δισκοπωλείο Κύκλος στην Καραγιώργη Σερβίας για να δει τι γίνεται. «Τότε ήμουν άγνωστος φυσιογνωμικά κι έτσι μπορούσα να παρατηρώ ελεύθερα πώς πάει ο δίσκος. Κάποιοι αγόραζαν μόνο τα “Μικροαστικά”, ενώ άλλοι έπαιρναν άλλους δίσκους και μαζί και τα “Μικροαστικά”. Η Μιράντα, που δούλευε στο μαγαζί, μου είχε πει μια μέρα “σήμερα πούλησα 1.000 κομμάτια”». «Τα “Μικροαστικά” δεν είναι απλά μια δουλειά που αγάπησα και την έκανα με πολλή όρεξη, είναι ο δίσκος που μου άνοιξε ένα δρόμο», καταλήγει ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. «Μου έδειξε τον τρόπο να μιλάω απλά, άμεσα και τα τραγούδια να διηγούνται μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Τα “Μικροαστικά” είναι κοινωνικά τραγούδια, με μια ματιά που σε κάποια θυμίζει Τσέχοφ».

• ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή, 06.02.09

Ο Youssou N’Dour για τα παιδιά

VIDEO

Ο Youssou N'Dour σε video με τη Neneh Cherry και live εμφάνιση

Πριν από είκοσι χρόνια είχε επισκεφθεί την Αθήνα και τραγούδησε μαζί με τους Στινγκ, Μπρους Σπρίνγκστιν, Πίτερ Γκάμπριελ και Τρέισι Τσάπμαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μπορεί να πέρασαν δύο δεκαετίες, αλλά ο Youssou N’Dour δεν σταμάτησε ποτέ να προβάλλει τα προβλήματα της πολύπαθης Αφρικής.

Την Τετάρτη 22 Απριλίου θα βρίσκεται ξανά ανάμεσά μας. Αυτή τη φορά θα τραγουδήσει για τα ορφανά παιδιά της Αφρικής. Με το 12μελές σχήμα του, θα εμφανιστεί στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ με σκοπό την οικονομική υποστήριξη της προσπάθειας της Ελληνικής Δράσης Αφρικής (Action Africa). Η συναυλία -τελεί υπό την αιγίδα και την υποστήριξη του Δήμου Αμαρουσίου- αποσκοπεί στον εξοπλισμό ορφανοτροφείου-σχολείου με την ονομασία «Αμαρούσιον», στην Ακτή Ελεφαντοστού, και στεγάζει πάνω από 600 ορφανά παιδιά.

«Στη συναυλία περιμένουμε την ανταπόκριση των χιλιάδων ευαισθητοποιημένων πολιτών, προκειμένου με τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν να εξοπλιστεί το σχολείο. Η ψυχή και η θέληση για προσφορά αγάπης δεν έχουν σύνορα και ιδιαίτερα όταν αφορούν παιδιά», δηλώνει ο δήμαρχος Αμαρουσίου, Γιώργος Πατούλης.

Από τους σημαντικότερους Αφρικανούς καλλιτέχνες και πρέσβης Καλής Θελήσεως της Unicef, ο 49χρονος Youssou N’Dour δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Το περιοδικό «Folk Roots» τον ανακήρυξε «Αφρικανό καλλιτέχνη του αιώνα», ενώ το περιοδικό «Time» τον έχει συμπεριλάβει στον κατάλογο με τις «100 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον 20ό αιώνα».

Peter Gabriel & Youssou N'Dour In Your Eyes

Γεννημένος στην καρδιά της Μεδίνας, τραγουδά στα γουλούφ, τη γλώσσα της φυλής του. Εγινε γνωστός στη Δύση με το κομμάτι «Immigres» το 1984, που ήταν αφιερωμένο στους Σενεγαλέζους μετανάστες στο Παρίσι και δέκα χρόνια αργότερα κατέκτησε όλο τον κόσμο με το «Seven Seconds», ένα ντουέτο με τη Neneh Cherry. Πολλοί τον θέλουν να πηγαίνει για επόμενος πρόεδρος της Σενεγάλης. Τι λέει ο ίδιος; «Στη Σενεγάλη έχουμε πολλούς καλούς ηγέτες. Δεν έχω την ικανότητα για κάτι τέτοιο. Το να γίνω πρόεδρος δεν θα ήταν καλή ιδέα για μένα: Εγώ στηρίζω και αποδοκιμάζω».

