ΟΙ SEX PISTOLS ΧΤΥΠΑΝΕ ΑΘΗΝΑ

Το μυθικό συγκρότημα θα παίξει τη δεύτερη μέρα του Fly Beeyond Festival (16 Ιουλίου, «Καραϊσκάκη»)

Του Δ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, 30/5/2008

Μάλλον τη Madonna δεν θα τη δούμε ζωντανά στην Αθήνα, έτσι τουλάχιστον λένε οι τελευταίες πληροφορίες, αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε live ένα άλλο μεγάλο όνομα της μουσικής. Και μάλιστα μυθικό. Τους Sex Pistols.

Ο Τζόνι Ρότεν, όπως είναι τώρα, στην περσινή συναυλία των Sex Pistols στο Λος Αντζελες

Απίστευτο έτσι; Και στενοχωριόμασταν τόσα χρόνια που ήμασταν πιτσιρικάδες και δεν προλάβαμε το μεγαλύτερο πιθανότατα συγκρότημα της πανκ σκηνής. Να που τώρα θα τους παρακολουθήσουμε ζωντανά, στις 16 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Fly Beeyond Festival. Χώρος διεξαγωγής, το γήπεδο «Καραϊσκάκη» και αναρωτιέμαι πόσοι μάνατζερ και μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων θα πετάξουν κοστούμια και γραβάτες προκειμένου να επιστρέψουν νοερά στα νεανικά τους χρόνια. Τότε που τραγουδούσαν «Νο Future» με το μέλλον τους τελικά να είναι κάπως διαφορετικό από εκείνο που είχαν φανταστεί.

Δυο-τρία χρόνια κράτησε συνολικά η καριέρα των Sex Pistols. Αλλά ήταν αρκετά για να σημαδέψουν μια ολόκληρη εποχή. Και μόνο έναν δίσκο (κατάφεραν κι) έβγαλαν. Αλλά τι δίσκο... Αξεπέραστο. Το «Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols» κυκλοφόρησε στις 28 Οκτωβρίου 1977 από τη Virgin Records πήγε φυσικά κατευθείαν στο Νο 1 δημιουργώντας τεράστιο θόρυβο όχι μόνο για το περιεχόμενό του αλλά και για τον τίτλο του. Το bollocks σημαίνει και αρχ..., αν και οι ίδιοι υποστήριζαν πως το χρησιμοποίησαν με την έννοια ανοησίες. Τα «God Save The Queen» και «Anarchy in the UK» είναι τα τραγούδια-ορόσημο του άλμπουμ. Οι Pistols διαλύθηκαν το 1978, όταν αποχώρησε ο τραγουδιστής τους Τζόνι Ρότεν, ο οποίος στη συνέχεια έφτιαξε του P.I.L. Ο κιθαρίστας τους, Σιντ Βίσιους, με τον θάνατό του από overdose τον Φεβρουάριο του 1979 στη Νέα Υόρκη έγραφε το όνομά του με χρυσά γράμματα στην εγκυκλοπαίδεια της ροκ μυθολογίας. Ηταν μόλις είκοσι ενός ετών. Οσο δε για τον μάνατζερ του γκρουπ, τον περιβόητο Μάλκομ Μακ Λάρεν, συνεχίζει την πορεία του στον χώρο των τεχνών, μια πορεία σαφώς πετυχημένη, που χωρά όμως πολλή συζήτηση για την ποιότητά της.

«Ο Θεός σώζοι τη βασίλισσα». Το σινγκλ που το 1977 τάραξε ροκ και πολιτειακούς θεσμούς

Τέλος πάντων, αυτά αποτελούν παρελθόν, ειδικά τώρα που οι Sex Pistols βρίσκονται ξανά on stage. Πέρυσι έδωσαν μία συναυλία στο Brixton Academy για να γιορτάσουν τα 30 χρόνια από την κυκλοφορία του «Never Mind The Bollocks», μια sold out συναυλία εννοείται που δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα σε όσους την παρακολούθησαν. Κάποιοι, ελάχιστοι είναι η αλήθεια, τους είδαν σαν καρικατούρες του παλιού, καλού τους εαυτού. Οι περισσότεροι, όμως, πέρασαν σούπερ και, όπως διαβάζαμε στις βρετανικές εφημερίδες, την ώρα του «Anarchy in the UK» δεν έμεινε τίποτε όρθιο μέσα στο κλαμπ. Να δούμε τι θα συμβεί κι εδώ. Ας ευχηθούμε τουλάχιστον η φλόγα και η έξαψη να παραμείνουν στους αγωνιστικούς συναυλιακούς χώρους... [συνεχίζεται]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ

