music

Πέθανε η Γουίτνεϊ Χιούστον, ήταν μόλις 48 ετών

2012-02-11T20:04:00.000-08:00

Πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 48 ετών η διάσημη τραγουδίστρια δεκάδων επιτυχιών και ηθοποιός, Γουίτνεϊ Χιούστον. Τα αίτια του θανάτου της δεν έγιναν γνωστά.

Η Γουίτνεϊ Χιούστον κυρίευσε ως βασίλισσα της ποπ μουσικής από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές του 2000, πουλώντας εκατομμύρια άλμπουμ και ερμηνεύοντας δεκάδες επιτυχίες. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες οι πωλήσεις των δίσκων της ξεπέρασαν τα 55 εκατομμύρια. Η φήμη της επεκτάθηκε και πέραν της μουσικής, στον κινηματογράφο, με πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες «The Bodyguard» και «Waiting to Exhale».

Η φωνή της ήταν ξεχωριστή όπως και η εικόνα της, ισορροπώντας μεταξύ του έντονου σεξαπίλ και της ποιοτικής μουσικής, με επιρροές από τους μαύρους ήχους του αμερικανικού πενταγράμμου. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τη θεωρούσαν ως τη διάδοχο της Τίνα Τέρνερ και της Έλα Φιτζέραλντ. Η ίδια επηρέασε αρκετές νεότερες τραγουδίστριες, μεταξύ των οποίων η Κριστίνα Αγκιλέρα και η Μαράϊα Κάρεϊ.

Μετά τις μεγάλες επιτυχίες της, η αστραφτερή καριέρα της άρχισε να φθίνει, εξαιτίας της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών. Η ίδια είχε παραδεχτεί δημόσια ότι έκανε χρήση κοκαΐνης, μαριχουάνας και χαπιών. Η φωνή της σύντομα έχασε την κρυστάλλινη χροιά της, αδυνατώντας να πιάσει τις υψηλές νότες. Οι πωλήσεις δίσκων μειώνονταν ενώ η δημόσια εικόνα της αλλά και η φωνή της δέχθηκαν σοβαρό πλήγμα.

«Ο μεγαλύτερος δαίμονας είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Είμαι ταυτόχρονα η καλύτερη φίλη του εαυτού μου, αλλά και η χειρότερη εχθρός του» είχε δηλώσει σε μία από τις πιο γνωστές συνεντεύξεις της στο ABC, έχοντας τότε στο πλευρό της τον σύζυγό της, τραγουδιστή Μπόμπι Μπράουν, με τον οποίο είχε έναν θυελλώδη γάμο.

Στη μακριά λίστα των βραβείων που έλαβε συμπεριλαμβάνονται 2 Emmy, 6 Grammy, 30 Billboard Music Award, 22 American Music Awards. Μέχρι το 2010 είχε βραβευτεί συνολικά 415 φορές.

Πέθανε ο σαξοφωνίστας Σαμ Ρίβερς. Ενας από τους γίγαντες της free jazz, έπαιξε με την Μπίλι Χόλιντεϊ και τον Μάιλς Ντέιβις

2011-12-28T00:20:00.000-08:00

Ο αμερικανός σαξοφωνίστας Σαμ Ρίβερς, ένας από τους γίγαντες της free jazz, πέθανε από πνευμονία σε ηλικία 88 ετών στο Ορλάντο της Φλόριντα (νοτιοανατολικά), ανακοίνωσε η οικογένειά του.

Γεννημένος στην Οκλαχόμα (κέντρο) σε μια οικογένεια μουσικών, ο Σαμ Ρίβερς είχε αγκαλιάσει το κύμα της be-bop στη δεκαετία του 50 και έπαιξε με την Μπίλι Χόλιντεϊ, πριν συναντηθεί με τον Μάιλς Ντέιβις το 1964 και παίξει στο live Αλμπουμ του, "Miles in Tokyo", την ίδια χρονιά.

Κυκλοφόρησε πολλά επαναστατικά άλμπουμ με την εταιρεία Blue Note, συμπεριλαμβανομένου του "Fuchia Swing Song", και έπαιξε με τον μπασίστα Ντέιβ Χόλαντ και τον ντράμερ Τόνι Ουίλιαμς.

Στη δεκαετία του '70, αποφάσισε να ανοίξει με την Μπέα, τη σύζυγό του, τις πόρτες του λόφτ του στη Νέα Υόρκη σε άλλους καλλιτέχνες. Το ονόμασε Studio Rivbea, και έγινε τόπος συνάντησης για τους μουσικούς και τους λάτρεις της τζαζ. Την επόμενη δεκαετία, παίζει για τέσσερα χρόνια στο συγκρότημα United Nations του Ντίζι Γκιλέσπι, και εγκαθίσταται στο Ορλάντο, όπου φέρνει πολλά μεγάλα ταλέντα για να δημιουργήσει τη δική του μεγάλη μπάντα.

«Στα μάτια μου, ο πατέρας μου ήταν σε διακοπές ολόκληρη τη ζωή του», δήλωσε η κόρη του και ιμπρεσάριος Μονίκ Ρίβερς Ουίλιαμς στην εφημερίδα Orlando Sentinal, επιβεβαιώνοντας την Δευτέρα το θάνατο του πατέρα της.

«Μου έλεγε συχνά: "Εργάζομαι, αλλά απολαμβάνω κάθε λεπτό". Η λέξη σύνταξη δεν περιλαμβανόταν στο λεξιλόγιο του», πρόσθεσε η Μονίκ Ρίβερς.

Απεβίωσε η στιχουργός Σώτια Τσώτου

2011-12-12T04:58:00.000-08:00

Την Τρίτη η κηδεία

Η Σώτια Τσώτου

Μία από τις σπουδαιότερες γυναίκες στιχουργούς του ελληνικού τραγουδιού, η Σώτια Τσώτου, άφησε την τελευταία της πνοή το Σάββατο, ύστερα από διετή μάχη με τον καρκίνο.

Η Σώτια Τσώτου άφησε το δικό της στίγμα στο κοινωνικό και ερωτικό τραγούδι, μέσα από συνεργασίες που είχε με μεγάλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου όπως η Μαρινέλλα, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιάννης Πάριος, ο Κώστας Χατζής, η Δήμητρα Γαλάνη.

Η σπουδαία στιχουργός γεννήθηκε στη Λειβαδιά το 1942 και μεγάλωσε στην Αθήνα από την ηλικία των 2 ετών.

Μοναχοπαίδι εύπορων μικροαστών, σπούδασε μεταξύ άλλων στην Ελληνογαλλική Σχολή του Αγίου Ιωσήφ («Saint Joseph»), ενώ από τα 18 της χρόνια εργαζόταν ως δημοσιογράφος, παράλληλα με τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μιχαηλίδη.

Η έλευση της δικτατορίας της 21ης Απριλίου τη βρήκε στην εφημερίδα «Ελευθερία», η οποία διέκοψε αυθημερόν την έκδοσή της, θέτοντας έτσι τέλος στη δημοσιογραφική της καριέρα.

Στη διάρκεια της Χούντας συνελήφθη και κρατήθηκε πολλές φορές. Στην απομόνωση εμπνεύστηκε τα τραγούδια που θα την έκαναν λίγους μήνες αργότερα γνωστή ως στιχουργό: το «Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ» και το «Να 'τανε το '21».

Η Σώτια Τσώκου απέκτησε δύο κόρες, τη Δέσποινα, που είναι δημοσιογράφος, και την Ασημένια, που είναι μουσικός και τραγουδίστρια.

Η ίδια απέφευγε τη δημοσιότητα επιλέγοντας μια ήσυχη ζωή, βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δύο φορές, ενώ συμμετείχε, ως στιχουργός, το 1979 στη Eurovision με το τραγούδι «Σωκράτη εσύ σουπερστάρ» του οποίου ερμηνεύτρια υπήρξε η Ελπίδα.

Τη δεκαετία του '90 παρουσιάστηκε το έργο της «Παραμονές του 2000» ενώ το σίριαλ «Φάκελος Αμαζών» φέρει επίσης την υπογραφή της.

Υπήρξε στιχουργός του τραγουδιού « Άσπρα φορώ όταν πενθώ» το οποίο πλαισίωνε τους τίτλους τέλους της τηλεοπτικής σειράς του Αlpha «Για την καρδιά ενός Αγγέλου».

Η πολιτική – σύμφωνα με επιθυμία της – κηδεία θα τελεσθεί την Τρίτη στις 14:30 στο Α΄ Νεκροταφείο.

Η οικογένειά της επιθυμεί αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο Χαμόγελο του Παιδιού.

«Εσβησε» στα 52 ο ρόκερ Αγγελος Σκορδίλης

2011-11-07T23:58:00.000-08:00

Στις γειτονιές των αγγέλων ταξιδεύει από το απόγευμα της Τετάρτης 2 Νοεμβρίου, ο Αγγελος Σκορδίλης, ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της ροκ στην Ελλάδα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 52 ετών.Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε σοκ σε όσους γνώριζαν τον ίδιο και το έργο του. Ο Άγγελος Σκορδίλης ήταν όχι μόνον ένας εξαιρετικός κιθαρίστας αλλά και ένας σημαντικός ροκ τροβαδούρος.
Η χρονιά που τον έκανε ιδιαίτερα γνωστό ήταν το 1986. Τότε, είχε συνεργαστεί στην ταινία «Νοκ άουτ», όπου τραγούδησε το «Μην κλαις για μένα Ελλάδα» των Παύλου Τάσιου και Γιώργου Χατζηνάσιου. Στην ίδια δουλειά συνεργάστηκαν τότε και οι αείμνηστοι Παύλος Σιδηρόπουλος και Βλάσσης Μπονάτσος.
Την ίδια χρόνια κυκλοφόρησε και ο δίσκος «Στο δρόμο για την Ιθάκη», ενάντια στα ναρκωτικά, όπου συμμετείχε με το τραγούδι του: «Φευγάτη». Εξω από συμβάσεις και δεσμεύσεις, ευαίσθητος και ρομαντικός, ο Αγγελος Σκορδίλης ήταν γνήσιος εκφραστής πόθων και συναισθημάτων.
Ταξίδευε τους ακροατές του σε εξαίσιους ροκ ήχους, αποδίδοντας από κλασικά ροκ τραγούδια μέχρι ρεμπέτικα. Τα οχτώ τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν τακτικός επισκέπτης των Χανίων στα οποία έδινε συναυλίες.
Γ.ΛΥΒ.
enet.gr, 14:50 Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011

Συναίσθημα και μελωδία στον «Πυρήνα»

2011-11-07T23:56:00.000-08:00

Τέσσερις μουσικές παραστάσεις (8,15, 22, 29/11) δίνει ο νέος τραγουδοποιός Πάνος Μπούσαλης, συντροφιά με άλλους καλλιτέχνες, στον «Πυρήνα» (Μιχαλακοπούλου και Διοχάρους 11, περιοχή Χίλτον, 210 7237.150). Θα παρουσιάσει τραγούδια από την ελληνική δισκογραφία, από τον πρώτο δίσκο του, «Γκέμμα», σε δικούς του στίχους και μουσική (έκδοση του «Μετρονόμου») και ανέκδοτα κομμάτια, ευχόμενος η μουσική στους δύσκολους καιρούς μας να βγάλει νέες ρίζες αγώνα και αισιοδοξίας. Καλεσμένοι του, ανά παράσταση, είναι οι: 8/11 Χρήστος Κωνσταντίνου και Μόρφω Τσαϊρέλη, 15/11 Βασίλης Λέκκας, 22/11 Ιωάννα Φόρτη, 29/11 Πόπη Αστεριάδη και Λίνος Κόκοτος. Παίζουν οι: Πάνος Μπούσαλης (κιθάρα, τραγούδι), Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο, τραγούδι), Νίκος Παπαναστασίου (ακορντεόν, τραγούδι), Αντρέας Νικόλης (κρουστά). Εναρξη: 22:00. Τιμή εισόδου: 8 ευρώ.Στο δίσκο του Π. Μπούσαλη, αγωνίες, μνήμες, ερωτηματικά, επιθυμίες ως πρώτη «ύλη» σμιλεύουν 16 τραγούδια κοινωνικοπολιτικά, ερωτικά, ανθρώπινα. Σκέψεις και συναισθήματα, σε απλές ή πιο σύνθετες μελωδικές γραμμές, με κυρίως φυσικά όργανα και ενορχηστρώσεις, με γνώση και ευαισθησία (τις περισσότερες έκανε ο Νίκος Γράψας και τις υπόλοιπες ο Νεοκλής Νεοφυτίδης). Ενα «ταξίδι» σε διαφορετικά μουσικά και ρυθμικά τοπία, από λυρικά μπολερό και ατμοσφαιρικές μπαλάντες μέχρι διάθεση country και άλλες που οδηγούν συνειρμικά στην παράδοση. Στη, «Γκέμμα», ερμηνεύουν από ένα τραγούδι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και η Σοφία Παπάζογλου.

Μαγική συνεύρεση

2011-11-07T23:54:00.000-08:00

Η Μαρία Φαραντούρη ξανασυναντά τον σπουδαίο σαξοφωνίστα της τζαζΤσαρλς Λόιντ, σε μια συναυλία-αποκορύφωμα της οχτάχρονης γνωριμίας τους, στις 9 Νοέμβρη (8.30μμ), στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Οι δύο καλλιτέχνες, μετά το εξαιρετικό «Athens Concert» το περασμένο καλοκαίρι στο Ηρώδειο, ξαναβρίσκονται σε ένα πρόγραμμα όπου η ελληνική μουσική συναντά την τζαζ. Παρουσιάζονται εκ νέου τέσσερις συνθέσεις του Τσαρλς Λόιντ καθώς και ελληνικές δημιουργίες των Μίκη Θεοδωράκη, Ελένης Καραΐνδρου, Νίκου Κυπουργού και Αλκίνοου Ιωαννίδη, βασισμένες σε έργα Ελλήνων ποιητών και στιχουργών. Το πρόγραμμα εμπλουτίζεται με την «Ελληνική Σουίτα», σε ενορχήστρωση Τάκη Φαραζή, η οποία βασίζεται σε μελωδίες και τραγούδια από την ελληνική παράδοση. Τα τραγούδια του Λόιντ συνυφαίνονται με μοναδικό τρόπο με τα ελληνικά τραγούδια, υπογραμμίζοντας την ουσιαστική, εσωτερική ενότητα των διαφορετικών μουσικών ιδιωμάτων.Η συναυλία ξεκινά με τον Λόιντ και τους μουσικούς του κουαρτέτου του (τον πιανίστα Τζέισον Μόραν, τον μπασίστα Ρούμπεν Ρότζερς και τον ντράμερ Ερικ Χάρλαντ) να ερμηνεύουν το «Κράτησα τη ζωή μου». Και στη συνέχεια το σαξόφωνο του Λόιντ τυλίγεται γύρω από το πλούσιο κοντράλτο της Μ. Φαραντούρη σ' ένα μαγικό ταξίδι...

Συναυλία στις 9 Νοεμβρίου: Μαρία Φαραντούρη και Τσαρλς Λόιντ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

2011-10-25T20:06:00.000-07:00

Η Ελληνίδα ερμηνεύτρια Μαρία Φαραντούρη συναντά ξανά τον σαξοφωνίστα, θρύλο της τζαζ, Τσαρλς Λόιντ για μία συναυλία αυτή τη φορά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 9 Νοεμβρίου.«Από τις πρώτες κιόλας νότες, αναγνώρισα στη φωνή της Μαρίας τη δύναμη και το βάθος του ανθρωπισμού που εκπέμπει. Την αγάπησα από την πρώτη στιγμή που την άκουσα. Όσο για τη μουσική που ονομάζεται τζαζ και την οποία υπηρετώ όλη μου τη ζωή, είναι πρωτίστως η μουσική της ελευθερίας και της αναζήτησης. Πίστευα πάντα πως όταν κάτι αναζητάς, σε αναζητά κι εκείνο. Προφανώς τη φωνή της Μαρίας την αναζητούσα πάντοτε. Κι αφού η φωνή της έφερε δάκρυα στα μάτια μου, ήξερα πως βρήκα αυτό που έψαχνα».Με αυτά τα λόγια ο Τσαρλς Λόιντ περιέγραψε την καλλιτεχνική συνάντηση του ίδιου με τη Μαρία Φαραντούρη σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής. Οι δύο καλλιτέχνες ξανασυναντώνται για μία συναυλία-αποκορύφωμα της οχτάχρονης γνωριμίας τους, που το περασμένο καλοκαίρι στο Ηρώδειο οδήγησε στην πρώτη παρουσίαση του «Athens Concert».

Ο θρύλος της free jazz μάλιστα, δεν δίστασε να αναφερθεί και στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα.«Είναι τόσο πλούσιος ο ελληνικός πολιτισμός που έχει δώσει έμπνευση σε όλο τον κόσμο. Είμαστε ένας τόσο μικρός πλανήτης σε ένα τεράστιο σύστημα και αν δεν μπορούμε να "χορέψουμε" όλοι μαζί σε αυτή την κρίσιμη ώρα, σε ένα βαθμό δεν θα υπάρξει καθόλου χορός. Έρχομαι στην Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια και έχω τεράστια αγάπη και σεβασμό για τη χώρα σας. Ακούω για την κρίση και για το πόσο υποφέρει ο κόσμος με τα οικονομικά μέτρα. Δεν πρέπει να πετάμε πέτρες σε ένα γυάλινο σπίτι. Όλοι μας πρέπει να σκεφτόμαστε και να ενδιαφερόμαστε για τα αδέλφια μας και να μην σηκώσουμε το δάχτυλο στην Ελλάδα και να την απομονώνουμε» είπε.

Στο πρόγραμμα της συναυλίας που εντάσσεται στο πλαίσιο της σειράς «Ειδικές Εμφανίσεις» περιλαμβάνονται εκ νέου τέσσερις συνθέσεις του Τσαρλς Λόιντ (Dream Weaver, Blow Wind, Requiem, Prayer), καθώς και ελληνικές δημιουργίες των Μίκη Θεοδωράκη, Ελένης Καραΐνδου, Νίκου Κυπουργού και Αλκίνοου Ιωαννίδη, βασισμένες σε έργα Ελλήνων ποιητών και στιχουργών (Γιώργου Σεφέρη, Γιάννη Ρίτσου, Αγαθής Δημητρούκα, Λίνας Νικολακοπούλου). Ακόμη, το πρόγραμμα εμπλουτίζεται με την «Ελληνική Σουίτα» σε ενορχήστρωση του Τάκη Φαραζή, η οποία βασίζεται σε μελωδίες και τραγούδια από την ελληνική παράδοση. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 8:30 το βράδυ στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης». Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το Βυζάντιο της Ελένης Αρβελέρ και του Γιώργου Νταλάρα

2011-10-09T10:06:00.001-07:00

Μια ξεχωριστή εκδήλωση παρουσιάζουν η Ελένη Αρβελέρ και ο Γιώργος Νταλάρας. Η πρώτη γράφει για το Βυζάντιο, ο δεύτερος ερμηνεύει. Τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου ο τραγουδιστής θα ερμηνεύσει μελοποιημένα ποιήματα της Αρβελέρ στη σκηνή PassPort στον Πειραιά.
Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Νταλάρας θα ερμηνεύσει συνοδεία ορχήστρας, ποιήματα της Ελένης Αρβελέρ από το βιβλίο της «Το άγνωστο Βυζάντιο» (Εκδόσεις Ερμής), μελοποιημένα από το συνθέτη Νίκο Πλάτανο ο οποίος θα είναι στο πιάνο. Η σκηνοθέτης Μέμη Σπυράτου θα διαβάσει ποιήματα της εξέχουσας βυζαντινολόγου (πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόνης), ενώ για την ίδια θα μιλήσει ο καθηγητής Βυζαντινής φιλολογίας Αθανάσιος Μαρκόπουλος.Η «συνάντηση» όλων αυτών των ανθρώπων έγινε για πρώτη φορά πριν από μερικά χρόνια στο θέατρο REX όταν, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αγών της 5ης Διεθνούς Συνάντησης Αρχαιολογικής Ταινίας του Μεσογειακού Χώρου, ο Γιώργος Νταλάρας ενισχύοντας τους σκοπούς του, ερμήνευσε για πρώτη φορά αυτά τραγούδια, τα οποία στη συνέχεια παρουσιάστηκαν σε συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Σήμερα παρουσιάζονται σε νέα διασκευή με ακουστικό ήχο. Συμμετέχουν οι τραγουδιστές Νεφέλη Κουρή και Νίκος Χαλδαιάκης, οι οποίοι θα ερμηνεύσουν μελοποιημένους στίχους Τούρκων ποιητών, συνθέσεις του Νίκου Πλάτανου, καθώς και ελληνικά παραδοσιακά και έντεχνα.Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο PassPort (Καραΐσκου 119, πλατεία Κοραή, Πειραιάς). Έναρξη προγράμματος: 20: 30 - Τιμή εισόδου: 10 ευρώ.

Απεβίωσε ο βιολονίστας και αρχιμουσικός Σπύρος Τόμπρας

2011-10-09T10:05:00.000-07:00

Έφυγε από τη ζωή ο βιολονίστας, αρχιμουσικός, μουσικός παιδαγωγός και διδάκτωρ φιλοσοφίας, ο Σπύρος Τόμπρας, σημαντική μορφή της κλασικής και της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής, με διεθνή παρουσία σε Ευρώπη, Αμερική και Άπω Ανατολή.

Ο Σπύρος Τόμπρας υπήρξε κορυφαίος βιολονίστας στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, εξάρχων στην Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, καθώς και Καθηγητής Βιολιού και Μουσικής Δωματίου στο Ωδείο Αθηνών και το Αττικό Ωδείο. Ήταν ο εμπνευστής, δημιουργός και επικεφαλής διαφόρων συγκροτημάτων μουσικής δωματίου, όπως το Οκτέτο Αθηνών, το Αττικό Τρίο, το Συγκρότημα Εγχόρδων Αθηνών, κ.ά.

Με την σύζυγό του, πιανίστρια Χαρά Τόμπρα-Λαγοπάτη, σχημάτισαν το «Ντούο Τόμπρα» δίνοντας επί πολλές δεκαετίες πολυάριθμες συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδος. Για το «Ντούο Τόμπρα» έχουν γράψει έργα σημαντικοί Έλληνες συνθέτες.

Το 1997 ο Σπύρος Τόμπρας αναγορεύτηκε Διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών για την διατριβή του «Η Σημειολογία ως Μέθοδος Ερμηνευτικής Προσέγγισης του Μουσικού Έργου», η οποία κυκλοφόρησε και ως βιβλίο υπό τον τίτλο «Μουσική και Σημειολογία» (1999).

Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας. Η κηδεία του θα γίνει από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών την Τετάρτη στις 4.00 μμ.

Mort Shuman: Ενας Αμερικανός στο Παρίσι

2011-09-24T07:44:00.000-07:00

Βιβλιοθήκη, Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011

Από τον Γιάννη Πετρίδη

Συμπληρώνονται φέτος 20 χρόνια από τον θάνατο του αμερικανού συνθέτη και τραγουδιστή Mort Shuman (2 Νοεμβρίου 1991), που αρκετά χρόνια αργότερα, μετά τις επιτυχίες που έγραψε στην πρώτη περίοδο του ροκ εντ ρολ, έκανε καριέρα και ως ερμηνευτής στη Γαλλία.

Τον Mortimer είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω στην δεκαετία του '70, όταν είχε έλθει στην Ελλάδα για την προώθηση των δίσκων του, στους οποίους υπήρχαν τραγούδια του όπως τα Sorrow, Le Lac Majeur γραμμένο για τη λίμνη Ματζόρε, που είναι στα σύνορα Ελβετίας και Ιταλίας, Papa Tango Charly, Brooklyn by the sea, Corfou Sans Vous, γραμμένο για την Κέρκυρα, μια και ήταν δηλωμένος φίλος της χώρας μας κ.ά.

Ηταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν μερικά χρόνια αργότερα από την πρώτη μας συνάντηση και ενώ έκανα βόλτες σε κάποιο από τα μικρά στενά στο Παρίσι, άκουσα ξαφνικά το όνομά μου από έναν ψηλό ξένο, που δεν ήταν άλλος από τον Mortimer, που πάντα απλός και καταδεχτικός με χαιρέτισε σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από τη συνάντησή μας.

Ο Mort Shuman ήλθε στο μυαλό μου όταν διάβασα μια συνέντευξη του Robbie Robertson των Band, στην οποία αποκάλυπτε το δέος που ένιωσε όταν, νεαρός, συνάντησε τον Shuman και τον τότε συνεργάτη του, στιχουργό Doc Pomus, στα γραφεία ενός μουσικού οίκου που έγινε γνωστός με το όνομα του κτηρίου όπου στεγαζόταν, Brill Building, στη Νέα Υόρκη, στις αρχές της δεκαετίας του '60.

Ο Mort Shuman είχε γεννηθεί στις 12 Νοεμβρίου του 1938 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Οι γονείς του ήταν αυτοί που του μετέφεραν το πάθος τους για τις τέχνες.

Στο Μπρούκλιν, όπου μεγάλωσε, πήγαινε στο ίδιο Γυμνάσιο με τον Neil Sedaka και την Carole King.

Αρχικά, σπούδασε Φιλοσοφία, αλλά σύντομα η μουσική ήταν αυτή που κέρδισε το ενδιαφέρον του από τότε που σε ηλικία μόλις 16 ετών συνάντησε τον κατά 15 χρόνια τότε μεγαλύτερό του, τραγουδιστή Doc Pomus.

Οι δυο τους είχαν έντονο ενδιαφέρον για τη μουσική των μαύρων και περνούσαν τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο τους στην περιοχή του Χάρλεμ ακούγοντας τραγούδια μαύρων, όπως η Ruth Brown.

Αρκετά χρόνια αργότερα από τη συνεργασία τους, ο Pomus θα δηλώσει ότι ο Mort Shuman είχε ένα ξεχωριστό ταλέντο στο να παρακολουθεί και να αναπαράγει τη μουσική που ήθελαν να ακούσουν οι νέοι στην εποχή του ροκ εντ ρολ.

Μαζί από το 1958 μέχρι το 1960, θα γράψουν μια σειρά από εντυπωσιακές επιτυχίες, κυρίως για τον Elvis Presley, όπως τα Little Sister, (Marie's the name) His latest flame, Kiss me quick, Α mess of a blues και αργότερα τα Suspicion και Viva Las Vegas και αρκετά ακόμη τραγούδια για τις πολλές κινηματογραφικές ταινίες που έπαιζε τότε ο Presley.

Τον Elvis μάλιστα δεν τον είχαν συναντήσει ποτέ και ένα βράδυ αυτός τηλεφώνησε στον Mort Shuman ζητώντας του διευκρινίσεις για τον τόνο που ήταν γραμμένο το His Latest Flame που ετοιμαζόταν να ηχογραφήσει.