Η φωνή που ενώνει την Αφρική. Ο ΣΕΝΕΓΑΛΕΖΟΣ ΣΤΑΡ ΓΙΟΥΣΟΥ Ν΄ΝΤΟΥΡ, ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Της Μαρίας Μαρκουλή, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009

O πιο σημαντικός καλλιτέχνης της Αφρικής, με στάνταρντ παγκόσμιας επιτυχίας, ο Σενεγαλέζος Γιουσού Ν΄ Ντουρ έρχεται για μία συναυλία στις 22 Απριλίου στην Αθήνα. Η εμφάνισή του έχει ειδικό βάρος, καθώς θα τραγουδήσει για να στηρίξει το έργο της Ελληνικής Δράσης Αφρικής. «Είναι μέρος του προσωπικού μου αγώνα και των στόχων μου όλα αυτά τα χρόνια να βοηθήσω αυτά τα παιδιά. Και η δημιουργία ενός σχολείου εκεί εντάσσεται βέβαια στους ίδιους στόχους» λέει ο καλλιτέχνης, ο οποίος έρχεται για πρώτη φορά ύστερα από τη μεγάλη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας, τον Οκτώβριο του 1988, στο Ολυμπιακό Στάδιο, με τους Σπρίνγκστιν, Στινγκ, Γκάμπριελ και Γιώργο Νταλάρα. Ο Γιουσού ήταν να έρθει να παίξει και στο Womad Φέστιβαλ, πριν από μερικά χρόνια, αλλά όπως και άλλοι Αφρικανοί καλλιτέχνες δεν τα είχε τότε καταφέρει εξαιτίας προβλημάτων με τη βίζα που παρουσιάστηκαν την τελευταία στιγμή.

Η μουσική του προσωπικότητα όλα αυτά τα χρόνια- από τη δεκαετία του ΄70 που άρχισε την καριέρα του- δεν έπαψε να συμβαδίζει με το έργο του για την Αφρική. Είναι ένας από τους εκατό ανθρώπους που με τις πράξεις και τις ιδέες τους επηρεάζουν πιο πολύ τον κόσμο- σύμφωνα με το περιοδικό «Τime»- ή ο «επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σενεγάλης» σύμφωνα με την κ. Μέρω Κεσεσίογλου, πρόεδρο της Αction Αfrica. Σε κάθε περίπτωση, ο 49χρονος Γιουσού Ν΄ Ντουρ- ο οποίος έστειλε το μήνυμά του από τις Δυτικές Ινδίες, όπου βρίσκεται αυτές τις ημέρες- ήταν παρών σε όλες τις μεγάλες στιγμές κατά τις οποίες η μουσική (και η παγκόσμια σκηνή της) έστρεψε το βλέμμα στην Αφρική. «Πρέπει να κινητοποιούμε τους ανθρώπους για να συνεχίζουν να ασκούν πίεση» είπε μετά το Live 8. Πολιτικός στις πράξεις, αλλά και στις δηλώσεις του: «Στα δικά μου μάτια η Αφρική είναι μια ενιαία εικόνα. Για να προωθήσουμε την ενότητα, θα πρέπει πρώτα να την καταστήσουμε πολιτιστικά εφικτή», λέει. Στη μουσική του ήχοι από τον δυτικό κόσμο και όχι μόνο ανακατεύονται με τους παραδοσιακούς ρυθμούς, απόλυτα συνειδητά και εμπνευσμένα. Πολιτική ενέργεια ήταν άλλωστε εκ μέρους του Γιουσού και η ματαίωση της περιοδείας του στις ΗΠΑ- ως διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Ιράκ.

Ο νέος του δίσκος, το Rokku Μi Rokka, μεταφέρει πολλή Αφρική όπου ακούγεται, σε όλο τον κόσμο. Ένα από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το «Wake Up (Ιt΄s Αfrica)» η δεύτερη συνεργασία του με τη Νένε Τσέρι, μετά το πολύ επιτυχημένο «Seven Seconds»: Αυτή τη φορά ήθελα να προσκαλέσω εγώ τη Νένε στον ήχο μου, στο στυλ μου και στην πραγματικότητά μου». «Γεννήθηκε» στ΄ αλήθεια ένα πολύ όμορφο τραγούδι.