Την επιτυχία του «10» γιόρτασε στον «Ιανό», ενώ προετοιμάζεται για μεγάλες συναυλίες

Η Ελένη Καραΐνδρου ανάμεσα στην Κική Δημουλά και τη Μαρία Φαραντούρη, προχθές στον «Ιανό»

Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει είδηση. Το ότι το «Δέκα» που έγραψε η Ελένη Καραΐνδρου για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά, τρεις μόλις μήνες από την κυκλοφορία του, έφτασε τις 10.000 πωλήσεις, ήταν αναμενόμενο. Εδωσε όμως μια καλή αφορμή στην αγαπημένη μας συνθέτρια να το γιορτάσει προχθές στον «Ιανό» μαζί με τους εκδότες της («Μικρή Αρκτος», «ECM»), αλλά και φίλους.

«Μέσα από τη μουσική μου ήθελα να ζωντανέψω τα προσωπικά μου βιώματα από εποχές μιας χαμένης Ελλάδας, όπως αναδύεται από την πένα του συγγραφέα και τη ματιά της σκηνοθέτριας. Το ταξίδι αυτό το χρωστάω στις καρδιές, το ταλέντο και την αγάπη των μουσικών μου», είπε συγκινημένη η Καραΐνδρου και παρέλαβε από τον Παρασκευά Καρασούλο της «Μικρής Αρκτου» μια τιμητική πλακέτα.

Η βραδιά δεν θα μπορούσε να τελειώσει παρά με ζωντανές μελωδίες από την Ελένη Καραΐνδρου και τους μουσικούς της. Για όσους δεν ήταν εκεί, η συνθέτης θα δώσει δύο συναυλίες στις 12 και 13 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Βράχων, με την καλλιτεχνική επιμέλεια του Μάνφρεντ Αϊχερ.

ΑΛΙΚΗ ΚΑΓΙΑΛΟΓΛΟΥ: «Μα κανένα φεστιβάλ δεν αφορά η δουλειά μου;»

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, 30/5/2008

Στον τρυφερό, ποιητικό και νοσταλγικό κόσμο των πορτογαλέζικων φάδος με εννέα αντιπροσωπευτικά τραγούδια «ταξιδεύει» με την κελαρυστή φωνή της η Αλίκη Καγιαλόγλου στον καινούργιο της δίσκο. Επίλογος στον δίσκο μια ατμοσφαιρική ανάγνωση-περιήγησή της στη «Θαλασσινή Ωδή» του Φερνάντο Πεσόα (κυκλοφορεί από την εταιρεία της, «Συν ΑΘηνά και χείρα κίνει»).

Τι το ιδιαίτερο έχουν τα φάδος; Γιατί σε συγκινούν;

«Η επιθυμία μου να τραγουδήσω φάδος και να διαβάσω τη "Θαλασσινή Ωδή" του Φερνάντο Πεσόα δεν έχει καμία σχέση με "έθνικ προσταγές" ή "μόδες" και σίγουρα δεν στοχεύει σ' ένα καλό χιτ ή ringtone. Είναι μια ολοκληρωμένη δουλειά, που την ήθελα μόνο με κιθάρα κλασική (με πινελιές πορτογαλικής) με τον λόγο σε πρώτο πλάνο. Ο Μιχαήλ Σουρβίνος αγκάλιασε με την κιθάρα του τα υπέροχα αυτά τραγούδια με μοναδικό τρόπο.