Αλλα τραγούδια επιτυχίες τους εκείνη την περίοδο ήταν τα Save the last dance for me και This magic moment, που έγραψαν για το συγκρότημα των Drifters, Α teenager in love για τον Dion και τους Belmonts, που αρχικά ο Dion δεν ήθελε να το ηχογραφήσει, αλλά έγινε μεγάλη επιτυχία.

Ο Dion αργότερα θα δηλώσει ότι είχε εντυπωσιασθεί από τη φωτογραφική μνήμη του Mort Shuman και από το γεγονός ότι μιλούσε άνετα 15 τουλάχιστον διαφορετικές γλώσσες, ενώ στη μουσική περνούσε άνετα από το φλαμένγκο στα μπλουζ του Μισισίπι.

Αλλα τραγούδια του επιτυχίες ήταν τα Ι'm a tiger, Hound dog man και Turn me loose για τον Fabian, Go, Jimmy, Go για τον Jimmy Clanton, You are my baby για τον Ray Charles, Can't get used to losing you για τον Andy Williams, Let's live for today των Grass Roots, που ήταν διασκευή στο Piangi con me των Rokes, που όμως το είχαν αντιγράψει από το τραγούδι των Pomus και Shuman, Ι count the tears επιτυχία για τους Drifters το 1960, όπως και το Sweets for my sweet, που διασκεύασαν το 1964 οι Searchers, και πολλά άλλα, που συνολικά ο αριθμός τους στα έξι χρόνια που συνεργάστηκαν ξεπέρασε τα 500.

Οταν το 1964 πήγαν στην Αγγλία, η συνεργασία τους σταμάτησε μετά την απόφαση του Doc Pomus για λόγους υγείας να μην ασχολείται με τη μουσική (έζησε μέχρι τον θάνατό του σε αναπηρικό καρότσι έπειτα από πτώση σε σκάλα).

Ο Shuman θα συνεχίσει να γράφει μουσική και ενίοτε στίχους προσθέτοντας στο ενεργητικό του επιτυχίες, όπως τα Here Ι go again - Hollies, Little children - Billy J. Kramer and the Dakotas και τραγούδια με ονόματα όπως οι Freddie and the Dreamers, Cilla Black και Small Faces, για τους οποίους έγραψε μαζί με τον Kenny Lynch το Sha-La-La-La-Lee το 1966.

Αμέσως μετά ο Mort Shuman θα πάει στο Παρίσι, όπου θα γράψει μερικά τραγούδια για τον Johnny Halliday, που ήταν τότε ο δημοφιλέστερος τραγουδιστής στη Γαλλία και μετά στη νέα επιστροφή του στην Ευρώπη, για τον Mike Brant.

Η παραμονή του στη γαλλική πρωτεύουσα θα τον κάνει να αγαπήσει το γαλλικό τραγούδι (συνολικά έζησε 15 χρόνια στη Γαλλία, εκεί γεννήθηκαν και οι τέσσερις κόρες του) και επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη, στις αρχές του 1968, θα ανεβάσει στο θέατρο Village Gate στο Greenwich Village την παράσταση Jacques Brel is alive and well and living in Paris, η οποία βασιζόταν στα τραγούδια του μεγάλου βέλγου τραγουδιστή για πολλά από τα οποία έγραψε αγγλικό στίχο ο Shuman.

Η ιδέα αυτή ήλθε στον Shuman από την επιτυχία που είχε γνωρίσει η Edith Piaf στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ανάμεσα στα τραγούδια ήταν το Amsterdam, το Jackie και άλλα, που θα γίνουν στη συνέχεια επιτυχίες σε Αγγλία και Αμερική με άλλους καλλιτέχνες.

Η παράσταση θα γίνει τρίτη σε μέγεθος επιτυχίας εκτός Μπρόντγουεϊ και θα παιχθεί για περισσότερα από 4 χρόνια.

Ο ίδιος ο Mortimer θα παίξει τον βασικό ρόλο του Jacques Brel ερμηνεύοντας τα τραγούδια του, γεγονός που θα του ανοίξει τον δρόμο για καριέρα τραγουδιστή κυρίως στη Γαλλία, όπου θα γνωρίσει αρκετές επιτυχίες. Οι άλλοι πρωταγωνιστές ήταν οι Shawn Elliott, Elly Stone και Alice Whitfield. Το 1975 θα παίξει τον ίδιο ρόλο και στην κινηματογραφική μεταφορά της θεατρικής παράστασης.

Στο ενεργητικό του ο Mort Shuman έχει αρκετά ακόμη μιούζικαλ, που δεν γνώρισαν όμως ιδιαίτερη επιτυχία, όπως το Budgie (1989), με πρωταγωνιστές τον γνωστό τραγουδιστή Adam Faith και τη βρετανίδα ηθοποιό Anita Dobson, το μιούζικαλ παίχτηκε μόνο για 3 μήνες και δημιούργησε ζημιές 1 εκατομμυρίου λιρών στους δημιουργούς του.

Το Budgie το έγραψε με τον στιχουργό Don Black, που έχει συνεργασθεί με τον John Barry σε πέντε από τα τραγούδια της σειράς ταινιών James Bond και τον Andrew Lloyd Webber σε αρκετά μιούζικαλ.

Ο Mort Shuman έγραψε ακόμη τα σόου Amadeo, or how to get rid of it, που βασίζεται σε ένα έργο του Ιονέσκο, ένα πορτρέτο για τη Madame Butterfly, μια διασκευή στη γνωστή όπερα των Bertolt Brecht και Kurt Weil Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny, που όμως και τα τρία δεν έχουν βρει ακόμη τον δρόμο για τις θεατρικές αίθουσες, και μουσική για κινηματογραφικές ταινίες, όπως το Sex Ο'Clock USA του 1975, ενώ έχει παίξει και ως ηθοποιός μαζί με την Jodie Foster στην ταινία The little girl who lives down the lane.

Ηλεκτρονικές ονειροπαγίδες

2011-09-24T07:42:00.000-07:00

Οι Death In Vegas έπειτα από 7 χρόνια σιωπής επιστρέφουν με νέο ήχο

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011
*«Trans-Love Energies» Death In Vegas (RockaRolla)
Ο τίτλος του δίσκου είναι ένας φόρος τιμής στην κομμούνα των Λευκών Πανθήρων, με το ίδιο όνομα που είχαν φτιάξει οι πολιτικοποιημένοι γκαράζ ροκ MC5 στα τέλη του '60 στο Αν Αρμπορ του Μίτσιγκαν. Και μέσα ο Φίαρλες στήνει ένα αλλόκοτο κολάζ ήχων που παταεί με το ένα πόδι στο παλιό γκαράζ του '60 και με το άλλο στα σάουντρακ από θρίλερ, περνώντας τα όλα μέσα από μινιμαλιστικούς χορευτικούς ρυθμούς. Η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή, το μπάσο επιβλητικό και οι μελωδίες κόβονται από αλλόκοτα φωνητικά σαμπλς. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους δίσκους, εδώ ο Φίαρλες δεν δίνει βάση στην ένταση και την ενέργεια, αλλά σε ονειρικά ηχοτοπία που φαίνεται να έρχονται από τη μουσική του Στιβ Ράιχ και των Kraftwerk. Και όπου χρειάζεται αναλαμβάνει αυτός τα φωνητικά μαζί με την Κάτι Στελμάνις των Astra.
«Η δουλειά των Αμερικανών φωτογράφων με αυτά τα τοπία της ηπείρου χωρίς ανθρώπινη παρουσία, τόσο αρχαϊκά, τόσο απομονωμένα, μου πρόσφεραν την έμπνευση», έλεγε ο Φίαρλες πριν από την κυκλοφορία αυτού του διπλού δίσκου, που περιλαμβάνει τα δώδεκα καινούργια τραγούδια συν κάποια ρεμίξ. «Γι' αυτό έφτιαξα μια κινηματογραφική μουσική».
Το 2004, όταν το «Satan's Circus» κυκλοφόρησε, ο Ρίτσαρντ Φίαρλες φαινόταν ότι ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό, αλλά δεν ήξερε τι ακριβώς. Οι Death In Vegas είχαν ήδη ολοκληρώσει έναν κύκλο όπου το έλεκτρο πανκ ντελίριο του ντεμπούτου τους «Dead Elvis» είχε ως συνέχεια το αριστουργηματικό «The Contino Sessions», όπου οι άγριες κιθάρες συναντούσαν τις αλήτικες φωνές του Ιγκι Ποπ και του Μπόμπι Γκιλέσπι, σε μια νοσηρή ατμόσφαιρα, και το «Scorpio Rising» έκλεινε την τριλογία, δείχνοντας πως σαμπλς από το κλασικό «Rock Around the Clock» μπερδεμένα με άλλα από τη αβαντγκάρντ των Tortoise μπορούσαν να στήσουν συναρπαστικά κολάζ όπως αυτό του «Hands around my throat».
Το «Satan's Circus» όμως έμοιαζε με βήμα στο κενό. Ενα ασυνάρτητο ηλεκτρονικό κατασκεύασμα, δυσοίωνο και χαοτικό, όπου ο Φίαρλες μαζί με τον Τιμ Χολμς δοκίμαζαν να ξεπεράσουν το ηλεκτρο-κιθαριστικό τους μπαράζ, χωρίς αποτέλεσμα. Αλλωστε και οι ίδιοι το συνειδητοποίησαν και πρόσφεραν ως δώρο ένα δεύτερο δίσκο με μια συναυλία τους στο Brixton Academy του Λονδίνου. Και ύστερα εξαφανίστηκαν από τη σκηνή για να επιστρέψει μόνος ο Φίαρλες, που είχε μετοικήσει στη Νέα Υόρκη, επτά χρόνια μετά τον τελευταίο δίσκο, με το «Trans-Love Energies».
Αυτός ο δίσκος σπάει τους δεσμούς με τις παλιές τους δουλειές. Και ο Φίαρλες, δικαιώνοντας το παλιό του παρατσούκλι, μπαίνει χωρίς φόβο σε μια νέα ηχητική περιπέτεια, http://www.deathinve gasmusic.com/ *
Μια σουίτα για πιάνο με τη συνοδεία βιολιού. Μια τρυφερή μπαλάντα με τη συνοδεία ακουστικής κιθάρας και φυσαρμόνικας, που μοιάζει να ξέφυγε από δίσκο του Ντίλαν. Ενας αφιονισμένος ροκ θόρυβος, που κομματιάζεται από τα βιολιά και το πιάνο. Και ως επίλογος, ακόμη μια μελωδία για έγχορδα και πιάνο με κινηματογραφική χροιά. Μετά το λυτρωτικό κιθαριστικό μπαράζ του «Hardcore Will Never Die, But You Will» που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, οι Σκωτσέζοι προσφέρουν ένα μίνι δίσκο με, ασυνήθιστες για την ιστορία τους, συνθέσεις λίγο πριν έρθουν για συναυλίες τον Οκτώβριο.
http://www.mogwai.co.uk/
Σε αντίθεση με τις περισσότερες μπάντες του αποκαλούμενου γκραντζ κινήματος, οι Screaming Trees στάθηκαν πιστοί μέχρι τη διάλυσή τους, δέκα χρόνια πριν, στον σκληρό ήχο που εκτόξευσαν στη σκηνή από τις αρχές του '90. Αυτό εδώ είναι ένα ρέκβιεμ για τον Μαρκ Λάνεγκαν και τους μακρυμάλληδες συμμορίτες του, με τραγούδια που είχαν ξεμείνει στα ράφια από το '98-'99. Ροκ γεμάτο ενέργεια και ιδρώτα, κιθάρες από τον Τζος Χομ και το ψυχρό μουρμουρητό του Μαρκ Λάνεγκαν να προσθέτει την απαραίτητη ισορροπία στο λυσσασμένο ροκ εν ρολ.
http://screamingtrees.net/
Πέντε χρόνια πριν ήταν τα κορίτσια από το Σάο Πάολο συν τον ντράμερ, που είχαν «βαρεθεί να είναι σέξι» και έπαιζαν ένα δαιμονισμένο μητροπολιτικό γκαράζ στολισμένο με χορευτικούς ρυθμούς. Ομως τώρα, στον τρίτο δίσκο τους, δείχνουν να μην έχουν προχωρήσει ούτε ένα βήμα από το σαρωτικό ντεμπούτο τους. Το «La Liberacion» μοιάζει να είναι ένας δίσκος φτιαγμένος από τα τραγούδια που ξέμειναν από τις δύο πρώτες δουλειές, επιτηδευμένα άγρια και με μια δόση βρόμικου σεξ. Με άλλα λόγια, ό,τι έκαναν μια πενταετία πριν, μόνο που τότε φαίνονταν να έχουν περισσότερο τσαμπουκά και κυρίως περισσότερη όρεξη για σκληρές κιθάρες και λάγνα ντίσκο.
http://csshurtssuxxx.blogspot.com/
Καταστρέφοντας την αρμονία
* «Who's afraid of the Art of Noise [Deluxe Edition]» Art of Noise (Salvo/ΖΖΤ)
«Αυτός ο περιορισμένος κύκλος της αρμονίας πρέπει να σπάσει και να κυριαρχήσει η ατελείωτη ποικιλία των ήχων του θορύβου». Το 1913 ο Λουίτζι Ρουσόλο, ένας από την πρωτοποριακή ομάδα των Ιταλών φουτουριστών που είχε μαζέψει γύρω του ο Μαρινέτι, διέβλεπε ότι η νέα εποχή είχε ανάγκη από τη δική της μουσική. Ετσι το 1913 δημοσίευσε το μανιφέστο του με τίτλο «Η τέχνη του θορύβου», όπου συμπέρανε ότι η μουσική των κλασικών συνθετών βρωμούσε πτωμαΐνη και ότι οι καιροί που ανέτειλλαν χρειάζονταν να στολιστούν με τον λυτρωτικό θόρυβο.
Το 1983 πέντε Βρετανοί λάτρεις των πειραματισμών, ανάμεσά τους ο Τρέβορ Χορν και ο Πολ Μόρλεϊ, ανακάλυψαν τη μαγεία των συνθεσάιζερ και των νεόκοπων τότε υπολογιστών και άρχισαν να συνθέτουν παράξενα ηχητικά κολάζ που ανακάτευαν τις ποπ μελωδίες με ήχους της πόλης, αποσπάσματα από χορωδίες και θόρυβο από μουσικά όργανα που καταστρέφονται.
Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε το «Who's afraid of the Art of Noise», ένας δίσκος που παρά την προβοκατόρικη διάθεσή του έκρυβε μέσα από ποπ διαμαντάκια, όπως το «Moments in Love», μέχρι πρώιμο χιπ χοπ, όπως το «Beat Box».
Τώρα, ο ιστορικός δίσκος επανακυκλοφορεί με συμπλήρωμα από ρεμίξ και εναλλακτικές διασκευές των παλιών κομματιών, για να θυμίσει από πού ξεκίνησε η τέχνη του σάμπλινγκ και δημιούργησε πλήθος επιγόνους, από τους Daft Punk μέχρι τους Massive Attack.
http://www.theartofnoiseonline.com/
Νέες κυκλοφορίες
«Strange Mercy»
St. Vincent (4AD)
Αγαπημένη φιγούρα όλων των μουσικών sites και blogs, η Τεξανή Ανι Κλαρκ επιστρέφει με τον τρίτο της δίσκο, όπου η ηλεκτρική κιθάρα ανακατεύεται με την αισθησιακή φωνή της, θυμίζοντας όλο και πιο πολύ τις πρώτες δουλειές τής Πι Τζέι Χάρβεϊ. Αυτό όμως που την κάνει ξεχωριστή είναι ότι δεν διστάζει να στολίσει με τους παράξενους, πότε γεμάτους οργή και πότε γεμάτους θλίψη, στίχους και ύστερα να διαλύσει με κιθαριστικό θόρυβο τις εύθραυστες μελωδίες της. Κάτι σαν η Κέιτ Μπους να παίζει με τον Τομ Μορέλο, με τον Ντέιβιντ Μπερν να κρατά το ρυθμό. Στο «Strange Mercy» αυτή η αντίθεση ηχεί αλλόκοτα γοητευτική, γι' αυτό και την καθιερώνει ως τη νέα σταρ της αμερικανικής ανεξάρτητης σκηνής.
http://www.ilovestvincent.com/
«Headbangers In Ecstasy» Puro Instinct (Mexican Summer)
Δύο αδερφές, η Πάιπερ και η Σκάιλαρ Κάπλαν, που μοιάζει να έχουν ξεπηδήσει από τις σελίδες της «Λολίτας» του Ναμπόκοφ, και ένας ρέκτης της ψυχεδελικής ποπ σαν τον Αριελ Πινκ συμπράττουν στο ντεμπούτο των Puro Instinct. Οι αδερφές Κάπλαν -που είχαν εισβάλει στη σκηνή του Λος Αντζελες ως Pearl Harbor- ανακατεύουν την εκστατική ποπ με μια ατμοσφαιρική ψυχεδέλεια και ο Αριελ Πινκ στο ρόλο του παραγωγού προσθέτει τα σαμπλς «βρομίζοντας» τις ξέχειλες από λαγνεία μελωδίες. Γυναικεία ποπ με μνήμες από τον Φιλ Σπέκτορ, που ο Αριελ Πινκ τη μεταμορφώνει σε ένα ηχητικό ντελίριο.
http://puroinstinct.blogspot.com/
«West» Wooden Shjips (Thrill Jockey):
Η μυστήρια μελωδική φωνή πνίγεται στις φαζαρισμένες κιθάρες και τα υποβλητικά ντραμς, η κληρονομιά του ροκ εν ρολ μπλέκει με τα μακρόσυρτα ψυχεδελικά σόλο και οι Wooden Shjips αποδεικνύουν στον τρίτο τους δίσκο την αφοσίωσή τους στο ωμό και γεμάτο ένταση space ροκ. Πατώντας στον ηλεκτρονικό θόρυβο των Suicide και τη μινιμαλιστική αισθητική των Velvet Underground, ο Ρίπλεϊ Τζόνσον, ψυχή της μπάντας με το «West», αποσυνθέτει το μύθο της αμερικανικής Δύσης μέσα από ένα εξαγνιστικό κιθαριστικό όργιο.
http://www.woodenshjips.com/

Ο Μάριος Φραγκούλης ερμηνεύει «Κάρμινα Μπουράνα»

2011-09-24T07:31:00.001-07:00

Σ' ένα από τα λαοφιλή αριστουργήματα της παγκόσμιας μουσικής φιλολογίας, την ερωτική καντάτα «Κάρμινα Μπουράνα» του Γερμανού Καρλ Ορφ, θα έχει σολιστική παρουσία ο Μάριος Φραγκούλης.Ο συνθέτης την έγραψε το 1937, όταν υπήρχαν τα προμηνύματα του πολέμου. Εν τούτοις, επέλεξε τα μεσαιωνικά ερωτικά ποιήματα του 13ου αιώνα, γιατί ο έρωτας όλες τις εποχές είναι η κινητήριος δύναμη ενάντια στην επικρατούσα αλγεινή κοινωνική ατμόσφαιρα. Η πρώτη συναυλία με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία της ΕΡΤ, υπό τον Λουκά Καρυτινό, θα δοθεί τη Δευτέρα (9 μ.μ.), στο Ηρώδειο. Συμμετέχουν η Μικτή Χορωδία Δήμου Αθηναίων, η Μικτή Χορωδία Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας της Ελλάδος και η Παιδική Χορωδία Rosante. Επειδή τα εισιτήρια της πρώτης συναυλίας είναι προπωλημένα, η συναυλία θα επαναληφθεί την Παρασκευή στις 30 του μήνα.
Μαζί με τον Μάριο Φραγκούλη, τη σκηνή θα μοιραστούν η σοπράνο Λουκία Σπανάκη και ο κόντρα τενόρος Νίκος Σπανός. Τη βραδιά θα ανοίξει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, με το έργο του «Σατυρικόν», που βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Πετρώνιου.
Εν τω μεταξύ, ο Μάριος Φραγκούλης ξεκινάει έναν κύκλο εμφανίσεων στην Αμερική, για να συμπράξει με την York Symphony Orchestra, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, στη Βοστόνη. Προετοιμάζει το προσωπικό του κονσέρτο τον Ιανουάριο στη Μόσχα και τον Φεβρουάριο επιστρέφει στη Βοστόνη. Θα ακολουθήσει η πρόσκληση, στο Palm Beach της Φλόριντα, σε τελετή των «Leadership 100», όπου θα παρουσιάσει τη νέα διεθνή δισκογραφική δουλειά του με τίτλο «Beautiful Things». Ο νέος δίσκος θα κυκλοφορήσει σε Ευρώπη, Ρωσία, Ασία, Αμερική, Καναδά, Μεξικό και Αφρική. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί στις 15 Νοεμβρίου και σχεδιάζει τη νέα παγκόσμια περιοδεία του έχοντας υπογράψει διεθνές συμβόλαιο με τη «Sony».
Μέρος των εσόδων των δύο συναυλιών θα δοθεί στο Κέντρο Επανένταξης Αποφυλακιζομένων «Επάνοδος». Εισιτήρια διατίθενται προς 28, 45, 60, 80, 95 ευρώ (διακεκριμένη ζώνη). Προπώληση: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσματζόγλου), τηλ. 210-7234567, www.ticketservices.gr.
Β.Κ.Κ.
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011

Σταματάει το τραγούδι η Σεζάρια Εβόρα

2011-09-24T07:28:00.001-07:00

Ακύρωσε όλες τις προγραμματισμένες εμφανίσεις της

Η Σεζάρια Εβόρα σε φωτογραφία αρχείου από την παρασημοφόρησή της με τα διάσημα της γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, στο Παρίσι, στις 9 Φεβρουαρίου 2009.
Η τραγουδίστρια Σεζάρια Εβόρα, 70 ετών, που βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες στο Παρίσι «σε κατάσταση μεγάλης εξάντλησης», θέτει τέλος στην καριέρα της, ανακοίνωσε η δισκογραφική εταιρεία Lusafrica.
Η «ξυπόλητη ντίβα» από το Πράσινο Ακρωτήρι δεν θα πραγματοποιήσει τις προγραμματισμένες για τις επόμενες εβδομάδες συναυλίες της.
Η 70χρονη τραγουδίστρια, είχε υποβληθεί πριν από έναν χρόνο σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς, στο Παρίσι, μετά από σοβαρά προβλήματα που παρουσίασε στην στεφανιαία αορτή. Η επιτυχημένη εγχείρηση, της επέτρεψε λίγους μήνες αργότερα να επανέλθει και να αναλάβει πλήρως τα καθήκοντά της.
Η «ξυπόλητη ντίβα», προσωνύμιο που της αποδόθηκε επειδή προτιμούσε να τραγουδά χωρίς να φορά παπούτσια, είχε επισκεφτεί την Ελλάδα δύο φορές, με μεγάλη επιτυχία και με πιο πρόσφατη, τη συναυλία που έδωσε στον Λυκαβηττό, τον περασμένο Ιούνιο, παρουσιάζοντας ένα καινούριο λάιβ πρόγραμμα με τραγούδια από τον τελευταίο της δίσκο.
Υπηρέτησε τα παραδοσιακά είδη μουσικής «coladeiras»(κολαντέιρας) και «mornas»(μόρνας), που της τα δίδαξε, όταν ήταν μόλις 16 ετών ένας ναυτικός από το Πράσινο Ακτωτήρι απ όπου και κατάγεται. Τα τραγούδια «μόρνας» αποτελούντραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της νοσταλγίας, ενώ η ίδια όσο ήταν άσημη ερμηνεύτρια, τα τραγουδούσε σε μικρά μπαρ της γενέτειράς της μπροστά σε τουρίστες, αλλά και ντόπιους εργάτες, μαζεύοντας πολύ λίγα χρήματα ως αμοιβή.
Η αφετηρία για την επιτυχημένη της καριέρα χρονολογείται το 1987, που έδωσε τις πρώτες της συναυλίες στη Λισαβόνα. Εκεί την άκουσε τυχαία ένας διάσημος παραγωγός, την πήρε στην εταιρεία του και την επόμενη χρονιά τη βοήθησε ναβγάλει το πρώτο της άλμπουμ, σε ηλικία περίπου 50 ετών. Τότε πραγματοποίησε και την πρώτη της περιοδεία.
Με επιρροές από την παράδοση της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και της Κούβας, η Σεζάρια Εβόρα έχει ηχογραφήσει συνολικά 11 στούντιο άλμπουμ. 'Εχει βραβευθεί και με «Γκράμμυ» στην κατηγορία της «world» μουσικής.

Mix Grill News @ ARK Festival 2011 + Craig Walker στο dunkel

2011-09-12T08:04:00.000-07:00

Το δεύτερο ARK Festival της Αθήνας ανοίγει τις πόρτες του σήμερα και για δύο ημέρες θα παρουσιάσει μερικούς από τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς στην Τεχνόπολη.

Το Mix Grill θα βρίσκεται στο Γκάζι και τις 2 μέρες και θα σας ενημερώνει "Λεπτό προς Λεπτό" για όλα όσα βλέπουμε κι ακούμε εκεί. Βέβαια, θα μπορείτε κι εσείς να γράφετε τα σχόλια σας είτε στο παρακάτω περιβάλλον ή στο Twitter με πρόθεμα@ARK_Festival.. Μπορείτε να ανεβάζετε live και φωτογραφίες από το Festival.

* ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΜΦΑΝΙΣΕΩΝ *

18.00 - 18.40 Ska Bangies

18.55 - 19.45 Πάνος Μουζουράκης

20.00 - 21.00 Λεωνίδας Μπαλάφας

21.15 - 22.15 The Burger Project feat. Φοίβος Δεληβοριάς

22.30 - 23.45 Locomondo

Διαβάστε περισσότερα. εδώ.

Ήταν μια βραδιά που με πρόχειρες σκέψεις δεν μπορούσε να υποσχεθεί μαγικές στιγμές. Σάββατο βράδυ με πολλή ζέστη και υγρασία, Θανάσης Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, για πρώτη φορά.

Τον έχουμε συνηθίσει στα Θέατρα είναι η αλήθεια, μακριά από το κέντρο. Η Τεχνόπολις θεωρητικά δεν προσφέρεται για τόση πολυκοσμία, η οποία φυσικά συνέβη και μας δυσκόλεψε στην αρχή. Κι όμως, η βραδιά αποδείχτηκε μία από τις καλύτερες του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια.

Διαβάστε περισσότερα εδώ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Mια από τις αγαπημένες φωνές του ελληνικού κοινού επιστρέφει στη χώρα μας για μια μοναδική βραδιά στο Dunkel!

Έχει συνδέσει το όνομά του με την πιο επιτυχημένη & δημιουργική περίοδο των Archive. H συμμετοχή του στην αλλαγή κατεύθυνσης της μπάντας ήταν καθοριστική και οι Archive περνώντας από το trip hop σε πιο rock μονοπάτια μας έδωσαν έναν από τους πολύ σημαντικούς δίσκους των 00s ("You all look the same to me",2002)...

Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Σε λίγες ημέρες θα είναι κοντά μας με προσφορές από συναυλίες, παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, μαθήματα φωνητικής, οργάνων κ.α.

Αγοράστε από το MG Store merchandise των Anathema.