Ο Δήμος του Αμαρουσίου, που θα φιλοξενήσει τη συναυλία στο Ποδηλατοδρόμιο (του ΟΑΚΑ), αναλαμβάνει να στηρίξει όλη την προσπάθεια, με σκοπό τον εξοπλισμό ορφανοτροφείου/ σχολείου στην Ακτή του Ελεφαντοστού, το οποίο θα βαφτιστεί «Αμαρούσιο»- όπως είπε χθες ο δήμαρχος της πόλης Γιώργος Πατούλης. Και ο Γιουσού ανταποκρίνεται καλλιτεχνικά, φέρνοντας μαζί του τους δώδεκα μουσικούς του και επιλογές απ΄ όλη την εντυπωσιακή του πορεία του.

ΙΝFΟ: Ο Γιουσού Ν΄ Ντουρ σε συναυλία για τους σκοπούς της Αction Αfrica την Τετάρτη 22 Απριλίου στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ.

Με μια ματιά

● Γεννήθηκε στο Ντακάρ το 1959
● Το περιοδικό «Folk Roots» τον έχει χαρακτηρίσει «Αφρικανό καλλιτέχνη του αιώνα»
● Άρχισε να τραγουδάει από τα 12
● Το 1979 έφτιαξε το συγκρότημά του, τους Εtoile de Dakar, που εξελίχθηκαν σε Super Εtoile με έναν πολύ ιδιαίτερο ήχο
● Στη μουσική του συνδυάζει αφρικανικά στοιχεία, τζαζ, λάτιν, χιπ-χοπ
● Συνεργάζεται με τον Πίτερ Γκάμπριελ και τον Στινγκ, τη Νένε Τσέρι και τον Μπράντφορντ Μαρσάλις
● Έχει κερδίσει βραβείο Γκράμι
● Συμμετέχει στις συναυλίες της Διεθνούς Αμνηστίας και στο Live 8
● Είναι πρέσβης καλής θελήσεως της Γιούνισεφ. Ιδρύματα που έχει δημιουργήσει πολεμούν την ελονοσία και στηρίζουν τα παιδιά της Αφρικής.

Συναυλία Γιουσού Εν Ντουρ για την Αφρική

Ο σπουδαίος σενεγαλέζος μουσικός και τραγουδιστής Γιουσού Εν Ντουρ είναι παγκοσμίως γνωστός και για την πολιτικοκοινωνική δράση του (ΑΡ/ΚΕΥSΤΟΝΕ/ΜΑRΤΙΑL ΤRΕΖΖΙΝΙ)

Στην οικονομική υποστήριξη του έργου της Ελληνικής Δράσης Αφρικής (Greek Αction in Αfrica) στοχεύει η συναυλία που θα δώσει στις 22 Απριλίου στο Ποδηλατοδρόμιο ΟΑΚΑ- υπό την αιγίδα του Δήμου Αμαρουσίου- ο κορυφαίος σενεγαλέζος μουσικός και τραγουδιστής Γιουσού Εν Ντουρ. Σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου η κυρία Μέρω Κεσεσίογλου, πρόεδρος της Ελληνικής Δράσης Αφρικής, η οποία έχει αφιερώσει τη ζωή της στην πρόοδο της Αφρικής, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην καλλιτεχνική αλλά και στην πολιτικοκοινωνική δράση του Εν Ντουρ, ενώ ο δήμαρχος Αμαρουσίου κ. Γ.Πατούλης παρέθεσε τους τρόπους και τα μέσα της αρωγής του δήμου προς την Ελληνική Δράση Αφρικής. Επίσης προβλήθηκε βιντεοσκοπημένο μήνυμα του καλλιτέχνη με το οποίο προέτρεπε στη στήριξη του αφρικανικού λαού και στην ενίσχυση των σκοπών της Ελληνικής Δράσης Αφρικής- τους οποίους άλλωστε υποστηρίζει σθεναρά και ο ίδιος.

Νιώθω τραγουδίστρια μιας άλλης εποχής

Κι αυτά...

Μια αγγελία («ζητείται τραγουδίστρια») στην «Athens Voice». Λίγη αμφιθυμία: «Να πάω; Αυτά θέλουν γνωριμίες». Αλλά τελικά: «Θα πάω. Τι είχαμε, τι χάσαμε...». Να πώς η Πέννυ Μπαλτατζή πέρασε πρόπερσι την πρώτη της οντισιόν, μία ανάμεσα σε 100 άλλες νέες τραγουδίστριες που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Φοίβου Δεληβοριά και των μουσικών του.