Η συγκίνησή μου για τα φάδος ξεκινάει από πολύ παλιά. Σε μια εποχή που όλοι άκουγαν Μπιτλς, εγώ ανακάλυπτα την Αμάλια Ροντρίγκεζ και μέσα από τη φωνή της, τα φάδος. Κάθε μέρα τραγουδούσα, χόρευα, λυπόμουν, ερωτευόμουν μαζί της. Η φωνή της με οδήγησε τότε και στο πρώτο μου ταξίδι στην αγαπημένη της Lisboa. Πολλά χρόνια μετά, μια καινούργια συνάντηση (η γνωριμία έγινε μέσω της "Ποίησης" που εξέδιδε η "Νεφέλη" του Γιάννη Δουβίτσα και μέσα από την εξαίρετη μετάφραση της Μαρίας Παπαδήμα) με έναν κύριο με πολλά ονόματα και πολλά πρόσωπα, Φερνάντο Πεσόα, Αλβάρο ντε Κάμπος κ.ά. με οδηγεί πάλι στη Λισαβόνα. Η "Θαλασσινή Ωδή" του, ένα "σινιάλο" για να αρχίσω πάλι το ταξίδι»... [συνεχίζεται]

ΟΙ ΤΖΑΖ ΧΤΥΠΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Πλανήτης ΓΗ

Επιμέλεια: ΟΛΓΑ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ, Ελευθεροτυπία, 30/5/2008

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. «Μόλις ηχογράφησα τον 36ο ή 37ο δίσκο μου, δεν θυμάμαι ακριβώς. Υπάρχουν ακόμη στιγμές μαγικές -όταν ζωντανεύει κάποιος ένα τραγούδι, είναι σαν ν' αρχίζει να ζωγραφίζει, προσθέτει πράγματα, αφαιρεί κάποια άλλα, το ένα ή το άλλο χρώμα. Δεν έχω συγκεκριμένη συνταγή, μόνο ανοιχτή καρδιά. Προσπαθώ ν' αφουγκράζομαι και ν' αναγνωρίζω μέσα μου -αφήνω τη μουσική να έρθει σ' εμένα και να με αγγίξει μέχρι να πω "ωωω!". Οταν είναι καλό το μουσικό κομμάτι, έχω την αίσθηση πως η μουσική "ήρθε και θα μείνει".

Για τον Σέρτζιο Μέντες, έναν από τους πιο επιτυχημένους Βραζιλιάνους μουσικούς, η ζωή είναι ένα μεγάλο ταξίδι, που πιστεύει ότι θα διαρκέσει πολύ ακόμη. Και τη μουσική τη βλέπει σαν μια σύνθεση χρωμάτων, όπου προσθέτει ή αφαιρεί «αυτό το χρώμα ή το άλλο, μέχρι που η καρδιά του να του πει "εντάξει είναι έτσι"!»

Πριν από 40 χρόνια είχαμε μόνο τις μαγνητοταινίες και ηχογραφούσαμε σ' αυτές "ζωντανά". Σήμερα καθόμαστε μπροστά στον υπολογιστή και μπορούμε να κάνουμε τα πάντα με την τεχνολογία. Μ' αρέσουν οι σύγχρονες μέθοδοι, αλλά πάντα έχω ανάγκη ένα πιάνο. Μερικές φορές συνθέτουμε ένα μουσικό κομμάτι από μικροσκοπικά επιμέρους τμήματα, άλλες φορές το ηχογραφούμε απ' ευθείας όταν παίζουμε. Ομως, με τη σημερινή τεχνολογία μπορούμε να στείλουμε ένα κομμάτι σ' όλο τον κόσμο. Ο Σουάνες (Juanes)*, για παράδειγμα, ηχογράφησε το μέρος του τα Χριστούγεννα στην Κολομβία -του είχα στείλει στίχους και μουσική κι εκείνος μού το ξανάστειλε τραγουδισμένο. Αλλοι συνεργάτες μου ηχογραφούν τα δικά τους κομμάτια από άλλα μέρη του κόσμου, σήμερα δεν χρειάζεται να περάσεις ώρες ατελείωτες σ' ένα αεροπλάνο για ένα "σόλο".

