 |
Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η σπουδαιότερη ελληνική συμφωνική ορχήστρα, που παραμένει άστεγη εξαιτίας της χρόνιας κυβερνητικής αναλγησίας και αναγκασμένη συχνά να περιφέρει το πολυσήμαντο έργο της, είναι ο διοργανωτής των «Ελληνικών Μουσικών Γιορτών», που εδώ και τέσσερα χρόνια αποκαλύπτουν στο ελληνικό κοινό πολύτιμες «σελίδες» της μουσικής μας δημιουργίας, παλιότερες και νεότερες. Στο φετινό πρόγραμμα (1/3 - 7/4) - την προηγούμενη βδομάδα σε ένα διήμερο παρουσιάστηκε το σύνολο των τραγουδιών για φωνή και πιάνο του Θεσσαλονικιού συνθέτη Αιμίλιου Ριάδη - δεσπόζει το συνέδριο με θέμα «Παραδοσιακή μουσική και σύγχρονη δημιουργία», που συνδιοργανώνει η ΚΟΑ με το Κέντρο Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, στις 29 - 31 Μάρτη, σε συνεργασία με το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής, την Ενωση Ελλήνων Μουσουργών και τη Λυρική Σκηνή. Μουσικολόγοι και δημιουργοί θα μιλήσουν για τη σχέση δημοτικής και λόγιας μουσικής, ενώ στο πλαίσιό του θα γίνουν τρεις συναυλίες... [Ρουμπίνη Σούλη, Ριζοσπάστης, 9/3/2008]
His father's background was Swiss and his mother's Basque, but he was brought up in Paris, where he studied at the Conservatoire, 1889-95, returning in 1897 for further study with Fauré and Gédalge. In 1893 he met Chabrier and Satie, both of whom were influential. A decade later he was an established composer, at least of songs and piano pieces, working with luminous precision in a style that could imitate Lisztian bravura (Jeux d'eau) or Renaissance calm (Pavane pour une infante défunte); there was also the String Quartet, somewhat in the modal style of Debussy's but more ornately instrumented. However, he five times failed to win the Prix de Rome (1900-05) and left the Conservatoire to continue his life as a freelance musician.
During the next decade, that of his 30s, he was at his most productive. There was a rivalry with Debussy and some dispute about priority in musical discoveries, but Ravel's taste for sharply defined ideas and closed formal units was entirely his own, as was the grand virtuosity of much of his piano music from this period, notably the cycles Miroirs and Gaspard de la nuit. Many works also show his fascination with things temporally or geographically distant, with moods sufficiently alien to be objectively drawn: these might be historical musical styles, as in the post-Schubertian Valses nobles et sentimentales, or the imagination of childhood, as in Ma mère l'oye. Or the composer's inspection might be turned on the East (Shéhérazade) or, as happened repeatedly, on Spain (Rapsodie espagnole, the comic opera L'heure espagnole). Or there might be a double focus, as in the vision of ancient Greece through the modification of 18th century French classicism in the languorous ballet Daphnis et Chloé, written for Dyagilev.
The Ballets Russes were also important in introducing him to Stravinsky, with whom he collaborated on a version of Mussorgsky's Khovanshchina, and whose musical development he somewhat paralleled during the decade or so after The Rite of Spring. The set of three Mallarmé songs with nonet accompaniment were written partly under the influence of Stravinsky's Japanese Lyrics and Schönberg's Pierrot lunaire and the two sonatas of the 1920s can be compared with Stravinsky's abstract works of the period in their harmonic astringency and selfconscious use of established forms. However, Ravel's Le tombeau de Couperin, just as selfconscious, predates Stravinsky's neo-classicism, and the pressure of musical history is perhaps felt most intensely in the ballet La valse, where 3/4 rhythm develops into a dance macabre: both these works, like many others, exist in both orchestral and piano versions, testifying to Ravel's superb technique in both media (in 1922 he applied his orchestral skills tellingly to Mussorgsky's Pictures at an Exhibition). Other postwar works return to some of the composer's obsessions: with the delights and dangers of the child's world in the sophisticated fantasy opera L'enfant et les sortilèges, with musical Spanishness in Bolero and the songs for a projected Don Quixote film, and with the exotic in the Chansons madécasses. His last major effort was a pair of piano concertos, one exuberant and cosmopolitan (in G Major), the other (for left hand only) more darkly and sturdily single-minded. He died after a long illness.
Extracted with permission from
The Grove Concise Dictionary of Music
edited by Stanley Sadie
© Macmillan Press Ltd., London.