«Αισθανόμουν σαν να δίνω εξετάσεις, αλλά όχι ανταγωνιστικά. Είπα το "Summertime", το "Πόσο Λυπάμαι" της Βέμπο και το "Ne me quittes pas" του Μπρελ. Φάνηκε ότι τους άρεσα, με χειροκρότησαν, αλλά σκέφτηκα ότι το έκαναν σε όλες τις υποψήφιες για ψυχολογικούς λόγους. Μου είπαν ότι θα με ειδοποιήσουν σε 4-5 μέρες. Κι όμως, το επόμενο πρωί νωρίς νωρίς με πήρε ο Φοίβος τηλέφωνο. Κοιμόμουν και νόμιζα ότι το είδα στο όνειρό μου», λέει η 26χρονη Πέννυ. Τώρα πια έχει συμπληρώσει δύο χρόνια συνεργασίας με τον Δεληβοριά. Μαζί του είναι και στο σταθερό σχήμα του εναλλασσόμενου προγράμματός του στο «Γυάλινο». Αλλά και ανεξάρτητα, με τον πιανίστα και σαξοφωνίστα Λευτέρη Πούλιο και τον Γιώργο Ζερβό στην κιθάρα, προτείνουν στο Cabaret Voltaire (18 Φεβρουαρίου) ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει από Γκέρσουιν μέχρι Τρέισι Τσάπμαν κι από Ζαμπέτα και Χιώτη μέχρι Κραουνάκη, με τραγούδια «πειραγμένα» προς την κατεύθυνση της μπόσα νόβα, του σουίνγκ και του τάνγκο.

Η μεγάλη γκάμα ακουσμάτων ήταν η δημιουργική εμμονή της από παιδάκι. Μεγάλωσε σε μια γειτονιά του Βύρωνα με γονείς που είχαν ανάλογα ακούσματα: «Η μάνα μου είχε τρέλα με τον Μπρελ και τα ιταλικά του '70. Ετσι αγάπησα κι εγώ την καλή μουσική απ' όπου κι αν προέρχεται, απ' τον Χατζιδάκι ή απ' τον Μάρβιν Γκέι. Αργότερα σπούδασα πιάνο και θεωρητικά στο Ωδείο. Τώρα; Τελειώνω στο ΤΕΙ Βρεφονηπιοκομίας, έχω τελειώσει Μουσική Τεχνολογία σ' ένα ΙΕΚ και κάνω και μαθήματα φωνητικής. Τι άλλο; Μου αρέσουν πολύ τα εικαστικά: φτιάχνω κεριά, μάσκες, κούκλες και κοσμήματα», εξηγεί η «αεικίνητη» Πέννυ.

Εξίσου δραστήρια είναι και επαγγελματικά. Ξεκίνησε να δουλεύει στα 17 της σε ένα πιάνο-μπαρ, κάνοντας φοιτητικό πρόγραμμα 6-9 μ.μ. Εκτοτε δούλεψε στα πάντα: «Από πιάνο-ρέστοραν μέχρι σε μαγαζιά με λαϊκό πρόγραμμα, λέγοντας κυρίως παλιά λαϊκά, ακόμα και σε πανηγύρια. Το πιο περίεργο που έκανα; Κάποτε που είχα πολύ ανάγκη από δουλειά πήγα και στα κλαρίνα. Τραγουδούσα ελάχιστα και κυρίως χτυπούσα το ντέφι. Αλλά ήταν μεγάλη εμπειρία. Δεν έχω μείνει ποτέ χωρίς δουλειά. Γιατί το τραγούδι το αγαπώ πέρα από καριέρες. Κι ακόμα έτσι αισθάνομαι».

Υπάρχει όμως ένα ρεπερτόριο που αγαπάει περισσότερο. Ο,τι καταχωρίζεται στο κλασικό πια ή και στο λίγο ρετρό. «Πάντα», εξηγεί, «με συγκινούσαν τέτοια τραγούδια. Ισως γιατί νιώθω πως είμαι κι εγώ μιας άλλης εποχής. Γι' αυτό ονειρεύομαι ένα τέτοιου τύπου ρεπερτόριο για να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου».

• ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/02/2009