Μεγάλωσα σε μια μικρή πολιτεία ονόματι Νιτερόι, από την άλλη μεριά του κόλπου του Ρίο ντε Ζανέιρο. Τότε δεν υπήρχε η γέφυρα, για να πας στο Ρίο έπρεπε να πάρεις το φέρι-μποτ, έκανε 3/4 της ώρας. Μια επίσκεψη στο Ρίο ήταν μεγάλη περιπέτεια, το Ρίο ήταν τότε μια εντελώς άλλη πόλη απ' ό,τι σήμερα, ήσυχη και ειρηνική, μπορούσες να περιδιαβαίνεις άφοβα τους δρόμους... [συνεχίζεται]

Σατιρική προσέγγιση της Eurovision από τους Εγγλέζους!

Η Eurovision, δοκιμασία για τα αυτιά μας

Μπορεί οι Βρετανοί να ήρθαν τελευταίοι στην Eurovision αλλά υπάρχει ένα σημείο όπου δεν μπορούμε να τους ξεπεράσουμε: η σατιρική προσέγγιση του γνωστού ευρωπαϊκού μουσικού διαγωνισμού. Η εφημερίδα Guardian παρουσιάζει στις ιστοσελίδες της μια ιλαρή αναμετάδοση, με καυστικότατα σχόλια για τις συμμετοχές όλων των κρατών, με τρόπο που καμιά άλλη χώρα δεν θα τολμούσε. Αναδημοσιεύουμε μια μικρή ανθολογία από τα τεκταινόμενα στο Βελιγράδι, όπως τα κατέγραψε η δημοσιογράφος Χάιντι Στίβενς, όχι από τη Σερβία αλλά από τον καναπέ της στο Λονδίνο.

Οι 25 συμμετοχές αναλύονται τόσο σε ό,τι αφορά το τραγούδι αλλά και στο αισθητικό μέρος της παρουσίασης. Εννοείται ότι δεν γλιτώνει κανείς, πόσω μάλλον η ίδια η Αγγλία. «Ο τραγουδιστής επέλεξε να ερμηνεύσει ένα άσμα που θυμίζει Motown, με ανάλογο ντύσιμο που τον κάνει όμως να μοιάζει επικεφαλής μουσικής μπάντας που βγαίνει σε παρελάσεις». Στο στόχαστρο μπήκε και η «φρικιαστικά βαρετή αλβανική μπαλάντα, τραγουδισμένη εντελώς παράφωνα που απορούμε πώς κατάφερε να φτάσει στον τελικό. Η αγγλική μετάφραση του τίτλου είναι «Βάζουμε τις καρδιές μας σε δοκιμασία». Μάλλον στα αυτιά μας συμβαίνει αυτό».

Η Αγγλίδα δημοσιογράφος δεν σεβάστηκε καθόλου τους υπέργηρους Κροάτες που πήραν μέρος στον 53ο διαγωνισμό «Είναι ωραίο να βλέπει κανείς κάτι διαφορετικό και πιο αντιπροσωπευτικό της χώρα συμμετοχής, αλλά τελικά μοιάζει σαν να κοιτάζει κανείς έναν μεθυσμένο θείο του να τραγουδάει Πατ Μπουν σε πάρτι Καραόκι». Σειρά έχει η Τουρκία «με έναν ροκ ύμνο ονόματι «Τρελός» και κάποιον που μοιάζει με τον ηθοποιό Τζεφ Γκόλντμπλουμ στα φωνητικά». Η Χάιντι Στίβενς περιέργως δεν έθαψε το γαλλικό τραγούδι, αλλά εκτόνωσε την κακία της, επιτιθέμενη στον τραγουδιστή: «Ο Σεμπαστιάν Τελιέ μοιάζει με τον Ιησού που νιώθει άβολα μέσα σ' ένα ασημένιο κοστούμι».

Ηρθε και η σειρά της Καλομοίρας: «Για την Ελλάδα τραγουδάει ένα κορίτσι που έχει το στυλ της Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Εμφανίζεται με άνδρες χορευτές που μοιάζουν λίγο με γκαρσόνια. Μπορεί και να είναι μάλιστα. Ωχ! Το φόρεμα έχει πολλά επίπεδα. Το πρώτο έφυγε από τη μέση. Μου αρέσει, αλλά όχι τόσο όσο στο έτερόν μου ήμισυ που έχω να τον δω τόσο εξιταρισμένο από τη συμμετοχή της Ουκρανίας».