Γνωρίζουμε τόσα για τη μουσική του αλλά εικόνα του δεν έχουμε. Γιατί μπορεί να έχουμε δει τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ σε όλα τα εξώφυλλα των άλμπουμ, των βιβλίων, των βιογραφιών, αλλά αν το καλοσκεφτείτε η εικόνα που έχουμε σχηματίσει είναι πολύ συγκεκριμένη. Κάπως έτσι σκέφτηκαν και οι «ειδικοί» από το πανεπιστήμιο του Νταντί της Σκωτίας που αποφάσισαν να αναδομήσουν το πρόσωπο του Γερμανού συνθέτη, 250 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Εχει σωθεί μόλις ένα πορτρέτο του Μπαχ. Αρχικά χρησιμοποίησαν ένα μπρούτζινο καλούπι του κρανίου του, μαζί με έγγραφα της εποχής. Τον επόμενο μήνα το «νέο πρόσωπο» του Μπαχ θα εκτεθεί στο Σπίτι του Μπαχ στη γενέτειρά του, το Αϊζεναχ. Η δρ Κάρολαϊν Γουίλκινσον, από το Κέντρο Ιατροδικαστικής και Ιατρικής Τέχνης, λέει: «Σκανάραμε το κρανίο με λέιζερ, κάτι που μας επέτρεψε να αναδομήσουμε τους μυς και το δέρμα του προσώπου». Τα προβλήματα της όρασης είχαν σαν αποτέλεσμα να είναι πρησμένα τα βλέφαρά του. Ο διευθυντής του Bachhaus Eisenach, Γιοργκ Χάνσεν, λέει: «Είναι πάντα αυτός ο γέρος άνθρωπος με την περούκα. Εχει ενδιαφέρον να δούμε πώς ήταν σαν αληθινός άνθρωπος».
Όπως ανέφερε η σύζυγός του Μόνικα, ο ντι Στέφανο πέθανε στο σπίτι τους κοντά στο Μιλάνο "'έχοντας το χέρι του μέσα στο δικό μου, έγειρε το κεφάλι του και κοιμήθηκε πολύ ήρεμα. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν ανέπνεε...", τόνισε συντετριμμένη η σύζυγός του μιλώντας στο Γερμανικό Πρακτορείο. Η ίδια πρόσθεσε ότι ο σύζυγός της ποτέ δεν ανένηψε από τη σκληρή επίθεση και τον ξυλοδαρμό που υπέστη από άγνωστους κλέφτες όταν βρέθηκε για δουλειά στην Κένυα το 2004. Έκτοτε παρουσίαζε συνεχώς προβλήματα υγείας.
Watch Giuseppe Di Stefano and Maria Callas perform a duet from Verdi's Don Carlo
The Sicilian tenor Giuseppe Di Stefano was the most brilliant and sought-after lyric tenor of the 1950s and will long be remembered for the many roles he sang opposite Maria Callas, in both the opera house and the recording studio. Audiences responded immediately to his seductive, openly produced voice, to his natural ebullience and his charismatic stage personality.
Η μουσική θεραπεύει. Σχήμα λόγου; Και όμως, το αποδεικνύουν κλινικές μελέτες. Ο Φρεντ Σουόρντς αυτό το διαισθανόταν πριν ξεκινήσει την ιατρική. Ωστόσο η επιστημονική ένδειξη ήρθε όταν ένας έφηβος που συνήλθε από κώμα τον βεβαίωσε ότι, όχι μόνο θυμόταν το φλάουτο που έπαιζε εκείνος ως γιατρός του, αλλά ότι αυτή η μουσική χειρονομία είχε σημαντικό αποτέλεσμα στην ανάρρωσή του. Όταν η γυναίκα του έμεινε έγκυος, ο γιατρός χρησιμοποίησε ένα Doppler για να ηχογραφήσει ενδομήτριους ήχους. Ο αμερικανός αναισθησιολόγος είναι σήμερα διεθνώς γνωστός ως πρωτοπόρος της εφαρμογής εμβρυϊκών ήχων στις μονάδες εντατικής θεραπείας νεογνών, ενώ η εταιρεία του, η Transitions Music, κυκλοφορεί μουσική για νεογνά, μωρά, εγκύους και ενήλικες. Τα νεογνά υπό τη μουσική του παίρνουν βάρος και παρουσιάζουν σημαντικά σημεία βελτίωσης, ο πόνος ανακουφίζεται, το εργασιακό περιβάλλον γίνεται γοητευτικό. Λίγο πριν έρθει στην Αθήνα για δύο διαλέξεις, ο Σουόρντς μας ξενάγησε εκεί όπου η τέχνη της μουσικής και η επιστήμη της ιατρικής συναντιούντα…[Της ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΙΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2/3/2008]