To Κατάστημα μας περιέχει 30.000 είδη merchandise από περίπου 3.000 μουσικούς - συγκροτήματα, όπως T-shirts, καπέλα, τσάντες, κούπες, κονκάρδες, αυτοκόλλητα, patches.

MG Store

Δευτέρα 12 και Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου

ARK Festival @ Τεχνόπολη (Locomondo, Monika, Maraveyas Ilegal, Νατάσσα Μποφίλιου, Φοίβος Δεληβοριας κ.α.)

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου

Freedom of Speech @ ΤΩΡΑ Κ44

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου

House Band @ Club του Σταυρού του Νότου (και κάθε Παρασκευή και Σάββατο)

Craig Walker @ dunkel

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου

Γιώργης Χριστοδούλου @ Pure Bliss

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου

Ευανθία Ρεμπούτσικα @ Θέατρο Ρεματιάς

Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου

O Δημήτρης Δημόπουλος με την ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ στην σκηνή του PassPORT

Αλκ. Κωνσταντόπουλος @ ΚοοΚοο

Σάββατο 1 Οκτωβρίου

Nightstalker @ Passport

Red hot chili peppers

Με «Νουβέλ Βαγκ» ο μουσικός αποχαιρετισμός του καλοκαιριού

2011-09-06T00:13:00.000-07:00

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Την προηγούμενη φορά που έπαιξαν οι Nouvelle Vague στην Αθήνα είχαν στα φωνητικά τη Mareva Galanter. Γνωστή ως τραγουδίστρια, πολύ περισσότερο γνωστή όμως ως Μις Γαλλία.Οι Nouvelle Vague Το θέαμα, όπως καταλαβαίνετε, ήταν... οπτικοακουστικό. Διπλή η ευχαρίστησή μας. Τώρα που έρχονται ξανά, στις 7 Σεπτεμβρίου, στην Τεχνόπολη, θα έχουν μαζί τους την πρώτη και αυθεντική φωνή του συγκροτήματος, τη Melanie Pain, εκείνη δηλαδή που ερμήνευσε τις μεγάλες επιτυχίες τους, τις διασκευές, μεταξύ άλλων, στα «Guns of Brixton» και «In a manner of speaking».
Αυτή ακριβώς είναι και η ουσία των Nouvelle Vague. Ενα συγκρότημα με διαφορετικές γυναικείες φωνές κάθε φορά που παρουσιάζει ευφάνταστες, ως επί το πλείστον, διασκευές. Και κυρίως διασκευές σε τραγούδια του new wave από τη δεκαετία του '80. Από το «(This is Not) Α Love song» των PIL έως και το «Love Will Tear Us Apart» των Joy Division σε μπόσα νόβα ρυθμούς. «Στο ξεκίνημά μας», λένε, «περιγράφαμε τον ήχο μας σαν ένα χαρμάνι της μπόσα νόβα με το νιου γουέιβ. Πλέον όμως έχουμε εξελιχθεί, ειδικά όσο περισσότερο ασχολούμαστε με την τζαζ και τους ρυθμούς της Καραϊβικής».
Δύο είναι οι Nouvelle Vague, ο Marc Collin και ο Olivier Libaux, από τους πιο δραστήριους παραγωγούς της γαλλικής σκηνής τα τελευταία χρόνια. «Αναβιωτές του γαλλικού chanson» για πολλούς, με το όνομα του γκρουπ να σημαίνει new wave στα αγγλικά και bossa nova στα πορτογαλικά. Τι έκαναν οι δύο αυτοί πανέξυπνοι παραγωγοί; Κάτι απλό και... (εκφραστικά) λιτό. Πήραν δημοφιλή τραγούδια από punk και new wave συγκροτήματα, όπως οι Dead Kennedys, XTC, Cure ή οι Depeche Mode και «πατώντας» πάνω στη βασική τους μελωδία, τα παρουσίασαν σε bossa nova, jazz και pop των 60's ενορχηστρώσεις. Ηθελαν, όπως λένε οι ίδιοι, να τιμήσουν τα εφηβικά ακούσματά τους.
Η ιδέα των Nouvelle Vague γεννήθηκε όταν ο Μαρκ και ο Ολιβέρ άκουσαν ένα τυφλό κορίτσι στο παρισινό Μετρό να ερμηνεύει το «Fade Το Grey», το παλιό κομμάτι των Visage. Πήραν λοιπόν διάφορες νέες τραγουδίστριες και τις έβαλαν να πουν τραγούδια, που όχι μόνο δεν γνώριζαν, αλλά ούτε και είχαν ακούσει καν. Επίτηδες. Ηθελαν να τα τραγουδήσουν χωρίς να επηρεαστούν από τις πρώτες εκτελέσεις. Το πρώτο, ομώνυμο, άλμπουμ τους (2004) είχε συνολικά οχτώ ερμηνεύτριες (έξι Γαλλίδες, μία Βραζιλιάνα και μία Νεοϋορκέζα). Την ίδια συνταγή ακολούθησαν και στο «Bande a Part» (2006), διασκευάζοντας συνθέσεις ονομάτων, όπως οι Buzzcocks, New Order, Echo & the Bunnymen και Blondie.
Στο «3» (2009) το άνοιξαν ακόμη περισσότερο το project. Εβαλαν τις τραγουδίστριες του γκρουπ να κάνουν ντουέτα με τους αυθεντικούς ερμηνευτές. Ο Martin L. Gore των Depeche Mode και ο Ian Mc Culloch των Echo & the Bunnymen τραγούδησαν μαζί με τη Melanie Pain το «Master and Servant» και το «All My Colours» αντίστοιχα, ο Terry Hall των Specials είπε το «Our Lips Are Sealed» μαζί με τη Marina Celeste, ο Barry Adamson το «Parade» με τη Nadeah Miranda κ.ά. Στο καινούργιο άλμπουμ τους, πάντως, το «Couleurs Sur Paris», διαφοροποιούνται κάπως, επιλέγοντας να διασκευάζουν κάντρι-ποπ επιτυχίες της δεκαετίας του '80. Στα φωνητικά, ως συνήθως, Γαλλίδες τραγουδίστριες, όπως οι Vanessa Paradis, Soko και Camille Couleurs.
Εννοείται πως οι Nouvelle Vague έχουν γίνει πλέον τακτικοί επισκέπτες μας. Ταίριαξε η αύρα τους, αυτό το μποέμικο στιλ τους, με το ελληνικό κοινό. Προβλέπεται για ακόμη μία φορά κοσμοσυρροή. Αποτελεί, άλλωστε, μια συναυλία, που μοιάζει σαν ένα είδος μουσικού αποχαιρετισμού στο καλοκαίρι. «Looking For The Summer», που τραγουδάει και ο Chris Rea και δεν θα μας χάλαγε αν το ακούγαμε και διασκευασμένο. Εκτός από τη Melanie Pain, στα φωνητικά θα βρίσκεται και η Liset Alea.
info: «Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων («Κεντρική Αυλή», Πειραιώς 100, Γκάζι) . Τιμή προπώλησης: 25 ευρώ, Ταμείο: 30 ευρώ.

60 συγκροτήματα, 30 εικαστικοί στο Φεστιβάλ Reworks

2011-09-06T00:11:00.000-07:00

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2011Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΠροσκλητήριο νέων απ' όλο τον κόσμο αποτελεί το μουσικό - εικαστικό φεστιβάλ «Reworks» της Θεσσαλονίκης. Συγκεντρώνει 6.000 επισκέπτες και περί τους 150 καλλιτέχνες απ' όλο τον κόσμο.Στην 7η θέση των καλύτερων μουσικών φεστιβάλ παγκοσμίως κατατάσσει το «Reworks» ο έγκυρος μουσικός οδηγός «RA»Ετσι, κατατάσσεται για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στην έβδομη θέση των καλύτερων φεστιβάλ μουσικής του κόσμου, σύμφωνα με τον έγκυρο βρετανο-γερμανικό μουσικό οδηγό «RA».
Η βρετανική «Sunday Telegraph» το περιλαμβάνει στα τρία προτεινόμενα events παγκοσμίως για το μήνα Σεπτέμβριο, ενώ παρουσιάσεις του φεστιβάλ έχουν κάνει το «Cine Traveller» και το «Dj magazine». Πέρσι το φεστιβάλ παρακολούθησαν 6.000 θεατές, εκ των οποίων οι 2.000 ήταν από το εξωτερικό και από χώρες όπως οι Βρετανία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία και χώρες των Βαλκανίων, Σκόπια, Βουλγαρία, Τουρκία, Σερβία, Ρουμανία.
Ξεκίνησε το 2005, ως μια προσπάθεια κάποιων νέων ανθρώπων να παρουσιάσουν ό,τι καινούργιο συμβαίνει στη μουσική. Από Ελληνες djs, live performers, techno, house, electro, disco, funk, soul, freestyle, trip hop, hip hop, ambient, IDM, μέχρι abstract electronica μέσα από live και dj εμφανίσεις, συνδυασμένα με εγκαταστάσεις, εκθέσεις και visual works.
Για 7η χρονιά

Φέτος το «Reworks» διοργανώνεται για 7η συνεχή χρονιά στο πρώην βιομηχανικό συγκρότημα, νυν πολυχώρο «ΒΙΛΚΑ», στις 16 και 17 Σεπτεμβρίου, και περιλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά στα «Δημήτρια» του Δήμου Θεσσαλονίκης. Θα παρουσιαστούν 60 συγκροτήματα, 30 εικαστικοί καλλιτέχνες, θα υπάρχουν 4 σκηνές, εικαστικοί χώροι, και αναμένεται να το παρακολουθήσουν όπως πάντα χιλιάδες. Φέτος οι καλλιτέχνες προέρχονται από ΗΠΑ, Ιταλία, Γερμανία, Καναδά, Μεγάλη Βρετανία, Ισραήλ, Σκόπια, Αυστρία, Ελβετία, Ολλανδία, Φινλανδία, Γαλλία και από αλλού.
«Κάθε χρόνο προσπαθούμε να παρουσιάζουμε ό,τι πιο καινούργιο και φρέσκο υπάρχει στο χώρο της μουσικής και στα εικαστικά», λέει ο εκ των διοργανωτών Τάσος Διόλατζης. Η προσπάθεια ξεκίνησε το 2005. «Είχαμε διακρίνει τότε ότι υπήρχε ένα πολύ μεγάλο κενό πανελλήνια σε κάτι τέτοιο. Δεν υπήρχε ένα φεστιβάλ το οποίο να παρουσιάζει νέα πράγματα. Και κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Αισθανθήκαμε ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να αλλάξει αυτή η κατάσταση και ξεκινήσαμε το "Reworks", θέλοντας να αλλάξουμε λιγάκι το χάρτη. Να βάλουμε λίγο τη Θεσσαλονίκη και πανευρωπαϊκά στο μουσικό χάρτη», τονίζει. Ο χώρος παραμένει η «ΒΙΛΚΑ», όπου καταλαμβάνεται και το τελευταίο της τετραγωνικό εκαστοστό.
Το φεστιβάλ ξεκινά την Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου. Οι πόρτες ανοίγουν στις 9 το βράδυ, διαρκεί μέχρι το πρωί του Σαββάτου, σταματά και ξανανοίγουν οι πόρτες πάλι το Σάββατο στις 9 το βράδυ μέχρι το πρωί της Κυριακής. Φέτος στήνονται και 2 εικαστικά έργα μέσα στην πόλη. Το ένα στην πλατεία Αριστοτέλους και το άλλο στη συμβολή των πεζόδρομων Ικτίνου και Ζεύξιδος.
Το κόστος της διοργάνωσης είναι υψηλό, αλλά οι διοργανωτές έχουν βρει τη συνταγή να μην εξαρτώνται από επιχορηγήσεις. «Ο προϋπολογισμός είναι σχεδόν όσο ολόκληρος ο προϋπολογισμός των φετινών "Δημητρίων".
»Εχουμε υποστήριξη από ιδιωτικούς φορείς, από ξένους φορείς, όπως το Ινστιτούτο Γκέτε, και από έναν ακόμη φορέα από τη Γερμανία, που έχει στόχο να προβάλει το έργο Γερμανών καλλιτεχνών, αλλά υποστηρίζουν το "Reworks" γιατί βρίσκουν πάνω σ' αυτό μια υπεύθυνη πλατφόρμα προβολής των καλλιτεχνών της χώρας τους», λέει ο Τ. Διόλατζης.
Και δεν σταματούν εκεί. Δημιουργούν παρόμοιες συνεργασίες και με άλλες χώρες. «Του χρόνου θα γίνουν ακόμη μεγαλύτερες, απ' ό,τι μας έχουν υποσχεθεί. Αυτός είναι και ο λόγος που το "Reworks" εξακολουθεί να υπάρχει. Γι' αυτό αναπτύξαμε τρόπους να είναι το φεστιβάλ βιώσιμο, χωρίς να εξαρτάται από εύκολα χρήματα», τονίζει.

Ο αυθεντικός Γιάννης Μαρκόπουλος

2011-07-04T22:10:00.000-07:00

14 έργα του συνθέτη με κείμενα και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, η νέα προσφορά της «Καθημερινής» προς τους αναγνώστες της
Συνέντευξη στον Οδυσσεα Ιωαννου, Η Καθημερινή, 2/7/2011
Ισως είναι ο συνθέτης που έσκαψε περισσότερο απ’ όλους τους ομοτέχνους του στα χώματα της πατρίδας του. Ως αρχαιολόγος με μόνα του όπλα -πέρα από το ταλέντο του- έναν παλιό χάρτη και μία φιλοσοφική αρματωσιά που κρατούσε από τους αρχαίους Ελληνες φιλοσόφους. Ο Μαρκόπουλος ανέδειξε καθαρά μεταλλεύματα αφαιρώντας τις όποιες περιττές προσμείξεις τους. Κυρίως την επταετία 1969-1975 παρέδωσε έργα που η θέση τους είναι στις κορωνίδες του μουσικού πολιτισμού μας. Η τοποθέτησή του «επιστροφή στις ρίζες» ήταν μία θέση που είτε παρεξηγήθηκε είτε ακόμη και λοιδορήθηκε απ’ όσους διάβασαν πίσω από αυτήν την πρόταση για έναν άγονο εγκλωβισμό σε αγκυλώσεις και δόγματα της παράδοσης. Ομως εξέφραζε την αγωνία ενός δημιουργού να μιλήσει στην εποχή του, εκφράζοντας σύγχρονα αιτήματα και την ανάγκη συνειδητής συλλογικότητας όπως τη συναντάμε στην πρωτογενή δημιουργία της δημοτικής μας μουσικής. Με «εμμονική» συνέπεια σε ολοκληρωμένους κύκλους τραγουδιών, σε συγκεκριμένους ερμηνευτές και σε αναγνωρίσιμα από το θυμικό μας ηχοχρώματα, έστησε έναν κόσμο που αμφισβήτησε το επίκαιρο και τη γραμμική αναπαράσταση του χρόνου. Ενοποίησε εποχές και αισθήματα. Ο Μαρκόπουλος έγραψε μουσική και τραγούδια για περισσότερες από 30 κινηματογραφικές ταινίες, την περίοδο 1961-1969, πριν κυκλοφορήσει το πρώτο μεγάλο έργο του, το «Χρονικό». Ακούγοντας κανείς προσεκτικά εκείνα τα τραγούδια, που φανέρωναν τη στόφα μεγάλου λαϊκού μελωδού, θα περίμενε πως η συνέχειά του θα ήταν στο πεδίο του αμιγώς λαϊκού τραγουδιού, παρά τους όποιους «υπαινιγμούς» παραδοσιακής μουσικής περιείχαν. Δείγματα γραφής που θα οδηγούσαν εύκολα κάποιον στο -εσφαλμένο εκ των υστέρων- συμπέρασμα πως βρέθηκε ο τέταρτος άξιος σωματοφύλακας δίπλα στον Ζαμπέτα, τον Καλδάρα και τον Ακη Πάνου. Ομως ο Μαρκόπουλος είχε άλλον δρόμο να τραβήξει και αλλού τον πήγε το άστρο του. Η θέση του είναι δίπλα στους «αταξινόμητους» σημαντικούς δημιουργούς του νεοελληνικού πολιτισμού, ανεξάρτητα από το πεδίο της τέχνης που «ασκήθηκε» ο καθένας. Στους ζωγράφους, τους ποιητές, τους ανθρώπους του Λόγου, εκείνους που κατάφεραν να μιλήσουν για τον τόπο τους μέσα από τα «τοπικά ιδιώματα» μιας παγκόσμιας γλώσσας, της μεγάλης τέχνης. Aνάμεσα σε εκείνους που τίμησαν τα λόγια του Σολωμού πως εθνικό είναι το αληθές.
H μουσική μου μιλάει στο DNA του Eλληνα...
– Eίναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται συγκεντρωμένο το έργο σας, οι σημαντικότερες στιγμές του. Ποιοι θα θέλατε να είναι η πλειονότητα όσων θα τα αποκτήσουν; Νέα παιδιά ή εκείνοι που έζησαν τις συγκυρίες που τα γέννησαν; Ενα παιδί είκοσι χρόνων, που δεν έχει μνήμες και αναφορές από εκείνες τις εποχές, θεωρείτε πως θα έχει κάποιο «έλλειμμα» στην εκτίμηση αυτών των έργων;
– Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζονται έργα μου της περιόδου 1969-1981 συγκεντρωμένα. Θεωρώ ότι το έργο μου παίζει μεν πάντα ρόλο σε εκείνους που το έχουν συνδέσει με προσωπικές τους εμπειρίες, αλλά κυρίως ενδιαφέρει τους νέους. Πολλές και συγκινητικές είναι οι επικοινωνίες τους στο Διαδίκτυο. Η μουσική μου είναι σύγχρονη και ταυτόχρονα ελληνική. «Μιλάει» στο DNA του Ελληνα. Ακόμα και του δεκαοχτάρη.
– Τα μεγάλα έργα γράφονται μόνο σε μεγάλες εποχές; Εννοώ, χρειάζονται τα δραματικά γυρίσματα της Ιστορίας για να γραφτούν και να στεριώσουν;
– Δεν υπάρχουν μεγάλες ή ελάσσονες εποχές που να συγκροτούν σίγουρα, ένα επίπεδο έμπνευσης για να δημιουργηθεί μια σύνθεση που να σημαίνει. Η δύναμη που σηματοδοτεί και καθορίζει τη δημιουργική πνοή είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης και τα εφόδιά του. Αυτά συνιστούν -πολλές φορές ενδόμυχα- την επεξεργασία της σύνθεσης. Οσον αφορά τα γυρίσματα της ιστορίας, θεωρώ ότι εντάσσονται σε ένα πλαίσιο γεγονότων. Βέβαια επηρεάζουν. Δεν είναι όμως οι μόνοι άξονες έμπνευσης. Ας είμαστε σκληροί όσο μας επιτρέπει η αθωότητά μας και οι τρυφερές στιγμές μας. Ας θυμηθούμε μια μαρτυρία του ιστορικού Πολύβιου (2ος αι. π. Χ.) που κρίνει δίκαιη τη στρατιωτική (!) ήττα της πόλης Κύναιθα (Αρκαδία) στον πόλεμο εναντίον των Αιτωλών, της οποίας οι κάτοικοι είχαν σκανδαλωδώς παραμελήσει τη διδασκαλία της μουσικής και της ποίησης.
– Θα ορίζατε το έργο σας ως «πολιτικό» ή είναι περιοριστικός αυτός ο όρος;
– Αν το «πολιτικό στοιχείο» έχει πλατιά έννοια, προερχόμενο από την «πολιτεία» δεν συγκρούεται με περιοριστικό όρο. Η σύνθεση ενός έργου -στην περίπτωση μου- περνάει εκτός απ’ τα υπερβατικά τοπία της φαντασίας και από τα καθημερινά συμβάντα μέσα στις πόλεις, στην παγκόσμια επικοινωνία, στη φύση, στην ανάγκη και στο ταξίδι. Ολα είναι πολιτική. Κι έτσι πρέπει… Στην αρχαία Ελλάδα οι μη ασχολούμενοι με την πολιτική ονομάζονταν «ιδιώτες» και τους χλεύαζαν. Δεν είναι τυχαίο που η λέξη μας αυτή για τους Ευρωπαίους (Idiot) σημαίνει τον βλάκα.
– Λένε πως κάθε εποχή παράγει το τραγούδι που έχει ανάγκη. Συμβαίνει αυτό σήμερα;
– Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα διακρατικό και διεθνικό κλίμα ή ακόμη σ’ ένα πολιτειακό κίνημα που απλώνεται σχεδόν σε όλη την οικουμένη. Χρειάζεται αξιοκρατία, φαντασία και δικαιοσύνη. Αυτή η κοινωνική ανασύσταση δεν είναι τυχαία. Ανήκει και προωθείται από νέους ανθρώπους. Επιλέγουν τι θέλουν να ακούσουν. Υπάρχουν νέες δραστηριότητες που προέρχονται από μια προχωρημένη σκέψη και αισθητική. Η διαχρονικότητα στα μουσικά έργα, στο τραγούδι ενσωματώνει και τους νέους καιρούς. Συνάμα νέες δυνάμεις καλλιτεχνών εκφράζουν με τα έργα τους σημαντικές πτυχές των καιρών.
– Συνεργαστήκατε με ελάχιστους τραγουδιστές σε σχέση με το μέγεθος του έργου σας. Τρεις τέσσερις ήταν οι μόνιμοι συνεργάτες σας. Γιατί συνέβη αυτό;
– Τα έργα αυτής της περιόδου (1969-1980) που παρουσιάζονται, τα πρωτοερμήνευσαν νέοι τραγουδιστές, (ανάμεσά τους Μαρία Δημητριάδη, Νίκος Ξυλούρης, Λάκης Χαλκιάς, Χαρ. Γαργανουράκης, Ανδρεάδης, Μέμη Σπυράτου, Παύλος Σιδηρόπουλος, Βασιλική Λαβίνα), που επέλεξα από την περιφέρεια και την πόλη διότι είχαν τα εχέγγυα για να αποδώσουν την αισθητική και ιδεολογική κατεύθυνση των έργων μου. Ταυτόχρονα ίδρυσα ένα νέο ορχηστρικό σύνολο με συμφωνικά και ελληνικά όργανα. Προπομπός αυτής της δράσης είναι το μουσικό έργο Θησέας (1962) που τα τραγουδιστικά μέρη απέδωσε η Μαίρη Δαλάκου. Αργότερα, από το 1974 και μετέπειτα, επεκτάθηκε η συνεργασία μου με τραγουδιστές όπως είναι η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γιώργος Νταλάρας, που ήταν προικισμένοι με τις κατάλληλες ερμηνευτικές δυνατότητες για τα επόμενα έργα: «Ανεξάρτητα», «Μετανάστες» και βέβαια το «Σεργιάνι στον κόσμο».
– Η στάση και η θέση των δημιουργών κατά τη διάρκεια σημαντικών πολιτικών γεγονότων και ανακατατάξεων του παρελθόντος ήταν πολύ καθαρή και άμεση. Στην Ελλάδα του Μνημονίου, υπάρχει μια αμηχανία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι αδυναμία επεξεργασίας της πολιτικής πραγματικότητας, αποτέλεσμα κάποιας «κόπωσης» ή οι εκτιμήσεις των δημιουργών για την κατάσταση δεν είναι πια κοινές και άρα δεν μπορούν να βρουν ενιαία έκφραση;
– Στην Ελλάδα του Μνημονίου μιλούν για τη χώρα μας μόνο οικονομολόγοι. Ισως να υπάρχει πάγωμα, ακόμη και αμηχανία. Μπορεί να το αισθάνεται αυτό αρκετός κόσμος, αφού τα νήματα της επικοινωνίας τον μπερδεύουν για το αληθινό και το ψεύτικο. Σε κρίσιμες στιγμές οφείλουν οι δημιουργοί να βγαίνουν και να δείχνουν τον σωστό δρόμο για τη χώρα. Εδώ όμως έχω να παρατηρήσω δύο πράγματα: Πρώτον, ότι τέτοιες δηλώσεις δεν προβάλλονται συνήθως από τα μέσα ενημέρωσης. Το δεύτερο είναι η συστολή του πραγματικού καλλιτέχνη που δεν θέλει να θεωρηθεί η παρέμβασή του ως προσπάθεια να εισπράξει οφέλη ή -ακόμα χειρότερα- ως επιδίωξη να χριστεί ηγέτης ενός ξεσηκωμού ο οποίος ξεκίνησε ερήμην του... Γιατί γίνονται κι αυτά!

Η «ενιαία έκφραση» που λέτε δεν παίζει ρόλο. Δεν υπάρχει, ποτέ δεν υπήρξε και εύχομαι να μην υπάρξει στο μέλλον. Κάθε τόπος έχει ανάγκη απ’ όλους τους δημιουργούς. Οχι έναν σε αντίγραφα… Η χώρα μας βρίσκεται στον πυρήνα εξελίξεων και ανακατατάξεων καθώς οι σκέψεις των Ελλήνων κατευθύνονται στα νάματα αυτής της νέας εποχής -αναμένεται και η ανθοφόρα άνοιξη- που κυρίως βρίσκεται στις περιφέρειες. Η υψηλή τεχνολογία πρέπει πλέον να συνδυαστεί πάση θυσία με τις αντοχές και τη δεκτικότητα του περιβάλλοντος. Χρειαζόμαστε να επεκτείνουμε την επιλογή του τρόπου ζωής, της δραστηριότητας των γνώσεων, με αιχμή του δόρατος την αέναη φράση του Πλάτωνα «όλοι οι πολίτες γεύονται εξίσου τα αγαθά».
Η προσφορά
Ξεκινώντας από σήμερα, η «Καθημερινή» της Κυριακής προσφέρει δωρεάν 14 έργα του Γιάννη Μαρκόπουλου. Τα έργα με σειρά κυκλοφορίας είναι τα: Θητεία, Ιθαγένεια, Χρονικό, Μετανάστες, Σεργιάνι στον κόσμο, Θεσσαλικός κύκλος, Ντενεκεδούπολη, Ηλιος ο πρώτος, Ανεξάρτητα και 7 Κινηματογραφικά, Τα τραγούδια του νέου πατέρα, Ορίζοντες, Ριζίτικα, Ελεύθεροι πολιορκημένοι Α, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι Β - Στρατής ο Θαλασσινός.

Ροκ για την παρακμή της Δύσεως

2011-07-04T22:08:00.000-07:00

Ο αγαπημένος του ελληνικού κοινού Νικ Κέιβ έρχεται στην Αθήνα με μια μπάντα πενηντάρηδων

Της Σελανας Βροντη, Η Καθημερινή, 2/7/2011
O Νικ Κέιβ είναι ένας μουσικός που με την πάροδο του χρόνου αποκτά νεανική τόλμη. Γυρνώντας νέες σελίδες στην καριέρα του, συνεχώς μας εκπλήσσει. Το 2006 σχημάτισε τους Grinderman, με τρία βασικά μέλη των Bad Seeds, συγκεκριμένα τον Warren Ellis, τον Martyn Casey και τον Jim Sclavunos. Με δύο αξιόλογα άλμπουμ στο ενεργητικό τους, ο χαρακτηρισμός «παράλληλο πρότζεκτ» φαντάζει φτωχός. Ο Nίκος Σπηλιάς –όπως τον φωνάζουν οι Ελληνες οπαδοί του– και η παρέα του... τα σπάνε: φτιάχνουν ωμή, ακατέργαστη πανκ-ροκ, την οποία θα παρομοιάζαμε με ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται.