Τη σκυτάλη παίρνει η φοβερή συμμετοχή της Ισπανίας: «Ιδού ένα ζωντανό παράδειγμα γιατί κάποιες χώρες δεν θα έπρεπε καν να έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στα προκριματικά. Ακόμα και ο δικτάτορας Φράνκο, που ήταν γνωστός για τις πολιτικές του απάτες, δεν θα τα είχε καταφέρει να περάσει. Το τραγούδι λέγεται «Χορέψτε το Τσίκι - Τσίκι» και είναι αφάνταστα βαρετό».

Σειρά είχε ο νικητής Ρώσος: «Ενας τύπος με λευκά ρούχα και μάλλον περούκα αλλά όχι παπούτσια. Είναι εντελώς μποέμ αυτοί οι Ρώσοι. Σίγουρα αυτό το βράδυ άκουσα χειρότερα τραγούδια. Αυτός πάντως κερδίζει ένα βραβείο χορού χάρη στον πατινέρ. Τον πάγο πού τον βρήκαν; Και αν τελικά κερδίσει ο Ρώσος τι θα κάνουν;». Το επόμενο κακεντρεχές σχόλιο για την Ελλάδα αναφέρεται -όπως θα περίμενε κανείς- στο 12άρι που παίρνουμε παραδοσιακά από την Κύπρο. «Ο,τι και αν τραγουδούσε η συμμετοχή της Ελλάδας, πάλι θα τους το έδιναν». Και για το τέλος, μια λογική απορία: «Γιατί όλοι οι βαθμοί μεταφράζονται και στα γαλλικά; Αν κάποιος δεν καταλαβαίνει αγγλικά μάλλον δεν θα καταλαβαίνει και γαλλικά. Εκτός βεβαίως από τους Γάλλους...» [Της Μαργαρίτας Πουρνάρα, Η Καθημερινή, 30/5/2008]

Ιάννης Ξενάκης (29 Μαϊου 1922 - 2001)

Ο Ιάννης Ξενάκης (29 Μαϊου 1922 - 4 Φεβρουαρίου 2001) υπήρξε μια εξέχουσα φυσιογνωμία της σύγχρονης μουσικής. Οι πρωτοποριακές συνθετικές μέθοδοι που ανέπτυξε συσχέτιζαν τη μουσική και την αρχιτεκτονική με τα μαθηματικά και τη φυσική, μέσω της χρησιμοποίησης μοντέλων από τη Θεωρία των Συνόλων, τη Θεωρία των Πιθανοτήτων, τη Θερμοδυναμική, τη Χρυσή Τομή και την ακολουθία Φιμπονάτσι κ.ά. Παράλληλα, οι φιλοσοφικές του ιδέες για τη μουσική έθεσαν καίρια το αίτημα για ενότητα φιλοσοφίας, επιστήμης και τέχνης, συμβάλλοντας στο γενικότερο προβληματισμό για την κρίση της σύγχρονης ευρωπαϊκής μουσικής των δεκαετιών του 1950 και 1960.