Το «Grinderman 2», το δεύτερο ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος, που κυκλοφόρησε πέρυσι τον Σεπτέμβριο, είναι εντελώς αυτοσχεδιαστικός και περιέχει τραγούδια ζοφερά, σκληρά και βίαια. Στο εξώφυλλό του, εμφανίζεται ένας αγριεμένος λύκος να στέκεται μέσα σε ένα πολυτελές σπίτι, διακοσμημένο σε αρχαιοελληνικό στυλ. Πίσω από το άγριο ζώο, πάνω σε ένα ασημένιο τραπέζι και δίπλα σε ένα βάζο με λευκά τριαντάφυλλα, ορθώνεται μια μαρμάρινη προτομή του Περικλή.

Στο βίντεο κλιπ του πρώτου σινγκλ του γκρουπ, «Heathen Child» (Αλλόθρησκο παιδί), ο πολιτικός αρχιτέκτονας του Χρυσού Αιώνα χύνει δάκρυα από αίμα, ενώ οι μουσικοί, ντυμένοι σαν αρχαίοι πολεμιστές, τραγουδούν: «Αν νομίζεις ότι η κυβέρνησή σου θα σε προστατέψει, κάνεις λάθος». Η φιλοτέχνηση του δίσκου, αλλά και το τραγούδι, αντανακλούν με τον καλύτερο τρόπο τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

«Αναφέρεστε στον θάνατο της δημοκρατίας;» ρωτάω τον Νικ Κέιβ, ο οποίος την ώρα της τηλεφωνικής μας συνέντευξης βρίσκεται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο Ζάγκρεμπ, στην Κροατία. «Υπάρχουν πολλές αναφορές», λέει, με βραχνάδα στη φωνή. «Το artwork και το βίντεο κλιπ είναι εμπνευσμένα από την πραγματικότητα: ο σκηνοθέτης, και φίλος μου, Τζον Χίλγκοτ είχε δει ένα πεινασμένο κογιότ να περιφέρεται, την ημέρα, στους δρόμους του Λος Αντζελες. Η εικόνα αυτή συμβολίζει τα όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο. Είναι ένα σύμβολο της παρακμής –όχι της δημοκρατίας απαραιτήτως– του πολιτισμού, γενικότερα».

Σε λίγες ημέρες, οι Grinderman εμφανίζονται στην Αθήνα. Ο Νικ Κέιβ επισκέπτεται τη χώρα μας από τότε που ήταν με τους Birthday Party, το πρώτο συγκρότημα του Αυστραλού τραγουδιστή. Η τελευταία φορά που τον είδαμε λάιβ ήταν το 2008 στον Λυκαβηττό, ενόσω βρισκόταν σε περιοδεία με τους Bad Seeds προωθώντας το άλμπουμ «Dig, Lazarus, Dig!!!». Ποια είναι η γνώμη του για την ελληνική κρίση; «Είναι τρομακτικό να βλέπεις στην τηλεόραση τα όσα διαδραματίζονται ή να διαβάζεις γι’ αυτά στις εφημερίδες. Νομίζω ότι είναι δικαιολογημένη η αντίδραση των Ελλήνων πολιτών».
Ο Νικ Κέιβ βρίσκεται στο μουσικό προσκήνιο τα τελευταία τριάντα χρόνια. Eχει αλλάξει τόσο πολλά στυλ, που είναι δύσκολο να σκιαγραφήσει κανείς το προφίλ του. Εκτός από μουσική, γράφει σενάρια και βιβλία. Το τελευταίο μυθιστόρημά του με τίτλο «Ο θάνατος του Μπάνι Μονρό» κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Τόπος», το 2009. Σήμερα, ο 53χρονος καλλιτέχνης ζει με τη γυναίκα του, το πρώην μοντέλο Σούζι Μπικ, και τα δίδυμα παιδιά τους στο Μπράιτον της Αγγλίας. Αυτήν την εποχή, δουλεύει το νέο άλμπουμ των Bad Seeds.A
Ελπίζουμε να κάνουμε τους Ελληνες να αισθανθούν λίγο καλύτερα...
– Πώς αποτιμάτε τη μουσική σας σταδιοδρομία;
– Οταν την επισκοπώ με προσοχή, τρομάζω. Γενικώς, όμως, αισθάνομαι περήφανος. Για κάποιον που ήρθε από το πουθενά και που δεν έχει κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, νομίζω ότι τα έχω πάει πολύ καλά.
– Εσείς, δεν έχετε ταλέντο;
– Οχι, με την παραδοσιακή έννοια. Δεν ξέρω να παίζω καλά κανένα μουσικό όργανο και δεν τραγουδώ σωστά πάνω στις νότες - ξέρεις, τα βασικά που χρειάζεται κανείς για να γίνει μουσικός (γελάει). Παρ’ όλα αυτά έχω καταφέρει να βγάλω πολλούς δίσκους.
– Γιατί δημιουργήσατε τους Grinderman;
– Πρέπει να ανακαλύπτω συνεχώς νέους τρόπους να δημιουργώ μουσική γιατί αλλιώς επαναλαμβάνομαι. Στους Grinderman γράφουμε και οι τέσσερις μας τα κομμάτια. Στόχος του γκρουπ είναι να ανυψώσει το ηθικό των ακροατών. Γι’ αυτό ελπίζουμε να κάνουμε τους Ελληνες να αισθανθούν λίγο καλύτερα όταν έρθουμε.
– Είναι αλήθεια ότι το νέο σας σχήμα δημιουργήθηκε μέσα από τους πειραματισμούς σας με την κιθάρα;
– Ναι, δεν ήξερα να παίζω την κιθάρα. Πάντα πίστευα ότι θα φέρναμε έναν αληθινό κιθαρίστα, αλλά ο Γουόρεν (Ελλις) απείλησε να φύγει από το συγκρότημα αν δεν έπαιζα εγώ την κιθάρα. Τελικά συμφώνησα. Είναι ένα ευχάριστο μουσικό όργανο που σε... συγχωρεί. Δεν χρειάζεται να είσαι τόσο καλός για να το παίζεις.
– Είναι ένα όργανο που συμβολίζει την ουσία του ροκ.
– Η ιστορία του ροκ εν ρολ συμπυκνώνεται σε αυτές τις έξι χορδές. Ποτέ δεν μπορούσα να το καταλάβω αυτό, γιατί εγώ πάντα έπαιζα το πιάνο, το οποίο ιστορικά είναι ένα εντελώς διαφορετικό όργανο που συνδέεται με άλλου είδους κομμάτια. Γι’ αυτό το ροκ πάντα μου προκαλούσε σύγχυση - γιατί δεν έβγαζε νόημα στο πιάνο. Από τη στιγμή που κράτησα την κιθάρα στα χέρια μου συνειδητοποίησα ότι μπορώ να παίζω με ευκολία εκατοντάδες τραγούδια, γιατί απλούστατα ήταν γραμμένα από νέους ανθρώπους για την κιθάρα. Οταν, λοιπόν, ανακάλυψα ότι η ιστορία του ροκ βρισκόταν στην άκρη των δακτύλων μου, το όργανο αυτό απέκτησε για μένα μεγάλο ενδιαφέρον.
– Πόσα μαθαίνουμε όσο μεγαλώνουμε...
– Ναι, ακόμη και τα ουσιώδη. Φαίνεται πως κινούμαι ανάποδα.
– Στο δελτίο Τύπου του «Grinderman 2» γράφει ότι «κανείς δεν κάνει τη γυναίκα όπως ο Κέιβ» (“Nobody does women like Cave”). Τι εννοείτε;
– Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι έχω την ικανότητα να «μπαίνω» στο γυναικείο κορμί, με έναν τρόπο που δεν μπορούν πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. (Γελάει αμήχανα). Μου αρέσει να φορώ γυναικεία ρούχα...
– Σοβαρά;
– Σε μερικές περιστάσεις, ναι… (λέει χαμηλοφώνως: «Αυτό που είπα μάλλον δεν θα μου βγει σε καλό»). Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μπορώ να γράφω από την οπτική γωνία της γυναίκας. Βασικά, πηγαίνω όπου με οδηγεί η γραφή. Σε όλη μου τη σταδιοδρομία έχω καταφέρει -και γι’ αυτό είμαι περήφανος- να γράφω γι’ αυτά που θέλω, ανεξαρτήτως από το τι πιστεύουν οι άλλοι. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσουμε ακροατές. Για παράδειγμα, το θέμα της θρησκείας έχει αποξενώσει πολλούς οπαδούς μας. Το να γράφεις σαν γυναίκα είναι επικίνδυνο και μπορεί να αποτύχω κάνοντάς το, αλλά νομίζω ότι τα καταφέρνω καλά. Δεν ξέρω βέβαια αν συμφωνούν οι γυναίκες.
– Οι Bad Seeds λάιβ είναι ό,τι καλύτερο έχω δει τα τελευταία χρόνια. Παρότι πενηντάρηδες έχετε απίστευτη ενέργεια στη σκηνή. Από πού την αντλείτε;
– Πραγματικά δεν ξέρω. Προφανώς είμαστε ενθουσιασμένοι με αυτό που κάνουμε. Μιλώντας τώρα, από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε συναυλία. Δεν έχω το κουράγιο ούτε την ψυχική αντοχή για ένα λάιβ, και έτσι αισθάνομαι μέχρι και την τελευταία στιγμή. Οταν όμως ανεβαίνω στη σκηνή, και βρίσκομαι μπροστά στο κοινό και έχω πίσω την μπάντα μου, αποκτώ δύναμη. Μετά την παράσταση, βέβαια, είμαστε όλοι λιπόθυμοι από την κούραση - μοιάζουμε με γέρους 80 ετών. Το έχω δει και σε άλλους καλλιτέχνες αυτό. Θυμάμαι, είχα παρακολουθήσει τη Νίνα Σιμόν, σε μια από τις τελευταίες της συναυλίες. Ηταν πολύ άρρωστη και κινείτο με τρομερή δυσκολία. Οταν όμως βρέθηκε μπροστά στο μικρόφωνο και το πιάνο μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο. Μόνο η μουσική μπορεί να το καταφέρει αυτό.
– Τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας;
– Η γραφή σεναρίων και βιβλίων είναι παράλληλες δραστηριότητες. Καταπιάνομαι με αυτές γιατί δεν μπορώ να γράφω συνέχεια τραγούδια. Τα τραγούδια αποτελούν ένα δημιουργικό βαρόμετρο: Αμα γράφω στίχους και μου προκαλείται συγκίνηση, τότε γνωρίζω ότι τα πράγματα για μένα βρίσκονται σε ένα καλό δημιουργικό επίπεδο. Η συγγραφή μού δίνει μια ανάσα από τη στιχουργία, και μου επιτρέπει να επιστρέψω σ’ αυτήν ανανεωμένος.
– Διαλέγετε ένα δύσκολο μονοπάτι για να κάνετε διάλειμμα.
– Μπα, η συγγραφή είναι εύκολη, τουλάχιστον σε σύγκριση με τη στιχουργία. Οταν γράφω μυθιστορήματα δεν αισθάνομαι την ίδια αγωνία όπως όταν γράφω στίχους. Μάλιστα, το τελευταίο μου βιβλίο μού πρόσφερε μεγάλη ευχαρίστηση. Η στιχουργία, αντιθέτως, μου προκαλεί θλίψη.
– Υποφέρετε με την τέχνη σας;
– Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: στον κόσμο υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από το να δουλεύεις σε ένα συγκρότημα. Αυτό προσπαθώ να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου κάθε φορά που αισθάνομαι ότι δυσκολεύουν τα πράγματα. Ωστόσο, η στιχουργία χτυπά σε μια ευαίσθητη χορδή μου, εκείνη της ανασφάλειας, την οποία προσπαθώ να καταπολεμήσω κάθε φορά.
Οι Grinderman εμφανίζονται την Τρίτη 6 Ιουλίου στην Αθήνα, στο TerraVibe Park. Τη συναυλία ανοίγουν οι Callas.

Το διήμερο ARK Festival φέτος στη Θεσσαλονίκη

2011-06-26T20:40:00.001-07:00

Με Χειμερινούς Κολυμβητές, Maraveyas Ilegal, Μόνικα, Xaxakes
Το ARK Festival, το μοναδικό φεστιβάλ με αμιγώς ελληνική σφραγίδα που έγινε θεσμός από την πρώτη του μόλις εμφάνιση, πριν επιστρέψει για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα, στρέφει την πυξίδα του αυτό το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη. Tην πόλη που ξεκίνησε πριν από 15 περίπου χρόνια με τις Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά, τους Xaxakes και όχι μόνο.

Το ARK Festival αποβιβάζεται, λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη στις 28 και 29 Ιουνίου. Με την ίδια πανηγυρική πάλι διάθεση και την πρόθεση να καταρρίψει κάθε υποψία ελιτισμού και πολιτιστικής περιθωριοποίησης, θα προσπαθήσει να μοιραστεί με το κοινό της πόλης τη σπουδαία εμπειρία που δημιούργησε πέρυσι.

Σημαιοφόροι της πρώτης του μέρας θα είναι οι Χειμερινοί Κολυμβητές και οι Maraveyas Ilegal. Τη δεύτερη μέρα το κοινό θα απολαύσει τη Μόνικα και την μπάντα-θρύλο της πόλης, τους Xaxakes, σε ένα άτυπο encore της καταπληκτικής τους περσινής εμφάνισης στο Γκάζι. Ενδιάμεσα, η πολυσυζητημένη, ταλαντούχα και τόσο φορτωμένη με τις προσδοκίες όλων μας «νέα γενιά» της ελληνικής μουσικής τοποθετείται στο προσκήνιο, με τους Burger Project, ενώ το πρόγραμμα συμπληρώνουν ο Πάνος Μουζουράκης, ο Λεωνίδας Μπαλάφας, οι Imam Baildi, οι Ska Bangies και οι 63 High. Στη Μονή Λαζαριστών.

Η ορχήστρα Buena Vista Social Club στην Ελλάδα

2011-06-08T21:06:00.001-07:00

Κουβανέζικη μουσική για 3 συναυλίες τον Ιούλιο σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη

Στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας της και έπειτα από 22 sold out παραστάσεις στη Μεγάλη Βρετανία, η ορχήστρα Buena Vista Social Club έρχεται στην Ελλάδα – με 13 μουσικούς επί σκηνής – για τρεις μοναδικές συναυλίες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κρήτη.

Στη δεκαετία του 1990 με τη βοήθεια του Ράι Κούντερ και του Χουάν ντε Μάρκος Γκονζάλες, οι Buena Vista Social Club αναβίωσαν την παραδοσιακή μουσική της Κούβας (son, bolero, danzón, guajiro), ένα είδος που έκτοτε εξαπλώθηκε παγκοσμίως και αγαπήθηκε με πάθος από το κοινό.

Σήμερα, η Orquesta Buena Vista Social Club συνεχίζει το έργο της θρυλικής μπάντας με τη συνδρομή της αφρόκρεμας νέων κουβανών μουσικών, που συνεχίζουν επάξια την Buena Vista παράδοση, μαζί με τρεις από τους πρωτεργάτες της διάσημης ορχήστρας: τον προτεινόμενο για βραβείο Grammy και Latin Grammy, Γκουαχίρο Μιραμπάλ, που είναι γνωστός και ως «Η Τρομπέτα της Κούβας», τον Χεσούς Αγουάλε Ράμος, τον «άνθρωπο που κάνει το τρομπόνι να τραγουδάει» όπως τον έχει αποκαλέσει ο διεθνής Τύπος, και τον Μπαραμπαρίτο Τόρες, βιρτουόζο του laúd (παραδοσιακό κουβανέζικο όργανο που μοιάζει με λαούτο).

Οι τρεις παραπάνω μουσικοί, που έχουν συνεργαστεί στα περισσότερα άλμπουμ «Buena Vista Social Club Presents» και στις περιοδείες της μπάντας τα τελευταία 10 χρόνια, έχουν συντελέσει σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε «κουβανέζικη μουσική» και έχουν βάλει τη σφραγίδα τους σε μουσικά είδη όπως τα son montunos, danzón, cha cha cha, boleros, και Cuban jazz.

Στο πλευρό τους θα είναι οι νεότεροι Πέδρο Πάμπλο, Ρολάντο Λούνα, Πάι Οβιέδο, Ιντάνια Βαλντές, Κάρλος Καλούνγκα, Φιλιμπέρτο Σάντσεζ, Λα Νότσε, Ανχελ Τέρι, Λουίς Αλεμάνι και Γκουαχιρίτο Μιραμπάλ.

ΑΘΗΝΑ (ΔΕΥΤΕΡΑ 4 ΙΟΥΛΙΟΥ - ΘΕΑΤΡΟ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ)
Τιμή εισιτηρίου: 30 ευρώ (γενικής εισόδου, ορθίων), 35 ευρώ (καθήμενοι σε μη αριθμημένη περιοχή), 40 ευρώ (VIP - περιορισμένες αριθμημένες θέσεις καθήμενων στο κέντρο του Θεάτρου)

Σημεία Προπώλησης: TicketHouse | Σε όλα τα Public

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (ΤΕΤΑΡΤΗ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ - ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ)
Τιμή εισιτηρίου: 30 ευρώ γενικής εισόδου.

Σημεία προπώλησης: Public | Metropolis

ΚΡΗΤΗ (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ- ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ, ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ)
Τιμή εισιτηρίου: 25 ευρώ γενικής εισόδου, ορθίων, 30 ευρώ: καθήμενοι, Στην είσοδο: 28 ευρώ (γενικής εισόδου, ορθίων). 33 ευρώ: (καθήμενοι σε αριθμημένες θέσεις)

Σημεία Προπώλησης: Ανοιχτό Θέατρο Τεχνόπολις, Αεράκης, Ελευθερουδάκης, Παγοποιείο

Online Sales: www.ticketpro.gr

Παρέμβαση Γ. Κουρουπού για την «Ορχήστρα των Χρωμάτων»

2011-06-08T21:05:00.000-07:00

Ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της τοποθετείται στις πρόσφατες εξελίξεις

Ο συνθέτης και πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της Ορχήστρας των Χρωμάτων, Γιώργος Κουρουπός

Παρέμβαση στις πρόσφατες εξελίξεις της Ορχήστρας των Χρωμάτων με την παραίτηση του Αρχιμουσικού Μίλτου Λογιάδη η οποία είχε ως συνέπεια (και) την ακύρωση της προγραμματισμένης για σήμερα συναυλίας στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι στο Μέγαρο έκανε με επιστολή του ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του συνόλου Γιώργος Κουρουπός.

Αφού αποδέχεται ότι η χθεσινή ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού (σύμφωνα με την οποία έχουν πραγματοποιηθεί σειρά συναντήσεων με τους εκπροσώπους της Ορχήστρας όπου αποδέχθηκαν την πρόταση του ΥΠΠΟΤ για ένταξη του συνόλου στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ διατηρώντας, ωστόσο, τον δικό της καλλιτεχνικό διευθυντή και προγραμματισμό) ο Γιώργος Κουρουπός αναφέρεται στους λόγους οι οποίοι, κατά την άποψή του, προκάλεσαν την πρόσφατη αναστάτωση.

Ως τέτοιους, ο συνθέτης αναφέρει την συσσωρευμένη πικρία των εργαζομένων από την επί χρόνια συνεχιζόμενη ταλαιπωρία τους, την καθυστέρηση της ένταξης της Ορχήστρας στην ΕΡΤ και την εξ αυτής αβεβαιότητας για τις προθέσεις του ΥΠΠΟΤ και, τέλος, τη διχόνοια που ξέσπασε μεταξύ των εργαζομένων πάνω σ΄αυτό το θέμα σε συνδυασμό με την απειλή κάποιων μουσικών να μη συμμετάσχουν στις επόμενες συναυλίες. Ο Γιώργος Κουρουπός κλείνει την επιστολή του ευχόμενος οι τελευταίες εξελίξεις να μην σηματοδοτούν την «τελευταία πράξη μιας λαμπρής ιστορίας που λέγεται Ορχήστρα των Χρωμάτων»

Φεστιβάλ Αθηνών: Φόρος τιμής στους μεγάλους δημιουργούς

2011-06-07T20:18:00.000-07:00

Αφιερώματα σε Ξενάκη, Λιστ και Μάλερ περιλαμβάνει η εφετινή διοργάνωση

ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ ΤΟ ΒΗΜΑ: 07/06/2011

Τον ελληνικής καταγωγής συνθέτη Ιάννης Ξενάκη ο οποίος απεβίωσε πριν από δέκα χρόνια τιμά μεταξύ άλλων το Φεστιβάλ Αθηνών

«Ξενάκης σε Α΄πρόσωπο» είναι ο τίτλος της παράστασης που δίνει το Ergon Ensemble υπό τον Νίκο Τσούχλο στις 8 Ιουνίου στην Πειραιώς 260 γράφοντας τον επίλογο του αφιερώματος του Φεστιβάλ Αθηνών στον διεθνή «δικό μας» συνθέτη με την ευκαιρία της εφετινής επετείου των 10 χρόνων από τον θάνατό του. Η παράσταση, φιλοδοξεί ν΄αναδείξει την προσωπικότητα και τον τρόπο σκέψης του Ξενάκη μέσα από παράλληλη σκηνική αφήγηση κειμένων - αφηγητής εν προκειμένω είναι ο ηθοποιός Γιώργος Καραμίχος - την προβολή φωτογραφικού υλικού, βίντεο αλλά και την ακρόαση ηλεκτροακουστικών έργων.

Η σειρά παρουσίασης του λόγου, της εικόνας και της μουσικής παρακολουθεί με ακριβή χρονολογική συνέχεια την πορεία του Ιάννη Ξενάκη στη ζωή, ενώ τα κείμενα και το υλικό επιλέχθηκαν με κριτήρια μουσικολογικής συνέπειας και αφηγηματικής συνοχής, έτσι ώστε ο θεατής - ακροατής να αντλήσει γνώσεις για τη ζωή, τη σκέψη, την προσωπικότητα και το έργο του συνθέτη.

Ωστόσο, ο Ξενάκης είναι ένας μόνο από τους σημαντικούς διεθνείς δημιουργούς που τιμά το εφετινό Φεστιβάλ Αθηνών. Στις 12 Ιουνίου, στο Ηρώδειο, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τον νέο της διευθυντή, τον Αλέξανδρο Μυράτ, παρουσιάζει μια συναυλία - αφιέρωμα στον Φραντς Λιστ με την ευκαιρία των 200 χρόνων από τη γέννησή του και με τη συμμετοχή του καταξιωμένου πιανίστα Κυπριανού Κατσαρή.

Στην εφετινή διεθνή επέτειο των 100 χρόνων από τον θάνατο του Γκούσταφ Μάλερ είναι αφιερωμένη η συναυλία που δίνει στις 26 Ιουνίου στο Ηρώδειο η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου υπό τον Σεμιόν Μπιτσκόφ. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει δύο έργα που συμπυκνώνουν την ουσία του Ρομαντισμού: το δημοφιλές Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα αρ. 1 σε σολ ελάσσονα του Μαξ Μπρουχ με σολίστ τον διάσημο αμερικανό Τζόσουα Μπελ, αγαπητό και στη χώρα μας από τις προηγούμενες εμφανίσεις του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η συναυλία περιλαμβάνει επίσης την Εκτη Συμφωνία του Μάλερ, την επονομαζόμενη «Τραγική» η οποία, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ, «διαπνέεται από το πνεύμα της φθοράς και του τέλους».

Στα 100 χρόνια από τον θάνατο του Μάλερ είναι, τέλος, αφιερωμένη και η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στις 15 Ιουλίου στο Ηρώδειο. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την Δεύτερη Συμφωνία του συνθέτη, επονομαζόμενη «της Αναστάσεως» λόγω της ομότιτλης ωδής στο τέλος της. Διευθύνει ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της ΚΟΑ Βασίλης Χριστόπουλος και συμμετέχει η μεσόφωνος Δάφνη Ευαγγελάτου και η υψίφωνος Σοφία Κυανίδου. Συμπράττουν επίσης η Κρατική Χορωδία της Λετονίας και η Χορωδία της ΕΡΤ.

To Αrk Festival πάει Θεσσαλονίκη

2011-06-07T20:15:00.000-07:00

Μετά την Αθήνα η εναλλακτική ελληνική σκηνή γιορτάζει στον βορρά

Οι Imam Baildi εμφανίζονται στο Ark Festival την Τετάρτη 29 Ιουνίου

Μετά την περσινή του επιτυχία στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, το Ark Festival, πριν επιστρέψει και πάλι στην Αθήνα... ανηφορίζει στις 28 και 29 Ιουνίου, στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στη Μονή Λαζαριστών. Σαν να μην πέρασε μια ημέρα θα έχει και πάλι την ίδια πανηγυρική διάθεση, φιλοξενώντας εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής, χωρίς να αδιαφορεί και για το παρελθόν.
«Σημαιοφόροι» της πρώτης του ημέρας θα είναι οι Χειμερινοί Κολυμβητές για να ακολουθήσουν οι Maraveyas Ilegal, οι Θεσσαλονικείς Xaxakes, ενώ το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης τους Burger Project, τον Πάνο Μουζουράκη, το Λεωνίδα Μπαλάφα, τους Imam Baildi, τους Ska Bangies και τους 63 High.

Δέκα καλλιτέχνες επί σκηνής ένα διήμερο που θα προσπαθήσει να μας γεμίσει ενέργεια, τηρώντας - όπως στα περισσότερα πράγματα στην ζωή - τη συνθήκη που δηλώνει πως χρειάζονται δύο μέρη για να παραχθεί ενέργεια: Η δράση των καλλιτεχνών και η αντίδραση των θεατών. Αλλωστε το πρόγραμμα του διημέρου προβλέπεται να διαρκέσει συνολικά 12 ώρες.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:
Τρίτη 28 Ιουνίου: Χειμερινοί Κολυμβητές Maraveyas Ilegal, Πάνος Μουζουράκης, Λεωνίδας Μπαλάφας, Ska Bangies.

Τετάρτη 29 Ιουνίου: Monika, Xaxakes, Burger Project, Imam Baildi, 63 High.

Έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Παπάζογλου

2011-04-17T04:14:00.000-07:00

Εχασε την Κυριακή τη μάχη με την επάρατη νόσο σε ηλικία 63 ετών

Ένας από τους πλέον αγαπημένους τραγουδοποιούς και ερμηνευτές, ο Νίκος Παπάζογλου έχασε την Κυριακή τη μάχη με την επάρατη νόσο σε ηλικία 63 ετών.

H κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα, στις 16:00, από τον Ιερό Ναό του Αγ. Θεράποντα, της Τούμπας.

Ο Νίκος Παπάζογλου γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1948, στη Θεσσαλονίκη απ΄ όπου ξεκίνησε τη σημαντική πορεία του στα μουσικά πράγματα της χώρας.

Σωκράτης Μάλαμας. Κάτι σαν απολογισμός...

2011-04-16T23:32:00.000-07:00

Πετρόπουλος Α., Η ΑΥΓΗ: 17/04/2011

Συνήθως η παρουσίαση ή η αναφορά σε έναν καλλιτέχνη στα ΜΜΕ γίνεται με την ευκαιρία της εμφάνισής του. Καμιά φορά γίνεται και ανάποδα, μετά το τέλος των εμφανίσεων. Έτσι ως απολογισμός...

Τον Μάλαμα είχα περισσότερα από τρία χρόνια να τον δω. Οι συναυλίες του, ιδίως σε ανοιχτούς χώρους στην Αθήνα τα καλοκαίρια μετατρέπονταν σε ένα λαϊκό πανηγύρι, απέχοντας τελευταία αρκετά από το ιδιαίτερο κλίμα που έφτιαχνε ο ίδιος και οι άλλοτε λιγοστές ή πιο διευρυμένες με τα χρόνια παρέες που τον ανακάλυπταν διαρκώς και τον ακολουθούσαν πιστά ώς τις αρχές του 2000. Η σταδιακή μαζικότητα, που έφτασε στο απόγειό της με την “Πριγκηπέσσα” γύρω στο 2007, προσωπικά μου είχε γίνει κάπως απεχθής, δεν ταίριαζαν, βλέπεις, με τα αριστερά μου γούστα τα πλήθη και οι ανοιχτές συνακροάσεις με "μπουζουκόβιους". Παλιό κουσούρι της αριστεράς, θα μπορούσε εύστοχα να πει κάποιος.

Είναι πάντως αλήθεια ότι με τον χρόνο ο Μάλαμας είχε γίνει συνήθεια, διαχρονικό ραντεβού φίλων που συναντιόντουσαν λές και πήγαιναν στο πανηγύρι του χωριού, στον Αϊ Λιά να ανάψουνε (ως πιστοί) κερί! Διαχρονικό ραντεβού για ρακές, μεθύσια, ατάκες, γέλια, μεράκια και γκόμενες στις εξέδρες. Περνάγαμε καλά σε ένα "πλυντήριο ψυχής", διακωμωδούσαμε το κόλλημά μας με τον ίδιο και τα τραγούδια του, απαντάγαμε μεταξύ μας χρησιμοποιώντας ατάκες από τους στίχους του. Νιώθαμε «ευτυχείς, λυπημένοι και πότες»… Μια ιδιαίτερη φυλή.

Όλο αυτό το διάστημα, δηλαδή κοντά 18 χρόνια, ο Μάλαμας δεν σταμάτησε να είναι η ίδια δωρική μορφή, ποιοτικός πάντα, διαρκώς να ψάχνεται, πειραματιζόμενος σε λαϊκούς δρόμους, σε έντεχνες μπαλάντες, σε ροκ φόρμες που θύμιζαν κάτι από Λου Ριντ και Νικ Κέιβ, να παθιάζεται περασμένες τρεις τα ξημερώματα μόνος στη σκηνή με την κιθάρα, το πρόσωπο του να παραμορφώνεται από το πάθος θυμίζοντας Τζο Στράμερ όταν έπαιζε τον “Μπαγάσα” του Άσιμου ή το "Ποιος τη ζωή μου ποιος την κυνηγά" του Θεοδωράκη.

Όλες αυτές οι εικόνες μιας παράλληλης διαδρομής πέρναγαν στα πρώτα τραγούδια που άκουγα ξανά στο "Κασαμπλάνκα", στα Εξάρχεια πριν από μερικά βράδια. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάποια πράγματα άλλαξαν. Ο Μάλαμας ακουγόταν καλύτερος από ποτέ, τραγουδώντας το "Ριφιφί", το "Γράμμα", τον "Θίασο" το "Μονοπώλιο", "Τα Τσιμέντα".

Ώσπου συνειδητοποίησα ότι δεν είχε αλλάξει τόσο ο ίδιος όσο άλλαξε φοβερά γρήγορα η ζωή μας τον τελευταίο χρόνο. Το είδα στα μάτια των διπλανών μου όταν ο Διόνυσος εγκαταστάθηκε για τα καλά στο χώρο. Ο Μάλαμας ακάθεκτος ξεστόμιζε τους ίδιους γνωστούς στίχους, με πάθος κάποιες φορές, θαρρείς, στα όρια της τρέλας… Νομίζω ότι ο Μάλαμας μας υποδείκνυε εν μέσω κρίσης μια στάση ζωής που για χρόνια μάλλον τηρεί, όσο μπορεί, ευλαβικά.

Ζούσαμε (όσοι τελοσπάντων...) όλα τα τελευταία χρόνια αδιάφορα, νιώθαμε παράφορα, μέσα σε μια κοινωνία ναρκωμένη, με πρώτη προτεραιότητα ένα αδιόρατο μέλλον που θέλαμε λίγο - πολύ να το κάνουμε καλύτερο με το στανιό... Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε ότι έπρεπε να γίνει, παραμερίζοντας προσωπικές στιγμές για τις οποίες συνήθως δεν είχαμε χρόνο, ή τις χωνεύαμε σε εικόνες που εναλλάσσονταν, σε μια καθημερινότητα εθισμένη στην… επιτυχία, σκοτώνοντας συνήθως τον χρόνο και προπάντων προσπερνώντας τον πόνο, όπου και να τον συναντούσαμε, χάνοντας συνήθως και τη χαρά.
Ο Μάλαμας μας επανέλαβε τον ίδιο δρόμο που ξέρει, τον δρόμο που ο ίδιος περπάτησε και συνεχίζει. Δρόμο προσωπικής ευθύνης, όχι αναγκαστικά δεσμευτικό και καταναγκαστικό. Δρόμο όπου τα πάθη, τα συναισθήματα, η αγάπη, η οργή, η θλίψη, ο πόνος μπορούν να ισορροπήσουν αρμονικά. «Όλα στη θέση τους σωστά και ωραία βολεμένα».

Ο Μάλαμας, μέσα σε ένα ιδανικό και ταυτόχρονα άθλιο μαγαζί (προφανώς από την ανάγκη του επιχειρηματία να τιγκάρει και να κονομήσει), κατέθετε επί δέκα διήμερα μια ταυτότητα σπάνια στις μέρες μας, που δεν φαίνεται με τη μία πολιτική, αλλά είναι βαθύτατα τέτοια. Και με επιμονή απίστευτη στην υπεράσπισή της. Ένα φτωχόπαιδο, εργατόπαιδο, ένα μεταναστάκι (τρεις φορές πήγε και ήρθε στη Γερμανία από το '60 και το '70) ένα τσογλάνι που λύγισε πολλές φορές, αλλά δεν έσπασε ποτέ, αναμετρήθηκε στα ίσα με ό,τι τού 'φερε η ζωή…

Φεύγοντας κοντά στις τέσσερις τα ξημερώματα από το μαγαζί, ένιωσα μια απίστευτη πληρότητα συναισθημάτων, αλλά κυρίως μια διάθεση επαναπροσδιορισμού, να ξεφυλλίσω έναν «οδηγό» ζωής (και όχι επιβίωσης, αν και αυτή χρειάζεται στα δύσκολα) σε μια εποχή που αλλάζει δραματικά, παρασύρει τα πάντα κυρίως τις κάποτε ακλόνητες βεβαιότητες που πέσαν και μας πλάκωσαν... Λίγες μέρες μετά, είδα μια αυτοβιογραφική συνέντευξή του στη "Lifo": "Θα κάνουμε ό,τι ωραιότερο και υψηλότερο μπορούμε για να μπούμε σε μια διαφορετική κατάσταση, θα ονειρευτούμε έναν κόσμο ιδανικό, θα μάθουμε ξανά να ονειρευόμαστε. Θα γίνουμε σοβαροί ονειρευτές, όχι κωλόπαιδα. Θα πάρουμε την ευθύνη των πραγμάτων. Είμαστε υπεύθυνοι για το έργο ή δεν είμαστε; Θα πορευτούμε με τον διπλανό μας ή όχι;"

"Οι πρώτες μου εμφανίσεις ήταν με πολύ λίγο κόσμο, αλλά εγώ το θεωρούσα δώρο. Για μια πενταετία ζούσα χωρίς χρήματα. Έκανα ενδιάμεσα κάποιες εμφανίσεις σε μερικά μπαράκια σε νησιά, μάζευα κάποια χρήματα από εκεί και μετά έκλεινα δουλειές για να παίζω τα δικά μου πράγματα. Πήγαινα τρεις μήνες στη Σίφνο, μάζευα 15.000-20.000 δραχμές όταν το ενοίκιο είχε 3.000. Ήταν τόσο μεγάλο το πάθος να βγω να παίξω ή να γίνω δημοσίως χάλια, που αυτό το πράγμα υπερέβαινε όλες τις ανάγκες μου. Ήμουν 48 κιλά, ποτέ δεν πήρα σάρκα πάνω μου. Ήταν μια περίοδος εξαιρετικά έντονη και όμορφη και μεγαλειώδης. Όταν κοιτάζω πίσω, βλέπω ότι αυτή η περίοδος μπορεί να ήταν μια σκοτεινή τρύπα, μια μαύρη τελεία μέσα στη ζωή μου, αλλά ήμουν απολύτως λειτουργικός, εξαναγκασμένος, και ταυτόχρονα επιζητούσα πάση θυσία την έκσταση μέσα από την εργασία μου και την επιμονή μου. Έβρισκα τροφή στα κομμάτια μου, όταν έγραφα μια μελωδία δεν χρειαζόταν να φάω ούτε να πιω. Ζούσα από αυτό το πράγμα, όπως ζω και τώρα. Απλώς τώρα έχω βάλει μια απόσταση ανάμεσα σ' αυτό και στον νου και την καρδιά μου. Είμαι κάποια μέτρα μακριά από τότε. Αυτό το φέρνουν η ηλικία και η αποχώρηση από το πεδίο δράσης και βολής"... (από το Lifo).

"Ριφιφί"

Σαν ένα τσαμπί σταφύλι / μαζευτήκανε οι φίλοι /
που μισούν τις Κυριακές τους / πιο πολύ απ' τις ενοχές τους /
αγαπούν το μαύρο χρώμα / και αντέχουνε ακόμα.
Άντε να γίνεις ουζερί εσύ του κόσμου η τυχερή /
κι εγώ να σπάω τα ποτήρια / να κάνουμε όλοι χαρακίρια.
Στο δολάριο μπλεγμένη / σέρνεται η οικουμένη /
ένας κλέβει για να φάει / κι άλλος για να τα σκορπάει /
και κουτός όποιος παλεύει / για να τα αποταμιεύει.
Άντε να κάνεις ριφιφί / και στη δική μας την αφή /
να κλαίει το αφεντικό μας / που δεν χωράει στο ρεπό μας.

Σήματα φωσφορικά
Είχες μια φέτα φεγγαριού / στα διάφανά σου χέρια
και μες στα μάτια σου πουλιά
που φεύγανε για το νοτιά
στο δρόμο σου εκατόφυλλα / έστρωσα να περάσεις
να δεις το φως τ΄ αληθινό
να βρεις τ΄ αθάνατο νερό
όλους να μας κεράσεις
Ύστερα ήρθαν δειλινά / θολά και βουρκωμένα
άλλος ξεπούλησε φθηνά
άλλος αγόρασε ακριβά
κι όσοι ακόμα αντέχουνε
μές στο σκοτάδι φέγγουν
σαν σήματα φωσφορικά
σαν νυχτωμένα φορτηγά
Τα αιώνια κακός μπελάς
στα εφήμερα χρονοτριβώ
και συ στο αίμα μου κυλάς
σαν δηλητήριο αργό

Τα τσιμέντα
Φτερά δυο μέτρα έβγαλα
και θέλω να πετάξω
Πως θα ξεφύγω έλεγα
το δρόμο μου ν' αλλάξω
Πού να σταθώ πού ν' ανεβώ
στο πιο ψηλό κοντάρι
Και πριν να πέσω στο κενό
να δώσω μια να τιναχτώ
να φτάσω το φεγγάρι
Ρίζα στην άμμο έβγαλα
και θέλω να βλαστήσω
Στη τύχη χαμογέλαγα
για να μη βλαστημήσω
Πώς να σταθώ να κρατηθώ
να κάνω την πατέντα
Και ακόμα δύναμη να βρω
για να φυτρώσω στο μπετό
να σπάσω τα τσιμέντα

Ελληνικές Μουσικές Γιορτές

2011-04-16T01:51:00.001-07:00

Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών οργανώνει, για έβδομη χρονιά, «Ελληνικές Μουσικές Γιορτές» (έως 23/5), οι οποίες εστιάζονται στην παρουσίαση και ανάδειξη της διαχρονικά πολυσχιδούς ελληνικής μουσικής δημιουργίας. Με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννηση ενός κορυφαίου συνθέτη, του Σπύρου Σαμάρα (1861-1917), επιχειρείται αφιέρωμα στην πρώιμη δημιουργική του περίοδο, με παρουσίαση των λυρικών έργων του «Μετζέ», «Λιονέλλα» και «Φλόρα Μιράμπιλις» - στη μοναδική σωζόμενη εκδοχή τους, για φωνές και πιάνο - και της κωμικής όπερας «Κρητικοπούλα», σε μορφή κοντσερτάντε. Επίσης, με αφορμή τα 100 χρόνια λειτουργίας του «Λυκείου των Ελληνίδων» παρουσιάζονται έργα σημαντικών συνθετών της εποχής (Σαμάρας, Λαυράγκας, Λιάλιος, Λαμπελέτ και Καλομοίρης) που υπήρξαν αρωγοί του.

Σημειώνουμε τις προσεχείς εκδηλώσεις: 19/4 (8.30μ.μ., Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) συναυλία με έργα Δ. Λαυράγκα, Σπ. Σαμάρα, Δ. Λιάλιου, Ν. Λαμπελέτ, Μ. Καλομοίρη. Σολίστ: Λένια Ζαφειροπούλου - υψίφωνος, Μαργαρίτα Συγγενιώτου - μεσόφωνος, Αϊ Μοτοχάσι - πιάνο. Συμμετέχει το Κουαρτέτο Εγχόρδων Αθηνών: (Απόλλων Γραμματικόπουλος - βιολί, Παναγιώτης Τζιώτης - βιολί, Πάρις Αναστασιάδης - βιόλα, Ισίδωρος Σιδέρης - βιολοντσέλο). 20/4 (8.30 μ.μ. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών): Αφιέρωμα στο Ετος Σαμάρα - «Κρητικοπούλα» του Σπ. Σαμάρα, κωμική όπερα σε μορφή κοντσερτάντε (κείμενο: Νικόλαος Λάσκαρης - Πολύβιος Δημητρακόπουλος - α' εκτέλεση από την ΚΟΑ, αποκατάσταση μουσικού υλικού: Γ. Τσελίκας). Σολίστ: Αλεξάνδρα Ματθαιουδάκη, Κάτια Πάσχου, Λουκία Σπανάκη, Γιάννης Χριστόπουλος, Νίκος Στεφάνου, Χρήστος Κεχρής, Χριστόφορος Σταμπόγλης. Συμμετέχουν: Παιδική - Νεανική Χορωδία Rosarte, Χορωδία του Εθνικού Ωδείου. Την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών διευθύνει ο Βύρων Φιδετζής. 23/5 (Μουσείο Μπενάκη - Πειραιώς 138): Αφιέρωμα στο Ετος Σαμάρα - «Φλόρα Μιράμπιλις», παρουσίαση ολόκληρης της όπερας του Σπ. Σαμάρα για πιάνο, φωνές και χορωδία (α' δημόσια παρουσίαση). Σολίστ: Σοφία Κυανίδου, Ζάχος Τερζάκης, Χάρης Ανδριανός, Δημήτρης Κασιούμης, Νίκος Κυριόσογλου. Συμμετέχει η χορωδία του Εθνικού Ωδείου.

"Εφυγε" με ψηλά το κεφάλι ο Σταύρος Ζώρας

2011-04-16T00:57:00.000-07:00

Eφυγε από τη ζωή σε ηλικία εβδομήντα χρόνων, κρατώντας μέχρι και την τελευταία στιγμή το μεγάλο του μυστικό. Ο διάσημος τραγουδιστής που μεσουρανούσε τη δεκαετία του ’70 Σταύρος Ζώρας (φωτ.) εγκατέλειψε τα εγκόσμια την Παρασκευή αφού τα τελευταία τρία χρόνια ταλαιπωρούνταν από καρκίνο στο παχύ έντερο.

Πίσω του άφησε ένα από τα πιο όμορφα διαχρονικά τραγούδια: «Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο». Η κόρη του και γνωστή τραγουδίστρια Λιούμπα Ζώρα, συντετριμμένη, δήλωσε στην «Espresso»:

«Ο πατέρας μου είχε ταλαιπωρηθεί πολύ με την υγεία του τα τελευταία τρία χρόνια. Δεν μας είχε πει τίποτα για να μη μας στενοχωρήσει και έτσι ήταν σε όλη του τη ζωή. Ηθελε πάντα να χαμογελάμε. Χωρίς να ξέρουμε τίποτα, ούτε η μητέρα μου, ούτε η αδελφή μου, πήγαινε και έκανε μόνος του χημειοθεραπείες. Το καταλάβαμε ότι κάτι συμβαίνει όταν ξαφνικά άρχισε να χάνει κιλά».

«Δεν ήθελε να το παραδεχτεί σε εμάς. Μέσα σε τρεις μήνες έκανε μετάσταση παντού και οι γιατροί μάς είπαν ότι δεν παίρνει άλλη θεραπεία. Την τελευταία εβδομάδα ήταν στο κρεβάτι με ορό. Δεν ήθελε με τίποτα να πάει στο νοσοκομείο από τη στιγμή που δεν υπήρχε σωτηρία» δηλώνει η σύζυγός του Μαρίκα που στάθηκε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία στιγμή. Η Ερη, η μικρότερη κόρη του, που είναι και εκείνη τραγουδίστρια, μας είπε:

«Ηταν υπερήφανος άνθρωπος ο πατέρας μου και ποτέ δεν παρακάλεσε κανέναν για τα επαγγελματικά του. Χάρηκε πολύ όταν του ανακοινώσαμε ότι θα ακολουθήσουμε το επάγγελμά του». Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου, με τον Πασχάλη και τους φίλους του να τον αποχαιρετούν τραγουδώντας το αγαπημένο του τραγούδι «Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο».

ΣΑΣΑ ΣΤΑΜΑΤΗ, espressonews, 13.4.2011

«Χρώματα» του Αστορ Πιατσόλα

2011-04-02T21:30:00.000-07:00

Σ' έναν σπουδαίο δημιουργό, στον Αστορ Πιατσόλα, είναι αφιερωμένη η συναυλία, που θα δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων αύριο (4/4, 9μμ), στο Θέατρο «Κάππα» (Κυψέλης 2, τηλ. 210 8831068). Η μουσική παράσταση, υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, πραγματοποιείται με αφορμή τα 90 χρόνια από τη γέννηση του Αργεντινού συνθέτη και εξαίρετου μπαντονεονίστα (11/3/1921). Σολίστ θα είναι η Natalia Petsalis Gaspal (τραγούδι) και ο Χρήστος Ζερμπίνος (ακορντεόν). Ο Αστορ Πιατσόλα, που «έφυγε» από τη ζωή στις 4 Ιουλίου 1992, θεωρείται ο πιο σημαντικός συνθέτης του τάνγκο κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Οι συνθέσεις του έφεραν επανάσταση στο παραδοσιακό τάνγκο, ενσωματώνοντας σ' αυτό στοιχεία τζαζ και κλασικής μουσικής, δημιουργώντας το nuevo tango (νέο τάγκο). Συνέθεσε γύρω στις 3.000 κομμάτια από τα οποία ηχογράφησε περίπου τα 500. Ηταν επίσης μοναδικός δεξιοτέχνης του μπαντονεόν, ερμηνεύοντας συχνά τις συνθέσεις του με διάφορα μουσικά σχήματα. Στην Αργεντινή είναι γνωστός ως «ο Μέγας Αστορ».

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών: Πολλά τα λεφτά...

2011-04-02T21:26:00.000-07:00

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 2 Απριλίου 2011Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Στη δίνη του κυκλώνα έχει βρεθεί από τον προηγούμενο μήνα το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όταν οι, έως τότε διακριτικοί αλλά σαφείς, υπαινιγμοί της διοίκησής του ότι η μείωση της κρατικής επιχορήγησης κατά 50% ενδέχεται να δυσκολέψει το καλλιτεχνικό έργο του ακολουθήθηκαν από μια βόμβα: οι οικονομικές δυσκολίες έθεταν σε κίνδυνο την ίδια του την επιβίωση.

Μόνον έτσι θα μπορούσε να ερμηνεύσει κάποιος καλοπροαίρετος τη σπουδή με την οποία ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ενέταξε στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο διάταξη για την εξυπηρέτηση, από πλευράς ελληνικού Δημοσίου, των -ύψους 95 εκατ. ευρώ- δανειακών υποχρεώσεων του Μεγάρου προς την Εθνική Τράπεζα. Ο υπουργός, μάλιστα, επισήμανε ότι εφόσον για το εν λόγω δάνειο είχε εγγυηθεί το 2007 το Δημόσιο, τώρα το ίδιο καλείται, ούτως ή άλλως, να τα πληρώσει. «Η διαφορά είναι: ή τα πληρώνει με ανοιχτό το Μέγαρο ή τα πληρώνει με κλειστό. Ας αποφασίσουμε...».

Η διευκρίνιση δεν έπεισε. Πολλοί, μεταξύ τους και ορισμένοι κυβερνητικοί βουλευτές, σχολίαζαν ότι είναι άλλο να ταχθεί κάποιος κατά της αποπληρωμής του δανείου, διακινδυνεύοντας την αναστολή λειτουργίας ενός φορέα που έχει προσφέρει τόσα στον πολιτισμό την τελευταία 20ετία και άλλο να σταλεί σήμα στο Μέγαρο από το Δημόσιο (που κυρίως αιμοδότησε με κρατικά ή κοινοτικά κονδύλια την επέκταση και τις λειτουργίες του) να πάψει να λειτουργεί ως κράτος εν κράτει.

Μπροστά στις γενικευμένες αντιδράσεις, ο υπουργός αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί. Και προκειμένου να αναλάβει το κόστος (ουσιαστικό αλλά και πολιτικό) της αποπληρωμής του δανείου, έθεσε, τουλάχιστον, έναν όρο: στο διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών να πλειοψηφούν τα διορισμένα από τα υπουργεία Οικονομικών και Πολιτισμού μέλη, διαμορφώνοντας τη σύνθεση σε 8-2 από 5-5.
Παράδοση διευκολύνσεων
Κακά τα ψέματα. Ο Χρήστος Λαμπράκης υπήρξε ένας από τους ελάχιστους Ελληνες επιχειρηματίες που συνδύασε το τερπνό με το ωφέλιμο, δημιουργώντας ένα θεσμό ο οποίος αποδεδειγμένα λειτούργησε υπέρ του γενικού καλού. Συνέλαβε την ιδέα και φρόντισε για την υλοποίηση ενός Μεγάρου Μουσικής, το οποίο, με λαμπρές μετακλήσεις και εκδηλώσεις, εισήγαγε το ελληνικό κοινό σ' ένα υψηλό πολιτιστικό ήθος και έθος, λίγο-πολύ άγνωστο μέχρι τότε.

Απ' την άλλη, ήταν κοινό μυστικό ότι όλα αυτά έγιναν αφού προηγήθηκε μια σειρά απίστευτων «διευκολύνσεων» και «καταπατήσεων», τις οποίες η πατερναλιστική παρουσία του Λαμπράκη απέτρεπε πολλούς υπουργούς έστω και να σκεφτούν να αμφισβητήσουν. Ατύπως διαμορφώθηκε μια ιδιαίτερη «παράδοση» του Μεγάρου: η πολιτιστική του πολιτική, οι αποφάσεις του, οι κτηριακές επεκτάσεις του, οι «θολοί» προϋπολογισμοί, η αθέτηση κάποιων υποχρεώσεών του (όπως το να φιλοξενεί δωρεάν τις κρατικές ορχήστρες για ορισμένες συναυλίες), η δυνατότητά του να επιλέγει μονοδιάστατα συνεργάτες και για όλα αυτά να μη δίνει λογαριασμό σε κανέναν έγιναν πάγια πρακτική που ξεπερνούσε κατά πολύ αυθαιρεσίες στις οποίες επιδίδονταν και άλλα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου.

Ετσι, όταν η Ελισάβετ Παπαζώη τόλμησε το 2004, εκ των υστέρων δηλαδή, να ψελλίσει ότι ως υπουργός Πολιτισμού δεν γνώριζε τις διαδικασίες ολοκλήρωσης της επέκτασής του ούτε και το ακριβές κόστος, εισέπραξε από το δ.σ. του ΟΜΜΑ την τεκμηριωμένη απόδειξη ότι για τις εργασίες είχε πλήρως ενημερωθεί. Η απάντηση δεν διευκρίνιζε ωστόσο αν η κ. Παπαζώη είχε εξίσου άρτια ενημέρωση για το κόστος τους. Η κ. Παπαζώη δεν επανήλθε στο θέμα. Εκτοτε ουδείς πρώην ή νυν υπουργός έκανε το λάθος να το θίξει.

Μ' αυτή την «παράδοση» πέρασε το Μέγαρο Μουσικής στη μετα-Λαμπράκη εποχή, παραδίδοντας τα ηνία στον Ιωάννη Μάνο, που έχει ένα λαμπρό βιογραφικό, αδιαμφισβήτητης αξίας, καθώς και την καλή μαρτυρία του ΔΟΛ -αγαπημένο «παιδί» του οποίου υπήρξε ανέκαθεν. Ούτε ο νέος πρόεδρος κ. Μάνος ούτε και ο παλαιός διευθυντής Νίκος Μανωλόπουλος είχαν κανένα λόγο να διαταράξουν την «κληρονομημένη» αυτονομία τους. Αντιθέτως, ο κ. Μάνος, ανακοινώνοντας την ανανέωση της συνεργασίας τους με τη Eurobank, είχε ανακοινώσει π.χ. τη «μεγαλύτερη εμπλοκή των χορηγών στα δρώμενά μας.
Το timing...
Βέβαια το Μέγαρο έχει την αποκλειστική ευθύνη της διαμόρφωσης του καλλιτεχνικού προγράμματος, αλλά επιδιώκουμε τις προτάσεις των χορηγών μας». Εννοούσε προφανώς οποιονδήποτε άλλον χορηγό, πλην του παλαιότερου και μεγαλύτερου. Του κράτους, που, βάσει των επίσημων στοιχείων του ΥΠΠΟ, μόνον την τελευταία 10ετία έδωσε στο Μέγαρο επιχορηγήσεις 120 εκατ. ευρώ.