Η βασική ιδέα της μουσικής του Ιάννη Ξενάκη είναι ο μετασχηματισμός των διαφόρων μαθηματικών σχέσεων που εκφράζουν το σύμπαν σε μουσικούς ήχους χρησιμοποιώντας για αυτόν τον σκοπό ένα σύνολο εργαλείων. Συνήθως για να επιτευχθεί αυτό χρησιμοποιείται ηλεκτρονικός εγκέφαλος, ο οποίος βοηθάει με διάφορους υπολογιστικούς τρόπους στην κατασκευή του κομματιού, αν και την όλη επιλογή του υλικού την κάνει ο ίδιος ο συνθέτης. Η μουσική που αποτελεί το αποτέλεσμα μετασχηματισμών μαθηματικών σχέσεων και συναφών μεθόδων και δεν στηρίζεται σε ερμηνευτές που διαβάζουν την "κλασική παρτιτούρα" ονομάζεται συνήθως Στοχαστική Μουσική. Οι μαθηματικές σχέσεις που χρησιμοποιούνται έχουν συνήθως σχέση με θεωρίες πιθανοτήτων καθώς και στατιστική. Το τελικό αποτέλεσμα είναι κομμάτια με αρκετά ζωντανό περιεχόμενο, γραμμένα με μεταμοντέρνα τεχνοτροπία, τα οποία μπορούν να αλλάξουν την ιδέα μας για την κατεύθυνση της μουσικής στο μέλλον. Το έργο του είναι σχετικά συνεκτικό με χαρακτηριστικά ονόματα για κάθε κομμάτι μουσικής : Πυθόπρακτα, Αχόριψις, Χέρμα, Συρμός, Ακράτα, Νόμος Άλφα, Ορέστεια, Περσέφασσα, Πολύτοπα, Μετάσταση, Νύχτες, Ιόντα.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΠΑΡΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΛΟΡΙΑ ΓΚΕΙΝΟΡ

Στη συναυλία της Γκλόρια Γκέινορ θα πάμε και μόνο για να ακούσουμε το «I will survive» ζωντανά. Και να το τραγουδήσουμε με πάθος. Αδικα τους ξέρουμε τους στίχους; Κι ας έχουμε βαρεθεί να το ακούμε ξανά και ξανά όλα αυτά τα χρόνια, σε τόσες διαφορετικές εκδοχές. H αυθεντική όμως είναι μία. Και τώρα που η Γκλόρια Γκέινορ επιβίωσε τελικά και πήρε τη μεγάλη απόφαση, για να έρθει και στη χώρα μας, δεν έχουμε παρά να σημειώσουμε στο ημερολόγιό μας, στο κινητό μας, στον υπολογιστή μας τις ημερομηνίες...

Η προπώληση αρχίζει σήμερα. Στις 7 Ιουλίου η Γκλόρια Γκέινορ θα εμφανιστεί στο θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη, στις 9 Ιουλίου στο θέατρο του Λυκαβηττού στην Αθήνα και στις 11 Ιουλίου στο Αρχαίο Ωδείο της Πάτρας.

Η ίδια μας υπόσχεται πως δεν θα είναι μια συνηθισμένη συναυλία, περισσότερο ένα καλοκαιρινό πάρτι. Guest djs θα φτιάχνουν ατμόσφαιρα πριν και μετά την εμφάνισή της, σε ανάλογου ύφους ρυθμούς.

Η βασίλισσα της ντίσκο δεν θα μας χαλάσει το χατήρι. Θα τραγουδήσει και το «Ι am what I am». Αλλά και το «Never can say goodbye», το «Reach out I’ll be there», το «Honey bee». Το 2002 ηχογράφησε το πρώτο άλμπουμ μετά από 20 χρόνια, «I wish you love» και το 2006 ακολούθησε το «The answer». Απ’ αυτό ξεχωρίζουμε το «Oh, what a life». Αφιερωμένο εξαιρετικά.

Gloria Gaynor » I Will Survive

First I was afraid
I was petrified
Kept thinking I could never live
without you by my side
But I spent so many nights
thinking how you did me wrong
I grew strong
I learned how to carry on
and so you're back
from outer space
I just walked in to find you here
with that sad look upon your face
I should have changed my stupid lock
I should have made you leave your key
If I had known for just one second
you'd be back to bother me

Go on now go walk out the door
just turn around now
'cause you're not welcome anymore
weren't you the one who tried to hurt me with goodbye
you think I'd crumble
you think I'd lay down and die
Oh no, not I
I will survive
as long as i know how to love
I know I will stay alive
I've got all my life to live
I've got all my love to give
and I'll survive
I will survive

It took all the strength I had
not to fall apart
kept trying hard to mend
the pieces of my broken heart
and I spent oh so many nights
just feeling sorry for myself
I used to cry
Now I hold my head up high
and you see me
somebody new
I'm not that chained up little person
still in love with you
and so you felt like dropping in
and just expect me to be free
now I'm saving all my loving
for someone who's loving me