«Ουδέν σχόλιον», μας απάντησε το Μέγαρο, ακόμα και όταν, μετά την ανακοίνωση του όρου για την αναδιαμόρφωση του διοικητικού συμβουλίου, αναζητήσαμε την άποψή του. Η σιωπή στην 20ετή δραστηριότητά του έχει αποδειχτεί κατά κανόνα «χρυσός». Δυστυχώς το ίδιο συνέβη κι όταν στείλαμε μια σειρά ερωτήσεων στον κ. Μανωλόπουλο. Αφορούσαν την οικονομική πολιτική του φορέα την τελευταία 10ετία και περιλάμβαναν αυτονόητες και απλές απορίες.

Αναμείναμε τις απαντήσεις ένα 10ήμερο. Ματαίως. Από το γραφείο Τύπου, μας μεταφέρθηκε ότι ο κ. Μανωλόπουλος έκρινε ότι «δεν είναι τώρα το σωστό timing ν' απαντήσει» κι ότι «σύντομα θα εκδοθεί σχετική ανακοίνωση κοινής λήψεως». Είναι δικαίωμά του να αποφασίσει πότε είναι η σωστή χρονική στιγμή ν' απαντήσει για θέματα που αφορούν τον Ελληνα φορολογούμενο; Κι αν θεωρεί δικαίωμά του να αρνείται να απαντήσει στο ρεπορτάζ μιας εφημερίδας, που έτυχε πρώτη να κάνει το αυτονόητο, ασφαλώς δεν είναι δικαίωμά του να σιωπά όταν καλείται η κοινωνία να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία του Μεγάρου και κατ' επέκταση τη διατήρηση και της δικής του θέσης.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι εάν και εφόσον ο υπουργός Οικονομικών τηρήσει τη δέσμευσή του για διαχειριστικό έλεγχο των οικονομικών πεπραγμένων του Μεγάρου την τελευταία 10ετία, δεν θα λάβει παρόμοια απάντηση, περί ακατάλληλου «timing».*
Ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν
**Ο πρώην υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος, προσδιορίζοντας το 2003 το κόστος της επέκτασης του Μεγάρου για το ελληνικό Δημόσιο, είχε αναφέρει το ποσόν των 60 δισ. δραχμών (175.953.079 ευρώ). Ισχύει αυτό το ποσόν;
**Πόσα χρήματα υπολείπονται για την αποπληρωμή του δανείου;
**Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Π. Κουρουμπλής υποστήριξε στη Βουλή ότι το Μέγαρο είχε λάβει και παλιότερα δάνειο ύψους 100 εκατομμυρίων ευρώ από την Τράπεζα Ευρωπαϊκών Επενδύσεων, με εγγυητή το ελληνικό Δημόσιο. Ισχύει;

**Ποια είναι τα ετήσια ανελαστικά έξοδα;

Ο Μίκους των πέντε ηπείρων

2011-04-02T21:21:00.000-07:00

Λίγοι άνθρωποι έχουν συνδέσει το όνομά τους με τον παγκόσμιο ήχο όσο ο Στέφαν Μίκους μέσα από το εντυπωσιακό του έργο.

Ο Στέφαν Μίκους, εδώ με ένα παραδοσιακό πνευστό Ενα έργο που ο αγαπημένος και του ελληνικού κοινού θα παρουσιάσει ζωντανά, αύριο, στην Αθήνα σε μια μοναδική συναυλία στην κεντρική σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση.

Ελάχιστοι άνθρωποι ταξίδεψαν στις πέντε ηπείρους και τις μουσικές τους όσο ο Μίκους. Γνώρισε λαούς από πολύ κοντά γιατί, όπως λέει, «δεν μπορείς να νιώσεις τη μουσική ενός τόπου αν δεν ζήσεις, περπατήσεις, τραφείς με τα φαγητά του». Σπούδασε δεκάδες τεχνικές και όργανα από τους ντόπιους ανά τη Γη πρακτικούς οργανοπαίκτες και, έχοντας κατακτήσει τον ήχο, επιχείρησε το αδύνατο. Ενα ταξίδι στον χρόνο με ιδιότυπο στοχασμό και ηχοποιία αναφερόμενη στην ελληνόφωνη, χριστιανική, βαλκανική και ανατολική αυτοκρατορία, στο υπερχιλιετές μεσαιωνικό έπος των μυρίων δοξασιών και γρίφων...

Το ταξίδι του στον παγκόσμιο ήχο ξεκίνησε πολύ πριν ακουστούν όροι όπως «έθνικ» και «world music». Το καλοκαίρι του 1969 ο δεκαεξάχρονος τότε Γερμανός ταξιδευτής πήγε στο Μαρόκο, πολύ πριν από την τουριστική του «αξιοποίηση», και αργότερα άκουσε από βινίλια τον άγνωστο, τότε, στους Ευρωπαίους Ραβί Σανκάρ. Αυτές οι δύο εμπειρίες και η ανακάλυψη-αποκάλυψη της ιαπωνικής παράδοσης στάθηκαν καθοριστικά βιώματα στη μετέπειτα διαδρομή του.

Ακολούθησε μια παραγωγή πρωτοφανής στο είδος της, με δίσκους, εμφανίσεις, διαρκή μελέτη και εσωτερική αναζήτηση, όχι μόνο στο «πώς» αλλά και στο «γιατί» της μουσικής. Σήμερα συνεχίζει να γράφει αυθόρμητα, πιστεύοντας στο συναίσθημα και το ένστικτο, φτάνοντας σε ατμόσφαιρες «σχεδόν διαλογισμού ζεν», όπως έχουν γράψει. Ηχογραφεί ολομόναχος με πολυκάναλη πρακτική, παράξενα έγχορδα, πνευστά και κρουστά με ονομασίες που δεν υπάρχουν στα λεξικά. Σε μελωδίες και απόηχους του κόσμου, φωνές και όργανα από κάθε γωνιά του πλανήτη ενώνονται και μεταμορφώνονται σε νέες οντότητες μέσα στο έργο του. Το έργο του εκδίδει η περίφημη δισκογραφική ECM.

info:Εισιτήρια 15, 20, 30, 40 ευρώ (φοιτητικό 10 και 15 ευρώ) στα εκδοτήρια της Στέγης (Συγγρού 107-109), στα «Ιανός», «Public», «Ελευθερουδάκης», «Παπασωτηρίου», τα ΑΤΜ Easypay της Τράπεζας Πειραιώς, τηλεφωνικά στο 210-9005800 και στο www.sgt.gr [ Β.Β., Ελευθεροτυπία, Σάββατο 2 Απριλίου 2011]

Η μελαγχολία του κλειστού σπιτιού όπου έζησε ο Μάνος Χατζιδάκις

2011-03-31T20:44:00.000-07:00

Αθανασιος Παλιουρας - Ομότιμος καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
ΠΟΛΗ. Στην οδό Κωνσταντίνου Μάνου 3 στο Παγκράτι, σ’ ένα στενό δρόμο που ενώνει την Υμηττού με τη Δαμάρεως, βρίσκεται έρημη και ακατοίκητη διώροφη οικοδομή, από αυτά τα «αρχοντικά» του Μεσοπολέμου, που προτιμούσε η αστική τάξη της Αθήνας, όταν βέβαια το Παγκράτι με τις μονοκατοικίες και τους κήπους συναγωνιζόταν την Κυψέλη σε ομορφιά και ποιότητα ζωής. Σ’ αυτό το σπίτι έμεινε ο Μάνος Χατζιδάκις 26 ολόκληρα χρόνια, από το 1936 μέχρι το 1962. Αν ξαναφέρουμε στη μνήμη μας τη χρονολογία γέννησής του, Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925, διαπιστώνουμε πως σ’ αυτό το σπίτι ο Μάνος ήρθε 11 χρονών και το άφησε όταν ήταν 37 ετών, όταν δηλαδή είχε αρχίσει η μεγάλη του «μουσική άνοιξη».
Οταν έμενε σ’ αυτό το σπίτι, σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης, έγραψε τη μουσική για πολλές αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες (Αγαμέμνων και Χοηφόρες 1950, Μήδεια και Εκκλησιάζουσες 1956, Λυσιστράτη 1957, Κύκλωπας και Ορνιθες 1959) και για πολλά σύγχρονα έργα (Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα 1945, Ματωμένος Γάμος 1947, Λεωφορείον ο πόθος 1948, Ο κύκλος με την κιμωλία 1956, Το γλυκό πουλί της νιότης 1959, Παραμύθι χωρίς όνομα 1959, Ευρυδίκη 1960) αλλά και Αμλετ 1955.
Από το 1951 συνεργάζεται με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου όπου γράφει τα τέσσερα μπαλέτα: Μαρσύας, 1950, Εξι λαϊκές ζωγραφιές, 1951, Το καταραμένο φίδι, 1951 και Ερημιά, 1958. Τότε έγραψε και τη μουσική για πολλές ελληνικές ταινίες, που η φήμη τους απλώθηκε έξω από την Ελλάδα όπως Στέλλα, 1955, Δράκος, 1956, America America, 1962. Το 1960 παίρνει το βραβείο Oscar για το τραγούδι του τα Παιδιά του Πειραιά.
Από το 1962 μέχρι το 1994 (15 Ιουνίου) ο Μ. Χ. έζησε πότε στη Νέα Υόρκη και περισσότερο στην Αθήνα και ακατάπαυστα εμπλούτιζε την ελληνική και παγκόσμια μουσική παλέτα με σειρά αριστουργημάτων του. Τώρα που η «Κ» παρουσίασε τη σημαντική συλλογή του έργου του, ξανάρχεται στην επιφάνεια η μελαγχολία του κλειστού σπιτιού, όπου κάποτε ένας μεγάλος ονειρευόταν τον κόσμο μέσα από μουσικούς «δρόμους ονείρων». Το 1996 επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου στήθηκε αναμνηστική πλάκα στον τοίχο αυτού του σπιτιού. Μ’ αυτή δεν τιμάται μόνο ο Μ. Χατζιδάκις. Αναδεικνύεται η ιστορική μνήμη το ελληνικού λαού. Που στις δίσεκτες μέρες που περνάμε, της λιτότητας, της φτώχειας και της κατάθλιψης την έχουμε απόλυτα ανάγκη. «Οταν σας βρει το κακό, αδερφοί μου, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (Ο. Ελύτης). Και Μάνο Χατζιδάκι, θα πρόσθετα.

Ξαρχάκου (συν) θέσεις

2011-03-31T20:02:00.000-07:00

Με αφορμή τη νέα «συνομιλία» του με το αθηναϊκό κοινό, ο Σταύρος Ξαρχάκος σε μια συζήτηση για τη μουσική, την πολιτική και το αν θα βουλιάξουμε τραγουδώντας.

Μάκης Προβατάς
ΤΟ ΒΗΜΑ: 18/03/2011, 22:08
Ο Σταύρος Ξαρχάκος στην αίθουσα του Gazarte.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος εμφανίζεται για πρώτη φορά στην καριέρα του σε μουσική σκηνή. Συνηθισμένος σε άλλου είδους συνομιλία με το κοινό του, παρατηρεί τις διαφορές από την προνομιακή θέση του δημιουργού. Οι διαφορές δεν έχουν να κάνουν μόνο με την αλλαγή χώρου. Η εποχή είναι μπερδεμένη. Οι Ελληνες μοιάζουν σχεδόν πολιορκημένοι. «Οχι ακριβώς πολιορκημένοι. Στα μάτια μου μοιάζουμε ένας ευνουχισμένος, χωρίς καμία αντίδραση, λαός». Πώς θα αλλάξουν τα πράγματα, πώς θα νιώσει ο ίδιος ότι κάτι καλό συμβαίνει; «Αν τα νέα παιδιά – χωρίς κομματικές ομπρέλες – βγουν στον δρόμο». Και αν δεν επιστρέψει η πραγματική κοινωνία στην πολιτική; «Τότε θα βουλιάξουμε. Επειδή όμως εμείς οι Eλληνες τα κάνουμε όλα τραγούδι, είναι βέβαιο ότι τουλάχιστον θα βουλιάξουμε τραγουδώντας». Καθισμένος σε μια ζεστή γωνιά στο GazArte στο Γκάζι, με την πίπα του αναμμένη, ο Σταύρος Ξαρχάκος περιγράφει αυτήν την περίεργη εικόνα, μιλάει ψύχραιμα, αλλά ενίοτε και οργισμένα, και θυμάται. Θυμάται τον Νίκο Γκάτσο, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησαν όλα – «το διαβατήριό μου στην κινηματογραφική μουσική», μονολογεί κάποια στιγμή, «ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις: Το 1962 του πρότειναν να γράψει τη μουσική για την ταινία του Ντίνου Δημόπουλου “Το ταξίδι”, ο Μάνος αρνήθηκε, αλλά αντιπρότεινε στον Φίνο εμένα ως νεαρό ταλαντούχο συνθέτη. Αυτό ήταν. Την επόμενη χρονιά έκανα τη μουσική για τη “Λόλα” και έπειτα ακολούθησαν “Τα κόκκινα φανάρια” του Βασίλη Γεωργιάδη». Μιλάει για τη μουσική και την αραβική επανάσταση, το «Ρεμπέτικο», τον Αντώνη Σαμαρά και τον Γιώργο Παπανδρέου και τη σημασία της αντίδρασης σε μια όλο και πιο μπερδεμένη εποχή.

Ως λαός μοιάζει να είμαστε σε ενός είδους «πολιορκία». Οταν επικοινωνείτε με το κοινό σας, αυτό που εισπράττετε είναι κάτι πιο ειδικό από ό,τι σε άλλες εποχές;

«Κοιτάξτε, έτσι και αλλιώς αυτό που μου συμβαίνει σε αυτήν την επαφή μου με τους Ελληνες είναι πρωτόγνωρο, διότι δεν έχω υπάρξει ξανά σε μουσική σκηνή. Αλλά δεν είμαστε σε πολιορκία. Ως λαός είμαστε σε ειδική κατάσταση, απλώς μας έχουν ευνουχίσει και δεν υπάρχει καμία αντίδραση».
Για να επιτύχει κάποιος στη ζωή κάτι μεγάλο, συνήθως χρειάζεται μιας μορφής «άγνοια της στιγμής», μαζί με μια «παράλογη» αυτοπεποίθηση. Εσάς, όταν ξεκινούσατε, σας χρησίμευσαν αυτά τα δύο, με δεδομένη την ήδη υπάρχουσα παρουσία του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη;

«Δεν υπάρχει δημιουργία “εν κενώ”. Η δημιουργία στη ζωή είναι όπως και η ίδια η ζωή. Μια διαρκής σωρευτική διαδικασία που βασίζεται στην προηγούμενη υποδομή και στη μάθηση, και για να γίνει αυτό αρκεί να αντλήσουμε από τη δημιουργία που προϋπάρχει τα στοιχεία όχι της μίμησης αλλά της έμπνευσης. Το παρελθόν μπορεί να διδάξει το μέλλον και την πρόοδο, αν το δεις δημιουργικά και το κάνεις “σύγχρονο”, και έτσι να σε ακολουθήσει στα επόμενα βήματά σου».

Ναι, αλλά επίσης, όπως έχει φανεί από την Ιστορία, ο πιο βασικός λόγος για τον οποίο η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να θεωρηθεί κάποτε σπουδαία είναι γιατί ακολούθησε κάποιες «υπέρμετρες» επιθυμίες του. Εσείς το νιώσατε αυτό στην αρχή της καριέρας σας;

«Σε όλη τη ζωή μου αισθάνθηκα ότι είχα υπέρμετρες ανησυχίες που επιζητούσα να τις ονειρευτώ, να τις φανταστώ, να τις ζήσω, να τις κάνω πράξη. Εζησα τις ανησυχίες μου στο όνειρο, προτού δοκιμάσω να τις πραγματοποιήσω. Ποτέ δεν φαντασιώθηκα τον σπουδαίο ή ότι θα γίνω σπουδαίος. Εζησα απλώς το όνειρο της ζωής μου μέσα από τη δημιουργία και την κοινωνική δράση. Οσο με έπαιρνε».

Στη ζωή – και αυτό φαίνεται να συμβαίνει και στην πολιτική – συνήθως κυριαρχούν οι πιο «ανεπαρκείς» άνθρωποι, επειδή είναι πλειονότητα και κυρίως επειδή διαθέτουν επιμονή και δόλο σε σχέση με τους «επαρκείς». Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό; Νομίζετε ότι αυτό συμβαίνει και στην τέχνη;

«Πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν υπάρχουν ανεπαρκή φαινόμενα, όπως η πολιτική, η τέχνη κτλ., αλλά ανεπαρκείς λειτουργοί τους. Αυτό σημαίνει ότι οι ανεπαρκείς κυριαρχούν, όχι γιατί είναι περισσότεροι, αλλά επειδή το σύστημα στηρίζεται σε αυτούς για να ηγεμονεύει. Διότι οι ανεπαρκείς δίνουν αυτό που οι άλλοι δεν διαθέτουν: χρόνο και ετοιμότητα για να υπηρετήσουν ανθρώπους εξουσίας και έκνομες καταστάσεις, και έτσι να λειτουργήσουν παρασιτικά. Εδώ προφανώς τίθεται ένα τεράστιο ηθικό πρόβλημα. Της διαχρονικής και της σημερινής αναξιοκρατίας. Διερωτώμαι αν πρέπει επιτέλους να αλλάξουν στάση οι ελευθεροφρονούντες και έντιμοι ή αλλιώς επαρκείς, ώστε να ανατρέψουν αυτήν την κατάσταση. Τότε, όπως λέει ο ποιητής, “θα ’ρθουν άλλα χρόνια μ’ όνειρα και οράματα, δίχως λόγους σε μπαλκόνια και άχρηστα προγράμματα”».
Εχετε διατελέσει ευρωβουλευτής της ΝΔ και στο μυαλό μου παραμένει πάντα η απορία: Ενας καλλιτέχνης, ένας δημιουργός όπως εσείς, πώς ακριβώς σκέφτεται και αποδέχεται την είσοδό του στην ελληνική πολιτική σκηνή;

«Νομίζει ότι μπορεί να προσφέρει, ότι μπορεί να είναι χρήσιμος στην κοινωνία για την παραγωγή έργου. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται ότι είναι επιεικώς αφελής, καθώς στην πολιτική, που είναι δομημένη για να υπηρετεί συμφέροντα και να νέμεται το δημόσιο αγαθό, δεν υπάρχει χώρος για τη δημιουργία και για να υπηρετήσεις το κοινό αγαθό».

Τι θα λέγατε σήμερα στον Γιώργο Παπανδρέου ή στον Αντώνη Σαμαρά αν είχατε την ευκαιρία;

«Eίμαι απόλυτα οργισμένος με αυτά που συμβαίνουν. Δεν είμαι οργισμένος ούτε ως καλλιτέχνης ούτε ως άνθρωπος που κάποτε μπήκε στο Ευρωκοινοβούλιο. Είμαι οργισμένος ως απλός πολίτης. Δηλαδή, πού ακριβώς θέλουν να μας πάνε; Σχεδόν όλοι οι Ελληνες είμαστε οργισμένοι και οι πολιτικοί πρέπει να το καταλάβουν αυτό. Δεν το έχουν καταλάβει, γιατί υπάρχει μια περίεργη σιωπή στην κοινωνία, αλλά δεν θα υπάρχει για πολύ. Κάτι θα γίνει. Δεν έχουν αποτέλεσμα αυτά τα μέτρα που παίρνουν και ας μη γελιόμαστε. Αποτέλεσμα θα υπάρξει μόνο αν βγουν τα νέα παιδιά στους δρόμους, αλλά, προσοχή, χωρίς καμία κομματική ομπρέλα. Μόνο έτσι. Οι νέοι στους δρόμους χωρίς καμία κομματική καθοδήγηση είναι αυτό στο οποίο ελπίζω».

Στην πολιτική όμως, και ιδίως στην Ελλάδα, έχουμε παρατηρήσει ότι υπάρχει συνήθως διαφορά της γενικής βούλησης από τον τρόπο με τον οποίο αυτή τελικά εκφράζεται στην πράξη.

«Για να εναρμονισθεί ο πολιτικός λόγος με την πολιτική πράξη και η δήλωση γενικής βούλησης με το πολιτικό έργο πρέπει να συντρέχουν τέτοιοι συσχετισμοί ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική που θα υποχρεώσουν τους διαχειριστές της εξουσίας να το πράξουν. Σκεφτείτε το εξής: Οι πολιτικοί συναντώνται μία φορά στα τέσσερα χρόνια με την κοινωνία, όμως συναντώνται καθημερινά με τα επιμέρους συμφέροντα. Με τα συμφέροντα λοιπόν θα εναρμονίσουν τις πολιτικές τους και όχι με την κοινωνία, πολύ περισσότερο αφού οι μηχανισμοί των συμφερόντων δημιουργούν τελικά και την εικόνα τους προς την κοινωνία».
Στην τέχνη μπορεί να υπάρξει διαφορά μεταξύ βούλησης και έκφρασης;
«Στην τέχνη, για να εναρμονισθεί η βούληση με την έκφραση, πρέπει πρώτα να υπάρξουν συνθήκες που θα υποστηρίξουν την τέχνη, όπως θεσμοί υποδομής αλλά και πολιτικές παραγωγής πολιτισμού. Και βεβαίως πρέπει να υποστηρίζονται οι “επαρκείς” και όχι οι “διασυνδεδεμένοι” δημιουργοί, ώστε να μπορούν να έχουν την απαραίτητη προϋπόθεση της τέχνης που είναι η σχόλη. Κακά τα ψέματα, αν χρειάζεται να δουλέψεις οκτάωρο σερβιτόρος για να εξασφαλίσεις τα προς το ζην, στο τέλος θα καταλήξεις να ξεχάσεις την τέχνη».
Βλέποντας τον Ελληνα όπως είναι αληθινά, και όχι όπως του λέμε ότι είναι για να του χαϊδεύουμε τα αφτιά, τι έχετε να πείτε για τους λόγους που φθάσαμε ως εδώ;
«Δεν φταίει ο Ελληνας που τον εκπορνεύει η πολιτική συστηματικά από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους. Την κρίση στην Ελλάδα την έφερε το κράτος, δεν τη δημιούργησε η ελληνική οικονομία και φυσικά δεν την έφερε η κοινωνία. Οποιος έχει την εξουσία κάνει κουμάντο. Πρέπει ο πολίτης να κάνει κάτι παρ’ όλα αυτά που ζει στο σπίτι του και παρ’ όλο που τον υποχρεώνουν να συμπεριφερθεί με τους κανόνες της εξουσίας για να επιβιώσει. Αλλιώς δεν θα γίνει τίποτε και θα σερνόμαστε ευτελιζόμενοι, διότι το σύστημα της κομματοκρατίας που μας έφερε ως εδώ δεν προτίθεται να φύγει».
Ο άνθρωπος διαρκώς επιζητεί το καλό του, όμως σχεδόν ποτέ δεν ξέρει πώς να το διακρίνει ή δεν μπορεί.
«Η έννοια του καλού ή του κακού είναι σχετική. Επειδή εξαρτάται από το περιβάλλον του καθενός, τις συνθήκες στις οποίες ζει και τις δυνατότητες που του προσφέρονται. Ο κάθε άνθρωπος καταλήγει να επιλέξει το “καλό” του με γνώμονα τους περιορισμούς αυτούς. Επομένως, το θέμα είναι ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες δυνατότητες για να αποφασίσουν τι είναι το καλό τους ή για να το επιδιώξουν».
Ενας άνθρωπος της τέχνης βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση σε αυτόν τον τομέα από τους υπόλοιπους ανθρώπους;
«Οι άνθρωποι της τέχνης δεν διαφέρουν ως προς αυτό. Πρέπει όμως να σημειώσω ότι οι άνθρωποι της τέχνης οφείλουν να μην επιζητούν το καλό, αλλά να το αμφισβητούν για να πετύχουν το καλύτερο».
Σε ποια εποχή αισθανόσασταν πιο παράκαιρος, πιο εκτός χρόνου;
«Ο δημιουργός πρέπει να είναι μέσα και έξω από τον χρόνο που ζει. Να αφουγκράζεται τα μηνύματα των καιρών και να τα υπερβαίνει».
Ο συνθέτης κάποιου μουσικού έργου γνωρίζει τελικά καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πώς πρέπει να ερμηνευτεί το έργο του; Αν υπάρξουν αργότερα ερμηνείες και προσθήκες πολύ καλύτερες, που ούτε καν ο ίδιος είχε φανταστεί, τότε ποιος είναι ο τελικός συνθέτης αυτού του έργου;
«Εγώ θα έλεγα ότι ο συνθέτης έχει μια άποψη για την ερμηνεία του έργου του, που δεν είναι μοναδική, ούτε τελειωτική ούτε η τέλεια. Από εκεί και πέρα το έργο είναι όπως το καράβι. Εως την έξοδο από το λιμάνι το οδηγεί το ρυμουλκό. Μετά ταξιδεύει μόνο του».
Για μερικά πράγματα στη ζωή δεν πρέπει να θέτουμε καν ζήτημα. Στη μουσική για ποιο πράγμα δεν πρέπει να τίθεται ποτέ ζήτημα;
«Ενα πράγμα δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση. Η ζωή. Οι επιλογές στη ζωή εναρμονίζονται με τις συνθήκες και με τις προτεραιότητες του χρόνου και των αναγκών. Σε ό,τι αφορά τη μουσική, το μόνο για το οποίο δεν μπορεί να τεθεί ζήτημα είναι η γεωμετρία της και η αναπόφευκτη σχέση της με τη σιωπή».
Οι πρώτες σκέψεις που κάνουμε οι άνθρωποι στην καθημερινότητά μας είναι ανάλογες με τον όποιο εγκλωβισμό ή την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Για παράδειγμα, ο χρηματιστής ή ο έμπορος σκέφτεται πρώτα τα χρήματα, ο χριστιανός πρώτα την αμαρτία, το κορίτσι και το αγόρι πρώτα τον έρωτα. Ο συνθέτης τι σκέφτεται πρώτα;
«Τη σιωπή».
Ναι, αλλά τι είναι αυτό που μπορεί να παραπλανήσει ή να δηλητηριάσει περισσότερο την έμπνευση ενός δημιουργού;
«Η έλλειψη καλλιέργειας, παιδείας και γνώσης. Η απουσία σεμνότητας και αυτεπίγνωσης. Η αντίληψη ότι τα ξέρουμε όλα και δεν έχουμε να διδαχθούμε τίποτε από τους άλλους ή από την Ιστορία».
Φαντάζομαι, γνωρίζετε ότι το έργο σας δεν σας έχει πια ανάγκη. Εχει «διαχωριστεί» από εσάς και ταξιδεύει μόνο του στον χρόνο. Πώς αισθάνεστε για το ότι δεν έχετε πλέον τον «έλεγχό» του;
«Κανένα έργο, είτε μικρό είτε μεγάλο, δεν τελεί υπό τον έλεγχο του δημιουργού από τη στιγμή που κατατίθεται στο κοινό. Το έργο κρίνεται ως προς την αξία του από τον χρόνο, την απήχησή του στο κοινό και όχι από την καθοδήγηση του δημιουργού του».
Από την αίσθηση που «εισπράττω» όλη αυτήν την ώρα στην κουβέντα μας, αναρωτιέμαι αν υπάρχει μέσα σας ένα «σπέρμα», κάτι που να σας το έχει δώσει ο Μάνος ή ο Μίκης και να το κουβαλάτε αναπόφευκτα σε αυτή τη ζωή.
«Ναι, υπάρχουν μερικά. Υπάρχει ένα που μου έχει μείνει πιο πολύ από όλα. Δεν θέλω να πω λεπτομέρειες, αλλά με τον Γκάτσο είχα μια πολύ ειδική, πολύ κοντινή σχέση, μέχρι την τελευταία του στιγμή. Μια Πέμπτη, λοιπόν, στις αρχές Ιουνίου του 1992, μου τηλεφώνησε ο Μάνος και μου είπε ότι το Σάββατο που ερχόταν ήταν τα σαράντα του Γκάτσου στην Ασέα της Αρκαδίας. “Πάμε παρέα, Σταύρο;”. “Πάμε, αλλά με έναν όρο” του είπα. “Τι όρο;” είπε λίγο θυμωμένος και με τη γνωστή του προφορά. “Να μείνουμε και την Κυριακή, για να σε πάω στη Μάνη, στο χωριό από όπου κατάγομαι…”. Πήγαμε, λοιπόν, στο μνημόσυνο και μετά πήγαμε στη Βάθεια Λακωνίας, στην ορεινή Μάνη, στον τόπο καταγωγής μου. Εκεί, μόλις μπαίνεις στο χωριό, έχει ένα πλάτωμα όπου μπορείς να σταθείς και να δεις κάτω και πέρα, στο τέρμα του Θεού. Ο Μάνος στάθηκε για αρκετή ώρα ακίνητος και σιωπηλός, με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα. Δεν του μιλούσα καθόλου. Κάποια στιγμή γυρίζει και μου λέει: “Αφού κατάγεσαι από εδώ, οι ευθύνες σου στη ζωή είναι πολύ μεγάλες”. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτήν τη φράση».
Εσείς είστε ένας καλλιτέχνης που έχει συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική και άρα έχετε και τις δύο «ματιές» στα πράγματα. Πιστεύετε ότι ο Ελληνας πρέπει να μάθει να είναι περισσότερο «προικισμένος» στη δυστυχία ή στην ευτυχία;
«Ενας μεγάλος έλληνας ιστορικός, ο Νίκος Σβορώνος, μίλησε για τον αντιστασιακό χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας. Ενας άλλος, μαθητής του πρώτου, ο Γιώργος Κοντογιώργης, ερμήνευσε τη ρήση αυτή με την υπόμνηση ότι η ελληνική κοινωνία επέδειξε σταθερά αυτόν τον αντιστασιακό της χαρακτήρα επειδή ήταν ελεύθερη απέναντι σε κοινωνίες που λειτουργούσαν λεηλατικά. Αντιστεκόταν, δηλαδή, στη βαρβαρότητα του ανερχόμενου νεότερου κόσμου, επειδή γνώριζε ότι αν νικούσε η λεηλατική βαρβαρότητα θα έχανε την ελευθερία της. Σήμερα ο Ελληνας δεν έχει λόγους να είναι ευτυχής, διότι τον κατέστρεψαν, και καλείται πάλι να αντισταθεί στη νέα βαρβαρότητα των αγορών».
Αυτήν την εποχή ζούμε μια εξέγερση στον αραβικό κόσμο. Tι μουσική θα της βάζατε;
«Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, αλλά έχω γράψει τέτοια μουσική πριν από δέκα χρόνια. Παρακολουθώ με πάρα πολύ ενδιαφέρον αυτά που συμβαίνουν στα αραβικά κράτη. Οι λαοί εκεί είναι πολύ ταλαιπωρημένοι από τους Ευρωπαίους και με πολύ ξεχωριστή ψυχοσύνθεση. Το αραβικό έθνος με ενδιέφερε και με συνάρπαζε πάντοτε. Πριν από πολλά χρόνια, διαβάζοντας την ιστορία του Αμπντούλ Αζίζ Αλ Σαούντ, μου άρεσε τόσο πολύ, ώστε έφτιαξα στο μυαλό μου ένα παραμύθι. Ηταν τόσο ισχυρό μέσα μου, ώστε νοερά το επένδυσα και μουσικά. Τελικά, το έκανα δίσκο, το “Νούρα Νούρα”. Αυτό ήταν το όνομα της κόρης του, το οποίο στις μάχες το φώναζαν οι στρατιώτες του για να παίρνουν κουράγιο, κάτι σαν το “αέρα” που φώναζαν οι δικοί μας».
Τελικά, το υπέρτατο καθήκον του συνθέτη, όπως και του ποιητή, του ζωγράφου, γενικά του δημιουργού, δεν είναι το να μετατρέψει το ταπεινό σε σπουδαίο και το αδιόρατο σε κάτι αστραφτερό;
«Δεν νομίζω ότι υπάρχουν ταπεινά και σπουδαία πράγματα. Υπάρχουν αυτά που κινούν το ενδιαφέρον κάποια στιγμή και κάποια που το κινούν μια άλλη στιγμή. Υπάρχουν πράγματα που ένα προϊδεασμένο μάτι τα διακρίνει και ένα άλλο όχι. Η δουλειά του καλλιτέχνη, όπως και κάθε δημιουργού, είναι να βλέπει αυτά που οι άλλοι δεν βλέπουν ή αυτά που στους άλλους μοιάζουν ταπεινά και αδιάφορα, και να τους δίνει πνοή».
Αναρωτιέμαι ποια ακριβώς αδιόρατη ενέργεια λειτούργησε για να συνθέσετε το «Ρεμπέτικο», σε μια χρονική στιγμή που δεν ευνοούσε και τόσο τη δημιουργία ενός τέτοιου έργου.
«Στο “Ρεμπέτικο” διέκρινα μια αστείρευτη πηγή δημιουργίας και αυθεντικής απεικόνισης ενός μεγάλου πολιτισμού, που επέμενε να προβάλλει αντίσταση μέσα στις ψυχές μας».
Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι το ίδιο κοινό το οποίο τη μία στιγμή διασκεδάζει με ευτελή τραγούδια, την επόμενη, που θα παιχτεί για παράδειγμα «Το δίχτυ», ξεσηκώνεται στον ίδιο βαθμό, ίσως και περισσότερο;
«Ο άνθρωπος έχει πολλές ταυτότητες, είναι πολυσημικός. Δεν είναι ένας, είναι πολλοί οι άνθρωποι που ο καθένας από εμάς φέρει μέσα του. Δεν με εκπλήσσει αυτό».
Στα ξένα τραγούδια, κυρίως στα αγγλόφωνα, ακόμη και ο πιο παράλογος ή ασήμαντος στίχος είναι αποδεκτός αν η μουσική είναι καλή. Στην ελληνική μουσική υπάρχει μια βαθιά ενότητα του ήχου και του λόγου. Αυτό νομίζετε ότι είναι πάντοτε πλεονέκτημα;
«Σαφώς ναι, διότι είναι μουσική που ανάγεται σε μια βαθιά δομημένη κουλτούρα, η οποία γνωρίζει ως εκ τούτου να διασφαλίζει την αρμονία του Σύμπαντος».
Προφανώς έχετε πλέον τη δυνατότητα και το δικαίωμα να πείτε κάτι στους νέους ερμηνευτές.
«Οι νέοι συνθέτες και οι ερμηνευτές πρέπει οπωσδήποτε να έχουν παιδεία. Δεν εννοώ αποκλειστικά το πανεπιστήμιο, αλλά και τη λαϊκή παιδεία. Την πραγματική λαϊκή παιδεία. Ο Μπιθικώτσης, για παράδειγμα, δεν είχε άλλη μόρφωση, αλλά είχε μια βαθιά λαϊκή παιδεία. Η παιδεία είναι το παν. Από εκεί ξεκινούν τα πάντα».
Υπάρχει κάποιος νέος συνθέτης στον οποίο να διακρίνετε ότι μπορούμε να προσβλέπουμε πως θα είναι ο επόμενος μεγάλος συνθέτης;
«Δυστυχώς, εδώ και αρκετό καιρό δεν ακούω πολύ ραδιόφωνο, οπότε δεν είμαι ενημερωμένος για τους νέους συνθέτες και μπορεί να αδικώ κάποιον. Αυτή η ηχητική εικόνα όμως που λαμβάνω δεν έχει τίποτε το ιδιαίτερα αξιόλογο. Θα υπάρξουν σίγουρα κάποιοι στο μέλλον, αλλά αυτήν τη στιγμή δεν ακούω κάτι πολύ αξιόλογο. Ισως εγώ να μην είμαι ενημερωμένος, και να φταίει αυτό».
Ως μαέστρο, σας διακρίνει «καθαρότητα», «ακρίβεια», «αυστηρότητα». Με αυτά τα στοιχεία έχετε κάτι να μας πείτε για τους Ελληνες, για το μέλλον τους και τους πολιτικούς τους, ώστε να «συναντηθούν» όλοι μαζί και πάλι;
«Για να ξανασυναντηθούν οι Ελληνες με τους πολιτικούς τους πρέπει να μεταβληθεί το περιεχόμενο της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Να οικοδομηθεί μια άλλη σχέση που θα διασφαλίζει την αναγκαστική προσήλωση του πολιτικού στο κοινό συμφέρον. Διαφορετικά, όσο το πολιτικό μας σύστημα εξακολουθεί να στρέφει την πλάτη του στην κοινωνία και να την αντιμετωπίζει ως κοινό υποζύγιο για τους ιδιοτελείς σκοπούς του, η αμφισβήτηση θα κυριαρχεί και η χώρα θα ρημάζει. Η συνάντηση προϋποθέτει σχέση εμπιστοσύνης και η εμπιστοσύνη στην πολιτική οικοδομείται στη βάση της προσήλωσης στον σκοπό της πολιτικής, στο κοινό συμφέρον. Ο Κοντογιώργης στο βιβλίο του “Η ελληνική δημοκρατία του Ρήγα Βελεστινλή” υποστηρίζει πειστικά ότι για να ξανασυνδέσουμε τη μοίρα μας με την πρόοδο πρέπει να ανακτήσουμε την Ιστορία μας, το παρελθόν του γένους μας. Διότι το ελληνικό παρελθόν διδάσκει το μέλλον με πρόσημο την πρόοδο. Και πρέπει να πω ότι αυτή η επισήμανση του Κοντογιώργη δεν αφορά πλέον μόνο εμάς τους Ελληνες, αλλά το σύνολο της ανθρωπότητας. Διότι ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός εξάντλησε τη δυναμική του και όσοι τον επικαλούνται σήμερα θέλουν απλώς να σταματήσουν την πρόοδο, την απελευθέρωση των λαών, για να συνεχίσουν να ηγεμονεύουν. Tο αίτημα της αλλαγής είναι προπαντός αίτημα μεταβολής του πολιτικού συστήματος ώστε να επανέλθει η κοινωνία στην πολιτική. Διαφορετικά, θα βουλιάξουμε. Επειδή όμως εμείς οι Ελληνες τα κάνουμε όλα τραγούδι, είναι βέβαιο ότι τουλάχιστον θα βουλιάξουμε τραγουδώντας».
Ποιο τραγούδι φαντάζεστε ότι θα τραγουδούσαμε ενώ βουλιάζαμε;

«Τον εθνικό ύμνο. Θα ήμασταν μια υπέροχη χορωδία δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων».

* Ο Σταύρος Ξαρχάκος παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι κάθε Κυριακή και Δευτέρα στη σκηνή του GazΑrte.
* Αυτή η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο BHMagazino στις 13 Μαρτίου 2011.

Το εναλλακτικό μουσικό κοκτέιλ του Απρίλη

2011-03-31T08:40:00.000-07:00

Οκτώ συγκροτήματα δίνουν το στίγμα της Ανοιξης στο κλαμπ Dizzy Miles
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΙΝΤΣΑ ΤΟ ΒΗΜΑ: 31/3/2011, 16:25
Οι Νίκος Σιδηροκαστρίτης, Δημήτρης Θεοχάρης, Δημήτρης Τσεκούρας και Χάρης Λαμπράκης, γνωστοί και ως «Χάρης Λαμπράκης Quartet»

Η τζαζ και ο αυτοσχεσιασμός, τα αρώματα από την αραβική και την λάτιν, τα τραγούδια της Νοτίου Ιταλίας, τα μπλουζ η λάτιν και η φανκ, παρουσιάζονται από δέκα διαφορετικά συγκροτήματα και δημιουργούς, στο κλαμπ Dizzy Miles.

Κοινή συνισταμένη αυτών των δέκα συναυλιακών ημερών – αρχίζουν την 1^η Απριλίου και ολοκληρώνονται στις 10/4 – είναι ότι πρόκειται για Έλληνες καλλιτέχνες που κινούνται στο «περιθώριο», όσον αφορά τη δημοσιότητα αλλά με αντιστρόφως ανάλογα καλλιτεχνικά αποτελέσματα. Πρόκειται για δημιουργούς με φρέσκες ιδέες και απόψεις που δεν διστάζουν να τις καταθέσουν έχοντας παράλληλα ένα μικρό σε μέγεθος αλλά φανατικό κοινό που τους στηρίζει. Και σαφώς πρόκειται για καλλιτέχνες που αξίζουν της προσοχής μας.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του δεκαημέρου έχει ως εξής:
Alekos Vretos Quartet (1/4)
Κράμα αραβικής, jazz, και latin μουσικής με μεγάλες δόσεις αυτοσχεδιασμού. Η κυριαρχία των μουσικών σχημάτων και του αυτοσχεδιασμού ενισχύονται από την άμεση συνεργασία των μουσικών επί σκηνής. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει συνθέσεις από το νέο CD του Αλέκου Βρέτου “Mergin’ “ αλλά και άλλων συνθετών της Jazz και της Αραβικής μουσικής όπως ο W. Shorter, D. Ellington, S. Shaheen και A. Brahem μεταξύ άλλων.
Αλέκος Βρέτος: Ούτι Δημήτρης Σεβδαλής: ΠιάνοΓιώργος Γεωργιάδης: ΜπάσοΆγγελος Πολυχρόνου: Κρουστά

www.alekosvretos.gr www.myspace.com/vretos
Third Attempt (2/4)
Η μουσική που ερμηνεύεται στο ρεπερτόριο της μπάντας επιδιώκει ή βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό και είναι κατά πλειοψηφία συνθέσεις ή διασκευές των μελών της .Το τρίο Third Attempt αποτελείται από την Βάσω Δημητρίου στα νυκτά έγχορδα (κιθάρες, τζουράς),τον Μιχάλη Ευδαίμονα στο ηλεκτρικό μπάσσο και τον Καλλίστρατο Δρακόπουλο στα τύμπανα/κρουστά.

Links:

Βάσω Δημητρίου
http://www.myspace.com/la4diva
http://www.myspace.com/urbanclay
http://www.myspace.com/thejazzutopia
http://www.myspace.com/trip2thyme

Μιχάλης Ευδαίμων
http://www.myspace.com/evdemonbass

Καλλίστρατος Δρακόπουλος
http://www.myspace.com/kal
Yorgos Krommydas Quartet (3/4)
O κιθαρίστας Γιώργος Κρομμύδας μετά την κυκλοφορία της πρώτης δισκογραφικής δουλειάς του με τίτλο JAZZIUM από την(WARNER/EGE) παρουσιάζει ένα νέο project.

Μαζί με τους Κωστή Χριστοδούλου-πιάνο, Περικλή Τριβόλη-κοντραμπάσο, Χρηστό Ασωνίτη- τύμπανα, πειραματίζονται πάνω σε γνωστά jazz standards με τις αρμονικές και ρυθμικές αλλαγές να δίνουν μια άλλη μορφή στις κλασσικές μελωδίες των κομματιών. Καθώς και original συνθέσεις του κιθαρίστα
www.myspace.com/giorgoskrommidas
Music Soup (5/4)
O Nέστορας Δημόπουλος (κιθάρα) και η Ευγενία Καρλαύτη (πιάνο-φωνή) δημιούργησαν το 2006 τους Μusic Soup, ένα τρίο χωρίς drums στο στυλ του Nat King Cole. Αργότερα προστέθηκαν και ντραμς και το τρίο έγινε κουαρτέτο.
Παίζουν jazz standards,blues, Latin, funky tunes προσαρμοσμένα στον ήχο του group, όπου πρωταρχικό ρόλο παίζει ο αυτοσχεδιασμός και οι ενορχηστρώσεις που τονίζουν το συγκεκριμένο ηχητικό συνδυασμό, αλλά και το κάθε όργανο ξεχωριστά.

Ευγενία Καρλαύτη (πιάνο-φωνή)
Νέστορας Δημόπουλος (κιθάρα)
Σταμάτης Σταματάκης (μπάσο)
Σεραφείμ Μπέλλος (ντραμς)

http://www.reverbnation.com/musicsoup
http://www.myspace.com/musicsoupband

facebook
http://www.facebook.com/update_security_info.php?wizard=1#!/pages/Music-soup/154994017871306
http://www.facebook.com/update_security_info.php?wizard=1#!/group.php?gid=314944365710

http://www.facebook.com/update_security_info.php?wizard=1#!/event.php?eid=127161187357791
Χάρης Λαμπράκης Quartet (7/4)
Το Κουαρτέτο δημιουργήθηκε το 2006 και έκτοτε έχει εμφανιστεί σε σημαντικά φεστιβάλ σε Ελλάδα και εξωτερικό. Κυρίαρχα στοιχεία της μουσικής του σχήματος αποτελούν ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός,
η τροπική (modal) τζαζ, ενώ εμφανείς είναι οι επιρροές από τους John Coltrane, Bill Evans, τις παραδοσιακές μουσικές όλου του κόσμου αλλά και την αυτοσχεδιαζόμενη μουσική.
Με αναφορές στην Ανατολή, το Κουαρτέτο εμπνέεται από δυτικές αρμονίες, ρυθμούς και μελωδίες που παραπέμπουν στις δεκαετίες 1960 και 1970.

Νίκος Σιδηροκαστρίτης: τύμπανα
Δημήτρης Θεοχάρης: πιάνο
Δημήτρης Τσεκούρας: κοντραμπάσο
Χάρης Λαμπράκης: νέυ

www.myspace.com/harrislambrakisquartet
Jick Nakassian & the White Band (8/4)
Στον άμεσα επερχόμενο δίσκο του ο συνθέτης φιλοδοξεί να περάσει ακούσματα με τραγούδια που δεν έχουν ετικέτες, γιατί ανήκουν σε όλα τα είδη λαϊκής μα όχι λαϊκίστικης ευρωπαϊκής μουσικής.

www.nakassian.gr www.myspace.com/nakassian
Antidotum Tarantulae (9/4)
Ένα γκρουπ που, με βάση τη φολκ μουσική της Νότιας Ιταλίας (στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η ελληνόφωνη) και, γενικότερα, της Μεσογείου, δίνει μια σύγχρονη αντίληψη της παράδοσης. Οι Antidotum Tarantulae στήνουν μια ολοκληρωμένη, άκρως συγκινητική και γοητευτική μουσικοχορευτική παράσταση στη σκηνή...

Τέτη Κασιώνη …. τραγούδι
Σπύρος Σύρμος…… κλασική κιθάρα, chitarra battente και τραγούδι
Γιάννης Γιούνης ….. βιολοντσέλο
Ηλέκτρα Καρανικόλα ….. φλάουτο, πίκολο
Βαγγέλης Χαραμής …… chitarra battente, mandola, tammorra e tamburello

Info : http://antidotum-tarantulae.com/
http://www.last.fm/music/ANTIDOTUM-TARANTULAE http://www.myspace.com/antidotumtarantulae
Ειρήσθω εν Παρόδω (10/4)
Οι Ειρήσθω εν Παρόδω παρουσιάζουν συνθέσεις από τον πρώτο τους προσωπικό δίσκο «Oιστρηλασία» καθώς και νεότερες οργανικές τους συνθέσεις, μαζί με ένα επιλεγμένο ρεπερτόριο διασκευών, που καλύπτουν ένα ευρύ μουσικό φάσμα από jazz standards, παραδοσιακούς σκοπούς μέχρι και συνθέσεις σύγχρονων δημιουργών, με έντονη αυτοσχεδιαστική διάθεση.

Γιώργος Κεσίσογλου - ούτι,
Παναγιώτης Ράπτης - άλτο & σοπράνο σαξόφωνο, φλάουτο
Άκης Αλεβιζόπουλος - κρουστά
Θανάσης Γουρούνας - 6χορδο ηλεκτρικό μπάσο & κοντραμπάσο
Χρήστος Τσαρούχας - κρουστά
Σέργιος Χρυσοβιτσάνος - βιολί

www.iristhoenparodo.com

www.myspace.com/iristhoenparodo
www.facebook.com/profile.php?id=1017491114

Η Αννα τραγουδά την Κάτω Ιταλία

2011-03-31T08:33:00.000-07:00

Η ΠΟΛΥΤΑΛΑΝΤΗ ΑΝΝΑ ΣΙΝΘΙΑ ΒΙΛΑΝΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΩΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ «ELIART». ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΟΙ «ENCARDIA»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011
Μουσικός, χορεύτρια και τραγουδίστρια, η Αννα Σίνθια Βιλάνι είναι μια προικισμένη νεαρή γυναίκα αφιερωμένη στην πολιτιστική παράδοση της Κάτω Ιταλίας, δίνοντας ανάλογες παραστάσεις στη χώρα της και στο εξωτερικό.

Η Αννα Σίνθια Βιλάνι θα κάνει κι ένα εργαστήρι χορού για την ταραντέλα στο στούντιο «Gaz Symfony Studio»

Από σήμερα έως την Κυριακή θα εμφανιστεί στο θέατρο «Eliart» (Κωνσταντινουπόλεως 127, Βοτανικός, τηλ.: 210-4377677) με το ελληνικό συγκρότημα «Encardia» που κι αυτό ασχολείται συστηματικά με τη μουσική παράδοση του ιταλικού Νότου. Θα κάνει κι ένα εργαστήρι χορού για την ταραντέλα pizzica pizzica Παρασκευή, Σαββατοκύριακο στο στούντιο «Gaz Symfony Studio» (Αριστοφάνους 1, πλατεία Ψυρρή).

«Η μουσική του ιταλικού Νότου έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: όπως όλες οι παραδοσιακές μουσικές μεταδίδεται από γενιά σε γενιά με προφορικό τρόπο χαρίζοντας έναν τεράστιο πλούτο. Δομείται σ' έναν τρόπο έκφρασης που έχει σαφείς κανόνες, αλλά ταυτόχρονα βασίζεται και στον αυτοσχεδιασμό. Οι παραδοσιακοί οργανοπαίκτες και τραγουδιστές γνωρίζουν και σέβονται τους κανόνες. Οταν αυτοσχεδιάζουν, προσθέτουν στολίδια οργανικά η φωνητικά, κινούμενοι πάντα στα κοινώς αποδεκτά σχήματα και πρότυπα».

Τι σας συγκινεί στους ηλικιωμένους του ιταλικού Νότου;

«Οι "παππούδες" στην πεδιάδα του Σαλέντο ήσαν σχεδόν όλοι τους αγρότες, έχοντας ζήσει στο περιβάλλον, που γέννησε τη μουσική της παράδοσης. Για μένα είναι "δάσκαλοι" ζωής, πέρα από τη μουσική, το τραγούδι και το χορό».

Η γνώση του παρελθόντος είναι χρήσιμη πολιτιστικά, κοινωνικά;

«Το παρελθόν μπορεί να αποτελέσει ένα παράδειγμα για το παρόν. Γνωρίζοντας τι έκαναν και πώς έχουν ζήσει οι γυναίκες και οι άντρες του δικού μας τόπου, μας βοηθάει να καταλάβουμε από πού ερχόμαστε και μας δίνει πολύτιμη μαρτυρία που αξιοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή ακόμα κι αν αυτό γίνεται με διαφορετικούς σήμερα τρόπους. Οι προκάτοχοί μας δούλευαν σκληρά, θυσιάστηκαν αληθινά, πολέμησαν για να αποκτήσουν τη γη που θα τους έδινε το ψωμί τους. Οι γυναίκες υπήρξαν θύματα της βίας των αντρών, αλλά είχαν μια περηφάνια κι έναν σεβασμό που σήμερα δεν διακρίνω στις νεότερες γενιές. Σήμερα, παραδόξως, οι γυναίκες είναι πιο πολύ θύματα της εμπορευματοποίησης του σώματός τους και δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνονται».

Η ανταπόκριση της ιταλικής νεολαίας στο είδος αυτό;

«Οι παραδοσιακές μουσικές έχουν χάσει σε μεγάλο μέρος τον τελετουργικό τους ρόλο, αλλά έχουν διατηρήσει αυτόν της ψυχαγωγίας και της διασκέδασης. Καλό είναι αυτό, αλλά θα μου άρεσε οι νέοι και οι υπεύθυνοι για τον πολιτισμό να ήταν λιγότερο επιφανειακοί στη σχέση τους με τούτο το είδος μουσικής».

Πώς θα προσδιορίζατε το περιεχόμενο των τραγουδιών της κάτω Ιταλίας;

«Οι στίχοι μιλούν πιο πολύ για αγάπη, για έρωτες χωρίς ανταπόκριση, για έρωτες με εμπόδια αλλά και για έρωτες που τελικά ταιριάξανε. Τότε δεν ήταν εύκολο να ζουν οι άνθρωποι ελεύθερα τα αισθήματά τους, λόγω της άκαμπτης πατριαρχικής κοινωνίας. Αλλά υπάρχουν και τραγούδια οργής και άρνησης που τα έλεγαν όταν ήθελαν να εκφράσουν αποδοκιμασία σε κάποιον ή κάτι. Ακόμα υπάρχουν πολλά παραδείγματα τραγουδιών διαμαρτυρίας και αντίστασης με φόντο κοινωνικοπολιτικό».

Αισθάνεστε πιο καλά όταν τραγουδάτε, όταν χορεύετε ή όταν παίζετε ακορντεόν;

«Ανακάλυψα αυτή τη μουσική, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι άνθρωποι, σε άμεση σχέση και ακολουθία με το χορό. Αμέσως κατάλαβα ότι το να χορεύω μου έκανε καλό. Το τραγούδι επίσης είναι θεραπευτική διαδικασία. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που το πάθος του αυτό το μετέτρεψε σ' εργασία βιοπορισμού».

Θα εμφανιστείτε με τους «Encardia». Τι εκτιμάτε σ' αυτούς;

«Με παραξένεψαν όταν τους πρωτάκουσα να παίζουν μουσική από την πεδιάδα του Σαλέντο. Αναρωτιόμουν τι τους κάνει να εκφράζονται με τόσο πάθος για μια μουσική που δεν είναι της πατρίδας τους. Πιθανότατα να το δικαιολογούν η πολιτιστική γειτνίαση και οι πανάρχαιοι δεσμοί μεταξύ Ελλάδας και Κάτω Ιταλίας. Εύχομαι να συνεχίσουν το ταξίδι τους καταθέτοντας μια εμπειρία που θα μας βοηθήσει να συνδέσουμε πιο στενά τον πολιτισμό μας με τον πολιτισμό της Ελλάδας, όπως ήταν δηλαδή κάποτε». *

Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ: «Θα παίξω και για τον Καντάφι»

2011-03-31T08:30:00.000-07:00

Προσπαθεί με τη μουσική του να φέρει την εσωτερική γαλήνη στο κοινό του. Από το δικό του εσωτερικό κόσμο εμπνέεται και τη μουσική του. Παρ' όλα αυτά η μουσική, αν και θα το ήθελε, δεν είναι πιο δυνατή από τον πόλεμο, λέει ο δεξιοτέχνης της ανατολίτικης μουσικής, Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ.

Απόψε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, αύριο στην Αθήνα

Απόψε εμφανίζεται στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και αύριο στο Μέγαρο Αθηνών, με ένα πρόγραμμα που δείχνει αυτά που συνδέουν τους λαούς και όχι αυτά που τους χωρίζουν. «Οταν παίζω μουσική εκφράζω την αγάπη μου γι' αυτήν, την αγάπη με τη ρομαντική έννοια, αλλά και την αγάπη για τη ζωή», δήλωσε χθες. Και με τη μουσική του απευθύνει ένα κάλεσμα στο κοινό. «Το καλώ να μοιραστούμε τις κοινές μουσικές μας ρίζες, να σπάσουμε τα σύνορα. Να έρθουν για να γιορτάσουμε όλα τα κοινά στοιχεία που μας ενώνουν».

Για τον Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ η μουσική είναι μία και ενιαία. «Είναι ψευδαίσθηση το εθνικό, αφού όλοι είμαστε παιδιά του Αδάμ. Είμαστε αδέρφια, μέχρι τη στιγμή που εμπλέκονται οι πολιτικοί», τονίζει. Τουρκοαιγύπτιος, που ζει στις ΗΠΑ, ενημερώνεται και αγωνιά για τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο πότε με εξεγέρσεις και διαδηλώσεις, όπως στην Τυνησία και την Αίγυπτο, και πότε με συρράξεις, όπως στη Λιβύη.

«Σίγουρα αισθάνομαι άσχημα γι' αυτά που συμβαίνουν. Ομως δουλειά του μουσικού δεν είναι να κάνει κριτική, αλλά να παίζει μουσική και να φέρνει την ανακούφιση και την εσωτερική ηρεμία στον κόσμο», λέει. Γιατί «όταν υπάρχει εσωτερική ηρεμία θα υπάρχει και εξωτερική. Οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά τους, όποια είναι αυτή, και εμείς παίζουμε μουσική και προσευχόμαστε να αγγίξει αυτή η εσωτερική ηρεμία το κοινό».

Πιστεύει, πάντως, ότι οι μουσικοί ενωμένοι θα μπορούσαν να εξαφανίσουν τον πόλεμο. «Ο πολέμος και η μουσική είναι όπως το σκοτάδι και το φως. Αν ήμασταν ένα όλοι οι μουσικοί, δεν θα υπήρχε πουθενά πόλεμος».

Θα είχε να παίξει κάτι ακόμη και για τον Καντάφι. «Λειτουργώ όπως ένα μπαρ όπου υπάρχουν πολλά ποτά. Ρακί για τον Ελληνα, τεκίλα για τον Μεξικανό. Ετσι και για τον Καντάφι, θα προσπαθούσα να παίξω κάτι κοντά σ' αυτόν. Ενα ταξίμ για να του φέρω εσωτερική ηρεμία», δήλωσε.

Είναι η έκτη φορά που έρχεται στην Ελλάδα. «Η πρώτη φορά ήταν το 1995 και ήταν έκπληξη για μένα πώς το κοινό μού άνοιξε την καρδιά του και η συναυλία ήταν sold out». Μετά τη συνεργασία του με τον Μιχάλη Νικολούδη, τη Γλυκερία και την παράσταση με τους Περιστρεφόμενους Δερβίσηδες προπέρσι, επιστρέφει για να παρουσιάσει την εικοσιπεντάχρονη και πλέον δισκογραφική του δουλειά με επιρροές από τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Μαζί του θα εμφανιστεί για πρώτη φορά ο δεξιοτέχνης της ποντιακής λύρας, Λάζος Ιωαννίδης, γνωστός από τη συμμετοχή του στη περσινή Eurovision, όταν συνόδευε με τη λύρα του τον Γιώργο Αλκαίο.

Στη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης Τύπου, ο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ με το νέι του και ο Λάζος Ιωαννίδης με τη λύρα του έπαιξαν πάνω από τα βυζαντινά ερείπια του τείχους της Θεσσαλονίκης το γνωστό ποντιακό μοιρολόι «Την πατρίδα μ' έχασα».
ΣΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

Ένταξη της Ορχήστρας των Χρωμάτων στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ προτείνει ο Τ.Χυτήρης

2011-03-31T08:26:00.000-07:00

Ο κ. Χυτήρης παραδέχθηκε ότι η Ορχήστρα των Χρωμάτων υφίσταται «διαχρονική ταλαιπωρία», σημειώνοντας ότι τα συσσωρευμένα ελλείμματα ξεπερνούν τα 2 εκατ. ευρώ (Φωτογραφία: ΑΠΕ )

Την ένταξη της Ορχήστρας των Χρωμάτων στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ, πρόκρινε ως μόνη λύση επιβίωσης και απρόσκοπτης συνέχισης λειτουργίας της ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, Τηλέμαχος Χυτήρης, απαντώντας στη Βουλή σε σχετική ερώτηση της βουλευτού του ΚΚΕ, Βέρας Νικολαΐδου.

Ο υπουργός υπογράμμισε ότι η ένταξη αυτή σε καμία περίπτωση δεν συνιστά αφομοίωση της Ορχήστρας των Χρωμάτων, η οποία θα διατηρήσει τη φυσιογνωμία, το καλλιτεχνικό της πρόγραμμα και τον καλλιτεχνικό διευθυντή.

Από την πλευρά της, η κ. Νικολαΐδου έκανε λόγο για «διαχρονική απαξίωση και εγκατάλειψη του πνευματικού παιδιού και ορχηστρικού οράματος του Μάνου Χατζηδάκι», με αποτέλεσμα να παραμένουν σήμερα, επί επτάμιση μήνες, απλήρωτοι οι μουσικοί της και να μην έχει ένα σταθερό χώρο λειτουργίας, όπως είπε.

Ο κ. Χυτήρης αναγνώρισε την «διαχρονική ταλαιπωρία της ορχήστρας», σημειώνοντας ότι τα συσσωρευμένα ελλείμματα ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια ευρώ.

Τόνισε ότι ζητούμενο δεν είναι μόνον στις ώρες της οικονομικής κρίσης να λυθεί το ζήτημα του ελλείμματος, αλλά να εξασφαλιστούν σταθερές συνθήκες λειτουργίας και απόδοσης της Ορχήστρας στο μέλλον.

Η κ. Νικολαΐδου σημείωσε ότι το μεγάλο πρόβλημα για την Ορχήστρα ξεκίνησε από τον χαρακτηρισμός της, από το 1994, σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με πρόεδρο τον εκάστοτε υπουργό Πολιτισμού με μοναδικά έσοδα την κρατική επιχορήγηση, η οποία δεν δίνεται, κάτι που, όπως δήλωσε, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση.

Διαφωνώντας με τυχόν συγχώνευση της Ορχήστρας, η βουλευτής συνέχισε ότι αντιθέτως χρήματα υπάρχουν και καταβάλλονται «για αποχαυνωτικά θεάματα τύπου Eurovision».

Ο προϋπολογισμός του υπουργείου Πολιτισμού είναι πολύ μικρός, αλλά πράγματι πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στον Πολιτισμό, συμφώνησε ο Τηλέμαχος Χυτήρης.

Για το θέμα της Eurovision δήλωσε ότι ο ίδιος είχε προτείνει να μην υπάρξει συμμετοχή της χώρας, αλλά αυτή προέκυψε ως συμβατική υποχρέωση των ευρωπαϊκών δημόσιων τηλεοράσεων και ως εκ τούτου αποφασίστηκε να γίνει "χωρίς τις φιέστες και τις σπατάλες του παρελθόντος"

Επανέλαβε ότι μόνον αν συναινέσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων, θα γίνει η ένταξη στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ, ενώ τόνισε ότι αυτό διευκολύνεται και από το γεγονός ότι από τους 40 μουσικούς της Ορχήστρας, οι 20 είναι ήδη στη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ.

Ο Αλέξανδρος Μυράτ «μετακομίζει» στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης

2011-03-31T08:24:00.000-07:00

Ο Αλέξανδρος Μυράτ (Φωτογραφία: Αρχείο ΔΟΛ )

Ο Αλέξανδρος Μυράτ θα είναι στο εξής ο νέος διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, ύστερα από σχετική απόφαση του υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλου Γερουλάνου. Ο κ. Μυράτ διαδέχεται στο «τιμόνι» του συνόλου τον Μύρωνα Μιχαηλίδη, ο οποίος προσφάτως τοποθετήθηκε καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Μόνιμος αρχιμουσικός της Καμεράτα - Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής και από το 2008 μόνιμος προσκεκλημένος μαέστρος της Φιλαρμονικής της Τάργκου - Μούρες της Τρανσυλβανίας, ο Α. Μυράτ γεννήθηκε στο Βόλο.

Σπούδασε στο Παρίσι και το 1970 έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση με την Εθνική Ορχήστρα του Μόντε Κάρλο.

Το 1991 -έχοντας στο μεταξύ διευθύνει διάφορες ορχήστρες στο εξωτερικό- ανέλαβε την Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής με την οποία ανέπτυξε πολλαπλή δραστηριότητα: πρώτες εκτελέσεις έργων Ελλήνων και ξένων συνθετών, παραγγελίες νέων έργων, μετακλήσεις σημαντικών σολίστ, οργάνωση συναυλιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ηχογραφήσεις κ. ά.

Τα σεφαραδίτικα της Γιασμίν Λεβί

2011-03-28T00:53:00.000-07:00

Η Γιασμίν Λεβί, γνωστή και ως ιέρεια των σεφαραδίτικων τραγουδιών, επιστρέφει δύο χρόνια μετά την τελευταία της συναυλία στην Ελλάδα. Η Ισραηλινή τραγουδίστρια εμφανίζεται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, για μία και μοναδική συναυλία στο «Principal Club Theatre», τη Δευτέρα 11 Απριλίου. H Γιασμίν Λεβί έρχεται στην Ελλάδα στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας της με τίτλο «Sentir», όπου επανασυστήνει γνωστά κομμάτια σεφαραδίτικης μουσικής και φλαμένκο, ενώ δεν λείπουν και καινούργια τραγούδια καθώς επίσης και μια διασκευή του «Hallelujah» του Λέοναρντ Κοέν. Μέχρι στιγμής έχει ταξιδέψει σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Τουρκία, το Ισραήλ, αλλά και τις ΗΠΑ. Θα ακολουθήσει άλλη μία συναυλία της που θα δοθεί στην Αθήνα, στο «Θέατρο Badminton», στις 12 Απριλίου.
Στη μουσική της χρησιμοποιεί επιρροές από διάφορα είδη, από το φλαμένκο ως το τουρκικό οριεντάλ, και όργανα όπως η νταρντούκα και το ούτι αλλά και το βιολοντσέλο και το πιάνο
Στην Ελλάδα είναι κυρίως γνωστή από τη συνεργασία της με την Ελένη Βιτάλη, τη διασκευή της στο «Μπαλαμό» του Διονύση Τσακνή αλλά και τις επιτυχίες της «Una noche mas» και «Me Voy».

Λεωνίδας Καβάκος: «Ενα τσουνάμι θα μας σώσει»

2011-03-27T00:12:00.000-07:00

Ο διεθνούς φήμης βιολονίστας μιλάει με πάθος για την τέχνη, την επιστήμη και την πολιτική
της ΙΣΜΑΣ Μ.ΤΟΥΛΑΤΟΥ, TO BHMA: 26/03/2011, 05:45

«Α, δεν με απασχολεί αυτό το ερώτημα. Τι θα πει, δηλαδή, πώς μας βλέπουν οι άλλοι έξω; Πρώτα πρώτα πρέπει εμείς να δούμε ποιοι είμαστε. Ποια είναι, αλήθεια, η Ελλάδα σήμερα; Υπάρχει; Σε ποιες δομές στηρίζεται και λειτουργεί; Για μένα η χώρα μας δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός. Οι αρχές συμπίπτουν με τις ρίζες. Και αυτές δεν μετακινούνται, δεν υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις, μόνο να ξεριζωθούν μπορούν. Ε, λοιπόν,αυτό είναι το κύριο πρόβλημά μας σήμερα. Ούτε το οικονομικό, ούτε τίποτε. Εχουμε ξεριζωθεί» .

Προτού καλά-καλά προλάβω να θέσω την ερώτηση, ο Λεωνίδας Καβάκος ξεσπά. Τον εντόπισα κάπου στην Ισπανία όπου βρισκόταν για συναυλία έχοντας φύγει από την Ιαπωνία μόλις τρεις ημέρες πριν από τον φονικό σεισμό. Από εκεί θα πετούσε για Λονδίνο ενώ στην Αθήνα θα ερχόταν λίγο νωρίτερα από την επικείμενη συναυλία του στο Μέγαρο για να ξαναφύγει, όμως, την επομένη κιόλας, για τη Βιέννη. Το πιεσμένο πρόγραμμά του, λοιπόν, μας ανάγκασε σε μια κουβέντα από τηλεφώνου. Ωστόσο η «ψυχρότητα» του σύρματος δεν της στέρησε ουδόλως την αμεσότητα μιας πρόσωπο με πρόσωπο επαφής.

«Με το πρόσχημα της προόδου, έχουμε χάσει την επαφή με το παρελθόν μας,με τα πάντα» συνεχίζει ο βιολονίστας. «Εχω δύο κόρες, η μία είναι 18 ετών, η άλλη στα 16. Τι προοπτική έχουν αυτά τα παιδιά; Δες το χάλι της παιδείας. Είναι δυνατόν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, με αυτό το παρελθόν που έχουμε,να μην μπορούν να βρεθούν 20-30 άνθρωποι να χαράξουν μια πορεία για το τι θα μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο; Από εκεί ξεκινούν όλα. Και το πώς ψηφίζεις και το πώς συμπεριφέρεσαι στην κοινωνία. Βλέπεις πώς κινείται ο κόσμος γύρω-γύρω, με το “ποιος είσαι εσύ” και με το “ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε”. Κάνεις ένα λάθος στον δρόμο και ο άλλος στο δευτερόλεπτο σε περνά γενεές δεκατέσσερις. Πόσα χρόνια, αλήθεια, συζητούμε για σήψη; Είναι μια κουβέντα η οποία έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από την κρίση. Ολο λέμε πως δεν πάει παρακάτω και όλο ανακαλύπτουμε πως, τελικά, δεν έχει πάτο το βαρέλι».

Ωστόσο θεωρεί ότι η παρακμή που περιγράφει δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. «Οι πολιτικοί παντού, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, είναι άξεστοι» λέει. «Εχουν έναν μονόπλευρο οικονομικό προσανατολισμό και οδηγούν τον κόσμο στην καταστροφή με μαθηματική ακρίβεια. Τι άλλο αποδεικνύουν τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στην Ιαπωνία; Είναι δυνατόν μια χώρα η οποία έχει υποστεί πυρηνική καταστροφή το 1946 να διατηρεί και εγώ δεν ξέρω πόσους αντιδραστήρες τη στιγμή που βρίσκεται πάνω σε ρήγμα; Οταν ξέρουν ότι ανά πάσα στιγμή είναι εκτεθειμένοι σε καταστάσεις πέραν των ανθρώπινων προβλέψεων; Πέρα από τον πόνο και την οδύνη την οποία αισθάνεται κανείς βλέποντας αυτές τις εικόνες φρίκης και τα θύματα, αν το σκεφτεί ψυχρά, αυτοί οι πολιτικοί δεν θέλουν κρέμασμα; Μια από τις ισχυρότερες οικονομίες διεθνώς εξαρτάται ενεργειακά από μια πηγή η οποία μπορεί να προκαλέσει την κατάρρευση της ίδιας της χώρας. Δεν είναι τρελό;».

Ο 43χρονος Λεωνίδας Καβάκος επιστρέφει στα καθ΄ ημάς και θεωρεί ότι αντίστοιχη ανάγκη αντίδρασης στα κακώς κείμενα υπάρχει σαφώς και στην Ελλάδα: «Γιατί να σεβαστώ σήμερα αυτό το κράτος; Εγώ θα δεχόμουν να αλλάξω όλα μου τα ήθη και όλες μου τις συνήθειες και τη συμπεριφορά, αν από αύριο δεν ξανάβλεπα αυτό το πολιτικό σκηνικό που κυριαρχεί εδώ και τόσες δεκαετίες. Ας αρχίσουν, βρε παιδί μου, όλα από την αρχή. Γιατί να αρχίσω εγώ από την αρχή τη στιγμή που ο άλλος παραμένει ο ίδιος;».

Τα νέα, άφθαρτα πρόσωπα, είναι λοιπόν η λύση; Ο Καβάκος δεν μένει εκεί. «Σαφώς υπάρχουν τρόποι να διαμορφωθούν οι εξελίξεις» λέει. «Η ουσία είναι ότι γίνονται πράγματα εξοργιστικά και κοιμόμαστε όλοι. Ωσπου να έρθει η καταστροφή στην πόρτα σου και να αρχίσει να σε επηρεάζει, κάθεσαι και την κοιτάς από τον καναπέ.

Τώρα που μιλάμε και ο πόλεμος στη Λιβύη είναι εν εξελίξει, βλέπω στον χάρτη πόσο κοντά είναι η Κρήτη και τρομάζω. Θα συμμετάσχουμε, λέει, κι εμείς. Και από την άλλη, δεν υπάρχουν χρήματα για να εξοπλιστεί η Αστυνομία προκειμένου να κάνει τη δουλειά της».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει χώρος για Τέχνη; «Για μένα είναι η μοναδική διέξοδος. Αργά ή γρήγορα θα φανεί. Αυτή τη στιγμή ζούμε σε έναν φαύλο κύκλο και ίσως μόνο μια κατάσταση τύπου τσουνάμι μας κάνει να βγούμε από το αδιέξοδο. Πραγματικά, δεν ξέρω αν η μεταστροφή θα προκύψει μέσα από τεράστιο κόστος - ανθρώπινες ζωές εν προκειμένω- ή μέσα από τη δημιουργία πυρήνων τέτοιων που θα γίνουν φάροι και θα καθοδηγήσουν τους ανθρώπους. Υπάρχουν τέτοιοι φάροι. Οσο πιο πολύ απλώνεται το σκοτάδι, τόσο περισσότερο διακρίνεται η λάμψη τους».

«Είμαι στ΄αλήθεια εδώ; Να το πιστέψω;»

Η επικείμενη συναυλία του Λεωνίδα Καβάκου εντάσσεται στις εκδηλώσεις για την 20ετία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Ο ίδιος θυμάται με νοσταλγία την πρώτη φορά που έπαιξε βιολί στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής (νυν Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης) προτού ακόμη αυτή τεθεί σε λειτουργία: «Δεν είμαι σίγουρος για το πότε ακριβώς ήταν, μερικούς μήνες, θαρρώ, πριν από την επίσημη έναρξη του Μεγάρου τον Μάρτιο του 1991. Θυμάμαι που η Αίθουσα δεν είχε ακόμη καθίσματα στην πλατεία. Ενιωσα μεγάλη συγκίνηση. Ενα κτίριο το οποίο,σπουδαστής ακόμη, περνούσα απ΄ έξω και το έβλεπα στα μπετά, είχε πλέον ολοκληρωθεί, ήταν έτοιμο να γεννηθεί. Μπήκα, λοιπόν, μέσα και αναρωτιόμουν: “Είμαι στ΄ αλήθεια εδώ; Να το πιστέψω;”».

Σημειώνει όμως ότι «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη». Και εξηγεί: «Παρά τη σαφή προσφορά του στο ελληνικό κοινό, με δεδομένο ότι ως τότε δεν υπήρχε τίποτε, ένας τέτοιος οργανισμός δεν έχει πρόσβαση ούτε στους τρόπους παιδείας, ούτε στη δημιουργία υποδομών οι οποίες θα στηρίξουν την εξέλιξη και την επιβίωση των τεχνών. Οταν οι ιθύνοντες δεν είναι σε θέση να προετοιμάσουν τις νέες γενιές να βρουν διόδους στις αναζητήσεις τους και να ολοκληρωθούν ως προσωπικότητες, τότε, 100 μέγαρα να έχεις, δεν κάνεις τίποτε...».

Ο Λεωνίδας Καβάκος, μαζί με τον βιολοντσελίστα Γκοτιέ Καπισόν και τον πιανίστα Νικολά Ανγκελίς εμφανίζεται στις 27/3,στις 20.30, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Θα παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα μουσικής δωματίου με έργα Σοστακόβιτς, Προκόφιεφ και Τσαϊκόφσκι.

Ο μάγος των ντραμς! Ο Μπίλι Κόμπαμ, αύριο στο Μέγαρο...

2011-03-23T04:49:00.000-07:00

Μονάδα μέτρησης ποιότητας των ντράμερ υπάρχει; Οχι βέβαια. Επομένως ηχεί κάπως περίεργα να υποστηρίξεις -το κάνουν πολλοί- ότι ο Μπίλι Κόμπαμ, που θα παίξει αύριο στο Μέγαρο Μουσικής, είναι ο μεγαλύτερος τζαζ ντράμερ του κόσμου.

«Στη μουσική δεν μπορείς να πεις ψέματα, το κοινό θα καταλάβει τι είσαι», λέει ο Μπίλι Κόμπαμ

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 22 Μαρτίου 2011 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Σίγουρα, πάντως, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους. Και είναι από εκείνους που χτυπούν τις μπαγκέτες τους με ψυχή.

«Στη μουσική δεν μπορείς να πεις ψέματα», επισημαίνει. «Το κοινό θα καταλάβει τι είσαι. Και όσο περισσότερο είσαι ο εαυτός σου τόσο περισσότερο ο κόσμος θα ενθουσιάζεται. Γιατί στη μουσική, και κυρίως στην τζαζ, η ελεύθερη ψυχή αναζητά το ταίρι της».

Νιώθει χαρούμενος που έρχεται στη χώρα μας. «Το ελληνικό κοινό; Πάντα ενθουσιώδες και συναισθηματικό», λέει γελώντας. «Και με θετική διάθεση». Γι' αυτό το τελευταίο ας μην είναι πια και τόσο σίγουρος με την τόση «μαυρίλα» γύρω μας. Τουλάχιστον με ωραίες μουσικές, όπως εκείνες του Κόμπαμ, παίρνουμε λίγο τα πάνω μας.
Τραγούδια-σταθμοί
Θα ακούσουμε και το νέο του cd «Palindrome» με κομμάτια που έχει γράψει εδώ και 30 χρόνια, διασκευασμένα σε νέα μορφή. Τραγούδια-σταθμοί στην καριέρα του, όπως το «Moon Germs» και το «Α Days Grace», παρουσιάζονται σε καινούργιες εκτελέσεις δίπλα στα κλασικά «Two For Juan», «Alfa Waves» κ.ά.

Ο Μπίλι Κόμπαμ έχει κυκλοφορήσει μερικά εξαιρετικά δισκάκια, ενώ συμμετείχε σε πολλά διαφορετικά μουσικά project. Η σύνθεση γι' αυτόν αποτελεί μια ξεχωριστή διαδικασία. «Γράφω μουσική για τον κόσμο. Πάντοτε προσπαθώ να συλλάβω πώς είναι να παίζω για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο ή για ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα». Και συνεχίζει πάντοτε δημιουργικός. «Δέχομαι με ευχαρίστηση όσα η ζωή μού προσφέρει και προσπαθώ να κάνω πάντα το καλύτερο από όσα μπορώ».

Πώς βλέπει τον εαυτό του σε μία δεκαετία από τώρα; «Δεν ξέρω, σίγουρα πάντως πολύ πιο μεγάλο σε ηλικία», σημειώνει εύχαρις. Και αναφέρει για επιρροές του ονόματα όπως οι Τζον Κολτρέιν, Μάιλς Ντέιβις, Λουίς Μπέλσον, Μαξ Ρόουτς. Επηρεάστηκε και από ανθρώπους εκτός μουσικής; «Δεν έχω κάποιον στον νου μου που να διαθέτει τέτοια χαρακτηριστικά».
Γεννημένος το '46
Το πραγματικό του όνομα είναι William C. Cobham και γεννήθηκε στις 16 Μαΐου του 1946 στον Παναμά. Από πολύ νωρίς η οικογένειά του μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Εκεί μεγάλωσε, εκεί ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη μουσική. Θεωρείται ο απόλυτος ντράμερ του fusion ήχου κατά τη δεκαετία του '70, ενώ κινήθηκε με επιτυχία και στον χώρο τής μετά bebop. Σημαντικές είναι και οι συνεργασίες του. Το 1968 θήτευσε οκτώ μήνες στο πλάι του Χόρας Σίλβερ. Αργότερα προσχώρησε στην τζαζ-ροκ μπάντα των Dreams (1969-1970) και στους The Mahavishnu Orchestra του Τζον ΜακΛάφλιν (1971-1973), το στιλ των οποίων επηρέασε.

Στα εύσημα μιας σπουδαίας καριέρας και η παρουσία του σε μερικούς από τους πιο σημαντικούς δίσκους του Μάιλς Ντέιβις -«Bitches Brew», «Live-Evil», «Jack Johnson». Το 1973 έφτιαξε το δικό του συγκρότημα, τους Spectrum, το ομώνυμο άλμπουμ των οποίων ανήκει στις μεγάλες του στιγμές. Κάποια στιγμή ασχολήθηκε και με τη διδασκαλία της τζαζ μουσικής.
Υπάρχουν πράγματα στη μουσική για τα οποία λυπηθήκατε στη ζωή σας;
«Στενοχωριέμαι επειδή δεν είχα άμεση πρόσβαση στις ρίζες μου από την Αφρική και την Καραϊβική. Ετσι, δεν κατάφερα να αξιοποιήσω περισσότερο στις συνθέσεις μου τον τεράστιο μουσικό τους πλούτο. Λυπάμαι, επίσης, γιατί δεν ήμουν περισσότερο πειθαρχημένος στη ζωή μου, τουλάχιστον τότε που ήμουν νεότερος. Θα μπορούσα να είχα γίνει πιο ολοκληρωμένος καλλιτέχνης».
Info: Μέγαρο Μουσικής, αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, Τιμές: ευρώ 25 (φοιτητικά), 30, 40, 50, 65 (διακεκριμένη ζώνη).